ഭാഗം 4 / 5

പ്രയത്നം എന്റേത്, നടക്കുന്നത് സിദ്ധം

ശിവയോഗി ശിവകുമാറിന്റെ “സിദ്ധൻ പോക്ക് ശിവൻ പോക്ക്” (സിദ്ധന്റെ വഴി ശിവന്റെ വഴി) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ അഞ്ചു ലേഖനങ്ങളിൽ നാലാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധമാണ് നടക്കുന്നതെങ്കിൽ

“തിന്മയും നന്മയും മറ്റുള്ളവർ തരുന്നതല്ല” എങ്കിൽ, എനിക്കു സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം നല്ലതു മാത്രമേ ആകൂ. “ചിന്തിക്കുന്നതെല്ലാം ഉയർന്നതാകട്ടെ”, “പ്രയത്നം ഭാഗ്യം സൃഷ്ടിക്കും” എങ്കിൽ, നാം ചെയ്യുന്നതെല്ലാം നന്മയ്ക്കു വേണ്ടിത്തന്നെ.

ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധമാണ് നടക്കാൻ പോകുന്നതെങ്കിൽ, ഞാൻ എന്തിന് ഭാവനയിൽ സമയം പാഴാക്കണം? “ഞാൻ വലിയവൻ” എന്ന അഹങ്കാരത്തിൽ എന്തിനു ജീവിക്കണം?

ഇരുപതാമത്തെ തവണ തുറക്കുന്ന പൂട്ട്

പക്ഷേ എനിക്ക് പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കാനും കഴിയില്ല. ഞാൻ തെറ്റായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുമുണ്ട്. ചില പ്രവൃത്തികൾ ഞാൻ തെറ്റായി ചെയ്യുന്ന സന്ദർഭങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു. അതും ദൈവത്തിന്റെ സിദ്ധം തന്നെ.

നാലു പ്രാവശ്യം നടന്നുപോയി തിരിച്ചുവന്ന ശേഷം, അഞ്ചാമത്തെ പ്രാവശ്യമേ ആ ഊരിൽ എത്തൂ എങ്കിൽ, ആ നാലു പ്രാവശ്യവും ഞാൻ നടന്നേ മതിയാകൂ. ഒരു പൂട്ട് ഇരുപതാമത്തെ തവണയേ തുറക്കൂ എങ്കിൽ, പത്തൊമ്പതു തവണ താക്കോൽ തിരിച്ചേ മതിയാകൂ. ഇരുപതു തവണ തിരിക്കണം എന്നതാണ് അവിടത്തെ നിയമം. വിധി ബലവത്താണ്.

ശിവന്റെ ഭിക്ഷാപാത്രം

ശിവൻ കപാലം ഏന്തി ഭിക്ഷ യാചിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നു. “കപാലം കിണ്ണം പോലെയാണ്; അതുകൊണ്ട് അതിൽ ഭിക്ഷ വാങ്ങാൻ സൗകര്യം” എന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നത് ബുദ്ധിയാണ് (പഠിച്ചുണ്ടാക്കിയ, കണക്കുകൂട്ടുന്ന അറിവ്). അത് ഉപരിപ്ലവമായ ധാരണയാണ്.

സിദ്ധം (ഉള്ളിലെ ഇച്ഛ) കൊണ്ട് നോക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ സൗന്ദര്യം മനസ്സിലാകുന്നു. കപാലം എന്നാൽ തല. മനസ്സിലാക്കലെല്ലാം നടക്കുന്നത് തലയിലാണ്. ഇവിടെ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം, എന്തു ചെയ്യണം എന്ന അറിവ് ഞാൻ നേടുന്നത് തലയിലൂടെയാണ്. ജീവജാലങ്ങളെല്ലാം തല കൊണ്ടാണ് ഇവിടെ യാചിക്കുന്നത്.

നടന്നത് നന്നായിത്തന്നെ നടന്നു

സിദ്ധം എന്നാൽ ഇതാണ്: എന്തു നടക്കണമോ അതേ നടക്കൂ. എന്തു നടക്കില്ലയോ അത് നടക്കില്ല. എന്തു നടന്നുവോ അത് നന്നായിത്തന്നെ നടന്നു. എന്തു നടക്കുന്നുവോ അത് നന്നായിത്തന്നെ നടക്കുന്നു. എന്തു നടക്കാൻ പോകുന്നുവോ അതും നന്നായിത്തന്നെ നടക്കും.

എങ്കിലും ഞാൻ പ്രയത്നിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കണം. അപ്പോൾ ഒരു പ്രവൃത്തി എനിക്കു ശരിയോ തെറ്റോ എന്ന് ഞാൻ ആരോടു ചോദിക്കണം? എന്നോടു തന്നെ. തെറ്റിപ്പോയാൽ അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് ഞാനാണ്.

“അവനു വേണ്ടി ചെയ്തു, അവൾക്കു വേണ്ടി ചെയ്തു” എന്നു നാം പറയുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ ജീവിതം ജീവിക്കാൻ പോകുന്നതും ഞാനാണ്; എന്റെ മരണത്തെ നേരിടാൻ പോകുന്നതും ഞാനാണ്. ഒരേ സമയത്തു പോയാലും ഓരോരുത്തരും വെവ്വേറെയാണ് പോകുന്നത്. ദൈവം ശരീരം ഓരോരുത്തർക്കും വെവ്വേറെയാണ് കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്.

കതിരിൽ ഇരുന്ന കുരുവി

എന്റെ അമ്മായി പറഞ്ഞ ഒരു കഥ. നെൽക്കതിരിനു മുകളിൽ ഒരു കുരുവി ഇരിക്കുന്നതായി ഒരാൾ വരച്ച ചിത്രത്തിന് സമ്മാനം കിട്ടി. അവൻ അത് മുത്തശ്ശിയുടെ അടുത്തു കൊണ്ടുവന്നു കാണിച്ചു. മുത്തശ്ശി ചോദിച്ചു: “ഇതൊക്കെ ഒരു പടമാണോ? കുരുവി മുകളിൽ ഇരുന്നാൽ കതിർ വളഞ്ഞ് താഴേക്കു ചായില്ലേ?”

ചിത്രകാരന് എന്തും വരയ്ക്കാം. അത് പ്രായോഗികമായി നടക്കുമോ എന്നാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്.

കൃത്രിമബുദ്ധിയും (എഐ) അങ്ങനെ തന്നെ. അതിനോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചാൽ, അതിനുള്ളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കുത്തിനിറച്ചിരിക്കുന്നതെന്തോ അതേ പറയൂ. പതിനായിരം പേർ ചേർന്ന് ഒരു തെറ്റ് ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞാൽ, അതും അതുതന്നെ പറയാൻ തുടങ്ങും. ബുദ്ധിയും ഇങ്ങനെ കുത്തിനിറച്ചതു തന്നെയാണ് തിരിച്ചു പറയുന്നത്.

ജാതിയില്ല എന്ന് എനിക്കു തന്നെ മനസ്സിലാകുന്നു

സിദ്ധമനുസരിച്ച് ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ നോക്കിയാൽ, അത് സ്വയം മനസ്സിലാകുന്നു.

ജാതി ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് എന്നോടു ചോദിച്ചാൽ, ഇല്ല എന്ന് എനിക്കു തന്നെ മനസ്സിലാകുന്നു. “ജാതിയെന്നാൽ എന്തെടാ” എന്ന് ഒരു സിദ്ധൻ പാടി എന്നതുകൊണ്ടോ, എന്റെ ഗുരു പറഞ്ഞു എന്നതുകൊണ്ടോ അല്ല. അവർ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ജാതി ഇല്ല തന്നെ. ഗ്രന്ഥങ്ങൾ അതിനു സാക്ഷിയായി നിൽക്കുന്നു, അത്രമാത്രം.

കലകളും ഗ്രന്ഥങ്ങളും ജ്ഞാനവും ഉദിക്കുന്നത് ചിന്തയിലാണ്. അപ്പോൾ പഠിക്കാത്ത തെറ്റും ചിന്തിക്കാത്ത തെറ്റും എന്റേതു തന്നെ.

എനിക്കു കഴിയുന്നത് ഞാൻ ചെയ്യും

ഞാൻ പ്രവർത്തിക്കും. അതിൽ ശരിയും ഉണ്ടാകും; തെറ്റും ഉണ്ടാകും. ഞാൻ വിതയ്ക്കും; മുളയ്ക്കേണ്ടതേ മുളയ്ക്കൂ. ഞാൻ ചെയ്യും; വരേണ്ടതേ വരൂ. പക്ഷേ എനിക്കു കഴിയുന്നത്ര നന്നായി ചെയ്യും.

വളരെ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ തറയിൽ ടൈൽ പാകിയിട്ട് ഞാൻ പോരുന്നു; പിറ്റേന്ന് അവ ഇളകി പൊന്തിനിൽക്കുന്നു. കെട്ടിടത്തിലോ മണ്ണിലോ എവിടെയോ ഒരു കാരണമുണ്ടായിരുന്നു; അത് എന്നെക്കൊണ്ടു മാത്രം ഉണ്ടായതല്ല. ഒരു ദിവസം അശ്രദ്ധമായി പച്ചക്കറി അരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാക്കിയ കറി വളരെ രുചികരമായി വരുന്നു; മറ്റൊരു ദിവസം അളന്നളന്ന് അരിഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ ഉപ്പേരി ശരിയായി വരുന്നില്ല.

അശ്രദ്ധമായി ചെയ്തിട്ടും നന്നായി വന്നു എന്നതുകൊണ്ട്, എപ്പോഴും അശ്രദ്ധമായി അരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നാൽ ഒരു ദിവസം വിരലും കൂടി അരിഞ്ഞുപോകും. നടക്കാനുള്ളത് നടക്കും; പക്ഷേ എന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധയോടെ, ഭക്തിയോടെ, ശരിയായിത്തന്നെ ഇരിക്കണം. അഹങ്കാരത്തോടെ നടന്നാൽ നഷ്ടം എനിക്കു തന്നെ.

എന്റെ പുണ്യം ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കണമെങ്കിൽ, “ഇത് ഞാൻ തെറ്റായി ചെയ്യുന്നു” എന്ന് എന്റെ അധമമായ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ മനസ്സിലാക്കി അവിടേക്ക് എത്തണം.

വെണ്ടയ്ക്കയോടു പോലും വഴങ്ങണം

വെണ്ടയ്ക്ക വഴുവഴുപ്പുള്ളതാണ്. അത് അപ്പടി അരിഞ്ഞ് സാമ്പാറിൽ ഇട്ടാൽ സാമ്പാറും വഴുവഴുപ്പാകും. വെണ്ടയ്ക്ക നിനക്കു വേണ്ടി മാറില്ല. അത് എന്തുകൊണ്ട് അങ്ങനെയിരിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കി, അരിഞ്ഞ്, ചീനച്ചട്ടിയിലിട്ട് വഴറ്റിയാലേ ആ സ്വഭാവം പോകൂ.

ഒരു വെണ്ടയ്ക്കയോടു പോലും ചിട്ടയായി പെരുമാറേണ്ടിവരുന്നെങ്കിൽ, ഓരോ വസ്തുവിനോടും അതിനു ചേർന്ന വിധം പെരുമാറേണ്ടതു തന്നെ.

ഒരു പുല്ല് തടഞ്ഞാലും മതി

“എന്നെക്കാൾ വലിയ ഗായകനില്ല; ഒറ്റ രാഗം കൊണ്ട് നാടു മുഴുവൻ ജയിക്കും” എന്നു പറഞ്ഞവൻ, ഒരു വിറകുവെട്ടുകാരന്റെ പാട്ടു കേട്ട് പേടിച്ചോടി.

നമുക്ക് അറിയില്ല. ഒരു പുല്ലിൽ തടഞ്ഞുവീണ് മരിക്കാനും ഇവിടെ സന്ദർഭമുണ്ട്. സാധാരണ മട്ടിൽ ചുമരിൽ ചാരിയാൽ, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ആണി ഉള്ളിൽ കയറിയേക്കാം. നീ ഗുസ്തിക്കാരനായാലും ആരായാലും, “ഞാൻ വലിയ ആളാണ്” എന്ന വിചാരത്തിൽ ജീവിക്കാൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ല.

സിദ്ധൻ എങ്ങനെയിരിക്കും?

ഇതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു സിദ്ധൻ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും ചെയ്യും. ശരാശരി മനുഷ്യനെപ്പോലെ തന്നെ ഇരിക്കും; ജീവിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. “സിദ്ധന്റെ വഴി ശിവന്റെ വഴി” എന്നു പറഞ്ഞാലും, “ശിവന്റെ വഴി സിദ്ധന്റെ വഴി” എന്നു പറഞ്ഞാലും അത് അവനു മാത്രമേ ചേരൂ. എല്ലാവർക്കും ചേരില്ല.

തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സാക്ഷിക്ക് അറിഞ്ഞിട്ടും ഒന്ന് ചെയ്തിട്ട്, “ഇത് സിദ്ധന്റെ വഴി” എന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല. അത് അഹങ്കാരമാണ്. അഹന്തയ്ക്കു കീഴടങ്ങുന്നത് സിദ്ധന്റെ വഴി ആകില്ല.

വഴുതിപ്പോകാൻ വിട്ട അവസരങ്ങൾ

കുട്ടികളില്ല എന്നു പറഞ്ഞ് കാലാകാലമായി മരത്തെ വലംവച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ കുഞ്ഞു വരുമോ? അതിനുള്ള വഴി തേടിപ്പോകണം. ദൈവം ആകാശത്തു നിന്ന് രൂപമെടുത്ത് ചാടിവന്ന് തരാൻ പോകുന്നില്ല.

എനിക്കു വിശക്കുന്നു. ഒരാളുടെ പക്കൽ ഭക്ഷണം ബാക്കിയുണ്ട്. അയാൾ കൊണ്ടുവന്ന്, “കഴിക്കുന്നോ?” എന്നു ചോദിക്കുന്നു. ദൈവം ശരിയായിത്തന്നെ ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഞാനോ, കൊണ്ടുവന്നവൻ ആരെന്നു നോക്കുന്നു. എന്റെ ദുഷിച്ച ബുദ്ധി കൊണ്ട് ഞാൻ അപമാനിച്ചത് ദൈവത്തെയാണ്.

വന്ന അവസരം വഴുതിപ്പോകാൻ വിട്ടത് ആരുടെ തെറ്റ്? അവസരം വന്നു എന്നു കരുതി കണ്ടതെല്ലാം വാരിയെടുത്തതും ആരുടെ തെറ്റ്? എനിക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത്, എന്റെ അളവ് എന്ത്, ദൈവം തരുന്നത് ഞാൻ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കണം എന്ന് ഞാൻ തന്നെ എന്നോടു ചോദിക്കണം.

ജാതിയും മതവും നീ എന്തിനു സമ്മതിച്ചു?

നാട്ടിൽ ആരോ പറഞ്ഞു എന്നതുകൊണ്ട് ജാതി നീ എങ്ങനെ സമ്മതിച്ചു? മതം എന്തിനു സമ്മതിച്ചു? നിനക്കു തന്നെ മനസ്സിലാകുന്ന ഒന്ന് നിഷേധിച്ച്, നാലുപേർ സമ്മതിച്ചു എന്നതുകൊണ്ട് നീയും സമ്മതിച്ചത് കുറ്റമല്ലേ?

സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി ഒന്ന് ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, “ഞാൻ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടിയാണ് ഇത് ചെയ്യുന്നത്” എന്ന് വരുന്നവരോട് സത്യസന്ധമായി പറയണം. അതിനെ ഭക്തി എന്നു പറഞ്ഞ് വഞ്ചിക്കരുത്.

സ്വന്തം നെഞ്ചു തന്നെ പൊള്ളിക്കും

നിനക്കു മനസ്സിലായത് നീ പ്രാവർത്തികമാക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ ബുദ്ധി നിനക്കു തന്നെ എതിരായി നിൽക്കുന്നു.

കുറൾ പറയുന്നു:

“സ്വന്തം നെഞ്ചറിയുന്നതിനെതിരെ കള്ളം പറയരുത്;
പറഞ്ഞാൽ, സ്വന്തം നെഞ്ചു തന്നെ നിന്നെ പൊള്ളിക്കും.”

സ്വന്തം നെഞ്ചറിഞ്ഞതിനു വിരുദ്ധമായി നടക്കാത്തവനാണ് സിദ്ധൻ. വേറെ ആരും വന്ന് നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പോകുന്നില്ല. നിന്നെ നശിപ്പിക്കുന്നത് നീ തന്നെയാണ്.

ബുദ്ധി അഹങ്കാരം തരും. സിദ്ധം അങ്ങനെയല്ല.