பகுதி 1 / 5
"எப்படி?" என்ற கேள்வி
சிவயோகி சிவக்குமார் அவர்களின் “நீயும் நானும் ஈசனே” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ஐந்து கட்டுரைகளில் இது முதலாவது. மூல உரையைக் காண.
என்னுடைய நோக்கம் ஒன்றுதான்: எல்லோரும் மனிதர்களாக, விடுதலை பெற்றவர்களாக, கொண்டாட்டமானவர்களாக மாற வேண்டும். வாழ்நாளில் என்னால் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு பேசிவிட்டு, இந்த மனிதர்கள் எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருப்பார்களோ அவ்வளவு தூரம் சொல்லிவிட்டுப் போகலாம்.
அன்பில் மலர்ந்து, அன்பில் மகிழ்ந்து, அன்பில் வாழும் ஒருவன் ஈசனாகவே மதிக்கப்படுகிறான். தன்னை அறிந்து, தன் இருப்பிடம் அறிந்து, தன் உண்மைத் தன்மையை அறிந்து கொண்டாடுபவன் ஈசனாகவே வளர்கிறான். எங்கும் எதிலும் உண்மையைக் கண்டு, எல்லாவற்றிலும் இன்புற்று இருப்பவன் ஈசனாக மாறுகிறான். அப்படி மாறிய என் குரு, என்னையும் ஈசனாக்க அனேக வழிமுறைகளை எனக்கு அள்ளித் தந்திருக்கிறார். அந்த வகையில் நானும் உங்களுக்கு உதவ முடியும்.
நீதான் கடவுள் என்பதை உணர்த்தும் பயிற்சிகளையும், அதற்கான முயற்சிகளையும், அதற்காக உதவுவதையும் நான் தொழிலாகவே மாற்றிக் காத்திருக்கிறேன். நான் உங்களைக் கடவுளாகப் பார்க்கிறேன். அதனால்தான் “நீதான் கடவுள்” என்ற புத்தகமும் எழுதியிருக்கிறேன். ஒரு முறை வாசித்துப் பாருங்கள். இந்த உரையையும் கூர்ந்து கவனியுங்கள்.
என் குரு சிவவாக்கியர் பாடுகிறார்:
“இருக்கலாம் இருக்கலாம் அவனியில் இருக்கலாம்… கருக்கொளாத குழியிலே காலிலாத கண்ணிலே நெருப்பறை திறந்த பின்பு நீயும் நானும் ஈசனே.”
ஏன் இந்தத் தலைப்பு?
கடந்த சில வாரங்களாக என் தலைப்புகளைப் பார்த்தீர்களென்றால், ஓம் சக்தி, பராசக்தி, சிவன் என்று போயிருக்கிறது. “காளிதான் பெரிது, சக்திதான் பெரிது” என்று சொல்லியிருக்கிறோம்; சிவன் கோபித்துக்கொள்ளப் போகிறார் என்று யோசித்தேன். அப்படித்தான் பேச்சு இந்தத் தலைப்பில் வந்து நின்றது.
“நீயும் நானும் ஈசனே” என்பது என் குரு சொன்னது. என் குரு எனக்குச் சொன்னது. அவர் என்னிடம் நேரில் வந்து சொன்னாரா? இல்லை. நான் தேடினேன், நான் படித்தேன். நான் படிக்கும்போது அவர் சொல்கிறார்: “நீயும் நானும்.”
“எப்படி?” என்று கேட்பீர்கள்
“நீங்களும் நானும் சிவன்தான்” என்று நான் உங்களிடம் சொன்னால் என்ன சொல்வீர்கள்? “எப்படி?” என்று கேட்பீர்கள். கேட்காமலேயே “ஆமாங்க” என்று சொல்லிவிடலாமா, கூடாதா?
“நீயும் நானும் ரொம்ப நல்லவர்கள்” என்று சொன்னால் என்ன செய்திருப்பீர்கள்? அப்போது “எப்படி?” என்று கேட்பீர்களா? கேட்க மாட்டீர்கள்.
