ಭಾಗ 3 / 5

ಮೂಗು ನನ್ನದು, ಉಸಿರು ಅವನದು

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ “ಸಿದ್ಧನ್ ಪೋಕ್ಕು ಶಿವನ್ ಪೋಕ್ಕು” (ಸಿದ್ಧನ ದಾರಿಯೇ ಶಿವನ ದಾರಿ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಐದು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ದೇವರು ಬಯಸುವುದು ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು

ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದರೂ, ನನಗೊಂದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ: ನಾನು ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. “ದೇವರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ” ಎಂದು ನನ್ನಿಂದ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಉಸಿರಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾದರೆ ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪ ಏನು? ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು. ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೇ ದೇವರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.

ಮೂಗು ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ; ಉಸಿರು ಅವನ ಬಳಿ ಇದೆ. ನಾನು ನಿದ್ದೆ ಹೋದರೂ ಉಸಿರಾಟ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪ ಯಾವುದು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ: ಗಾಳಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊರಗೆ ಬರುವುದು; ಕಣ್ಣು ನೋಡುವುದು; ಕಿವಿ ಕೇಳುವುದು; ನಾಲಿಗೆ ರುಚಿ ಅನುಭವಿಸುವುದು; ಹೃದಯ ಬಡಿಯುವುದು; ತಿಂದ ಆಹಾರ ಜೀರ್ಣವಾಗಿ ಮಲವಾಗಿ ಹೊರಹೋಗುವುದು; ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಅಂಗಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು. ಇವೆಲ್ಲ ದೇವರ ಬಳಿಯೇ ಇವೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇವೆ ಎಂದು ನಾನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಮಾರುವವರು

ಕೆಲವು ಕಡೆ ಹೋದರೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ ಕಲಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಹೋದರೆ, “ಆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದಿರಲ್ಲ, ಈಗ ಈ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅಭ್ಯಾಸದ ಮೇಲೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಮಾರುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ವ್ಯಾಪಾರ. ಕೊನೆಗೆ ಯಾವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಕಲಿಸಿದವರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಪಾಂಬಾಟ್ಟಿ ಸಿದ್ಧರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಒಳಗಿರುವ ಆ ಶಕ್ತಿ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು; ಅದನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಬೇಡ, ಜಾಗರೂಕನಾಗಿರು ಎಂಬುದೇ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು.

ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರನೂ ಅತ್ಯಂತ ಕೀಳಾದವನೂ

ಬುದ್ಧಿ (ಕಲಿತದ್ದರಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ತಿಳಿವಳಿಕೆ) ಕೆಟ್ಟದ್ದು. ನನ್ನಂತಹ ಪಾಪಿಯನ್ನು ನೀವು ಕಾಣಲಾರಿರಿ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವೂ ಇದೆ: ನನ್ನಂತಹ ಪವಿತ್ರ ಹೂವನ್ನೂ ನೀವು ಕಾಣಲಾರಿರಿ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರನು ನಾನೇ; ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಕೀಳಾದವನೂ ನಾನೇ.

ಎರಡೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಗೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ? ಬುದ್ಧಿ ಹಾಗಿದೆ; ಸಿದ್ಧಂ (ಒಳಗಿನ ಸಂಕಲ್ಪ) ಹೀಗಿದೆ.

ಬುದ್ಧಿ ಯಾರು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಯಾರ ಹಿಂದೆಯಾದರೂ ಓಡುತ್ತದೆ. ಸಿದ್ಧಂ ಯಾರ ಹಿಂದೆಯೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಕೆಲಸ ಮಾಡದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ

ಸಿದ್ಧಂ ಎಂದರೆ ಅದು ಖಂಡಿತ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಸಿದ್ಧಂ ಎಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಖಂಡಿತ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ನನ್ನಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಉಸಿರಾಟದಂತೆ.

“ಪ್ರಯತ್ನವು ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.” ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದೇ ಆ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದು.

“ನಾನು ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ, ಅದೇ ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನ: ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತರೇ ದೇಹ ನೋಯುತ್ತದೆ; ಎದ್ದು ಹೋಗೋಣವೇ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಿ; ಒಂದು ನಿಮಿಷವೂ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಏಳುತ್ತದೆ, ಓಡುತ್ತದೆ, ಏನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವವನೂ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದಿಲ್ಲ. ದೇಹ ಮಲಗಿರುತ್ತದೆ; ಮನಸ್ಸು ಯಾರ್ಯಾರನ್ನೋ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು, ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿ, ಅರಮನೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದರೆ, “ಏನಾಯಿತು?” ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕಲ್ಪನೆಯ ಮುಖ್ಯ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವವನೇ ಎಬ್ಬಿಸಿದವರ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಸಿದ್ಧಂ ಇರುವುದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

ಸಿದ್ಧಂ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಮನುಷ್ಯರೇ ಸಿದ್ಧಂ ಪ್ರಕಾರ ಬದುಕುತ್ತಿಲ್ಲ; ಬುದ್ಧಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತನಗೆ ಸಿದ್ಧಂ ಎಂಬುದೊಂದು ಇದೆ ಎಂಬುದೇ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ದೇವರ ಇಚ್ಛೆಯೇ ನೆರವೇರುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದೆಲ್ಲವೂ ದೇವರಿಂದಲೇ ಆದದ್ದು. ಕಣ್ಣು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುವವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಕಿವಿ ಕೇಳಿಸುವವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಆದರೆ ಬುದ್ಧಿ ಒಳಗಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ: “ನಾವು ಇಂಥ ಜಾತಿ; ನಾವು ದೊಡ್ಡವರು; ಆಧ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ಅರೆದು ಕುಡಿದವರು; ನನಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಇಲ್ಲ; ಇವನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಬೇಕೇ?” ಹಾಗಿರುವವನು ಸತ್ಯದ ಕಡೆ ತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯಾಗಿಯೋ, ದೀಕ್ಷೆ ಕೊಡುವವನಾಗಿಯೋ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅರ್ಚಕನಾಗಿಯೋ ಇರುತ್ತಾನೆ. “ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನಲ್ಲ” ಎಂದು ಎರಡು ಮೂರು ಪ್ರವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಮೇಲೆ ತನ್ನ ವೇಷವನ್ನು ಕಳಚಿಟ್ಟು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಬಂದು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಒಬ್ಬನು ಜ್ಞಾನ ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬುದು ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪವಾಗಿದ್ದರೆ, ಎಷ್ಟೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಜಾಗದಿಂದಲೂ, ಎಂಥವನು ಮಾತನಾಡಿದ್ದರಿಂದಲೂ ಅವನು ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡು ಮೇಲೇರುತ್ತಾನೆ. ಬೇರೆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ಹಾಡಿನಲ್ಲೂ ಅವನಿಗೆ ಉಪದೇಶ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ವೇಷ ಮತ್ತು ಹಾಡು

ತಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರನೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವೇಷ ತೊಟ್ಟು ಹಾಡುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಭಕ್ತಿಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುವುದು ಸುಲಭ. ಹಾಡಿದಂತೆಯೇ ಬದುಕುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಸುಖದ ಪಟ್ಟಿ

ಸಿದ್ಧಂ ಎಂದರೆ, ಏನು ನಡೆಯಬೇಕೋ ಅದೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಉಳಿದದ್ದು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

“ನನಗೆ ಯಾವುದು ಸುಖ ಕೊಡುತ್ತದೋ ಅದನ್ನು ನಾನು ನಡೆಸಬೇಕು” ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಯಾರು ಎಂಬುದೇ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ನಿನಗೆ ಯಾವುದು ಸುಖ ಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ? ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅದಕ್ಕೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಬಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಇವೆಲ್ಲ ಸುಖಕರವಾದವು.” ಒಂದು ಪಟ್ಟಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಓದಿದ ಕೂಡಲೇ ಅವನ್ನು ಮಾಡಲು ನೋಡುತ್ತೇವೆ; ಮಾಡಿದರೆ ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತೇವೆ. ಆಗ ನಾವು ಅವನ ವಶವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ; ಮೋಡಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

“ಮದ್ಯ ಸೇವಿಸಿ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸಬೇಡಿ”

ಈ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. “ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿದು ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಬೇಡ” ಎಂದು ಬರೆಯಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ “ಮದ್ಯ”, “ಸೇವಿಸಿ”, “ವಾಹನ” ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಗೌರವಯುತವಾದ ಪದಗಳು! ಮದ್ಯ ಎಂಬುದು ಸೇವಿಸಬೇಕಾದ ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತು; ಅದನ್ನು ಬಿಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸಬೇಡಿ ಎಂಬಂತೆ ಅದು ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಬರೆದವನು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಿ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇದೆ. ಹೇಳಿದವನು ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ; ಅದರಿಂದ ನಾನು ಏನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲೇ ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ.