ഭാഗം 2 / 5

സിദ്ധം ഒന്നേയുള്ളൂ

ശിവയോഗി ശിവകുമാറിന്റെ “സിദ്ധൻ പോക്ക് ശിവൻ പോക്ക്” (സിദ്ധന്റെ വഴി ശിവന്റെ വഴി) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ അഞ്ചു ലേഖനങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

മനസ്സും വാക്കുകളും ഉദ്ദേശ്യവും

നമുക്ക് മനസ്സ് എന്നൊന്നുണ്ട്. അത് ഈ ശരീരത്തിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നു. വാക്കുകളെല്ലാം തലച്ചോറിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. മനസ്സ് അവ എടുത്ത് കോർത്ത്, വായിലൂടെ ശബ്ദമായി പുറത്തുവിടുന്നു. ആ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നവന് അർഥമായി മാറുന്നു.

വാക്കുകൾ ഇരിക്കുന്നത് ബുദ്ധിയിലാണ് (പഠിച്ചുണ്ടാക്കിയ, കണക്കുകൂട്ടുന്ന അറിവ്). ഭാഷ ഇരിക്കുന്നത് ബുദ്ധിയിലാണ്. പക്ഷേ അത് എന്തിനു സംസാരിക്കുന്നു എന്നു ചോദിച്ചാൽ, അവിടെ ഒരു ഉദ്ദേശ്യമുണ്ട്: ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും മനസ്സിലാകില്ലേ? അവർ സന്തോഷമായിരിക്കില്ലേ? അവർക്ക് തെളിച്ചം കിട്ടില്ലേ? വഴക്കും വക്കാണവും ഇല്ലാതെ, മനോഭാരമില്ലാതെ, ആശയക്കുഴപ്പമില്ലാതെ, ആനന്ദമായി ജീവിക്കില്ലേ?

ആ ഉദ്ദേശ്യത്തിനു വേണ്ടിയാണ് ബുദ്ധി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്. വരുന്നവർക്ക് സൗകര്യമായി ഇരിക്കാൻ കസേര ഇടുന്നതും, ചൂട് അറിയാതിരിക്കാൻ എയർ കണ്ടീഷണർ വയ്ക്കുന്നതും, കേട്ടിട്ടു പോകുന്നവർ വീട്ടിൽ ചെന്ന് പാചകം ചെയ്യേണ്ട എന്നു കരുതി ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നതും, പറഞ്ഞത് പിന്നാലെ വരുന്നവർക്കും കണ്ട് മനസ്സിലാക്കാൻ റെക്കോർഡ് ചെയ്തു വയ്ക്കുന്നതും: ഇതെല്ലാം ബുദ്ധിയുടെ പണിയാണ്. പക്ഷേ ഇതെല്ലാം എന്തിനു വേണ്ടി? നാലുപേർക്ക് തെളിച്ചം കിട്ടാൻ വേണ്ടി.

മനുഷ്യൻ സിദ്ധത്തിൽ (ഉള്ളിലെ ഇച്ഛ) തന്നെ ഇരിക്കണം. എന്ത് സംസാരിക്കുന്നു എന്നതല്ല പ്രധാനം; ഉദ്ദേശ്യം എന്ത് എന്നതാണ് പ്രധാനം.

പൊടി തട്ടിയ സോഫ

നിങ്ങൾ ഒരാളുടെ വീട്ടിൽ ചെല്ലുന്നു. “വരൂ” എന്നു പറഞ്ഞ്, നിങ്ങൾക്ക് ഇരിക്കാനായി അവർ ഒരു തോർത്തുകൊണ്ട് സോഫ തട്ടുന്നു. നിങ്ങൾക്കോ പൊടി അലർജിയാണ്. തട്ടിയ ഉടനെ തുമ്മൽ തുടങ്ങുന്നു; നെഞ്ചു വേദനിക്കുന്നത്ര തുമ്മുന്നു.

നിങ്ങൾക്ക് തുമ്മൽ വരണം എന്നു കരുതിയല്ല അവർ അതു ചെയ്തത്. നിങ്ങൾ വൃത്തിയുള്ള ഇടത്ത് സുഖമായി ഇരിക്കണം എന്ന ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെയാണ് ചെയ്തത്. ഉദ്ദേശ്യം നല്ലതായിരുന്നു. പക്ഷേ സംഭവിച്ചത് നിങ്ങൾക്കെതിരായിപ്പോയി.

ഒരു പ്രവൃത്തി ശരിയായി ചെയ്താൽ പോലും അത് ഇങ്ങനെ ആയിപ്പോകാറുണ്ട്.

രണ്ട് സിദ്ധമില്ല

തലവേദന വന്നാലോ, രോഗം വന്നാലോ, ദുഃഖം വന്നാലോ, വിചാരിച്ചത് നടക്കാതെ വന്നാലോ, “ഇത് ദൈവഹിതമായിരിക്കും” എന്ന് നാം കരുതുന്നു. കല്യാണക്കുറിയിലും “ദൈവഹിതം” എന്ന് അച്ചടിക്കുന്നു.

അപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധം എന്നൊന്ന്, എന്റെ സിദ്ധം എന്നൊന്ന്, അങ്ങനെ രണ്ടുണ്ടോ? നന്നായി മനസ്സിലാക്കുക: രണ്ടില്ല. ഒന്നേയുള്ളൂ.

എന്തു നടന്നാലും, എങ്ങനെ നടന്നാലും, നടക്കേണ്ടതു മാത്രമേ നടക്കൂ; ബാക്കിയൊന്നും നടക്കില്ല. എല്ലാം എന്റെ കൈയിലാണ് എന്ന് കരുതേണ്ട.

ജോലി തന്നെ ജോലിക്കാരനെ തേടുന്നു

ഒരു വസ്തു താൻ എങ്ങനെ ആകണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചിട്ട്, അതു ചെയ്യാനുള്ള ആളുകളെ തേടിപ്പിടിക്കുന്നു. ഒരു വീട് ഇങ്ങനെയാണ് ഉയരേണ്ടതെങ്കിൽ, അതു പണിയുന്നവരെ അതു തന്നെ കണ്ടെത്തുന്നു. “ഈ ജോലി ഞാനാണ് ചെയ്യുന്നത്” എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സത്യത്തിൽ ഞാൻ ചെയ്യുന്നില്ല; ആ ജോലിയാണ് എന്നെക്കൊണ്ട് തന്നെ ചെയ്യിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

സോഫ തട്ടിയവർ നല്ല ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ തന്നെയാണ് ചെയ്തത്; അവരിൽ കുറ്റമില്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് ആ തുമ്മൽ വരേണ്ടിയിരുന്നു. ഒരു പ്രവൃത്തി നടക്കാൻ വേണ്ടി മറ്റൊരു പ്രവൃത്തി നടക്കുന്നു. “തിന്മയും നന്മയും മറ്റുള്ളവർ തരുന്നതല്ല.”

അപ്പോൾ ഉള്ളത് ഒരേയൊരു സിദ്ധമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധം ഒന്ന്, എന്റെ സിദ്ധം വേറൊന്ന് എന്നില്ല; ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധം എനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ല, അത്രമാത്രം.

“എന്റെ ബുദ്ധിസാമർഥ്യം കൊണ്ട് ഞാൻ ജയിക്കുന്നു; എന്റെ കഴിവുകൊണ്ട് സംസാരിച്ച് ഈ ആളുകളെ ആകർഷിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇവരെയെല്ലാം നല്ലവരാക്കി വച്ചിരിക്കുന്നത് ഞാനാണ്” എന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ, എന്നെക്കാൾ വലിയ വിഡ്ഢി ഈ ലോകത്തിലില്ല. എന്നെക്കൊണ്ട് ഒന്നും ആയിട്ടില്ല. “ഞാൻ”, “എന്റേത്” എന്നത് നമുക്കെന്തിന്?

“പാട്ടും ഞാനേ”

തിരുവിളയാടൽ എന്ന സിനിമയിൽ ഒരു ഗായകൻ തന്റെ സംഗീതത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു. ദൈവം അവന്റെ മുന്നിൽ വന്നിരുന്ന് പാടുന്നു: “പാട്ടും ഞാൻ, അതിലെ ഭാവവും ഞാൻ; പാടുന്ന നിന്നെ പാടിച്ചതും ഞാൻ.” “ഞാൻ ഇളകിയാൽ ലോകമെല്ലാം ഇളകും; അറിയുക മനുഷ്യാ, നിന്റെ അഹങ്കാരം അത്ര വലുതോ?” വിജയം തന്റെ കൈയിലല്ല എന്ന് അവൻ അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്.

