ตอนที่ 4 จาก 5
ความเพียรเป็นของฉัน สิ่งที่เกิดคือเจตจำนง
บทความนี้เป็นตอนที่สี่ในบทความห้าตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Siddhan Pokku Sivan Pokku” (วิถีของสิทธาคือวิถีของพระศิวะ) ของศิวโยคี ศิวกุมาร และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ
หากมีเพียงเจตจำนงของพระเจ้าที่จะเกิดขึ้น
หาก “ความชั่วและความดี ไม่ได้มาจากผู้อื่น” สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมทั้งหมดก็ย่อมเป็นสิ่งดีเท่านั้น หาก “จงคิดแต่สิ่งที่สูงส่ง” และ “ความเพียรนำมาซึ่งโชคลาภ” เป็นจริง ทุกสิ่งที่เราทำก็ล้วนเป็นไปเพื่อสิ่งดี
หากเจตจำนงของพระเจ้าคือสิ่งที่จะเกิดขึ้น แล้วทำไมผมต้องเสียเวลาไปกับจินตนาการ? ทำไมผมต้องใช้ชีวิตอยู่ในความยโสว่า “ฉันยิ่งใหญ่”?
แม่กุญแจที่เปิดได้ในครั้งที่ยี่สิบ
แต่ผมก็ไม่สามารถหยุดกระทำได้เช่นกัน และยังมีความเป็นไปได้ที่ผมจะกระทำผิด มีโอกาสที่ผมจะทำบางสิ่งผิดพลาดไป นั่นก็เป็นเจตจำนงของพระเจ้าเช่นกัน
หากจะไปถึงหมู่บ้านนั้นได้ในครั้งที่ห้า หลังจากเดินไปแล้วต้องเดินกลับมาถึงสี่ครั้ง ผมก็ต้องเดินสี่ครั้งนั้น หากแม่กุญแจจะเปิดได้ก็ต่อเมื่อไขเป็นครั้งที่ยี่สิบ ก็ต้องไขกุญแจไปสิบเก้าครั้งก่อน การที่ต้องไขยี่สิบครั้งคือกฎของมัน กฎนั้นทรงพลัง
บาตรขอทานของพระศิวะ
เขาว่ากันว่าพระศิวะทรงถือกะโหลกศีรษะออกขอทาน “กะโหลกมีรูปร่างเหมือนชาม จึงสะดวกในการรับของบริจาค” การเข้าใจแบบนี้คือ พุทธิ (สติปัญญา) เป็นความเข้าใจแค่ผิวเผิน
เมื่อมองผ่าน สิทธัม (เจตจำนงภายใน) ความงดงามของมันจึงปรากฏ กะโหลกก็คือศีรษะ ความเข้าใจทั้งหมดเกิดขึ้นในศีรษะ ผมได้รับความรู้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างไรและต้องทำอะไร ก็ผ่านทางศีรษะ สรรพชีวิตทั้งหลายต่างขอทานอยู่ที่นี่ด้วยศีรษะของตน
สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ก็เกิดขึ้นอย่างดีแล้ว
สิทธัมคือสิ่งนี้: สิ่งที่ต้องเกิดคือสิ่งที่จะเกิด สิ่งที่จะไม่เกิดก็จะไม่เกิด สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ก็เกิดขึ้นอย่างดีแล้ว สิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ก็กำลังเกิดขึ้นอย่างดี สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ก็จะเกิดขึ้นอย่างดีเช่นกัน
ถึงกระนั้น ผมก็ยังต้องเพียรพยายามต่อไป แล้วผมควรถามใครว่าการกระทำหนึ่งถูกหรือผิดสำหรับผม? ถามตัวผมเอง หากมันผิดพลาด คนที่ต้องรับผลก็คือผม
เราพูดว่า “ฉันทำเพื่อเขา ฉันทำเพื่อเธอ” แต่คนที่จะใช้ชีวิตของผมก็คือผม คนที่จะต้องเผชิญความตายของผมก็คือผม แม้เราจะจากไปในเวลาเดียวกัน แต่ละคนก็จากไปตามลำพัง พระเจ้าประทานร่างกายให้แต่ละคนแยกจากกัน
นกกระจอกบนรวงข้าว
เรื่องที่ป้าของผมเล่าให้ฟัง ชายคนหนึ่งได้รับรางวัลจากภาพวาดนกกระจอกเกาะอยู่บนรวงข้าว เขานำภาพมาให้ยายของเขาดู ยายถามว่า “แบบนี้เรียกว่าภาพหรือ? ถ้านกกระจอกเกาะ รวงข้าวก็ต้องโน้มงอลงมาไม่ใช่หรือ?”
จิตรกรจะวาดอะไรก็ได้ แต่ต้องถามว่าในความเป็นจริงมันจะเกิดขึ้นได้หรือไม่
ปัญญาประดิษฐ์ก็เช่นกัน ถามคำถามมันสักข้อ มันก็จะตอบสิ่งที่ถูกป้อนเข้าไปมากที่สุด หากคนหนึ่งหมื่นคนพร้อมใจกันพูดความผิดพลาดอย่างหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันก็จะเริ่มพูดตามอย่างนั้นด้วย พุทธิก็เพียงแต่พูดซ้ำสิ่งที่ถูกป้อนเข้าไปเช่นกัน
ผมเห็นได้เองว่าวรรณะไม่มีอยู่จริง
เมื่อผมพยายามเข้าใจสิ่งใดตามสิทธัม มันก็กระจ่างขึ้นมาเอง
หากคุณถามผมว่าวรรณะมีอยู่จริงหรือไม่ ผมเห็นได้เองว่ามันไม่มี ไม่ใช่เพราะสิทธาท่านหนึ่งร้องไว้ว่า “วรรณะคืออะไรกันเล่า” และไม่ใช่เพราะคุรุของผมบอกไว้ ต่อให้ท่านเหล่านั้นไม่ได้พูด วรรณะก็ไม่มีอยู่ดี คัมภีร์ทั้งหลายเพียงยืนเป็นพยานให้กับความจริงข้อนี้ เท่านั้นเอง
ศิลปะ คัมภีร์ และปัญญา ล้วนผุดขึ้นในความคิด ฉะนั้น ความผิดที่ไม่ได้เรียนรู้ และความผิดที่ไม่ได้ใคร่ครวญ ก็เป็นของผมทั้งคู่
ผมจะทำเท่าที่ทำได้
ผมจะกระทำ ในนั้นจะมีทั้งถูกและผิด ผมจะหว่าน สิ่งที่ต้องงอกก็จะงอก ผมจะทำ สิ่งที่ต้องมาก็จะมา แต่ผมจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่ผมทำได้
ผมปูกระเบื้องพื้นด้วยความรับผิดชอบอย่างยิ่งแล้วกลับไป วันรุ่งขึ้นกระเบื้องก็ยกตัวขึ้นมา มีสาเหตุอยู่ที่ไหนสักแห่งในตัวอาคารหรือในดิน ไม่ใช่เพราะผมคนเดียว วันหนึ่งแกงที่ทำจากผักที่หั่นอย่างลวก ๆ กลับออกมาอร่อยมาก อีกวันหนึ่งผัดผักที่หั่นอย่างพิถีพิถันกลับออกมาไม่ได้เรื่อง
เพียงเพราะทำลวก ๆ แล้วออกมาดี ถ้าผมหั่นลวก ๆ อยู่เสมอ สักวันผมก็จะหั่นนิ้วตัวเองไปด้วย สิ่งที่จะเกิดก็จะเกิด แต่ในการกระทำของผมเอง ผมต้องระมัดระวัง มีความศรัทธา และทำให้ถูกต้อง หากผมทำตัวยโส ผู้ที่ขาดทุนก็คือผม
หากผมจะมองเห็นความบริสุทธิ์ของตัวเอง ผมต้องไปถึงมันผ่านการกระทำอันต่ำทรามของผม โดยเข้าใจว่า “สิ่งนี้ผมกำลังทำผิด”
แม้แต่กับกระเจี๊ยบเขียว เราก็ต้องอ่อนน้อม
กระเจี๊ยบเขียวนั้นเป็นเมือก ถ้าหั่นแล้วใส่ลงในแกงซามบาร์ทั้งอย่างนั้น ซามบาร์ก็จะเป็นเมือกไปด้วย กระเจี๊ยบเขียวจะไม่เปลี่ยนตัวเองเพื่อคุณ ต้องเข้าใจว่าทำไมมันเป็นอย่างนั้น หั่นแล้วใส่กระทะผัดเสียก่อน คุณสมบัตินั้นจึงจะหายไป
หากแม้แต่กับกระเจี๊ยบเขียวลูกเดียว เรายังต้องปฏิบัติต่อมันอย่างถูกต้อง ก็ย่อมต้องปฏิบัติต่อทุกสิ่งในแบบที่เหมาะกับสิ่งนั้น
ใบหญ้าเพียงใบเดียวก็เพียงพอ
ชายผู้ที่เคยพูดว่า “ไม่มีนักร้องคนใดยิ่งใหญ่กว่าข้า ข้าจะพิชิตทั้งแผ่นดินด้วยทำนองเพลงเพียงทำนองเดียว” ได้ยินเพลงของคนตัดฟืนเข้า ก็วิ่งหนีไปด้วยความกลัว
เราไม่รู้หรอก ที่นี่มีโอกาสแม้กระทั่งจะสะดุดใบหญ้า ล้มลง แล้วตาย พิงกำแพงอย่างสบาย ๆ ตะปูที่อยู่ตรงนั้นก็อาจทิ่มเข้าไป ไม่ว่าคุณจะเป็นนักมวยปล้ำหรือเป็นใครก็ตาม คุณไม่มีทางใช้ชีวิตด้วยความคิดว่า “ฉันเป็นคนใหญ่คนโต” ได้เลย
สิทธาเป็นอย่างไร
สิทธาผู้เข้าใจทั้งหมดนี้แล้ว จะกระทำการทุกอย่าง เขาจะเป็นเหมือนคนธรรมดาทั่วไป และจะใช้ชีวิตต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ว่าคุณจะพูดว่า “วิถีของสิทธาคือวิถีของพระศิวะ” หรือ “วิถีของพระศิวะคือวิถีของสิทธา” มันก็เหมาะกับเขาเท่านั้น ไม่ได้เหมาะกับทุกคน
ทำสิ่งที่มโนธรรมของตนรู้ว่าผิด แล้วมาพูดว่า “นี่คือวิถีของสิทธา” ไม่ได้ นั่นคือความยโส การสยบยอมต่ออหังการไม่ใช่วิถีของสิทธา
โอกาสที่ปล่อยให้หลุดมือ
หากคนที่ไม่มีลูกเอาแต่เดินวนรอบต้นไม้ปีแล้วปีเล่า ลูกจะมาเองหรือ? ต้องออกไปหาหนทางที่จะได้ลูก พระเจ้าจะไม่ทรงแปลงกายกระโดดลงมาจากฟ้าแล้วยื่นให้
ผมหิว มีคนหนึ่งมีอาหารเหลืออยู่ เขานำมาแล้วถามว่า “ทานไหมครับ?” พระเจ้าทรงทำส่วนของพระองค์อย่างถูกต้องแล้ว แต่ผมกลับมองว่าคนที่นำมาเป็นใคร ด้วยพุทธิอันเลวร้ายของผม คนที่ผมดูหมิ่นก็คือพระเจ้า
การปล่อยให้โอกาสที่มาถึงหลุดมือไปเป็นความผิดของใคร? และการคว้าทุกอย่างที่เห็นเพียงเพราะโอกาสมาถึงเป็นความผิดของใคร? อะไรคือสิ่งที่ผมต้องการ อะไรคือขนาดที่พอดีของผม และผมควรรับสิ่งที่พระเจ้าประทานให้อย่างไร: ผมคือคนที่ต้องถามตัวเอง
ทำไมคุณจึงยอมรับวรรณะและศาสนา
คุณยอมรับวรรณะเพียงเพราะมีใครในหมู่บ้านบอกได้อย่างไร? ทำไมคุณจึงยอมรับศาสนา? การปฏิเสธสิ่งที่คุณเห็นได้เอง แล้วไปยอมรับอีกสิ่งหนึ่งเพียงเพราะคนไม่กี่คนยอมรับ ไม่ใช่ความผิดหรอกหรือ?
หากผมทำอะไรเพื่อความสุข ผมก็ควรบอกผู้ที่มาหาอย่างตรงไปตรงมาว่า “ผมทำสิ่งนี้เพื่อความสุข” ไม่ควรหลอกลวงพวกเขาด้วยการเรียกมันว่าความศรัทธา
ใจของตนเองจะแผดเผาตน
เมื่อคุณไม่นำสิ่งที่คุณเข้าใจไปปฏิบัติ พุทธิของคุณเองจะยืนขึ้นต่อต้านคุณ
ติรุกกุรัลกล่าวว่า: “อย่าโกหกขัดกับสิ่งที่ใจของตนรู้
หากโกหก ใจของตนเองนั่นแหละจะแผดเผาตน”
สิทธาคือผู้ที่ไม่กระทำขัดกับสิ่งที่ใจของตนรู้ ไม่มีใครอื่นจะมาทำอะไรคุณได้ ผู้ที่ทำลายคุณก็คือตัวคุณเอง
พุทธิให้กำเนิดอหังการ สิทธัมไม่เป็นเช่นนั้น