விட்டுவிடுதல்
அதன் ஆன்மீகப் பொருளும் பயிற்சி முறையும்

விட்டுவிடுதல் என்றால், நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாதவற்றின் மீதான பிடியைத் தளர்த்துவது: விளைவுகள், பிறர், கடந்த காலம், வாழ்க்கை இப்படித்தான் போக வேண்டும் என்ற நம் உறுதியான சித்திரம். இந்திய ஆன்மீக மரபுகளில் இது கைவிடுவதோ அக்கறையின்றி இருப்பதோ அல்ல. முழுமையாகச் செயல்படுவதையும் அன்பு செலுத்துவதையும் தொடர்ந்தபடியே, ஒவ்வோர் இழப்பையும் துன்பமாக்கும் பற்றை விடுவதே இதன் பொருள். யோகம் இதை வைராக்கியம் என்கிறது; பகவத் கீதை பலனில் பற்றின்றிச் செயல்படுதல் என்கிறது; பக்தி வழிகள் சரணாகதி என்கின்றன.
ஆன்மீக ரீதியில் விட்டுவிடுதல் என்றால் என்ன?
துன்பம் நிகழ்வுகளாலேயே அல்ல, நாம் எவ்வளவு இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொள்கிறோம் என்பதாலேயே பெரிதும் வருகிறது என்பதில் பெரும்பாலான மரபுகள் உடன்படுகின்றன. துன்பத்தை உருவாக்கும் சங்கிலியின் ஒரு கண்ணியாகப் புத்தர் பற்றை (உபாதானம்) குறிப்பிட்டார். இந்து நூல்கள் ராகம் (விருப்பு), த்வேஷம் (வெறுப்பு) ஆகிய இரண்டையும் மனத்தைக் கட்டும் சக்திகளாகச் சொல்கின்றன. விட்டுவிடுதல் என்பது இவ்விரண்டும் படிப்படியாகத் தளர்வது.
அந்தத் தளர்வு வாழ்வைத் தள்ளிவிடுவது அல்ல. விட்டுவிடக் கற்றவர் கடுமையாக உழைக்கலாம், உணவை ரசிக்கலாம், ஓர் இறப்புக்காக வருந்தலாம், நல்லவற்றை எதிர்பார்க்கலாம். வேறுபாடு என்னவென்றால், அவருடைய அமைதி தான் விரும்பியதைப் பெறுவதை மட்டுமே சார்ந்திருப்பதில்லை. இக்கருத்தின் விரிவான விளக்கத்துக்குப் பற்றின்மை என்ற கட்டுரையைப் பாருங்கள்.
விட்டுவிடுதல் பற்றிப் பகவத் கீதை என்ன சொல்கிறது?
செயலில் விட்டுவிடுதல் பற்றிய மிகத் தெளிவான போதனை கீதையாக இருக்கலாம். அதன் மிகப் புகழ்பெற்ற சுலோகம் (2.47), செயலில் மட்டுமே உனக்கு உரிமை, அதன் பலனில் ஒருபோதும் இல்லை; பலனுக்காகச் செயல்படாதே, செயலின்மையிலும் விழாதே என்று அர்ஜுனனுக்குச் சொல்கிறது. அடுத்த சுலோகம், வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் சமநிலையான மனமே யோகம் என்று வரையறுக்கிறது.
விளைவுகளில் அக்கறை கொள்வதை நிறுத்தும்படி கீதை யாரையும் கேட்கவில்லை. அர்ஜுனன் நன்றாகப் போரிட வேண்டும் என்றே எதிர்பார்க்கப்படுகிறான். தன்னால் இயன்றதைச் செய்து, வருவதை ஏற்கும்படியே அது கேட்கிறது; ஏனெனில் விளைவு எந்த ஒருவருக்கும் அப்பாற்பட்ட பல காரணங்களைச் சார்ந்தது. தன்னலமற்ற செயலின் பாதையான கர்ம யோகத்தின் வேர் இதுவே.