சரி, “நீயும் நானும் முதலியார்” என்றால்? “நீயும் நானும் செட்டியார்” என்றால்? “நீயும் நானும் நாயக்கர்” என்றால்? இப்போது நான் எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகச் சொல்கிறேன்: நீயும் நானும் செட்டியார், நீயும் நானும் நாயக்கர், நீயும் நானும் பறையர். “ஒரே ஆள் எப்படி மூன்றாக இருக்க முடியும்?” என்று கேட்பாயா, மாட்டாயா? ஆனால் “நீயும் நானும் ஈசனே” என்றதும் மட்டும் கேள்வி வருகிறது.
நல்லவேளை, அந்த வரியை நிறைய பேர் படிக்கவில்லை. யார் சொல்கிறார்? சிவவாக்கியர் சொல்கிறார். சொன்னால் மாட்டிக்கொள்வார்.
ஆனால் “நீயும் நானும் முதலியார்” என்று அவர் சொல்லியிருந்தால், நீ உடனே ஆராய்ச்சி செய்வாய். சான்றிதழ்களை எல்லாம் போய்ப் பார்ப்பாய். அம்மா அப்பாவிடம் போய்க் கேட்பாய்: “நான் முதலியாரா அம்மா?” “ஆமாம்பா, அப்பா முதலியார், அதனால் நீ முதலியார்.” அதை மட்டும் கேள்வியின்றி ஏற்றுக்கொள்வாய். வேறு எந்த ஜாதியைச் சொன்னாலும் இதே கதைதான்.
ஜாதி இல்லை என்று சொன்னவர்கள்
ஒருவர் என்னிடம் சொன்னார்: “சார், நீங்கள் இப்போது மட்டுமல்ல, 2007-லேயே உங்கள் நிகழ்ச்சிகள் முழுவதும் இந்த ஜாதிப் பிரச்சனையைப் பற்றி நிறைய பேசியிருக்கிறீர்கள்.”
ஜாதி இல்லை என்று யார் சொல்கிறார்கள் என்று பாருங்கள். பெரிய பெரிய மனிதர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். கம்பநாடன் சொல்லியிருப்பான், வள்ளுவர் சொல்லியிருப்பார், இன்னும் நிறைய பேர் சொல்லியிருப்பார்கள். ஆனால் அவர்களை நீங்கள் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள மாட்டீர்கள். ஏன்? யார் ஜாதி இல்லை என்று சொல்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு ஒரு ஜாதி அடையாளம் கொடுக்க முடியாது. அவர்களும் அதற்காகப் போராடவில்லை. அதனால் அவர்களைச் சொல்ல மாட்டீர்கள்.
ஆனால் ஒரு ஜாதியின் புகழ் பாடியவன், ஒரு ஜாதிக் கட்சி வைத்து அதன் தலைவராக இருந்தவன், அவன் பெயரை மட்டும் ஞாபகம் வைத்துக்கொள்வீர்கள். அப்படியானால் நாம் நல்லதை மட்டும் ஞாபகம் வைத்துக்கொள்வதில்லை; கெட்டதையும் ஞாபகம் வைத்துக்கொள்கிறோம்.
வேறு யார் இப்படிச் சொல்கிறார்கள்?
ஒரு குரு ஒரு சீடனைப் பார்த்துச் சொல்கிறார்: “நீயும் நானும்.” நன்றாக இருக்கிறது அல்லவா? உனக்குக் கிரந்தம்தானே வேண்டும்? உனக்குச் சான்றுதானே வேண்டும்? இதோ பார், யார் சொல்கிறார், என்ன சொல்கிறார்: “நீயும் நானும் ஈசனே.”
வேறு எங்காவது இப்படிச் சொல்ல முடியுமா? “நீயும் நானும் ஒன்றுதான்” என்று இயேசு சொல்கிறாரா? நபி சொல்கிறாரா? “நீயும் புத்தன்தான், நானும் புத்தன்தான், நாம் இருவரும்” என்று புத்தர் சொல்கிறாரா? வேறு எந்த மதத்தில் யார் இப்படிச் சொல்கிறார்கள்? சொல்லவே மாட்டார்கள். ஏன்? அதைச் சொல்வதற்குப் புரிதல் வேண்டும்.
நெருப்பறை திறந்த பின்பு
சக மனிதனை என்ன செய்ய வேண்டும்? ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். என் குரு “நீயும் நானும் ஈசனே” என்று சொல்வது, “எப்படி?” என்ற ஒரு கேள்விக்குப் பிறகுதான். எடுத்தவுடனே எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடவில்லை. அவர் சொல்கிறார்:
கால் இல்லாத கண். கருவாகாத குழி. இங்கே நெருப்பறை திறந்துவிட்டால், நீயும் நானும். பிரமன், மால், அரன் என்ற அந்த மூவரும் இல்லாத, எல்லாவற்றையும் தாண்டிய இடத்துக்கு ஒருவனால் போக முடியும். அப்படிப் போனால், நீயும் நானும் ஈசன்.
எடுத்தவுடனே “நாம் இருவரும் ஒன்றுதான், உங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும், நீங்களே போய்விடுங்கள்” என்று சொல்லவில்லை. அதே நேரத்தில், “வாரம் வாரம் வந்து வேலை செய்யுங்கள், பணத்தைக் கொடுங்கள், காலில் விழுங்கள், பூவைப் போடுங்கள், மாலையைப் போடுங்கள், அப்புறம் மூன்று மணி நேரம் சொல்லித் தருகிறேன்” என்றும் சொல்லவில்லை. முதலில் வழியைச் சொல்கிறார்; பிறகுதான் “நீயும் நானும் ஈசன்” என்கிறார்.
மூன்றாவது கண்
பயிற்சி செய்து வந்து ஒருவர் சொல்கிறார்: “எனக்கு நெற்றிக்கண் திறந்தது.” “ஆமாம், எனக்கும் திறந்தது” என்று நான் உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும். ஆனால் உனக்கு வந்ததுதான் எனக்கும் வந்தது என்பதையே நீ ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை.
நீங்கள் எங்கே போனாலும், சாமி வேடம் போட்டிருப்பவனுக்கு உண்மையிலேயே ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறீர்கள். அவனிடம் போய், “நெற்றியில் ஊறல் எடுக்கிறது” என்று சொன்னால் உங்களைத் திட்டுவான்: “எங்கே அங்கே ஊறல் எடுக்கும்? சும்மா சொல்கிறாய்.” ஏன்? அவனுக்கு அப்படி ஒன்று தெரியாது; அவனுக்கு அது நடக்கவே இல்லை. நீ அதைச் சொன்னால், அவனைவிட நீ பெரிய ஆளாகிவிட்டாய் என்று திட்டி அனுப்பிவிடுவான்.
மூன்றாவது கண் என்றால் என்ன? அது திறந்தவர்கள் புத்திசாலிகளாக, அறிவாளிகளாக இருப்பார்கள். சிந்தனைத் திறன் அதிகமாக இருக்கும். அவ்வளவுதான். இப்போது நான் சொல்வேன்: உனக்கும் எனக்கும் மூன்றாவது கண் வாய்த்திருக்கிறது. எனக்கு வந்தது, உனக்கும் வந்தது. இப்படிப் படிப்படியாகச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.
ஈசன் என்ற பெயர்
என் குரு எப்படிச் சொல்கிறார்? “ஈசனே” என்று. யாரிடம் போய் “நீயும் நானும் ஈசன்” என்றால் ஒப்புக்கொள்வார்கள்? பாருங்கள், மதத்தில் கடவுளுக்கு ஒரு பெயர் வைத்துக்கொள்கிறார்கள்: ஈசன், சிவன். ஈஸ்வரன் என்று வைக்கிறார்கள்; பெண்ணாக்கி ஈஸ்வரி என்று வைக்கிறார்கள். இவர் ஈஸ்வரன் என்றோ ஈஸ்வரி என்றோ சொல்லவில்லை; “ஈசன்” என்றே சொல்லிவிட்டார்.
