ಭಾಗ 4 / 5

ಪ್ರಯತ್ನ ನನ್ನದು, ನಡೆಯುವುದು ಸಂಕಲ್ಪ

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ “ಸಿದ್ಧನ್ ಪೋಕ್ಕು ಶಿವನ್ ಪೋಕ್ಕು” (ಸಿದ್ಧನ ದಾರಿಯೇ ಶಿವನ ದಾರಿ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಐದು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪವೇ ನಡೆಯುವುದಾದರೆ

“ಕೆಡುಕೂ ಒಳಿತೂ ಇತರರು ಕೊಟ್ಟು ಬರುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದಾದರೆ, ನನಗೆ ನಡೆಯುವುದೆಲ್ಲವೂ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಗಿರಬೇಕು. “ಯೋಚಿಸುವುದೆಲ್ಲ ಉನ್ನತವಾದುದೇ ಆಗಿರಲಿ”, “ಪ್ರಯತ್ನವು ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ” ಎಂದಾದರೆ, ನಾವು ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲವೂ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕಾಗಿಯೇ.

ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪವೇ ನಡೆಯಲಿದೆ ಎಂದಾದರೆ, ನಾನು ಯಾಕೆ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಬೇಕು? “ನಾನು ದೊಡ್ಡವನು” ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಬದುಕಬೇಕು?

ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಬಾರಿಗೆ ತೆರೆಯುವ ಬೀಗ

ಆದರೆ ನನ್ನಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡದೆ ಇರಲೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇದೆ. ಕೆಲವು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಾನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭಗಳೂ ಒದಗುತ್ತವೆ. ಅದೂ ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪವೇ.

ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ನಡೆದು ಹೋಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಐದನೇ ಬಾರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ಊರು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದಾದರೆ, ಆ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿಯೂ ನಾನು ನಡೆಯಲೇಬೇಕು. ಒಂದು ಬೀಗ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಬಾರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತೆರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದಾದರೆ, ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ಬಾರಿ ಬೀಗದ ಕೈ ತಿರುಗಿಸಲೇಬೇಕು. ಇಪ್ಪತ್ತು ಬಾರಿ ತಿರುಗಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಅಲ್ಲಿನ ವಿಧಿ. ವಿಧಿ ಬಲವಾದುದು.

ಶಿವನ ಭಿಕ್ಷಾಪಾತ್ರೆ

ಶಿವನು ಕಪಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. “ಕಪಾಲ ಬಟ್ಟಲಿನಂತೆ ಇದೆ; ಅದಕ್ಕೇ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಪಡೆಯಲು ಅನುಕೂಲ” ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬುದ್ಧಿ (ಕಲಿತದ್ದರಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ತಿಳಿವಳಿಕೆ). ಅದು ಮೇಲುಮೇಲಿನ ತಿಳುವಳಿಕೆ.

ಸಿದ್ಧಂ (ಒಳಗಿನ ಸಂಕಲ್ಪ) ಮೂಲಕ ನೋಡಿದಾಗ ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಪಾಲ ಎಂದರೆ ತಲೆ. ತಿಳುವಳಿಕೆಯೆಲ್ಲ ನಡೆಯುವುದು ತಲೆಯಲ್ಲೇ. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು, ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಅರಿವನ್ನು ನಾನು ಪಡೆಯುವುದು ತಲೆಯ ಮೂಲಕವೇ. ಜೀವಿಗಳೆಲ್ಲ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದೇ ಇಲ್ಲಿ ಯಾಚಿಸುತ್ತವೆ.

ನಡೆದದ್ದು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನಡೆಯಿತು

ಸಿದ್ಧಂ ಎಂದರೆ ಇದೇ: ಏನು ನಡೆಯಬೇಕೋ ಅದೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಏನು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅದು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಏನು ನಡೆಯಿತೋ ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನಡೆಯಿತು. ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೋ ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಏನು ನಡೆಯಲಿದೆಯೋ ಅದೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಆದರೂ ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು. ಹಾಗಾದರೆ ಒಂದು ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ ಎಂದು ನಾನು ಯಾರನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು? ನನ್ನನ್ನೇ. ತಪ್ಪಾದರೆ ಅನುಭವಿಸುವವನು ನಾನೇ.

“ಅವನಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ, ಅವಳಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ” ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕುವವನೂ ನಾನೇ; ನನ್ನ ಸಾವನ್ನು ಎದುರಿಸುವವನೂ ನಾನೇ. ಒಂದೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಬೇರೆಬೇರೆಯಾಗಿಯೇ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ದೇವರು ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಯೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ತೆನೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ

ನನ್ನ ಅತ್ತೆ ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಕತೆ. ಭತ್ತದ ತೆನೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿರುವಂತೆ ಒಬ್ಬನು ಬಿಡಿಸಿದ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬಹುಮಾನ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅವನು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಗೆ ತಂದು ತೋರಿಸಿದ. ಅಜ್ಜಿ ಕೇಳಿದಳು: “ಇದೂ ಒಂದು ಚಿತ್ರವೇ? ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರೆ ತೆನೆ ಬಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ವಾಲುವುದಿಲ್ಲವೇ?”

ಚಿತ್ರಕಾರ ಏನನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಬಿಡಿಸಬಹುದು. ಅದು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆಯೇ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕು.

ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರೆ, ಅದರೊಳಗೆ ಯಾವುದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತುಂಬಿಸಲಾಗಿದೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನ ಸೇರಿ ಒಂದು ತಪ್ಪನ್ನು ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರೆ, ಅದೂ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬುದ್ಧಿಯೂ ಹೀಗೆ ತುಂಬಿಸಿದ್ದನ್ನೇ ಮರಳಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ಜಾತಿ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ

ಸಿದ್ಧಂ ಪ್ರಕಾರ ಒಂದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡಿದರೆ, ಅದು ತಾನಾಗಿಯೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

ಜಾತಿ ಇದೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. “ಜಾತಿಯೆಂಬುದು ಏನಯ್ಯಾ?” ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಸಿದ್ಧರು ಹಾಡಿದರು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಲೀ, ನನ್ನ ಗುರು ಹೇಳಿದರು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಲೀ ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ಜಾತಿ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಗ್ರಂಥಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ, ಅಷ್ಟೆ.

ಕಲೆಗಳೂ ಗ್ರಂಥಗಳೂ ಜ್ಞಾನವೂ ಹುಟ್ಟುವುದು ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲೇ. ಹಾಗಾದರೆ ಕಲಿಯದ ತಪ್ಪೂ ಯೋಚಿಸದ ತಪ್ಪೂ ನನ್ನವೇ.

ನನ್ನಿಂದಾದುದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ

ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸರಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ; ತಪ್ಪೂ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಬಿತ್ತುತ್ತೇನೆ; ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದೇ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತದೆ. ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಬರಬೇಕಾದದ್ದೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನಿಂದಾದಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಬಹಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಟೈಲ್ಸ್ ಹಾಕಿ ಬರುತ್ತೇನೆ; ಮರುದಿನ ಅವು ಕಿತ್ತು ಎದ್ದು ನಿಂತಿರುತ್ತವೆ. ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲೋ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲೋ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಾರಣ ಇದ್ದಿರುತ್ತದೆ; ಅದು ನನ್ನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಆದದ್ದಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಅಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ತರಕಾರಿ ಹೆಚ್ಚಿ ಹಾಕಿ ಮಾಡಿದ ಸಾರು ತುಂಬಾ ರುಚಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ; ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಅಳೆದಳೆದು ಹೆಚ್ಚಿ ಮಾಡಿದ ಪಲ್ಯ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಮಾಡಿದರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಂತು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ಅಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಬೆರಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ನನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಾನು ಜಾಗರೂಕನಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ನಷ್ಟ ನನಗೇ.

ನನ್ನ ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದರೆ, “ಇದನ್ನು ನಾನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ನನ್ನ ಕೀಳು ಕೆಲಸಗಳ ಮೂಲಕ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬರಬೇಕು.

ಬೆಂಡೆಕಾಯಿಗೂ ತಲೆಬಾಗಬೇಕು

ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ ಲೋಳೆಲೋಳೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಿ ಸಾಂಬಾರಿಗೆ ಹಾಕಿದರೆ ಸಾಂಬಾರೂ ಲೋಳೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ ನಿನಗಾಗಿ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಯಾಕೆ ಹಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಹೆಚ್ಚಿ, ಬಾಣಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಬಾಡಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಆ ಗುಣ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಬೆಂಡೆಕಾಯಿಯ ಜೊತೆಗೇ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದಾದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಜೊತೆಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು.

ಒಂದು ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿ ಎಡವಿದರೂ ಸಾಕು

“ನನಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಗಾಯಕನಿಲ್ಲ; ಒಂದೇ ರಾಗದಿಂದ ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಗೆದ್ದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದವನು, ಒಬ್ಬ ಸೌದೆ ಕಡಿಯುವವನ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೆದರಿ ಓಡಿಹೋದ.

ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದು ಸಾಯುವುದಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಸಹಜವಾಗಿ ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಮೊಳೆ ಒಳಗೆ ಇಳಿದುಬಿಡಬಹುದು. ನೀನು ಪೈಲ್ವಾನನಾಗಿರಲಿ, ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ, “ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯ” ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ಸಿದ್ಧ ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೆ?

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾದ ಒಬ್ಬ ಸಿದ್ಧ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ; ಬದುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. “ಸಿದ್ಧನ ದಾರಿ ಶಿವನ ದಾರಿ” ಎಂದರೂ, “ಶಿವನ ದಾರಿ ಸಿದ್ಧನ ದಾರಿ” ಎಂದರೂ ಅದು ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.

ತಪ್ಪು ಎಂದು ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಒಂದನ್ನು ಮಾಡಿ, “ಇದು ಸಿದ್ಧನ ದಾರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದು. ಅದು ದುರಹಂಕಾರ. ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗುವುದು ಸಿದ್ಧನ ದಾರಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಕೈಜಾರಿದ ಅವಕಾಶಗಳು

ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲ ಎಂದು ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಮರವನ್ನು ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮಗು ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆಯೇ? ಅದಕ್ಕೆ ಇರುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ದೇವರು ಆಕಾಶದಿಂದ ರೂಪ ತಾಳಿ ಧುಮುಕಿ ಬಂದು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನನಗೆ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಬ್ಬರ ಬಳಿ ಊಟ ಉಳಿದಿದೆ. ಅವರು ತಂದು, “ಊಟ ಮಾಡುತ್ತೀರಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ದೇವರು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನಾನೋ, ತಂದವನು ಯಾರು ಎಂದು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಕೆಟ್ಟ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಾನು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದು ದೇವರನ್ನೇ.

ಬಂದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕೈಜಾರಲು ಬಿಟ್ಟದ್ದು ಯಾರ ತಪ್ಪು? ಅವಕಾಶ ಬಂತು ಎಂದು ಕಂಡದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಬಾಚಿಕೊಂಡದ್ದೂ ಯಾರ ತಪ್ಪು? ನನಗೆ ಏನು ಬೇಕು, ನನ್ನ ಅಳತೆ ಏನು, ದೇವರು ಕೊಡುವುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಾನೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಜಾತಿಯನ್ನೂ ಮತವನ್ನೂ ಯಾಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ?

ಊರಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಜಾತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ? ಮತವನ್ನು ಯಾಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ? ನಿನಗೇ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಒಂದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ, ನಾಲ್ಕು ಜನ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನೀನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದು ಅಪರಾಧವಲ್ಲವೇ?

ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದಾದರೆ, “ನಾನು ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಬರುವವರಿಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಭಕ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮೋಸ ಮಾಡಬಾರದು.

ತನ್ನ ಹೃದಯವೇ ತನ್ನನ್ನು ಸುಡುತ್ತದೆ

ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾದದ್ದನ್ನು ನೀನು ಆಚರಣೆಗೆ ತರದಿದ್ದಾಗ, ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯೇ ನಿನಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ತಿರುಕ್ಕುರಳ್ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ತನ್ನ ಹೃದಯ ಅರಿತದ್ದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಸುಳ್ಳಾಡಬೇಡ;
ಸುಳ್ಳಾಡಿದರೆ ತನ್ನ ಹೃದಯವೇ ತನ್ನನ್ನು ಸುಡುತ್ತದೆ.”

ತನ್ನ ಹೃದಯ ಅರಿತದ್ದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆಯದವನೇ ಸಿದ್ಧ. ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಬಂದು ನಿನಗೆ ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು ನೀನೇ.

ಬುದ್ಧಿ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಸಿದ್ಧಂ ಹಾಗಲ್ಲ.