เธอและฉันคือพระเจ้า

บทความสั้นนี้เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Neeyum Naanum Eesane” (เธอและฉันคือพระเจ้า) ของศิวโยคี ศิวกุมาร และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ ฉบับเต็มแบ่งเป็นห้าตอน: ตอนที่ 1

ครูของผม ศิวะวากกิยาร์ ขับขานไว้ว่า “ในหลุมที่ไม่เคยตั้งครรภ์ ในดวงตาที่ไม่มีขา เมื่อห้องแห่งไฟเปิดออกแล้ว เธอและฉันคือพระเจ้า”

ถ้าบอกว่า “คุณและผมคือพระศิวะ” คุณจะถามว่า “อย่างไร?” แต่ถ้าบอกว่า “เธอและฉันเป็นมุทลิยาร์” คุณจะไม่ถาม คุณจะไปถามพ่อแม่ ดูใบรับรอง แล้วก็ยอมรับ บรรดาศักดิ์ไม่ได้มาจากการเกิด แต่มาจากคุณสมบัติ คนที่เกิดเป็นคนแรกในครอบครัวคือมุทลิยาร์ (“มุทัล” แปลว่า แรก) คนที่มีความเป็นผู้นำ (นายกะ) คือนายักกร์ “ผู้ที่เรียกว่าพราหมณ์ คือผู้ทรงธรรม”

ครูของผมไม่ได้พูดเรื่องนี้ตั้งแต่แรก ท่านบอกหนทางก่อน: ดวงตาที่ไม่มีขา หลุมที่ไม่เคยตั้งครรภ์ ต้องเปิดห้องแห่งไฟที่ตรงนั้น ถ้าไปถึงที่ซึ่งว่างเปล่าจากทุกสิ่งและอยู่เหนือทุกสิ่ง เมื่อนั้นเธอและฉันคือพระเจ้า

เมื่อไม่มี “ฉัน”

ถ้าฉันละทิ้งตัวฉัน และเธอละทิ้งตัวเธอ แล้วเราทั้งสองคือใคร? คือพระเจ้านั่นเอง ทุกสิ่งที่อยู่ตรงนี้คือความว่างอันบริสุทธิ์ “ฉัน” เป็นเพียงมายา มายาไม่ได้แปลว่าไม่มีอยู่ ร่างกายนี้ประกอบขึ้นจากดินและความคิด

“วิ่งแล้ววิ่งเล่า วิ่งแล้ววิ่งเล่า ตามหาแสงที่ผสานอยู่ภายใน ค้นแล้วค้นเล่า ค้นแล้วค้นเล่า จนวันเวลาล่วงเลยไป…” มนุษย์เกิดมาหลายชาติเพื่อค้นหาแสงที่ผสานอยู่ภายใน แล้วก็ตายไปโดยไม่เคยรู้จักมัน ภารตียาร์กล่าวว่า “จงตระหนักว่าเธอคือเทพ” ถ้าเธอทิ้งความคิดทั้งหมด และไม่มี “ฉัน” อีกต่อไป เธอคือใคร? คือพระเจ้านั่นเอง

สัตว์ที่ถูกฝึกให้เชื่อง

ศาสนาไม่ยอมรับเรื่องนี้ ไม่มีความจำเป็นต้องไปวัด ไปโบสถ์ หรือไปมัสยิดเลย คุณไปเพราะถูกฝึกให้เคยชิน

เขาปล่อยให้สิงโตอดอาหาร แล้วฝึกมันว่า “กระโดดลอดห่วงไฟได้ จึงจะได้เนื้อชิ้นหนึ่ง” คุณกับมันไม่ได้ต่างกันมาก เขาฝึกเราด้วยการพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เธอเป็นวรรณะนี้ เธอนับถือศาสนานี้ ฝึกว่าถ้ามีปัญหาให้กราบไหว้พระเจ้า แล้วจะรอดพ้น ถ้าปล่อยสิงโตตัวนั้นเข้าป่า มันจะกินครูฝึกที่ถือเนื้อมาให้ แต่มนุษย์กลับยกย่องคนที่หลอกเขามาตลอดหลายปีว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่

ความว่างคือพระเจ้า

พระเจ้าไม่ใช่วัตถุ ไม่ใช่ไฟ ไม่ใช่น้ำ ไม่ใช่ลม พระเจ้าคือสิ่งที่มีคุณสมบัติจะควบคุมสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดได้ โดยไม่แสดงตัวว่าตนเป็นใคร จะเรียกสิ่งนั้นว่าความว่างก็ได้

“อะไรคือฉัน อะไรคือเธอ อะไรเล่าที่ยืนอยู่ตรงกลาง?” ฉันเป็นความสมบูรณ์หนึ่ง เธอเป็นความสมบูรณ์หนึ่ง ไม่ใช่คนละครึ่ง ความว่างที่ประสานเราทั้งสองไว้ด้วยกันนั่นแหละคือความจริง สิ่งที่สร้างจักรวาลนับไม่ถ้วนดำรงอยู่โดยไม่มีอะไรเลย ปรมาตมันนั่นเองที่กลายมาเป็นชีวาตมันมากมายเหล่านี้ ความจริงเรียบง่ายเสมอ

ความตายเหมือนการนอนหลับ

คุณแบกพระเจ้าไว้อยู่แล้ว สิ่งนั้นเรียกว่าชีวิต หรือเรียกว่าพระศิวะ จิตที่ตระหนักรู้สิ่งนั้นแหละที่จะกลายเป็นพระเจ้า หัวใจของคุณไม่ได้เต้นเพราะคุณ ถ้าใช้ชีวิตโดยเคารพสิ่งนั้น คุณจะบอกลาแล้วจากไปได้ว่า “ผมกำลังจะทิ้งร่างนี้ไปแล้ว” เหมือนบอกว่า “ผมจะไปนอนแล้ว” “ความตายก็เหมือนการนอนหลับ”

คุณเป็นคนพิเศษ

มนุษย์พูดว่า “ตัวฉันเองก็เป็นคนเลว พระเจ้าจะมาอยู่ในตัวฉันได้อย่างไร?” โดยพื้นฐานแล้ว เขาปฏิเสธที่จะยอมรับตัวเอง งานของผมคือคืนตัวคุณกลับไปให้คุณ จงเฉลิมฉลองตัวเอง จงเคารพตัวเอง ใช้ชีวิตให้ก้าวพ้นวรรณะและศาสนา และก้าวพ้นการแบ่งแยกชายหญิง ถ้าคุณหลุดพ้นจากตัวเองแล้วมีความสุข คุณคือใคร? ก็คือพระเจ้านั่นเอง

ผมไม่ได้พูดด้วยความหยิ่งผยอง นี่เป็นเพียงข้อมูล ผมไม่มีความจำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเอง คุณทำการฝึกที่ผมให้แล้วได้ประสบการณ์ด้วยตัวเองได้ ขอให้อยู่ดีมีสุข ขอให้ใช้ชีวิตอย่างเฉลิมฉลอง ผมเป็นโอกาสหนึ่ง คุณใช้ผมได้