ಭಾಗ 2 / 5
ಇರುವುದು ಒಂದೇ ಸಂಕಲ್ಪ
ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ “ಸಿದ್ಧನ್ ಪೋಕ್ಕು ಶಿವನ್ ಪೋಕ್ಕು” (ಸಿದ್ಧನ ದಾರಿಯೇ ಶಿವನ ದಾರಿ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಐದು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಮನಸ್ಸು, ಪದಗಳು, ಉದ್ದೇಶ
ನಮಗೆ ಮನಸ್ಸು ಎಂಬುದೊಂದು ಇದೆ. ಅದು ಈ ದೇಹದ ಮೂಲಕ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಪದಗಳೆಲ್ಲ ಮಿದುಳಿನಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿವೆ. ಮನಸ್ಸು ಅವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಪೋಣಿಸಿ, ಬಾಯಿಯ ಮೂಲಕ ಶಬ್ದವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಶಬ್ದ ಕೇಳುವವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಪದಗಳು ಇರುವುದು ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ (ಕಲಿತದ್ದರಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ತಿಳಿವಳಿಕೆ). ಭಾಷೆ ಇರುವುದು ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಅದು ಯಾಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶ ಇದೆ: ಯಾರಿಗಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಾರದೇ? ಅವರು ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲಾರರೇ? ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಪಡೆಯಲಾರರೇ? ಜಗಳ ಕದನಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲದೆ, ಆನಂದವಾಗಿ ಬದುಕಲಾರರೇ?
ಆ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬುದ್ಧಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬಂದವರು ಆರಾಮವಾಗಿ ಕೂರಲು ಕುರ್ಚಿ ಹಾಕುವುದು, ಬಿಸಿ ತಿಳಿಯದಿರಲೆಂದು ಹವಾನಿಯಂತ್ರಕ ಇಡುವುದು, ಕೇಳಿ ಹೋಗುವವರು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲದಿರಲೆಂದು ಊಟ ಕೊಡುವುದು, ಮಾತನಾಡಿದ್ದನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರುವವರೂ ನೋಡಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ದಾಖಲಿಸಿಡುವುದು: ಇವೆಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿಯ ಕೆಲಸ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ? ನಾಲ್ಕು ಜನ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಪಡೆಯಲಿ ಎಂಬುದಕ್ಕಾಗಿ.
ಮನುಷ್ಯ ಸಿದ್ಧಂನಲ್ಲೇ (ಒಳಗಿನ ಸಂಕಲ್ಪ) ಇರಬೇಕು. ನಾವು ಏನು ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ; ಉದ್ದೇಶ ಏನು ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ.
ಧೂಳು ಕೊಡವಿದ ಸೋಫಾ
ನೀವು ಯಾರದೋ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ. “ಬನ್ನಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನೀವು ಕೂರಲೆಂದು ಒಂದು ಟವೆಲ್ನಿಂದ ಸೋಫಾವನ್ನು ಕೊಡವುತ್ತಾರೆ. ನಿಮಗೋ ಧೂಳಿನ ಅಲರ್ಜಿ. ಕೊಡವಿದ ಕೂಡಲೇ ಸೀನು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ; ಎದೆಯೇ ನೋಯುವಷ್ಟು ಸೀನುತ್ತೀರಿ.
ನಿಮಗೆ ಸೀನು ಬರಲಿ ಎಂದು ಅವರು ಅದನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೂರಲಿ ಎಂಬ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದರು. ಉದ್ದೇಶ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆದರೆ ನಡೆದದ್ದು ನಿಮಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಹೋಯಿತು.
ಒಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ಹೀಗಾಗಿಬಿಡುವುದುಂಟು.
ಎರಡು ಸಂಕಲ್ಪಗಳಿಲ್ಲ
ತಲೆನೋವು ಬಂದರೆ, ರೋಗ ಬಂದರೆ, ಕಷ್ಟ ಬಂದರೆ, ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಆಗದಿದ್ದರೆ, “ಇದು ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪ ಇರಬೇಕು” ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಮದುವೆಯ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲೂ “ದೈವಸಂಕಲ್ಪದಂತೆ” ಎಂದು ಮುದ್ರಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಹಾಗಾದರೆ ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪ ಎಂದು ಒಂದು, ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ ಎಂದು ಒಂದು, ಹೀಗೆ ಎರಡು ಇವೆಯೇ? ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ: ಎರಡಿಲ್ಲ. ಇರುವುದು ಒಂದೇ.
ಏನು ನಡೆದರೂ, ಹೇಗೆ ನಡೆದರೂ, ನಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ಮಾತ್ರ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ಏನೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ.
ಕೆಲಸವೇ ಕೆಲಸಗಾರನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ
ಒಂದು ವಸ್ತು ತಾನು ಹೇಗೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮಾಡುವ ಜನರನ್ನು ತಾನೇ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಮನೆ ಹೀಗೆಯೇ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟುವವರನ್ನು ಅದೇ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. “ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ನಿಜವಾಗಿ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಆ ಕೆಲಸವೇ ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.
ಸೋಫಾ ಕೊಡವಿದವರು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ಮಾಡಿದರು; ಅವರ ಮೇಲೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಆ ಸೀನು ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಕೆಲಸ ನಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. “ಕೆಡುಕೂ ಒಳಿತೂ ಇತರರು ಕೊಟ್ಟು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.”
