ಭಾಗ 1 / 4
ಸಿಕ್ಕು ಎಂದರೇನು?
ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ “ನಡೈಮುರೈ ಸಿಕ್ಕಲ್” (ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕುಗಳು) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.
ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕು ಎಂಬುದು ಸರಿಯಾದ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯರ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವಂಥದ್ದು. ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, ವಿಕಾಸಗೊಳ್ಳದೆಯೇ ಮನುಷ್ಯ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬದುಕುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ದೇವರು ಎಂದರೇನು, ಸತ್ಯ ಎಂದರೇನು, ಬದುಕು ಎಂದರೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವವರು ಅಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಇಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ. ಉಳಿದ ಬಹುತೇಕರು ಕುರುಡಾಗಿ, ಗುರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ.
ಸಿಕ್ಕು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ?
ಹಲವು ದಾರಿಗಳು, ಹಲವು ಪರಿಹಾರಗಳು ಎಂದು ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಎಲ್ಲ ದಾರಿಗಳಲ್ಲೂ ಏನನ್ನೋ ಕಲಸಿಕೊಂಡು ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಸಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಯಾವುದು ಅಂತಿಮ, ಯಾವುದು ಸರಿ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳದೆಯೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಮೊದಲಿಗೆ, ತಾನು ಯಾರು ಎಂದು ತಿಳಿಯುವ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನೇ ಅವನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೇರಲಾಗುವ ಗುರುತುಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನ ಬದುಕು ಸಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ; ಸಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಹೊರಬರದೆಯೇ ಅವನು ಸಾವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದರೆ, ಸಾವು ಕೂಡ ಬೇರೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಮತ್ತು ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯರ ಬಡಬಡಿಕೆಗಳೇ ದೊಡ್ಡ ಸಿಕ್ಕನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿವೆ. ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲದವರಾಗಿರಲು, ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಒಳ್ಳೆಯ ಗುರುವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಬದುಕಿ.
ಕಂಬನ ಪದ್ಯ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆ
“ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ, ನೆಲೆಗೊಳಿಸುವ, ಅಳಿಸುವ, ಎಂದಿಗೂ ನಿಲ್ಲದ ಎಣೆಯಿಲ್ಲದ ಲೀಲೆಯುಳ್ಳವನು ಯಾರೋ, ಅವನೇ ಒಡೆಯ; ಅವನಿಗೇ ನಮ್ಮ ಶರಣು.”
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಠಪಾಠದ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಪದ್ಯ ಇದು. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಇದನ್ನು ಕಂಠಪಾಠ ಮಾಡಿರುತ್ತೀರಿ. ಎಣೆಯಿಲ್ಲದ ಲೀಲೆಯುಳ್ಳವನು ಯಾರು? ಅವನೇ ಒಡೆಯ. ಅವನಿಗೆ ಶರಣು.
ಕಂಠಪಾಠ ಮಾಡಿದೆವು, ಒಪ್ಪಿಸಿದೆವು. ಆದರೆ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕು. ಒಂದು ಸತ್ಯ ಇದೆ; ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಆಚರಣೆಗೆ ತರುವಾಗ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆಚರಣೆ ಎಂದರೇನು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದೆ. ಸಿಕ್ಕು ಯಾವಾಗ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ?
ನಾಲ್ಕು ದಾರಿಗಳು ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ
ಸಿಕ್ಕು ಎಂದರೇನು? ನಾಲ್ಕೈದು ಪರಿಹಾರಗಳು ಇರುವುದು ಸಿಕ್ಕೇ? ಒಂದು ಊರಿಗೆ ನಾಲ್ಕೈದು ರಸ್ತೆಗಳು ಇರುವ ಹಾಗೆ ಅದು. ನಾಲ್ಕೈದು ದಾರಿಗಳಿರುವುದು ಸಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚೆಂಗಲ್ಪಟ್ಟು ಮೂಲಕ ಹೋಗಬಹುದು, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಯಿಂದಲೂ ಹೋಗಬಹುದು. ಯಾವ ಕಡೆ ಸುತ್ತಿದರೂ ತಲುಪಬೇಕಾದ ಜಾಗ ಅದೇ. ಊರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆ.
ರೈಲು ಹತ್ತಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿಯಬಹುದು. ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಹೋಗಬಹುದು, ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಬಹುದು. ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಸ್ಸೋ ಆಟೋವೋ ಕಾರೋ, ಅಲ್ಲಿಂದ ವಿಮಾನ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಿಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ.
ಆದಿ ಅಂತ್ಯ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಕ್ಕು. ಒಂದು ದಾರಿ ಇನ್ನೊಂದು ದಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಕ್ಕು. ದಾರ, ಹತ್ತಿ, ವೈರ್ ಇವುಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಕಾಯಿಲ್ ಸುತ್ತುವಾಗ ಕೇಬಲ್ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಿಡಿಸಲು ಆಗದಿದ್ದರೆ, ಅದೇ ಸಿಕ್ಕು.
ತಲೆಗೂದಲು ಮತ್ತು ಸಿಕ್ಕು
ಸಿಕ್ಕು ಎಂದರೆ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ: ತಲೆಗೂದಲಿನ ಸಿಕ್ಕು. ಗಂಡಸರು ಕೂದಲು ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಅವರ ಕೂದಲು ಸಿಕ್ಕುಗಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಗಂಡಸಾದರೂ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಕೂದಲನ್ನು ಉದ್ದವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದೇನೆ. ಹಿಂದಿನಿಂದ ನೋಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಹೆಂಗಸು ಎಂದುಕೊಂಡವರಿದ್ದಾರೆ. ಬೇಗ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ನಾನು ನಕ್ಕುಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ಯಾರದು? ಕೂದಲು ಬೆಳೆಸಿದರೆ ಹೆಂಗಸೇ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದವರದು.
ಕೂದಲು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೆಣೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಗಂಟುಗಟ್ಟಿ ಜಟೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ತಕ್ಷಣ “ಶಿವನೇ ಬಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದ” ಎಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ದೊಡ್ಡ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.
ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಲೆ ಬಾಚಿ ತುರುಬು ಕಟ್ಟಿ ಮಲಗಿದರೂ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುವುದರಿಂದ ಸಿಕ್ಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಹೆಂಗಸರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಕೂದಲನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿ ಒಣಗಿಸಿ, ಮೊದಲು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಸಿಕ್ಕು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆಮೇಲೆ ಬಾಚಣಿಗೆಯಿಂದ. ಕೆಲವರು ಅಂದವಾಗಿ ಜಡೆ ಹೆಣೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಜಡೆ ಹೆಣೆಯುವುದೇ ಸಿಕ್ಕಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಸಿಕ್ಕಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕೂದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಉದುರಿ, ಕೊನೆಗೆ ಬೋಳುತಲೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕು.
ಇದು ಕೂದಲಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವರು ಅಥವಾ ಸತ್ಯ, ಈ ಪ್ರಕೃತಿ ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ, ಯಾಕಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸದಿರುವವರೆಗೆ ಸಿಕ್ಕೇ.
“ದೊಡ್ಡ ‘ಇದರ’ ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ”
“ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯ” ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಕ್ಕೇ. “ನಾನು ಏನೂ ಅಲ್ಲ” ಎಂದರೆ ಯಾವ ಸಿಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ.
“ಇವನು ದೊಡ್ಡ ‘ಇದರ’ ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ” ಎಂದು ನಾಜೂಕಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆ “ಇದು” ಯಾವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ? ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೂದಲನ್ನೇ. ಕೂದಲು ಎಲ್ಲಾದರೂ ಮಾತಾಡುತ್ತದೆಯೇ? ಅದಕ್ಕೆ ಬಾಯಿ ಇದೆಯೇ? ಹೇಳಬೇಕಾದದ್ದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
“ನಾಯಿಯ ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡಬೇಡ” ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; “ನಾಯಿಯ ಹಾಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ” ಎಂದೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾಯಿ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗೊತ್ತು. “ಗಿಳಿಯ ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಅರ್ಥ, ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಮರಳಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಎಂದು.
