ตอนที่ 3 จาก 5

จมูกเป็นของฉัน ลมหายใจเป็นของพระองค์

บทความนี้เป็นตอนที่สามในบทความห้าตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Siddhan Pokku Sivan Pokku” (วิถีของสิทธาคือวิถีของพระศิวะ) ของศิวโยคี ศิวกุมาร และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ

สิ่งที่พระเจ้าต้องการคือให้ผมกระทำ

แม้มีเพียงเจตจำนงของพระเจ้าเท่านั้นที่เกิดขึ้น แต่ผมก็มีอิสระอยู่อย่างหนึ่ง: ผมกระทำการ ผมไม่สามารถนั่งเฉย ๆ แล้วบอกว่า “พระเจ้าจะทำเอง” ได้ ผมไม่สามารถเลิกหายใจได้

ถ้าอย่างนั้น เจตจำนงของพระเจ้าคืออะไร? ก็คือการที่ผมกระทำอยู่ตลอดเวลานั่นเอง การที่ผมต้องกระทำ คือสิ่งที่พระเจ้าต้องการ

จมูกอยู่กับผม ลมหายใจอยู่กับพระองค์ แม้ผมจะหลับไป ลมหายใจก็ยังดำเนินต่อไป

หากถามว่าเจตจำนงของพระเจ้าในร่างกายของผมคืออะไร ก็คือ ลมที่เข้าไปและออกมา ตาที่มองเห็น หูที่ได้ยิน ลิ้นที่ลิ้มรส หัวใจที่เต้น อาหารที่กินเข้าไปถูกย่อยและขับออกมาเป็นของเสีย อวัยวะที่สร้างชีวิตใหม่ทำงานของมัน ทั้งหมดนี้อยู่กับพระเจ้า แต่ผมกลับคิดเอาเองว่ามันอยู่กับผม

พวกที่ขายการฝึก

ไปบางแห่ง เขาจะสอนการฝึกให้อย่างหนึ่ง ไปอีกครั้ง เขาก็บอกว่า “คุณทำการฝึกนั้นแล้ว ตอนนี้มาทำการฝึกนี้” การคิดค้นการฝึกซ้อนการฝึกแล้วขายไปเรื่อย ๆ เป็นธุรกิจอย่างหนึ่งที่นั่น สุดท้ายถ้าถามว่าควรทำการฝึกไหนจริง ๆ แม้แต่คนที่สอนก็ยังไม่รู้

ลองนึกถึงสิ่งที่ปามปัตติ สิทธา กล่าวไว้ พลังที่อยู่ภายในนั้นสำคัญยิ่งนัก อย่าทำให้มันสูญเปล่า จงระมัดระวังมัน นั่นคือสิ่งที่ท่านกล่าว

ผู้บริสุทธิ์ที่สุดและผู้ต่ำทรามที่สุด

พุทธิ (สติปัญญา) นั้นเลวร้าย คุณจะหาคนบาปอย่างผมไม่ได้อีกแล้ว ในขณะเดียวกัน ผมก็มีอีกด้านหนึ่ง: คุณจะหาดอกไม้บริสุทธิ์อย่างผมไม่ได้อีกเช่นกัน คนที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลกนี้คือผม และคนที่ต่ำทรามที่สุดในโลกนี้ก็คือผมเช่นกัน

ทั้งสองอย่างจะอยู่ด้วยกันได้อย่างไร? พุทธิเป็นอย่างนั้น ส่วน สิทธัม (เจตจำนงภายใน) เป็นอย่างนี้

พุทธิยอมรับทุกอย่างที่ใครก็ตามพูด และวิ่งตามใครก็ได้ สิทธัมไม่เดินตามหลังใคร

เราหยุดกระทำไม่ได้

หากเป็นสิทธัม มันจะสำเร็จอย่างแน่นอน หากเป็นสิทธัม คนผู้นั้นก็ต้องกระทำอย่างแน่นอน ผมไม่สามารถหยุดกระทำได้ มันเหมือนกับการหายใจ

“ความเพียรนำมาซึ่งโชคลาภ” การลงมือเพียรนั่นเองคือการก่อเกิดโชคลาภนั้น

ถ้ามีใครพูดว่า “ผมนั่งเฉย ๆ ไม่ได้พยายามอะไรเลย” นั่นก็เป็นความพยายามอย่างหนึ่งแล้ว คือความพยายามที่จะนั่งเฉย ๆ มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา ไม่ใช่ทุกคนจะทำได้ นั่งสักพักร่างกายก็เมื่อย เริ่มคิดว่าจะลุกไปดีไหม ลองดูเด็กสักคน เด็กจะไม่อยู่นิ่งแม้แต่นาทีเดียว ลุกขึ้น วิ่ง ทำโน่นทำนี่

แม้แต่คนที่นอนอยู่บนเตียงก็ไม่ได้อยู่เฉย ร่างกายนอนอยู่ แต่จิตใจเรียกใครต่อใครเข้ามา กลายเป็นเศรษฐี และกำลังสร้างวังอยู่ ถ้าปลุกคนที่หลับสนิทจริง ๆ เขาจะถามแค่ว่า “เกิดอะไรขึ้น?” คนที่กำลังอยู่ในช่วงสำคัญของจินตนาการต่างหาก ที่จะโกรธคนที่มาปลุก

เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีสิทธัมอยู่

สิทธัมนั้นถูกต้องอยู่แล้ว มนุษย์ต่างหากที่ไม่ได้ใช้ชีวิตตามสิทธัม พวกเขาใช้ชีวิตตามพุทธิ มนุษย์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนมีสิ่งที่เรียกว่าสิทธัม และไม่รู้ด้วยว่าความประสงค์ของพระเจ้าคือสิ่งที่กำลังสำเร็จลุล่วง

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ล้วนเกิดจากพระเจ้าเท่านั้น เราเห็นได้ก็ต่อเมื่อตายังแสดงภาพให้เห็น เราได้ยินก็ต่อเมื่อหูยังได้ยิน

แต่พุทธิจะพูดอยู่ข้างในไม่หยุด: “เราเป็นวรรณะนั้นวรรณะนี้ เราเป็นคนใหญ่คนโต เราเชี่ยวชาญเรื่องจิตวิญญาณจนแตกฉาน ไม่มีนักบวชคนไหนยิ่งใหญ่กว่าฉัน ฉันจะต้องมาฟังเจ้าหมอนี่พูดหรือ?” คนที่เป็นเช่นนั้นจะไม่หันหน้าเข้าหาความจริง

อีกคนหนึ่งอาจเป็นนักบวช เป็นผู้ให้ทีกษา หรือเป็นนักบวชประจำเทวาลัย เขาคิดว่า “มีคนพูดว่ามีแต่เจตจำนงของพระเจ้าเท่านั้นที่เกิดขึ้น” แล้วก็ฟังคำบรรยายสักสองสามครั้ง จากนั้นเขาก็ถอดเครื่องแต่งกายของตนเก็บไว้ แล้วเดินเข้ามาร่วมอย่างเงียบ ๆ ในชุดธรรมดา

หากเป็นเจตจำนงของพระเจ้าที่คนผู้หนึ่งจะบรรลุปัญญา เขาจะดูดซับปัญญานั้นได้จากที่ที่ธรรมดาเพียงใดก็ตาม จากคำพูดของคนแบบไหนก็ตาม แล้วยกระดับตัวเองขึ้นไป แม้แต่ในเพลงภาพยนตร์ที่แต่งขึ้นด้วยความหมายอื่น เขาก็จะพบคำสอนสำหรับตน

เครื่องแต่งกายและบทเพลง

ยังมีคนที่สวมเครื่องแต่งกายแล้วร้องเพลง เพื่อแสดงให้เห็นว่าตนบริสุทธิ์เพียงใด การร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้านั้นง่าย การใช้ชีวิตให้ได้อย่างที่ร้องต่างหากที่ยาก

รายการแห่งความสุข

สิทธัมหมายความว่า สิ่งที่จะเกิดก็จะเกิด ที่เหลือจะไม่เกิด

เราคิดว่า “ฉันต้องทำให้สิ่งที่ให้ความสุขแก่ฉันเกิดขึ้น” แต่ในเมื่อคุณยังไม่รู้เลยว่าคุณคือใคร คุณจะรู้ได้อย่างไรว่าอะไรให้ความสุขแก่คุณ? คุณไม่รู้หรอก

ดังนั้นจึงมีอีกคนหนึ่งมาบอกเราว่า “สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดคือความสุข” แล้วยื่นรายการให้ฉบับหนึ่ง พออ่านแล้ว เราก็พยายามทำสิ่งเหล่านั้น เชื่อว่าถ้าทำแล้วจะมีความสุข ตอนนั้นเองที่เราตกอยู่ใต้อำนาจของมันแล้ว เราถูกสะกดไปแล้ว

“โปรดอย่าดื่มสุราแล้วขับขี่ยานพาหนะ”

ลองดูป้ายเตือนนี้ตามที่เขียนไว้ในภาษาทมิฬ เขาอาจเขียนว่า “กินเหล้าแล้วอย่าขับรถ” ก็ได้ แต่ “สุรา” “ดื่ม” “ยานพาหนะ” ช่างเป็นถ้อยคำที่สุภาพเสียนี่กระไร! ฟังดูราวกับว่าสุราเป็นของดีที่ควรค่าแก่การดื่ม ไม่จำเป็นต้องเลิก เพียงแต่อย่าขับรถในเวลานั้นเท่านั้น

คนที่เขียนไม่ได้คิดลึกซึ้งถึงขนาดนี้ แต่ทั้งหมดนี้อยู่ในถ้อยคำเหล่านั้น ผู้พูดพูดออกมาด้วยความหมายหนึ่ง แต่ในสิ่งที่ผมหยิบเอาจากถ้อยคำนั้นต่างหาก ที่เจตจำนงของพระเจ้ากำลังทำงานอยู่