ഭാഗം 3 / 5

മൂക്ക് എന്റേത്, ശ്വാസം അവന്റേത്

ശിവയോഗി ശിവകുമാറിന്റെ “സിദ്ധൻ പോക്ക് ശിവൻ പോക്ക്” (സിദ്ധന്റെ വഴി ശിവന്റെ വഴി) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ അഞ്ചു ലേഖനങ്ങളിൽ മൂന്നാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്റെ പ്രവർത്തനം

ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധം മാത്രമേ നടക്കുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും, എനിക്ക് ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്: ഞാൻ ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നു. “ദൈവം ചെയ്യും” എന്നു പറഞ്ഞ് എനിക്ക് വെറുതെ ഇരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ശ്വാസം വിടുന്നത് നിർത്താൻ കഴിയുന്നില്ല.

അപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധം എന്താണ്? ഞാൻ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക എന്നതു തന്നെ. ഞാൻ പ്രവർത്തിക്കണം എന്നതാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

മൂക്ക് എന്റെ പക്കലുണ്ട്; ശ്വാസം അവന്റെ പക്കലാണ്. ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോയാലും ശ്വാസം നടന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

എന്റെ ശരീരത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധം ഏത് എന്നു ചോദിച്ചാൽ: വായു ഉള്ളിലേക്കു പോയി പുറത്തേക്കു വരുന്നത്; കണ്ണ് കാണുന്നത്; ചെവി കേൾക്കുന്നത്; നാവ് രുചി അനുഭവിക്കുന്നത്; ഹൃദയം മിടിക്കുന്നത്; കഴിച്ച ഭക്ഷണം ദഹിച്ച് മാലിന്യമായി പുറത്തുപോകുന്നത്; മറ്റൊരു ജീവനെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അവയവങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഇവയെല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ പക്കലാണ്. പക്ഷേ എന്റെ പക്കലാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.

പരിശീലനങ്ങൾ വിൽക്കുന്നവർ

ചില ഇടങ്ങളിൽ ചെന്നാൽ ഒരു പരിശീലനം പഠിപ്പിച്ചുതരും. വീണ്ടും ചെന്നാൽ, “ആ പരിശീലനം ചെയ്തല്ലോ, ഇനി ഈ പരിശീലനം ചെയ്യൂ” എന്നു പറയും. പരിശീലനത്തിനു മേൽ പരിശീലനം കണ്ടുപിടിച്ച് വിറ്റുകൊണ്ടേയിരിക്കുക എന്നത് അവിടെ ഒരു തൊഴിലാണ്. ഒടുവിൽ ഏതു പരിശീലനമാണ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്നു ചോദിച്ചാൽ, പഠിപ്പിച്ചയാൾക്കു തന്നെ അറിയില്ല.

പാമ്പാട്ടി സിദ്ധർ പറഞ്ഞത് ഓർത്തുനോക്കൂ. ഉള്ളിലുള്ള ആ ശക്തി വളരെ പ്രധാനമാണ്; അത് പാഴാക്കരുത്, ശ്രദ്ധയോടെ ഇരിക്കുക എന്നതാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്.

ഏറ്റവും പുണ്യവാനും ഏറ്റവും അധമനും

ബുദ്ധി (പഠിച്ചുണ്ടാക്കിയ, കണക്കുകൂട്ടുന്ന അറിവ്) മോശമാണ്. എന്നെപ്പോലെ ഒരു പാപിയെ കാണാൻ കഴിയില്ല. അതേസമയം എനിക്ക് മറ്റൊരു വശവുമുണ്ട്: എന്നെപ്പോലെ ഒരു പുണ്യപുഷ്പത്തെയും കാണാൻ കഴിയില്ല. ഈ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും പുണ്യവാൻ ഞാനാണ്; ഈ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും അധമനും ഞാൻ തന്നെ.

രണ്ടും എങ്ങനെ ഒന്നിച്ചിരിക്കും? ബുദ്ധി അങ്ങനെയാണ്; സിദ്ധം (ഉള്ളിലെ ഇച്ഛ) ഇങ്ങനെയാണ്.

ബുദ്ധി, ആര് എന്തു പറഞ്ഞാലും സമ്മതിക്കുന്നു; ആരുടെ പിന്നാലെയും ഓടുന്നു. സിദ്ധം ആരുടെ പിന്നാലെയും പോകുന്നില്ല.

പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല

സിദ്ധമാണെങ്കിൽ അത് നിശ്ചയമായും നിറവേറും. സിദ്ധമാണെങ്കിൽ ഒരാൾ നിശ്ചയമായും പ്രവർത്തിച്ചേ മതിയാകൂ. പ്രവർത്തിക്കുന്നത് നിർത്താൻ എനിക്കു കഴിയില്ല. അത് ശ്വാസം പോലെയാണ്.

“പ്രയത്നം ഭാഗ്യം സൃഷ്ടിക്കും.” പ്രയത്നിക്കുന്നതു തന്നെയാണ് ആ ഭാഗ്യത്തിന്റെ സൃഷ്ടി.

“ഞാൻ ഒരു പ്രയത്നവും ചെയ്യാതെ വെറുതെ ഇരിക്കുന്നു” എന്ന് ഒരാൾ പറഞ്ഞാൽ, അതുതന്നെ ഒരു പ്രയത്നമാണ്: വെറുതെ ഇരിക്കാനുള്ള പ്രയത്നം. അത് നിസ്സാര കാര്യമല്ല; എല്ലാവർക്കും കഴിയില്ല. കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നാൽ തന്നെ ശരീരം വേദനിക്കും; എഴുന്നേറ്റു പോയാലോ എന്നു തോന്നും. ഒരു കുഞ്ഞിനെ നോക്കൂ; ഒരു മിനിറ്റ് അടങ്ങിയിരിക്കില്ല. എഴുന്നേൽക്കും, ഓടും, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും.

കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നവൻ പോലും വെറുതെയിരിക്കുന്നില്ല. ശരീരം കിടക്കുകയാണ്; മനസ്സ് ആരെയൊക്കെയോ വിളിച്ചുവരുത്തി, പണക്കാരനായി, കൊട്ടാരം പണിതുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ശരിക്കും നന്നായി ഉറങ്ങിയവനെ ഉണർത്തിയാൽ, “എന്തു പറ്റി?” എന്നു മാത്രമേ ചോദിക്കൂ. ഭാവനയിൽ ഒരു പ്രധാന ഘട്ടത്തിൽ നിൽക്കുന്നവനാണ് ഉണർത്തിയവനോട് ദേഷ്യപ്പെടുന്നത്.

സിദ്ധം ഉണ്ടെന്നു പോലും അറിയുന്നില്ല

സിദ്ധം ശരിയായിത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരാണ് സിദ്ധമനുസരിച്ച് ജീവിക്കാത്തത്; അവർ ബുദ്ധിയനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നു. തനിക്ക് സിദ്ധം എന്നൊന്നുണ്ട് എന്നുപോലും മനുഷ്യന് അറിയില്ല. നിറവേറുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടമാണ് എന്നും അറിയില്ല.

ഇവിടെ നടക്കുന്നതെല്ലാം ദൈവത്താൽ മാത്രം ഉണ്ടായതാണ്. കണ്ണ് കാഴ്ച കാണിക്കുന്നിടത്തോളമേ കാണാൻ കഴിയൂ. ചെവി കേൾക്കുന്നിടത്തോളമേ കേൾക്കാൻ കഴിയൂ.

പക്ഷേ ബുദ്ധി ഉള്ളിൽ നിന്ന് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും: “നമ്മൾ ഇന്ന ജാതി; നമ്മൾ വലിയവർ; ആത്മീയത കലക്കിക്കുടിച്ചവർ; എന്നെക്കാൾ വലിയ സ്വാമി ഇല്ല; ഇവൻ പറയുന്നത് ഞാൻ കേൾക്കണോ?” അങ്ങനെയുള്ളവൻ സത്യത്തിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിയുന്നില്ല.

അതുപോലെ മറ്റൊരാൾ സ്വാമിയോ, ദീക്ഷ കൊടുക്കുന്നയാളോ, ക്ഷേത്രപൂജാരിയോ ആയിരിക്കും. “ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധം മാത്രമേ നടക്കുന്നുള്ളൂ എന്ന് ഒരാൾ പറയുന്നുണ്ടല്ലോ” എന്നു കരുതി രണ്ടോ മൂന്നോ പ്രഭാഷണം കേൾക്കും. പിന്നെ തന്റെ വേഷം ഊരിവച്ച്, സാധാരണ വസ്ത്രത്തിൽ നിശ്ശബ്ദമായി വന്നു ചേരും.

ഒരാൾ ജ്ഞാനം നേടണം എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധമാണെങ്കിൽ, എത്ര സാധാരണമായ ഇടത്തു നിന്നും, എങ്ങനെയുള്ളവൻ പറഞ്ഞതിൽ നിന്നും അവൻ ആ ജ്ഞാനം വലിച്ചെടുത്ത് ഉയരും. മറ്റൊരർഥത്തിൽ എഴുതിയ ഒരു സിനിമാപ്പാട്ടിൽ പോലും അവന് ഉപദേശം കിട്ടും.

വേഷവും പാട്ടും

താൻ ഏറ്റവും പുണ്യവാനാണെന്ന് കാണിക്കാൻ വേഷം കെട്ടി പാടുന്നവരുമുണ്ട്. ഭക്തിഗാനങ്ങൾ പാടാൻ എളുപ്പമാണ്. പാടുന്നതുപോലെ ജീവിക്കുന്നതാണ് പ്രയാസം.

സുഖത്തിന്റെ പട്ടിക

സിദ്ധം എന്നാൽ, എന്തു നടക്കുമോ അതേ നടക്കൂ; മറ്റത് നടക്കില്ല.

“എനിക്ക് സുഖം തരുന്നത് ഞാൻ നടത്തണം” എന്നു നാം വിചാരിക്കുന്നു. പക്ഷേ നീ ആരെന്നു പോലും നിനക്ക് അറിയാത്തപ്പോൾ, നിനക്ക് എന്ത് സുഖം തരുമെന്ന് എങ്ങനെ അറിയും? അറിയില്ല.

അതുകൊണ്ട് മറ്റൊരാൾ വന്ന് പറയുന്നു: “ഇവയെല്ലാം സുഖമുള്ളവയാണ്.” ഒരു പട്ടിക തരുന്നു. അതു വായിച്ചയുടനെ നാം അവ ചെയ്യാൻ നോക്കുന്നു; ചെയ്താൽ സുഖമായിരിക്കും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. അപ്പോൾ നാം വശംവദരായിക്കഴിഞ്ഞു; വശീകരിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞു.

“മദ്യം സേവിച്ച് വാഹനം ഓടിക്കരുത്”

തമിഴിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഈ വാചകം ശ്രദ്ധിക്കൂ. “ചാരായം കുടിച്ച് വണ്ടി ഓടിക്കരുത്” എന്ന് എഴുതാമായിരുന്നു. പക്ഷേ “മദ്യം”, “സേവിച്ച്”, “വാഹനം” എന്ന് എത്ര ബഹുമാനമുള്ള വാക്കുകൾ! മദ്യം സേവിക്കാൻ കൊള്ളാവുന്ന ഒരു നല്ല വസ്തുവാണ്; അത് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ട; ആ സമയത്തു മാത്രം വാഹനം ഓടിക്കേണ്ട എന്ന മട്ടിലാണ് അത് മുഴങ്ങുന്നത്.

എഴുതിയവൻ ഇത്രയും ആലോചിച്ച് എഴുതിയതല്ല. പക്ഷേ ആ വാക്കുകളിൽ ഇത്രയും ഉണ്ട്. പറയുന്നവൻ ഒരർഥത്തിൽ പറയുന്നു; അതിൽ നിന്ന് ഞാൻ എന്തെടുക്കുന്നു എന്നതിലാണ് ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.