ಒಬ್ಬನು ಆಗಾಗ ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಿಳಿ ಇತ್ತು. ಆ ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣಿನ ಹೆಸರು ತೇನ್ಮೊಳಿ. ಹೋದ ತಕ್ಷಣ, “ತೇನ್ಮೊಳಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆಮೇಲೆ ಆ ಗಿಳಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡ. ಬಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಗಿಳಿ, “ತೇನ್ಮೊಳಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು. ಹೆಂಡತಿ ಕೇಳಿದಳು: “ಯಾರು ಆ ತೇನ್ಮೊಳಿ?” ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತದಂತೆ ಗಿಳಿ.
ಕೈ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತು, ಕಾಲು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತು ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕೂದಲು ತುಂಬಾ ಸಿಕ್ಕಾದರೆ ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿ ಹೋಗಬಹುದು. ತಲೆ ಬಾಚದೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಕೊಳೆ ಸೇರಿ ಜಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹಣೆಗೆ ವಿಭೂತಿ ಪಟ್ಟೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತರೆ ಸಾಕು; ಹಾಡು ಕೂಡ ಹಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. “ಇವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರೇ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಜನ ಗುಂಪುಗೂಡುತ್ತಾರೆ. ಹಸಿಮೆಣಸಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಅಗಿದು ತಿಂದರೆ ಒಬ್ಬ ಸ್ವಾಮಿ, ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿದರೆ ಒಬ್ಬ ಸ್ವಾಮಿ, ಟೋಪಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಒಬ್ಬ ಸ್ವಾಮಿ. ಹೀಗೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ಸ್ವಾಮಿಗಳಿದ್ದಾರೆ.
ಕಾಂಚೀಪುರಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಕಾಲಾಡಿಸು
“ಸಿಕ್ಕಲ್ ಸಿಂಗಾರವೇಲನ್” ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ? ಸಿಕ್ಕಲ್ (ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ “ಸಿಕ್ಕು”) ಎಂದು ಒಂದು ಊರಿನ ಹೆಸರೇ ಇದೆ. ಸಿಕ್ಕು ಕೂದಲಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಊರಿಗೇ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ಒಬ್ಬನು ಹೇಳಿದ: “ಕಾಂಚೀಪುರಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಕಾಲಾಡಿಸುತ್ತಲೇ ಊಟ ಮಾಡಬಹುದು.” ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಾಂಚೀಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಒಂದು ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕಾಲಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಯಾರೂ ಊಟ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಹೇಳಿದವನು ಹೇಳಿದ್ದು ನೇಕಾರಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಕಾಂಚೀಪುರದಲ್ಲಿ ಮಗ್ಗದಲ್ಲಿ ನೇಯಬೇಕಾದರೆ ಕಾಲು ಆಡಿಸಬೇಕು. ಇವನೋ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಕಾಲಾಡಿಸಿದರೆ ಊಟ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ? ಹೇಳಿದವನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಂಡ. ಇವನಿಗೆ “ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು”.
ಸಿಕ್ಕು ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ
ಹಾಗಾದರೆ ಸಿಕ್ಕು ಎಲ್ಲಿದೆ? ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ. ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದರಲ್ಲಿ. ದಾರಿಗಳಿರುವುದು ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ. ಯಾವ ದಾರಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡರೂ ನಾನು ಸಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಯಾವ ದಾರಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು, ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಎಂದು ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವವನು ಯಾವಾಗ ಊರು ಸೇರುತ್ತಾನೆ?
ಅರಕ್ಕೋಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನವಾಗಿದೆ. ನಡೆದು ಹೋಗಬಹುದು, ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಬಹುದು, ಸೈಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಬಹುದು. ನಡೆದು ಹೋದರೆ ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಲುಪಬಹುದು. ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬನು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದು ರೈಲು ಹತ್ತುತ್ತಾನೆ; ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಮತ್ತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆಮೇಲೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸೈಕಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾನೆ. ಇವನು ಯಾವಾಗ ಊರು ಸೇರುತ್ತಾನೆ?
ನನಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದದ್ದು, ತಲುಪಬೇಕಾದ ಜಾಗ. “ಕಾಂಚೀಪುರದಲ್ಲಿ ಕಾಲಾಡಿಸು” ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ನೇರ ಅರ್ಥ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಆಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಸಿಕ್ಕು.
ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾದರೆ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ದಾರಿಗಳಿದ್ದರೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಇಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ.