భాగం 4 / 5

ప్రయత్నం నాది, జరిగేది సంకల్పం

శివయోగి శివకుమార్ గారి “సిద్ధన్ పోక్కు శివన్ పోక్కు” (సిద్ధుని దారే శివుని దారి) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన ఐదు వ్యాసాలలో ఇది నాలుగవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.

దైవ సంకల్పమే జరుగుతుందంటే

“చెడూ మంచీ ఇతరులు ఇస్తే రావు” అంటే, నాకు జరిగేవన్నీ మంచివే అయి ఉండాలి. “ఆలోచించేదంతా ఉన్నతమైనదే కావాలి”, “ప్రయత్నం సౌభాగ్యాన్ని తెస్తుంది” అంటే, మనం చేసేదంతా మంచి కోసమే.

దైవ సంకల్పమే జరగబోతుందంటే, నేను ఎందుకు ఊహల్లో కాలాన్ని వృథా చేయాలి? “నేను గొప్పవాణ్ణి” అనే పొగరులో ఎందుకు బతకాలి?

ఇరవయ్యో సారి తెరుచుకునే తాళం

కానీ నేను పనిచేయకుండా ఉండనూ లేను. నేను తప్పుగా పనిచేసే అవకాశం కూడా ఉంది. కొన్ని పనులను నేను తప్పుగా చేసే సందర్భాలు కూడా వస్తాయి. అదీ దైవ సంకల్పమే.

నాలుగు సార్లు నడిచి వెళ్ళి వెనక్కి తిరిగి వచ్చాక, ఐదో సారి మాత్రమే ఆ ఊరు వస్తుందంటే, ఆ నాలుగు సార్లూ నేను నడిచి తీరాలి. ఒక తాళం ఇరవయ్యో సారి మాత్రమే తెరుచుకుంటుందంటే, పందొమ్మిది సార్లు తాళంచెవి తిప్పి తీరాలి. ఇరవై సార్లు తిప్పాలన్నదే అక్కడి విధి. విధి బలమైనది.

శివుని భిక్షాపాత్ర

శివుడు కపాలం పట్టుకుని భిక్షమెత్తుతాడని అంటారు. “కపాలం గిన్నెలా ఉంటుంది; అందుకే దాంట్లో భిక్ష తీసుకోవడం సులువు” అని అర్థం చేసుకోవడం బుద్ధి (నేర్చుకున్న వాటితో ఏర్పడిన తెలివి). అది పైపై అవగాహన.

సిద్ధం (లోలోపలి సంకల్పం) ద్వారా చూసినప్పుడు దాని అందం అర్థమవుతుంది. కపాలం అంటే తల. అవగాహన అంతా జరిగేది తలలోనే. ఇక్కడ ఎలా జీవించాలి, ఏం చేయాలి అనే జ్ఞానాన్ని నేను పొందేది తల ద్వారానే. ప్రాణులన్నీ తలతోనే ఇక్కడ యాచిస్తున్నాయి.

జరిగింది మంచిగానే జరిగింది

సిద్ధం అంటే ఇదే: ఏది జరగాలో అదే జరుగుతుంది. ఏది జరగదో అది జరగదు. ఏది జరిగిందో అది మంచిగానే జరిగింది. ఏది జరుగుతోందో అది మంచిగానే జరుగుతోంది. ఏది జరగబోతోందో అదీ మంచిగానే జరుగుతుంది.

అయినా నేను ప్రయత్నం చేస్తూనే ఉండాలి. అయితే ఒక పని నాకు సరైనదో కాదో నేను ఎవరిని అడగాలి? నన్నే. తప్పుగా జరిగితే అనుభవించేది నేనే.

“అతని కోసం చేశాను, ఆమె కోసం చేశాను” అంటాం. కానీ నా జీవితాన్ని జీవించబోయేదీ నేనే; నా మరణాన్ని ఎదుర్కోబోయేదీ నేనే. ఒకే సమయంలో వెళ్ళినా ప్రతి ఒక్కరం విడివిడిగానే వెళ్తాం. దేవుడు శరీరాన్ని ప్రతి ఒక్కరికీ విడిగానే ఇచ్చాడు.

కంకి మీద కూర్చున్న పిచ్చుక

మా అత్తయ్య చెప్పిన ఒక కథ. వరి కంకి మీద ఒక పిచ్చుక కూర్చున్నట్టు ఒకడు గీసిన చిత్రానికి బహుమతి వచ్చింది. అతను దాన్ని తన నాయనమ్మ దగ్గరికి తెచ్చి చూపించాడు. నాయనమ్మ అడిగింది: “ఇదీ ఒక బొమ్మేనా? పిచ్చుక పైన కూర్చుంటే కంకి వంగి కిందికి వాలిపోదా?”

చిత్రకారుడు ఏదైనా గీయగలడు. అది ఆచరణలో జరుగుతుందా అని అడగాలి.

కృత్రిమ మేధ కూడా అంతే. దాన్ని ఒక ప్రశ్న అడిగితే, దానిలోకి దేన్ని ఎక్కువగా నింపారో అదే చెబుతుంది. పది వేల మంది కలిసి ఒక తప్పును మళ్ళీ మళ్ళీ చెబితే, అదీ అదే చెప్పడం మొదలుపెడుతుంది. బుద్ధి కూడా ఇలా నింపినదాన్నే తిరిగి చెబుతుంది.

కులం లేదని నాకే అర్థమవుతుంది

సిద్ధం ప్రకారం ఒక విషయాన్ని అర్థం చేసుకోవాలని చూస్తే, అది దానంతట అదే అర్థమవుతుంది.

కులం ఉందా లేదా అని నన్ను అడిగితే, లేదని నాకే అర్థమవుతుంది. “కులమంటే ఏమిటిరా?” అని ఒక సిద్ధుడు పాడాడని కాదు, నా గురువు చెప్పారని కాదు. వాళ్ళు చెప్పకపోయినా కులం లేదు. గ్రంథాలు దానికి సాక్ష్యంగా నిలబడి ఉన్నాయి, అంతే.

కళలూ గ్రంథాలూ జ్ఞానమూ పుట్టేది ఆలోచనలోనే. అయితే నేర్చుకోని తప్పూ ఆలోచించని తప్పూ నావే.

నా వల్ల అయినది చేస్తాను

నేను పనిచేస్తాను. అందులో ఒప్పూ ఉంటుంది; తప్పూ ఉంటుంది. నేను విత్తుతాను; మొలకెత్తవలసిందే మొలకెత్తుతుంది. నేను చేస్తాను; రావలసిందే వస్తుంది. కానీ నా వల్ల అయినంత బాగా చేస్తాను.

ఎంతో బాధ్యతగా నేల మీద టైల్స్ పరిచి వస్తాను; మరుసటి రోజు అవి ఊడి లేచి ఉంటాయి. కట్టడంలోనో మట్టిలోనో ఎక్కడో ఒక కారణం ఉండి ఉంటుంది; అది నా వల్ల మాత్రమే అయినది కాదు. ఒక రోజు నిర్లక్ష్యంగా కూరగాయలు తరిగి వేసి చేసిన పులుసు ఎంతో రుచిగా వస్తుంది; ఇంకో రోజు కొలిచి కొలిచి తరిగి చేసిన వేపుడు సరిగ్గా రాదు.

నిర్లక్ష్యంగా చేసినా బాగా వచ్చిందని, ఎప్పుడూ నిర్లక్ష్యంగా తరుగుతూ ఉంటే ఒక రోజు వేలు కూడా కలిపి తరిగేసుకుంటాను. జరగబోయేది జరుగుతుంది; కానీ నా పనిలో నేను జాగ్రత్తగా, భక్తితో, సరిగ్గానే ఉండాలి. పొగరుతో నడుచుకుంటే నష్టం నాకే.

నా పవిత్రతను నేను గమనించాలంటే, “దీన్ని నేను తప్పుగా చేస్తున్నాను” అని నా పతిత కార్యాల ద్వారా అర్థం చేసుకుంటూ రావాలి.

బెండకాయకు కూడా లొంగాలి

బెండకాయ జిగటగానే ఉంటుంది. దాన్ని అలాగే తరిగి సాంబారులో వేస్తే సాంబారు కూడా జిగటగా అయిపోతుంది. బెండకాయ నీ కోసం మారదు. అది ఎందుకు అలా ఉందో అర్థం చేసుకుని, తరిగి, బాణలిలో వేసి వేయిస్తేనే ఆ గుణం పోతుంది.

ఒక బెండకాయతోనే పద్ధతిగా నడుచుకోవలసి వస్తే, ప్రతి వస్తువుతోనూ దానికి తగినట్టుగా నడుచుకోవలసిందే.

ఒక గడ్డిపోచ తగిలినా చాలు

“నాకంటే గొప్ప గాయకుడు లేడు; ఒకే రాగంతో దేశాన్నంతా గెలిచేస్తాను” అన్నవాడు, ఒక కట్టెలు కొట్టేవాడి పాట విని భయపడి పారిపోయాడు.

మనకు తెలియదు. ఒక గడ్డిపోచ కాలికి తగిలి పడి చనిపోయే అవకాశం కూడా ఇక్కడ ఉంది. మామూలుగా గోడకు ఆనుకుంటే, అక్కడ ఉన్న ఒక మేకు లోపలికి దిగిపోవచ్చు. నువ్వు పహిల్వాన్ అయినా, ఇంకెవరైనా, “నేను పెద్ద మనిషిని” అనే భావనతో బతకడం అసలు సాధ్యం కాదు.

సిద్ధుడు ఎలా ఉంటాడు?

ఇదంతా అర్థమైన ఒక సిద్ధుడు అన్ని పనులూ చేస్తాడు. సగటు మనిషిలాగే ఉంటాడు; జీవిస్తూనే ఉంటాడు. “సిద్ధుని దారి శివుని దారి” అన్నా, “శివుని దారి సిద్ధుని దారి” అన్నా అది అతనికి మాత్రమే వర్తిస్తుంది. అందరికీ వర్తించదు.

తప్పని అంతరాత్మకు తెలిసీ ఒక పని చేసి, “ఇది సిద్ధుని దారి” అని చెప్పలేం. అది పొగరు. అహంకారానికి తలవంచడం సిద్ధుని దారి కాదు.

జారవిడుచుకున్న అవకాశాలు

పిల్లలు లేరని ఏళ్ళ తరబడి చెట్టు చుట్టూ తిరుగుతూ ఉంటే బిడ్డ పుడుతుందా? దానికున్న మార్గాన్ని వెతుక్కుంటూ వెళ్ళాలి. దేవుడు ఆకాశం నుండి రూపం దాల్చి దూకి వచ్చి ఇవ్వబోడు.

నాకు ఆకలిగా ఉంది. ఒకరి దగ్గర భోజనం మిగిలి ఉంది. ఆయన తెచ్చి, “తింటారా?” అని అడుగుతాడు. దేవుడు సరిగ్గానే చేశాడు. కానీ నేనేమో, తెచ్చినవాడు ఎవరా అని చూస్తాను. నా చెడ్డ బుద్ధితో నేను అవమానించింది దేవుణ్ణే.

వచ్చిన అవకాశాన్ని జారవిడుచుకోవడం ఎవరి తప్పు? అవకాశం వచ్చిందని కనిపించినదంతా లాక్కోవడం కూడా ఎవరి తప్పు? నాకు ఏం కావాలి, నా కొలత ఏమిటి, దేవుడు ఇచ్చేదాన్ని నేను ఎలా స్వీకరించాలి అని నన్ను నేనే ప్రశ్నించుకోవాలి.

కులాన్నీ మతాన్నీ ఎందుకు ఒప్పుకున్నావు?

ఊళ్ళో ఎవరో చెప్పారని కులాన్ని ఎలా ఒప్పుకున్నావు? మతాన్ని ఎందుకు ఒప్పుకున్నావు? నీకే అర్థమయ్యేదాన్ని కాదని, నలుగురు ఒప్పుకున్నారని నువ్వూ ఒప్పుకోవడం నేరం కాదా?

సంతోషం కోసం ఒకటి చేస్తున్నానంటే, “నేను సంతోషం కోసమే ఇది చేస్తున్నాను” అని వచ్చినవాళ్ళకు నిజాయితీగా చెప్పాలి. దాన్ని భక్తి అని చెప్పి మోసం చేయకూడదు.

తన హృదయమే తనను దహిస్తుంది

నీకు అర్థమైనదాన్ని నువ్వు ఆచరణలో పెట్టనప్పుడు, నీ బుద్ధే నీకు ఎదురు నిలుస్తుంది.

తిరుక్కురళ్ అంటుంది: “తన హృదయానికి తెలిసినదానికి విరుద్ధంగా అబద్ధమాడకు;
అబద్ధమాడితే తన హృదయమే తనను దహిస్తుంది.”

తన హృదయానికి తెలిసినదానికి విరుద్ధంగా నడుచుకోనివాడే సిద్ధుడు. ఇంకెవరూ వచ్చి నిన్ను ఏమీ చేయబోరు. నిన్ను నాశనం చేసేది నువ్వే.

బుద్ధి అహంకారాన్ని ఇస్తుంది. సిద్ధం అలా కాదు.