മറ്റൊരു പാട്ട്: “നോക്കിയാൽ പച്ചമരം, വീണുപോയാൽ നെടുമരം; കൂട്ടിവച്ചാൽ വിറകിനെങ്കിലും ആകുമോ, ജ്ഞാനത്തങ്കമേ?” ഇത് ശരീരത്തെക്കുറിച്ചാണ്. നിന്നു നടക്കുമ്പോൾ അത് പച്ചമരമാണ്; തളിർക്കുന്നു, ജീവിതം ആഘോഷിക്കുന്നു, ചിരിക്കുന്നു, കരയുന്നു. കിടന്നുപോയാൽ വെറും തടി. അത് വിറകിനു പോലും കൊള്ളില്ല.

എല്ലാം അവന്റെ ചെയ്തി എന്നു പറഞ്ഞ് വെറുതെ ഇരിക്കാമോ?

നടക്കുന്നതെല്ലാം ദൈവത്താലാണ്. “അവനില്ലാതെ ഒരണുപോലും അനങ്ങില്ല.” അപ്പോൾ എല്ലാം ദൈവത്തെ ഏൽപ്പിച്ച് വെറുതെ ഇരുന്നാലോ? ശ്വാസം വിടാതെ പോലും ഇരുന്നാലോ? പറ്റില്ല.

അടുപ്പ് കത്തിച്ചത് ആര്? ഞാൻ. സത്സംഗം നടത്തണം എന്നു വിചാരിച്ചത് ആര്? ഞാൻ. ഇവിടെ വന്നിരുന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് ആര്? ഞാൻ. എല്ലാം ഞാൻ തന്നെ ചെയ്തിട്ട്, “ദൈവം എന്നോട് പറഞ്ഞു, അതുകൊണ്ട് ചെയ്തു” എന്നു പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ സമ്മതിക്കുമോ?

ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ സമ്മതിക്കില്ല. പക്ഷേ ആയിരമോ രണ്ടായിരമോ വർഷം മുമ്പ് ഒരാൾ പറഞ്ഞതാണെങ്കിൽ സമ്മതിക്കും. ഇപ്പോൾ ഞാൻ നേരിട്ട് മുന്നിലുണ്ട്; അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കില്ല. ഞാൻ മരിച്ചുപോയശേഷം, “പണ്ട് ശിവയോഗി എന്നൊരു മഹാത്മാവുണ്ടായിരുന്നു; ദൈവം ഇടയ്ക്കിടെ വന്ന് അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിക്കുമായിരുന്നു” എന്ന് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങും.

എന്തു പറഞ്ഞാലും വിശ്വസിക്കുക

മരിച്ചുപോയ ആളെക്കുറിച്ച് എന്തു വേണമെങ്കിലും പറയാം. ഒരു സിദ്ധൻ കുളിക്കുമ്പോൾ കൈകാലുകൾ ഊരിവച്ച്, കുളി കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും എടുത്തു പിടിപ്പിക്കുമായിരുന്നു എന്ന് ഒരാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു. എന്തു പറഞ്ഞാലും സമ്മതിക്കാൻ ഒരാൾ ഉള്ളിടത്തോളം കാലം ഇങ്ങനെ പറയുന്നവരും ഉണ്ടാകും.

“അമ്പലം വലംവയ്ക്ക്, കല്യാണം നടക്കും” എന്നു പറയും. മൂന്നു പ്രാവശ്യം വലംവച്ചിട്ടും വരനെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ, “നീ വേഗത്തിൽ വലംവച്ചു; അടിവച്ചടിവച്ച് വലംവയ്ക്ക്” എന്നു പറയും. അതിനും നടന്നില്ലെങ്കിൽ, “ഉരുണ്ടു വാ” എന്നു പറയും. ഒടുവിൽ, “നിന്റെ ജാതകത്തിൽ കല്യാണമേ ഇല്ല; പരിഹാരവും ഇല്ല” എന്നു പറഞ്ഞ് കഥ അവസാനിപ്പിക്കും.

അരയാലിനെ വലംവയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞതിനും ഒരു കാരണമുണ്ട്. നാട്ടിൽ നാലുപേർ കൂടിയിരിക്കുന്ന ഇടം അതാണ്. അവിടെ ചെന്നാലേ ആരുടെയെങ്കിലും കണ്ണിൽ പെടൂ. വീടിനുള്ളിൽ ഒരു ചെടി നട്ട് അതിനെ വലംവച്ചാൽ വരൻ വരുമോ?