உயர்வானதை ஒருமையில் சொல்வது
சிவன் என்று ஒருமையில்தான் சொல்கிறார்கள். “சிவர்” என்று யாராவது சொல்கிறார்களா? எப்போதுமே உயர்வானதை ஒருமையில்தான் சொல்வார்கள். ஏனென்றால் அது ஒன்றுதான்.
இப்போது கள்ளர், மறவர், முதலியார், செட்டியார் என்று மரியாதையாகச் சொல்கிறோம். பறை என்ற சொல்லைப் பாருங்கள். பறை சாற்றுபவன் யார்? ஞானம் அடைந்தவன். அவன் பறைசாற்றினால்தான் உண்மை எல்லோருக்கும் போய்ச் சேரும். அந்தப் பெயர் ஜாதியில் இல்லை; பிறப்பால் வருவது இல்லை; அதற்குத் தகுதி வேண்டும். அதனால்தான் “நீயும் நானும் செட்டியார்” என்று எல்லோரையும் சொல்லிவிடலாம்; ஞானம் அடைந்தவனின் பெயரை எல்லோருக்கும் சொல்லிவிட முடியாது.
மற்ற பட்டங்களும் அப்படியே தகுதியைக் குறிப்பவை. உங்கள் குடும்பத்தில் நீங்கள் முதலில் பிறந்தால் முதலியார் என்று சொல்லலாம். அம்மாவுக்கு முதலில் பிறந்தது யார்? அவர் முதலியார். அண்ணன் தம்பி ஒரு செட்டாக இருந்தால்? செட்டியார். நானும் என் தம்பிகளும் மூன்று பேர். முதல் ஆள் முதலியார்; மற்ற இருவரும் செட்டியார். அதில் ஒருவன் நன்றாகப் படித்துப் பெரிய ஆளாகிறான்; நாயகத் தன்மையோடு இருக்கிறான். அவன் நாயக்கர்.
ஒரு குடும்பத்துக்குள்ளேயே முதலியார், செட்டியார், நாயக்கர் எல்லாம் வரலாம். “அந்தணர் என்போர் அறவோர்.” எல்லோருக்கும் அது பொருந்தாது. பட்டம் பிறப்பால் வருவது அல்ல; தகுதியால் வருவது.
நீயும் நானும் கடவுள்
ஈசன் என்ற ஒரு வார்த்தையை எல்லோரும் முழுமையாக ஒப்புக்கொள்வார்களா? அதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துவிடலாம்: “யூ அண்ட் மீ காட்.” நீயும் கடவுள், நானும் கடவுள். ஒப்புக்கொள்வார்களா? ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால் அந்த வார்த்தை சொல்வது அதுதான். ஈசன் என்ற சொல்லின் பொருள் கடவுள். இதை எல்லோரும் ஒப்புக்கொண்டுவிட்டால், மதமே இல்லாமல் போய்விடலாம்.
எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்ளலாம், ஒப்புக்கொள்வது போல வாழலாம், அல்லது உணரலாம். “நான் கடவுள்” என்று ஒருவன் உணர வேண்டும். யார் உணர வேண்டும்? ஒரு தனி மனிதன். இதை என் குரு மட்டும்தான் சொன்னார் என்று இல்லை.
சிலர் சொல்வார்கள்: “கடவுள் வேறு, நான் வேறு.” இன்னும் சிலர், “இங்கு நீ ஒரு பாதி, நான் ஒரு பாதி; இதில் யார் பிரிந்தாலும் வேதனை பாதி” என்பது போல, கடவுளும் நீயும் பாதி பாதி என்கிறார்கள். ஆனால் சைவம் என்ன சொல்கிறது என்று கேட்டால், பாதி எல்லாம் இல்லை; முழுவதும் நான்தான். “அகம் பிரம்மாஸ்மி” என்கிறது. ஒருவன்: “கடவுளே நான்தான்.”