భాగం 2 / 5

ఉన్నది ఒక్కటే సంకల్పం

శివయోగి శివకుమార్ గారి “సిద్ధన్ పోక్కు శివన్ పోక్కు” (సిద్ధుని దారే శివుని దారి) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన ఐదు వ్యాసాలలో ఇది రెండవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.

మనసు, మాటలు, ఉద్దేశం

మనకు మనసు అనేది ఒకటి ఉంది. అది ఈ శరీరం ద్వారా మాట్లాడుతుంది. మాటలన్నీ మెదడులో నిల్వ ఉన్నాయి. మనసు వాటిని ఏరి కూర్చి, నోటి ద్వారా శబ్దంగా బయటకు పంపుతుంది. ఆ శబ్దం వినేవారికి అర్థంగా మారుతుంది.

మాటలు ఉండేది బుద్ధిలో (నేర్చుకున్న వాటితో ఏర్పడిన తెలివి). భాష ఉండేది బుద్ధిలో. కానీ అది ఎందుకు మాట్లాడుతుంది అని అడిగితే, అక్కడ ఒక ఉద్దేశం ఉంది: ఎవరికైనా ఏదైనా అర్థం కాకపోతుందా? వాళ్ళు సంతోషంగా ఉండకపోతారా? స్పష్టత పొందకపోతారా? గొడవలు లేకుండా, మనసులో భారం లేకుండా, గందరగోళం లేకుండా, ఆనందంగా జీవించకపోతారా?

ఆ ఉద్దేశం కోసమే బుద్ధి ఉపయోగపడుతుంది. వచ్చినవాళ్ళు సౌకర్యంగా కూర్చోవడానికి కుర్చీలు వేయడం, వేడి తెలియకుండా ఏసీ పెట్టడం, విని వెళ్ళేవాళ్ళు ఇంటికి వెళ్ళి వంట చేసుకోనక్కర్లేకుండా భోజనం పెట్టడం, మాట్లాడినదాన్ని తర్వాత వచ్చేవాళ్ళు కూడా చూసి అర్థం చేసుకునేలా రికార్డ్ చేసి పెట్టడం: ఇవన్నీ బుద్ధి పనులు. కానీ ఇవన్నీ దేని కోసం? నలుగురు స్పష్టత పొందాలని.

మనిషి సిద్ధంలోనే (లోలోపలి సంకల్పం) ఉండాలి. మనం ఏం మాట్లాడుతున్నాం అన్నది ముఖ్యం కాదు; ఉద్దేశం ఏమిటి అన్నదే ముఖ్యం.

దుమ్ము దులిపిన సోఫా

మీరు ఎవరి ఇంటికో వెళ్తారు. “రండి” అని చెప్పి, మీరు కూర్చోవడానికి ఒక తువ్వాలుతో సోఫాను దులుపుతారు. మీకేమో దుమ్ము అలర్జీ. దులిపిన వెంటనే తుమ్ములు మొదలవుతాయి; ఛాతీ నొప్పి పుట్టేంతగా తుమ్ముతారు.

మీకు తుమ్ములు రావాలని వాళ్ళు అలా చేయలేదు. మీరు శుభ్రమైన చోట హాయిగా కూర్చోవాలనే శ్రద్ధతో చేశారు. ఉద్దేశం మంచిదే. కానీ జరిగింది మీకు వ్యతిరేకంగా మారిపోయింది.

ఒక పనిని సరిగ్గానే చేసినా అది ఇలా అయిపోవడం కద్దు.

రెండు సంకల్పాలు లేవు

తలనొప్పి వచ్చినా, జబ్బు చేసినా, కష్టం వచ్చినా, అనుకున్నది జరగకపోయినా, “ఇది దైవ సంకల్పం కాబోలు” అనుకుంటాం. పెళ్ళి శుభలేఖలో కూడా “దైవ సంకల్పంతో” అని అచ్చు వేయిస్తాం.

అయితే దైవ సంకల్పం అని ఒకటి, నా సంకల్పం అని ఒకటి, ఇలా రెండు ఉన్నాయా? బాగా అర్థం చేసుకోండి: రెండు లేవు. ఉన్నది ఒక్కటే.

ఏం జరిగినా, ఎలా జరిగినా, జరగవలసింది మాత్రమే జరుగుతుంది; మిగిలినది ఏదీ జరగదు. అంతా నా చేతిలో ఉంది అనుకోకండి.

పనే పనివాణ్ణి వెతుక్కుంటుంది

ఒక వస్తువు తాను ఎలా రూపుదిద్దుకోవాలో నిర్ణయించుకుని, దాన్ని చేసే మనుషులను తానే వెతుక్కుంటుంది. ఒక ఇల్లు ఇలాగే రూపుదిద్దుకోవాలని ఉంటే, దాన్ని కట్టేవాళ్ళను అదే వెతుక్కుంటుంది. “ఈ పని నేను చేస్తున్నాను” అని నేను చెప్పుకుంటూ ఉంటాను. నిజానికి నేను చేయడం లేదు; ఆ పనే నా ద్వారా తనను తాను చేయించుకుంటోంది.

సోఫా దులిపినవాళ్ళు మంచి ఉద్దేశంతోనే చేశారు; వాళ్ళ తప్పు లేదు. కానీ నాకు ఆ తుమ్ము రావలసి ఉంది. ఒక పని జరగాలని మరో పని జరుగుతుంది. “చెడూ మంచీ ఇతరులు ఇస్తే రావు.”

కాబట్టి ఉన్నది ఒక్కటే సంకల్పం. దైవ సంకల్పం ఒకటి, నా సంకల్పం ఇంకొకటి అని లేదు; దైవ సంకల్పం నాకు అర్థం కాలేదు, అంతే.

“నా తెలివితేటలతో నేను గెలుస్తున్నాను; నా మాటనేర్పుతో ఈ జనాన్ని ఆకట్టుకున్నాను; వీళ్ళందరినీ మంచివాళ్ళుగా తీర్చిదిద్దింది నేనే” అని నేను అనుకుంటూ ఉంటే, నాకంటే పెద్ద మూర్ఖుడు ఈ లోకంలో లేడు. నా వల్ల అయింది ఏదీ లేదు. “నేను”, “నాది” అనేది మనకెందుకు?

పాటా నేనే

“తిరువిళైయాడల్” సినిమాలో ఒక గాయకుడు తన సంగీతం మీది గర్వంలో మునిగి ఉంటాడు. అతని ముందు దేవుడు వచ్చి కూర్చుని పాడతాడు: “పాటా నేనే, భావమూ నేనే; పాడే నిన్ను పాడించినదీ నేనే.” “నేను కదిలితే కదులుతుంది అఖిలమంతా; తెలుసుకో మనిషీ, నీ అహంకారం అంత గొప్పదా?” గెలుపు తన చేతిలో లేదని అతనికి అప్పుడే తెలిసివస్తుంది.

ఇంకో పాట: “చూస్తే పచ్చని చెట్టు, పడుకుంటే పొడవాటి దుంగ; పోగేస్తే కట్టెలకైనా పనికొస్తుందా, జ్ఞానపు బంగారమా?” ఇది శరీరం గురించి. నిలబడి నడుస్తున్నప్పుడు అది పచ్చని చెట్టు; చిగురిస్తుంది, జీవితాన్ని పండుగ చేసుకుంటుంది, నవ్వుతుంది, ఏడుస్తుంది. పడుకుండిపోతే వట్టి దుంగ. అది కట్టెలకు కూడా పనికిరాదు.

అంతా ఆయన లీల అని ఊరుకోవచ్చా?

జరిగేదంతా దేవుని వల్లనే. “ఆయన లేకుండా ఒక్క అణువు కూడా కదలదు.” అయితే అన్నిటినీ దేవుడికి వదిలేసి ఊరికే కూర్చోవచ్చా? ఊపిరి కూడా తీసుకోకుండా ఉండిపోవచ్చా? కుదరదు.

పొయ్యి వెలిగించింది ఎవరు? నేనే. సత్సంగం నిర్వహించాలని అనుకున్నది ఎవరు? నేనే. ఇక్కడికి వచ్చి కూర్చుని మాట్లాడుతున్నది ఎవరు? నేనే. అన్నీ నేనే చేసేసి, “దేవుడు నాకు చెప్పాడు, అందుకే చేశాను” అంటే మీరు ఒప్పుకుంటారా?

నేను చెబితే ఒప్పుకోరు. కానీ వెయ్యి, రెండు వేల సంవత్సరాల క్రితం ఎవరో చెప్పారంటే ఒప్పుకుంటారు. ఇప్పుడు నేను మీ కళ్ళ ముందే ఉన్నాను; అందుకే నమ్మరు. నేను చనిపోయాక, “ఒకప్పుడు శివయోగి అని ఒక మహానుభావుడు ఉండేవారు; దేవుడు అప్పుడప్పుడు ఆయన దగ్గరికి వచ్చి మాట్లాడేవాడు” అని చెప్పడం మొదలుపెడతారు.

ఏం చెప్పినా నమ్మడం

చనిపోయినవారి గురించి ఏమైనా చెప్పవచ్చు. ఒక సిద్ధుడు స్నానం చేసేటప్పుడు కాళ్ళూ చేతులూ ఊడదీసి పెట్టి, స్నానం అయ్యాక మళ్ళీ తీసి తగిలించుకునేవాడని ఒకాయన నాతో చెప్పాడు. ఏం చెప్పినా ఒప్పుకునేవాళ్ళు ఒక్కరున్నంత వరకూ ఇలా చెప్పేవాళ్ళు కూడా ఉంటారు.

“గుడి చుట్టూ ప్రదక్షిణ చెయ్యి, పెళ్ళవుతుంది” అంటారు. మూడు ప్రదక్షిణలు చేసినా వరుడు దొరకకపోతే, “చాలా వేగంగా తిరిగావు; అడుగు మీద అడుగు వేసి తిరుగు” అంటారు. దానికీ కాకపోతే, “పొర్లు దండాలు పెట్టు” అంటారు. చివరికి, “నీ జాతకంలో పెళ్ళే లేదు; పరిహారమూ లేదు” అని కథ ముగిస్తారు.

రావి చెట్టు చుట్టూ తిరగమని చెప్పడానికి కూడా ఒక కారణం ఉంది. ఊళ్ళో నలుగురు చేరి కూర్చునే చోటు అదే. అక్కడికి వెళ్తేనే ఎవరో ఒకరి కంట్లో పడతాం. ఇంట్లో ఒక మొక్క నాటి దాని చుట్టూ తిరిగితే వరుడు వచ్చేస్తాడా?