భాగం 3 / 5
ముక్కు నాది, శ్వాస ఆయనది
శివయోగి శివకుమార్ గారి “సిద్ధన్ పోక్కు శివన్ పోక్కు” (సిద్ధుని దారే శివుని దారి) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన ఐదు వ్యాసాలలో ఇది మూడవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.
దేవుడు కోరుకునేది నేను పనిచేయడాన్ని
దైవ సంకల్పం మాత్రమే జరుగుతుందన్నా, నాకు ఒక స్వేచ్ఛ ఉంది: నేను ఒక పని చేస్తాను. “దేవుడు చేస్తాడు” అని నేను ఊరికే కూర్చోలేకపోతున్నాను. ఊపిరి తీసుకోవడం మానేయలేకపోతున్నాను.
అయితే దైవ సంకల్పం ఏమిటి? నేను పనిచేస్తూనే ఉండటం. నేను పనిచేయాలనే దేవుడు కోరుకుంటున్నాడు.
ముక్కు నా దగ్గర ఉంది; శ్వాస ఆయన దగ్గర ఉంది. నేను నిద్రపోయినా శ్వాస జరుగుతూనే ఉంటుంది.
నా శరీరంలో దైవ సంకల్పం ఏది అని అడిగితే: గాలి లోపలికి వెళ్ళి బయటకు రావడం; కన్ను చూడటం; చెవి వినడం; నాలుక రుచిని అనుభవించడం; గుండె కొట్టుకోవడం; తిన్న ఆహారం జీర్ణమై మలంగా బయటకు వెళ్ళడం; మరో ప్రాణిని సృష్టించే అవయవాలు పనిచేయడం. ఇవన్నీ దేవుడి దగ్గరే ఉన్నాయి. కానీ నా దగ్గర ఉన్నాయని నేను అనుకుంటాను.
సాధనలు అమ్మేవాళ్ళు
కొన్ని చోట్లకు వెళ్తే ఒక సాధన నేర్పిస్తారు. మళ్ళీ వెళ్తే, “ఆ సాధన చేశారు కదా, ఇప్పుడు ఈ సాధన చేయండి” అంటారు. సాధన మీద సాధన కనిపెట్టి అమ్ముతూనే ఉండటం అక్కడ ఒక వ్యాపారం. చివరికి ఏ సాధన చేయాలి అని అడిగితే, నేర్పినవాడికే తెలియదు.
పాంబాట్టి సిద్ధర్ చెప్పినదాన్ని గుర్తుచేసుకోండి. లోపల ఉన్న ఆ శక్తి చాలా ముఖ్యమైనది; దాన్ని వృథా చేయకు, జాగ్రత్తగా ఉండు అన్నదే ఆయన చెప్పింది.
అత్యంత పవిత్రుడూ అత్యంత పతితుడూ
బుద్ధి (నేర్చుకున్న వాటితో ఏర్పడిన తెలివి) చెడ్డది. నాలాంటి పాపిని మీరు చూడలేరు. అదే సమయంలో నాకు ఇంకో పార్శ్వం కూడా ఉంది: నాలాంటి పవిత్ర పుష్పాన్ని కూడా మీరు చూడలేరు. ఈ లోకంలోనే అత్యంత పవిత్రుడిని నేనే; ఈ లోకంలోనే అత్యంత పతితుడిని కూడా నేనే.
రెండూ ఒకేచోట ఎలా ఉండగలవు? బుద్ధి అలా ఉంది; సిద్ధం (లోలోపలి సంకల్పం) ఇలా ఉంది.
బుద్ధి ఎవరు ఏం చెప్పినా ఒప్పుకుంటుంది; ఎవరి వెంటైనా పరిగెడుతుంది. సిద్ధం ఎవరి వెంటా వెళ్ళదు.
పనిచేయకుండా ఉండలేం
సిద్ధం అంటే అది తప్పకుండా నెరవేరుతుంది. సిద్ధం అంటే మనిషి తప్పకుండా పనిచేసి తీరాలి. పనిచేయడం ఆపడం నా వల్ల కాదు. అది శ్వాస లాంటిది.
“ప్రయత్నం సౌభాగ్యాన్ని తెస్తుంది.” ప్రయత్నం చేయడమే ఆ సౌభాగ్యాన్ని నిర్మించడం.
“నేను ఏ ప్రయత్నమూ చేయకుండా ఊరికే కూర్చున్నాను” అని ఎవరైనా అంటే, అదే ఒక ప్రయత్నం: ఊరికే కూర్చునే ప్రయత్నం. అది మామూలు విషయం కాదు; అందరి వల్లా కాదు. కాసేపు కూర్చుంటేనే ఒళ్ళు నొప్పులు పుడతాయి; లేచి వెళ్ళిపోదామా అనిపిస్తుంది. ఒక పిల్లవాడిని చూడండి; ఒక్క నిమిషం కూడా ఊరికే ఉండడు. లేస్తాడు, పరిగెడతాడు, ఏదో ఒకటి చేస్తూనే ఉంటాడు.
మంచం మీద పడుకున్నవాడు కూడా ఊరికే ఉండడు. శరీరం పడుకుని ఉంటుంది; మనసు ఎవరెవరినో పిలిపించుకుని, ధనవంతుడై, రాజభవనం కడుతూ ఉంటుంది. నిజంగా బాగా నిద్రపోయినవాణ్ణి లేపితే, “ఏమైంది?” అని మాత్రమే అడుగుతాడు. ఊహలో ముఖ్యమైన ఘట్టంలో ఉన్నవాడే లేపినవాళ్ళ మీద కోపం తెచ్చుకుంటాడు.
సిద్ధం ఉందనే తెలియదు
సిద్ధం సరిగ్గానే ఉంది. మనుషులే సిద్ధం ప్రకారం జీవించడం లేదు; బుద్ధి ప్రకారం జీవిస్తున్నారు. తనకు సిద్ధం అనేది ఒకటి ఉందనే మనిషికి తెలియదు. దేవుని ఇష్టమే నెరవేరుతోందనీ తెలియదు.
ఇక్కడ జరిగేవన్నీ దేవుడి వల్ల జరిగేవి మాత్రమే. కన్ను దృశ్యాన్ని చూపించినంత వరకే చూడగలం. చెవి వినిపించినంత వరకే వినగలం.
కానీ బుద్ధి లోపలి నుండి మాట్లాడుతూనే ఉంటుంది: “మనది ఫలానా కులం; మనం గొప్పవాళ్ళం; ఆధ్యాత్మికతను నూరి తాగినవాళ్ళం; నాకంటే గొప్ప స్వామీజీ లేడు; వీడు చెప్పేది నేను వినాలా?” అలా ఉన్నవాడు సత్యం వైపు తిరగడు.
అలాగే మరొకడు స్వామీజీగానో, దీక్ష ఇచ్చేవాడిగానో, గుడి పూజారిగానో ఉంటాడు. “దైవ సంకల్పం మాత్రమే జరుగుతుందని ఒకడు చెబుతున్నాడే” అని రెండు మూడు ప్రసంగాలు వింటాడు. తర్వాత తన వేషాన్ని తీసి పక్కన పెట్టి, మామూలు బట్టల్లో నిశ్శబ్దంగా వచ్చి కలిసిపోతాడు.
ఒకడు జ్ఞానం పొందాలన్నది దైవ సంకల్పం అయితే, ఎంత మామూలు చోటు నుండైనా, ఎలాంటివాడు మాట్లాడినదాని నుండైనా అతను ఆ జ్ఞానాన్ని పీల్చుకుని ఎదిగిపోతాడు. వేరే అర్థంలో రాసిన ఒక సినిమా పాటలో కూడా అతనికి ఉపదేశం దొరికిపోతుంది.
వేషమూ పాటా
తాను అత్యంత పవిత్రుడినని చూపించుకోవడానికి వేషం వేసుకుని పాడేవాళ్ళు కూడా ఉన్నారు. భక్తి పాటలు పాడటం సులువు. పాడినట్టే జీవించడం కష్టం.
సుఖాల జాబితా
సిద్ధం అంటే, ఏది జరగాలో అదే జరుగుతుంది; మిగిలినది జరగదు.
“నాకు ఏది సుఖాన్ని ఇస్తుందో దాన్ని నేను జరిపించాలి” అనుకుంటాం. కానీ నువ్వు ఎవరో నీకే తెలియనప్పుడు, నీకు ఏది సుఖాన్నిస్తుందో ఎలా తెలుస్తుంది? తెలియదు.
అందుకే ఇంకొకడు వచ్చి చెబుతాడు: “ఇవన్నీ సుఖమైనవి.” ఒక జాబితా ఇస్తాడు. అది చదవగానే వాటిని చేయడానికి చూస్తాం; చేస్తే సుఖంగా ఉంటుందని నమ్ముతాం. అప్పుడు మనం అతని వశమైపోయాం; వశీకరణకు లోనైపోయాం.
“మద్యం సేవించి వాహనం నడపరాదు”
ఈ వాక్యాన్ని గమనించండి. “సారా తాగి బండి నడపకు” అని రాయవచ్చు. కానీ “మద్యం”, “సేవించి”, “వాహనం” అని ఎంత మర్యాదైన పదాలు! మద్యం అనేది సేవించవలసిన అమూల్యమైన పదార్థం; దాన్ని మానక్కర్లేదు; ఆ సమయంలో మాత్రం వాహనం నడపవద్దు అన్నట్టు అది వినిపిస్తుంది.
రాసినవాడు ఇంత దూరం ఆలోచించి రాయలేదు. కానీ ఆ పదాల్లో ఇంతా ఉంది. చెప్పినవాడు ఒక అర్థంలో చెబుతాడు; దాని నుండి నేను ఏం తీసుకుంటాను అన్నదాంట్లోనే దైవ సంకల్పం పనిచేస్తుంది.