வைராக்கியம் என்றால் என்ன?
பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரங்களில் (1.12), மனம் இரண்டு விஷயங்கள் சேர்ந்து அமைதியடைகிறது: அப்பியாசம், அதாவது தொடர்ந்த பயிற்சி; வைராக்கியம், அதாவது பற்றின்மை. கண்டவற்றின் மீதும் கேள்விப்பட்டவற்றின் மீதும் உள்ள ஏக்கத்திலிருந்து விடுபடுதல் என்று வைராக்கியம் விவரிக்கப்படுகிறது. உலகத்தை மறுத்து வலிந்து திணித்துக்கொள்வது அல்ல அது; இன்பங்கள் கடந்துபோகின்றன, அவற்றைப் பற்றிக்கொள்வது பதற்றத்தையே தருகிறது என்பதை மீண்டும் மீண்டும் காணும்போது இயல்பாக வளர்வது. மரபு விவரிக்கும் நிலைகளை வைராக்கியம் என்ற கட்டுரை விளக்குகிறது.
திருக்குறள் இதே எண்ணத்தை ஒரே குறளில் (350) சொல்கிறது:
பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப் பற்றுக பற்று விடற்கு.
பற்றற்ற இறைவனின் பற்றைப் பற்றுக; பிற பற்றுகளை விடுவதற்காக அந்தப் பற்றைப் பற்றுக.
விட்டுவிடுதலும் கைவிடுதலும் எப்படி வேறுபடுகின்றன?
கைவிடுதல் பொதுவாக விரக்தியிலிருந்து வருகிறது: “நான் என்ன செய்தாலும் பயனில்லை, நிறுத்திவிடுகிறேன்.” விட்டுவிடுதல் புரிதலிலிருந்து வருகிறது: “என்னுடைய பங்கைச் செய்வேன்; விளைவு என்னுடையது மட்டுமல்ல என்பதை ஏற்கிறேன்.” முதலாவது ஒருவரைச் செயலற்றவராகவும் கசப்புடையவராகவும் ஆக்குகிறது; இரண்டாவது ஆற்றலுடனும் அச்சமின்றியும் செயல்படும் சுதந்திரத்தைத் தருகிறது.
ஓர் எளிய சோதனை: கைவிட்ட பிறகு மனிதர்கள் பெரும்பாலும் கனமாக உணர்கிறார்கள். உண்மையாக விட்டுவிட்ட பிறகு, சூழ்நிலை மாறாவிட்டாலும், பொதுவாக இலேசாக உணர்கிறார்கள்.
விட்டுவிடுதலுக்கும் சரணாகதிக்கும் என்ன தொடர்பு?
பக்தி வழியில் விட்டுவிடுதல் இறைவனிடம் சரணடைதலாக வடிவெடுக்கிறது. அடியார் தன் செயல்களையும் கவலைகளையும் விளைவுகளையும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்து, நடப்பவை ஒரு பெரிய ஞானத்துக்குள் அடங்கியவை என்று நம்புகிறார். கீதையின் நிறைவுப் போதனையில் (18.66), தன்னையே சரணடையும்படியும் வருந்த வேண்டாம் என்றும் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் சொல்கிறார். பலருக்குச் சரணாகதி விட்டுவிடுதலை எளிதாக்குகிறது; ஏனெனில் அவர்கள் எதையோ வெறுமையில் போடவில்லை, நம்பிக்கைக்குரிய கைகளில் ஒப்படைக்கிறார்கள். இறைவனிடம் சரணடைதல் என்ற கட்டுரையைப் பாருங்கள்.
நடைமுறையில் விட்டுவிடுவது எப்படி?
யாரும் முயலக்கூடிய எளிய பயிற்சிகளை மரபுகள் தருகின்றன.
