நீயும் நானும் ஈசனே
சிவயோகி சிவக்குமார் அவர்களின் “நீயும் நானும் ஈசனே” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு சிறு கட்டுரை இது. மூல உரையைக் காண. இதன் விரிவான வடிவம் ஐந்து பகுதிகளாக: பகுதி 1.
என் குரு சிவவாக்கியர் பாடுகிறார்: “கருக்கொளாத குழியிலே காலிலாத கண்ணிலே நெருப்பறை திறந்த பின்பு நீயும் நானும் ஈசனே.”
“நீங்களும் நானும் சிவன்தான்” என்றால் “எப்படி?” என்று கேட்பீர்கள். “நீயும் நானும் முதலியார்” என்றால் கேட்க மாட்டீர்கள்; அம்மா அப்பாவிடம் கேட்டு, சான்றிதழைப் பார்த்து ஏற்றுக்கொள்வீர்கள். பட்டம் பிறப்பால் வருவது அல்ல, தகுதியால் வருவது. குடும்பத்தில் முதலில் பிறந்தவன் முதலியார்; நாயகத் தன்மையோடு இருப்பவன் நாயக்கர். “அந்தணர் என்போர் அறவோர்.”
என் குரு இதை எடுத்தவுடனே சொல்லவில்லை. முதலில் வழியைச் சொல்கிறார்: கால் இல்லாத கண், கருவாகாத குழி, அங்கே நெருப்பறை திறக்க வேண்டும். எல்லாவற்றையும் தாண்டிய ஒன்றுமற்ற இடத்துக்குப் போனால், அப்போது நீயும் நானும் ஈசன்.
“நான்” இல்லாமல் ஆனால்
நான் என்னை விட்டுவிட்டேன், நீ உன்னை விட்டுவிட்டாய் என்றால், நாம் இருவரும் யார்? ஈசன்தான். இங்கே இருப்பது எல்லாமே சுத்தவெளி. “நான்” என்பது ஒரு மாயை. மாயை என்றால் இல்லை என்று அர்த்தம் இல்லை; இந்த உடம்பு மண்ணாலும் நினைப்பாலும் ஆனது.
“ஓடி ஓடி ஓடி ஓடி உட்கலந்த சோதியை நாடி நாடி நாடி நாடி நாட்களும் கழிந்துபோய்…” உள்ளே கலந்திருக்கும் சோதியைத் தேடியே பல பிறவி எடுத்து, அதை அறியாமலேயே மனிதன் செத்துப் போகிறான். “தெய்வம் நீ என்று உணர்” என்றார் பாரதியார். எண்ணங்களை எல்லாம் விட்டு “நான்” இல்லாமல் ஆகிவிட்டால், நீ யார்? கடவுள்தான்.
பழக்கப்படுத்தப்பட்ட விலங்கு
இதை மதம் ஒப்புக்கொள்ளாது. கோயிலுக்கோ, சர்ச்சுக்கோ, மசூதிக்கோ போக வேண்டிய அவசியமே இல்லை. நீங்கள் போவது பழக்கப்படுத்தப்பட்டதால்.
சிங்கத்தைப் பட்டினி போட்டு, “நெருப்பு வளையத்தைத் தாண்டினால்தான் கறித்துண்டு” என்று பழக்குகிறார்கள். உங்களுக்கும் அதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. நீ இந்த ஜாதி, நீ இந்த மதம் என்று சொல்லிச் சொல்லிப் பழக்கினார்கள்; பிரச்சனை வந்தால் கடவுளைக் கும்பிடு, காப்பாற்றப்படுவாய் என்று பழக்கினார்கள். அந்தச் சிங்கத்தைக் காட்டில் விட்டால், கறித்துண்டோடு வரும் பயிற்சியாளரையே சாப்பிட்டுவிடும். மனிதனோ, இவ்வளவு நாள் தன்னை ஏமாற்றியவரையே பெரியவர் என்பான்.
வெறுமையே கடவுள்
கடவுள் ஒரு பொருளோ, நெருப்போ, தண்ணீரோ, காற்றோ அல்ல. இவை எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்தும் தகுதியோடு, தான் யார் என்று காட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பது. அதை வெறுமை என்று சொல்லலாம்.
“நானதேதடா, நீயதேதடா, நடுவில் நின்றதேதடா?” நான் ஒரு முழுமை, நீ ஒரு முழுமை; பாதி பாதி இல்லை. நம் இருவரையும் சேர்த்து வைத்திருக்கும் வெறுமைதான் உண்மை. எண்ணற்ற பிரபஞ்சங்களைப் படைத்த ஒன்று ஒன்றும் இல்லாமல் இருக்கிறது. பரமாத்மாதான் இத்தனை ஜீவாத்மாக்களாக ஆகியிருக்கிறது. உண்மை எப்போதுமே எளிமையாகத்தான் இருக்கிறது.
உறங்குவது போலும் சாக்காடு
நீங்கள் ஏற்கனவே கடவுளைச் சுமக்கிறீர்கள்; அதற்குப் பெயர் உயிர், அல்லது சிவன். அதை உணரும் மனம்தான் ஈசனாக மாறும். உங்கள் இதயம் உங்களால் துடிக்கவில்லை. அதை மதித்து வாழ்ந்தால், “நான் தூங்கப் போகிறேன்” என்பது போல, “நான் இந்த உடம்பை விட்டுப் போகப் போகிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டுப் போகலாம். “உறங்குவது போலும் சாக்காடு.”
நீங்கள் விசேஷமானவர்
“நானே ஒரு மோசமான ஆள்; என்னிடம் எப்படிக் கடவுள் இருக்கும்?” என்கிறான் மனிதன். அடிப்படையிலேயே தன்னை ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறான். உங்களை உங்களுக்கு மீட்டுக் கொடுப்பதுதான் என் வேலை. உங்களைக் கொண்டாடுங்கள், மதியுங்கள். ஜாதி மதத்தையும், ஆண் பெண் என்பதையும் கடந்து வாழுங்கள். உங்களிடமிருந்து உங்களுக்கு விடுதலை வந்து சந்தோஷமானால், நீங்களும் யார்? கடவுள்தான்.
இதைத் திமிரில் சொல்லவில்லை; இது ஒரு தகவல். என்னை நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இல்லை. நான் கொடுக்கும் பயிற்சியைச் செய்து நீங்களே அனுபவம் பெறலாம். நன்றாக இருங்கள், கொண்டாட்டமாக இருங்கள். நான் ஒரு வாய்ப்பு; என்னைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.