ตอนที่ 2 จาก 5

เจตจำนงมีเพียงหนึ่งเดียว

บทความนี้เป็นตอนที่สองในบทความห้าตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Siddhan Pokku Sivan Pokku” (วิถีของสิทธาคือวิถีของพระศิวะ) ของศิวโยคี ศิวกุมาร และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ

จิตใจ ถ้อยคำ และเจตนา

เรามีสิ่งที่เรียกว่าจิตใจ มันพูดผ่านร่างกายนี้ ถ้อยคำทั้งหมดถูกเก็บไว้ในสมอง จิตใจหยิบมันขึ้นมาร้อยเรียงเข้าด้วยกัน แล้วส่งออกทางปากเป็นเสียง เสียงนั้นกลายเป็นความหมายสำหรับผู้ฟัง

ถ้อยคำอยู่ใน พุทธิ (สติปัญญา) ภาษาอยู่ในพุทธิ แต่หากถามว่ามันพูดไปทำไม ตรงนั้นมีเจตนาอยู่ จะมีใครเข้าใจอะไรสักอย่างบ้างไหม? พวกเขาจะมีความสุขบ้างไหม? จะเกิดความกระจ่างบ้างไหม? จะได้ใช้ชีวิตอย่างเบิกบาน ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้ง ไม่มีความหนักอกหนักใจ ไม่มีความสับสน บ้างไหม?

พุทธิถูกใช้ก็เพื่อเจตนานั้น การจัดเก้าอี้ไว้ให้ผู้ที่มานั่งได้สบาย การติดเครื่องปรับอากาศเพื่อไม่ให้รู้สึกร้อน การให้อาหารเพื่อที่ผู้ฟังจะได้ไม่ต้องกลับไปทำกับข้าวที่บ้าน การบันทึกสิ่งที่พูดไว้เพื่อให้ผู้ที่มาภายหลังได้ดูและเข้าใจด้วย ทั้งหมดนี้คืองานของพุทธิ แต่ทำไปเพื่ออะไร? ก็เพื่อให้คนสักสองสามคนได้เกิดความกระจ่าง

มนุษย์ควรดำรงอยู่ใน สิทธัม (เจตจำนงภายใน) สิ่งที่เราพูดไม่ใช่สิ่งสำคัญ เจตนาต่างหากคือสิ่งสำคัญ

โซฟาที่ถูกปัดฝุ่น

คุณไปบ้านของใครคนหนึ่ง เขาพูดว่า “เชิญครับ” แล้วเอาผ้าขนหนูตบปัดโซฟาเพื่อให้คุณนั่ง แต่คุณแพ้ฝุ่น พอเขาตบปัดปุ๊บ คุณก็เริ่มจาม จามจนเจ็บหน้าอก

เขาไม่ได้ทำเพื่อให้คุณจาม เขาทำด้วยความใส่ใจ เพื่อให้คุณได้นั่งสบายในที่ที่สะอาด เจตนานั้นดี แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นผลร้ายต่อคุณ

แม้การกระทำหนึ่งจะทำอย่างถูกต้อง ก็อาจออกมาเป็นเช่นนี้ได้

ไม่มีเจตจำนงสองอย่าง

เมื่อปวดหัว เจ็บป่วย มีความทุกข์ หรือเมื่อสิ่งที่ต้องการไม่เป็นไปตามหวัง เราคิดว่า “นี่คงเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า” บนการ์ดเชิญงานแต่งงาน เราก็พิมพ์คำว่า “ด้วยพระประสงค์ของพระเจ้า”

ถ้าอย่างนั้น มีสิ่งหนึ่งเรียกว่าเจตจำนงของพระเจ้า และอีกสิ่งหนึ่งเรียกว่าเจตจำนงของฉัน รวมเป็นสองอย่างหรือ? จงเข้าใจให้ดี: ไม่มีสองอย่าง มีอยู่เพียงหนึ่งเดียว

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเกิดขึ้นอย่างไร มีแต่สิ่งที่ต้องเกิดเท่านั้นที่จะเกิด สิ่งอื่นนอกจากนั้นจะไม่เกิด อย่าคิดว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือของคุณ

งานเป็นฝ่ายตามหาคนทำ

สิ่งหนึ่งกำหนดไว้แล้วว่าตัวมันจะต้องออกมาเป็นอย่างไร แล้วจึงตามหาคนที่จะมาทำมัน ถ้าบ้านหลังหนึ่งต้องออกมาเป็นแบบนี้ มันก็จะตามหาคนสร้างของมันเอง ผมเอาแต่พูดว่า “ผมกำลังทำงานนี้” แท้จริงแล้วผมไม่ได้ทำ งานนั้นต่างหากที่กำลังใช้ผมทำตัวมันเองให้สำเร็จ

คนที่ตบปัดโซฟาทำไปด้วยเจตนาดี ไม่มีความผิดอะไรในตัวเขา แต่อาการจามนั้นต้องมาถึงผม การกระทำหนึ่งเกิดขึ้นเพื่อให้อีกการกระทำหนึ่งเกิดขึ้นได้ “ความชั่วและความดี ไม่ได้มาจากผู้อื่น”

ฉะนั้น เจตจำนงมีอยู่เพียงหนึ่งเดียว ไม่ใช่ว่าเจตจำนงของพระเจ้าเป็นอย่างหนึ่ง และของผมเป็นอีกอย่างหนึ่ง เพียงแต่ผมยังไม่เข้าใจเจตจำนงของพระเจ้า เท่านั้นเอง

ถ้าผมเอาแต่คิดว่า “ผมชนะด้วยความฉลาดของผม ผมดึงดูดผู้คนเหล่านี้มาได้ด้วยฝีปากของผม ผมคือคนที่ทำให้พวกเขาทั้งหมดกลายเป็นคนดี” ก็ไม่มีคนโง่คนไหนในโลกนี้ที่ใหญ่ไปกว่าผมแล้ว ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นได้เพราะผม แล้วเราจะต้องการ “ฉัน” และ “ของฉัน” ไปทำไม?

“ข้าคือบทเพลง”

ในภาพยนตร์เรื่อง ติรุวิไลยาดัล นักร้องคนหนึ่งหลงระเริงอยู่กับความภาคภูมิในดนตรีของตน พระเจ้าเสด็จมานั่งต่อหน้าเขาแล้วขับร้องว่า “ข้าคือบทเพลง ข้าคืออารมณ์ในบทเพลง เจ้าผู้ขับร้อง ข้านี่แหละที่ทำให้เจ้าร้องได้” “เมื่อข้าขยับ จักรวาลทั้งปวงก็ขยับ จงรู้ไว้เถิดมนุษย์ อหังการของเจ้ายิ่งใหญ่นักหรือ?” เมื่อนั้นเองนักร้องจึงตระหนักว่า ชัยชนะไม่ได้อยู่ในมือของเขา

อีกบทเพลงหนึ่ง: “ยามยืนอยู่คือต้นไม้เขียวสด ยามล้มลงคือขอนไม้ยาว นำมารวมกัน จะใช้เป็นฟืนได้หรือ โอ ทองคำแห่งปัญญา?” บทนี้พูดถึงร่างกาย ขณะที่มันยืนและเดินอยู่ มันคือต้นไม้เขียวสด แตกยอดอ่อน เฉลิมฉลองชีวิต หัวเราะ ร้องไห้ เมื่อมันล้มลงนอน ก็เป็นเพียงท่อนไม้ แม้แต่จะใช้เป็นฟืนก็ยังไม่ได้

ทุกอย่างเป็นการกระทำของพระองค์ แล้วเราจะนั่งเฉย ๆ ได้หรือ

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเกิดจากพระเจ้า “หากปราศจากพระองค์ แม้อณูเดียวก็ไม่ไหวติง” ถ้าอย่างนั้น เราจะปล่อยทุกอย่างไว้กับพระเจ้าแล้วนั่งเฉย ๆ ได้หรือ? เราจะหยุดหายใจได้หรือ? ไม่ได้

ใครจุดเตา? ผมเอง ใครคิดว่าควรจัดสัตสังค์? ผมเอง ใครมานั่งพูดอยู่ตรงนี้? ผมเอง ถ้าผมทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แล้วพูดว่า “พระเจ้าบอกผม ผมจึงทำ” คุณจะยอมรับไหม?

ถ้าผมพูด คุณจะไม่ยอมรับ แต่ถ้าบอกว่ามีใครพูดไว้เมื่อพันหรือสองพันปีก่อน คุณจะยอมรับ ตอนนี้ผมอยู่ต่อหน้าคุณ คุณจึงไม่เชื่อ แต่พอผมตายไปแล้ว คุณจะเริ่มพูดกันว่า “ครั้งหนึ่งเคยมีมหาบุรุษชื่อศิวโยคี พระเจ้าเสด็จมาสนทนากับท่านอยู่เป็นครั้งคราว”

เชื่อทุกสิ่งที่มีคนพูด

เกี่ยวกับคนที่ตายไปแล้ว จะพูดอะไรก็ได้ทั้งนั้น มีคนเล่าให้ผมฟังถึงสิทธาท่านหนึ่งที่ถอดแขนขาวางไว้ตอนอาบน้ำ แล้วอาบเสร็จก็หยิบมาใส่กลับเข้าไปใหม่ ตราบใดที่ยังมีคนพร้อมจะยอมรับทุกอย่างที่ถูกพูด ก็จะยังมีคนที่พูดเรื่องแบบนี้อยู่

เขาบอกว่า “เดินรอบเทวาลัย แล้วจะได้แต่งงาน” ถ้าเดินครบสามรอบแล้วยังไม่มีเจ้าบ่าวมา เขาก็บอกว่า “เธอเดินเร็วเกินไป ต้องเดินวางเท้าต่อเท้าทีละก้าว” ถ้ายังไม่ได้ผลอีก เขาก็บอกว่า “กลิ้งรอบเลย” สุดท้ายเขาก็จบเรื่องว่า “ในดวงชะตาของเธอไม่มีการแต่งงาน และไม่มีทางแก้ด้วย”

การบอกให้เดินรอบต้นโพธิ์ก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน ที่ตรงนั้นคือที่ที่คนในหมู่บ้านมาชุมนุมนั่งกัน ต้องไปที่นั่นเท่านั้นจึงจะมีใครสักคนได้เห็นเรา ถ้าคุณปลูกต้นไม้เล็ก ๆ ไว้ในบ้านแล้วเดินรอบมัน เจ้าบ่าวจะโผล่มาหรือ?