எங்கே பற்றிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று கவனியுங்கள். பற்று உடலில் இறுக்கமாகவும் மனத்தில் திரும்பத் திரும்ப ஓட்டிப் பார்ப்பதாகவும் தெரிகிறது. ஒரே உரையாடலையோ கவலையையோ மீண்டும் மீண்டும் நினைப்பதைக் கவனிக்கும்போது, “பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்று பெயரிடுங்கள்.
முயற்சியையும் விளைவையும் பிரியுங்கள். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் கேளுங்கள்: இதில் உண்மையில் என் கையில் இருப்பது எது? அந்தப் பங்கை முழுமையாகச் செய்யுங்கள். பின் மீதியை, ஒரு சிறு சொற்றொடராலோ பிரார்த்தனையாலோ, உணர்வுபூர்வமாக விடுங்கள்.
சிறிய விஷயங்களில் பழகுங்கள். தோற்ற ஒரு விவாதம், தாமதமான ஒரு ரயில், மாறிப்போன ஒரு திட்டம் ஆகியவற்றை விட்டுவிடுவது, வாழ்வின் பெரிய இழப்புகளுக்கான பயிற்சி.
மூச்சைப் பயன்படுத்துங்கள். வெளிமூச்சை நீளமாக்கி, ஒவ்வொரு வெளிமூச்சிலும் உடல் தளர்வதை உணர்ந்து, சில மெதுவான மூச்சுகள் விடுவது, விடுவிப்பை உடலால் ஒத்திகை பார்க்கும் வழி. திரும்பத் திரும்ப வரும் எண்ணங்களைக் கையாள அதிகமாக யோசிப்பதை நிறுத்துவது எப்படி என்ற கட்டுரையைப் பாருங்கள்.
தொடர்ந்து தியானியுங்கள். அமைதியாக அமர்ந்து, எண்ணங்களைப் பின்தொடராமல் அவை வந்து போவதைக் கவனிப்பது விட்டுவிடுதலின் நேரடிப் பயிற்சி. ஒவ்வொரு முறை மூச்சுக்குத் திரும்பும்போதும், ஒருமுறை விட்டுவிட்டிருக்கிறீர்கள்.
துக்கத்தை அனுமதியுங்கள். ஒருவரையோ கடந்த காலத்தையோ விட்டுவிடுவது, அது வலிக்கவில்லை என்று நடிப்பது அல்ல. பற்றின்மையைப் போதிக்கும் மரபுகள் துக்கத்தையும் அனுமதிக்கின்றன. விடுதலை பொதுவாக அடக்குவதைத் தொடர்ந்து அல்ல, உணர்வதைத் தொடர்ந்தே வருகிறது.
விட்டுவிடுவது ஏன் இவ்வளவு கடினம்?
ஏனெனில் நாம் பற்றிக்கொள்வது பெரும்பாலும் நம்மின் ஒரு பகுதியாகவே உணரப்படுகிறது: நம் திட்டங்கள், நற்பெயர், உறவுகள், நம்மைப் பற்றிய நம் எண்ணம். ஆழ்ந்த நிலையில் விட்டுவிடுதல் என்பது அகந்தையுடனான நம் அடையாளத்தைத் தளர்த்துவதே என்று ஆன்மீக ஆசிரியர்கள் சொல்கிறார்கள். அதனால்தான் இது ஒரே முடிவு அல்ல, வாழ்நாள் பயிற்சி. ஆயினும் ஒவ்வொரு சிறு விடுவிப்பும், மரபுகள் வாக்களிக்கும் அமைதியை இன்னும் சற்றுக் கொண்டுவருகிறது.
குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரை, இந்தப் பொருள் பற்றிப் பொதுவாக நிலவும் கருத்தை மரபு நூல்களிலிருந்தும் பரவலான புரிதலிலிருந்தும் தொகுத்துத் தருகிறது. இது சிவயோகி அவர்களின் போதனை அல்ல. இவை பற்றிய அவரது போதனை இதிலிருந்து வேறுபடலாம், சில நேரங்களில் பெரிதும். அவரது சொந்தச் சொற்களில் கேட்க, அவரது உரைகளைப் படியுங்கள்.