ಆದ್ದರಿಂದ ಇರುವುದು ಒಂದೇ ಸಂಕಲ್ಪ. ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪ ಒಂದು, ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ ಇನ್ನೊಂದು ಎಂದಿಲ್ಲ; ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೆ.
“ನನ್ನ ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ನಾನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ಮಾತಿನ ಕೌಶಲದಿಂದ ಈ ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ; ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಟ್ಟಿರುವುದು ನಾನೇ” ಎಂದು ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ನನಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಮೂರ್ಖ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನಿಂದ ಆದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. “ನಾನು”, “ನನ್ನದು” ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಯಾಕೆ?
ಹಾಡೂ ನಾನೇ
“ತಿರುವಿಳೈಯಾಡಲ್” ಚಲನಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಗಾಯಕ ತನ್ನ ಸಂಗೀತದ ಹೆಮ್ಮೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಮುಂದೆ ದೇವರು ಬಂದು ಕುಳಿತು ಹಾಡುತ್ತಾನೆ: “ಹಾಡೂ ನಾನೇ, ಭಾವವೂ ನಾನೇ; ಹಾಡುವ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಾಡಿಸಿದವನೂ ನಾನೇ.” “ನಾನು ಅಲುಗಿದರೆ ಅಲುಗುವುದು ಅಖಿಲವೆಲ್ಲ; ತಿಳಿ ಮಾನವ, ನಿನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದೇ?” ಗೆಲುವು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಆಗಲೇ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ಹಾಡು: “ನೋಡಿದರೆ ಹಸಿರು ಮರ, ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಉದ್ದನೆಯ ದಿಮ್ಮಿ; ಕೂಡಿಸಿದರೆ ಸೌದೆಗಾದರೂ ಆದೀತೇ, ಜ್ಞಾನದ ಚಿನ್ನವೇ?” ಇದು ದೇಹದ ಬಗ್ಗೆ. ನಿಂತು ನಡೆಯುವಾಗ ಅದು ಹಸಿರು ಮರ; ಚಿಗುರುತ್ತದೆ, ಬದುಕನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತದೆ, ನಗುತ್ತದೆ, ಅಳುತ್ತದೆ. ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಬರೀ ಕೊರಡು. ಅದು ಸೌದೆಗೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಎಲ್ಲಾ ಅವನ ಆಟ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಿರಬಹುದೇ?
ನಡೆಯುವುದೆಲ್ಲವೂ ದೇವರಿಂದಲೇ. “ಅವನಿಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಅಣುವೂ ಅಲುಗುವುದಿಲ್ಲ.” ಹಾಗಾದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದೇವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಬಿಡಬಹುದೇ? ಉಸಿರಾಡದೆಯೂ ಇದ್ದುಬಿಡಬಹುದೇ? ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಒಲೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದು ಯಾರು? ನಾನೇ. ಸತ್ಸಂಗ ನಡೆಸಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ್ದು ಯಾರು? ನಾನೇ. ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಯಾರು? ನಾನೇ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನೇ ಮಾಡಿ, “ದೇವರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು, ಅದಕ್ಕೇ ಮಾಡಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ?
ನಾನು ಹೇಳಿದರೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಾವಿರ, ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದು ಎಂದಾದರೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಈಗ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಇದ್ದೇನೆ; ಅದಕ್ಕೇ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸತ್ತುಹೋದ ಮೇಲೆ, “ಹಿಂದೆ ಶಿವಯೋಗಿ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಮಹಾತ್ಮರಿದ್ದರು; ದೇವರು ಆಗಾಗ ಅವರ ಬಳಿ ಬಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು” ಎಂದು ಹೇಳಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತೀರಿ.
ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ನಂಬುವುದು
ಸತ್ತುಹೋದವರ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಹೇಳಬಹುದು. ಒಬ್ಬ ಸಿದ್ಧರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಳಚಿ ಇಟ್ಟು, ಸ್ನಾನವಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ತೆಗೆದು ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಒಬ್ಬರಿರುವವರೆಗೂ ಹೀಗೆ ಹೇಳುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.
“ದೇವಸ್ಥಾನ ಸುತ್ತು, ಮದುವೆ ಆಗುತ್ತದೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮೂರು ಸುತ್ತು ಸುತ್ತಿದರೂ ವರ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ, “ಬೇಗಬೇಗ ಸುತ್ತಿದೆ; ಹೆಜ್ಜೆ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟು ಸುತ್ತು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಆಗದಿದ್ದರೆ, “ಉರುಳು ಸೇವೆ ಮಾಡು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ, “ನಿನ್ನ ಜಾತಕದಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯೇ ಇಲ್ಲ; ಪರಿಹಾರವೂ ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ಕತೆ ಮುಗಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅರಳಿ ಮರವನ್ನು ಸುತ್ತಲು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಕಾರಣವಿದೆ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಸೇರಿ ಕೂರುವ ಜಾಗ ಅದೇ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೇ ಯಾರದಾದರೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತೇವೆ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಗಿಡ ನೆಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಸುತ್ತಿದರೆ ವರ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಾನೆಯೇ?