భాగం 1 / 4

చిక్కు అంటే ఏమిటి?

శివయోగి శివకుమార్ గారి “నడైమురై సిక్కల్” (ఆచరణలో చిక్కులు) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన నాలుగు వ్యాసాలలో ఇది మొదటిది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.

ఆచరణలో చిక్కు అనేది సరైన అవగాహన లేని మనుషుల చేష్టల వల్ల పుడుతుంది. మనిషి సత్యాన్ని అర్థం చేసుకోకుండానే, పరిణామం చెందకుండానే ఇప్పటిదాకా బతుకుతూ వస్తున్నాడు. దేవుడు అంటే ఏమిటి, సత్యం అంటే ఏమిటి, జీవితం అంటే ఏమిటి అనే ప్రశ్నలను అర్థం చేసుకుని జీవించేవాళ్లు అక్కడొకరు ఇక్కడొకరుగా కొద్దిమంది మాత్రమే. మిగతా చాలామంది గుడ్డిగానే బతుకుతున్నారు.

చిక్కు ఎలా ఏర్పడుతుంది?

చాలా దారులు, చాలా పరిష్కారాలు అంటూ మనకు రకరకాల అవకాశాలు ఉన్నాయి. అది అర్థం చేసుకోకుండా, అన్ని దారుల్లోనూ ఏదో ఒకదాన్ని కలగాపులగం చేసుకుని మనిషి తనను తానే చిక్కుల్లో ఇరికించుకుంటున్నాడు. ఏది నిర్ణయం, ఏది సరైనది అనే పరిష్కారం కనుక్కోకుండానే బాధపడుతున్నాడు.

మొదట, తాను ఎవరో తెలుసుకునే అర్హతనే అతను పోగొట్టుకుంటాడు. తనపై మోపిన గుర్తింపులతో తనను తాను గుర్తించుకుంటాడు. అందుకే అతని జీవితం చిక్కులతో నిండి ఉంటుంది; చిక్కుల్లోంచి బయటపడకుండానే మరణిస్తాడు. ఒక మనిషి చిక్కులు లేనివాడైతే, మరణం కూడా మరో విధంగా ఒక వేడుకగా మారిపోతుంది.

సమాజ వ్యవస్థ, మత సిద్ధాంతాలు, అవగాహన లేని మనుషుల అర్థంలేని మాటలే ఈ పెద్ద చిక్కును సృష్టించాయి. చిక్కులు లేకుండా ఉండటానికి, సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవటానికి, మంచి గురువును ఆశ్రయించి సత్యాన్ని గ్రహించి వేడుకగా జీవించండి.

కంబన్ పద్యం, ఆచరణ

“అన్ని లోకాలనూ తనలో సృష్టించి, నిలిపి, తొలగించే పనిని ఎడతెగక అంతులేని ఆటగా ఆడేవాడు ఎవడో ఆయనే నాయకుడు; ఆయనకే మేము శరణు.”

బడిలో కంఠస్థం చేయాల్సిన భాగంలో వచ్చిన పద్యం ఇది. మీలో చాలామంది కంఠస్థం చేసే ఉంటారు. అంతులేని ఆట ఆడేవాడు ఎవరు? ఆయనే నాయకుడు. ఆయనకే శరణు.

కంఠస్థం చేశాం, అప్పజెప్పాం. కానీ ఆచరణలోనే చిక్కు. ఒక సత్యం ఉంది; ఆ సత్యాన్ని నేను ఆచరణలో పెట్టినప్పుడు నాకు చిక్కు వస్తుంది. ఆచరణ అంటే ఏమిటో తెలుసు. చిక్కు ఎప్పుడు ఏర్పడుతుంది?

నాలుగు దారులు చిక్కు కాదు

చిక్కు అంటే ఏమిటి? నాలుగైదు పరిష్కారాలు ఉండటం చిక్కా? ఒక ఊరికి నాలుగైదు రోడ్లు ఉన్నట్టు అది. నాలుగైదు దారులు ఉండటం చిక్కు కాదు. చెంగల్పట్టు మీదుగా వెళ్లొచ్చు, ఇంకో వైపు నుంచీ వెళ్లొచ్చు. ఏ వైపు చుట్టి వెళ్లినా చేరాల్సిన చోటు అదే. ఊరు తెలియకపోవడమే సమస్య.

రైలు ఎక్కి, బస్సులో దిగవచ్చు. ఆటోలో వెళ్లొచ్చు, బైక్‌లో వెళ్లొచ్చు. స్టేషన్‌కు బస్సో ఆటోనో కారో, అక్కడి నుంచి విమానం. ఇందులో ఏ చిక్కూ లేదు.

మొదలూ చివరా తెలియకపోతేనే చిక్కు. ఒక దారి మరో దారితో పెనవేసుకుపోతేనే చిక్కు. దారం, దూది, వైరు లాంటివాటిని తలుచుకోండి. కాయిల్ చుడుతున్నప్పుడు కేబుల్ ఒకదానితో ఒకటి చుట్టుకుపోయి సరిగ్గా తీయలేకపోతే, అదే చిక్కు.

తలవెంట్రుకలూ చిక్కూ

చిక్కు అంటే ఆడవాళ్లకు వెంటనే అర్థమవుతుంది: జుట్టు చిక్కు. మగవాళ్లు జుట్టు కత్తిరించుకుంటారు కాబట్టి వాళ్లకు చిక్కు పడదు. నేను మగవాడినైనా నాకు చిక్కు పడుతుంది; ఎందుకంటే జుట్టు పొడవుగా పెంచాను. వెనక నుంచి చూసి నన్ను స్త్రీ అనుకున్నవాళ్లు ఉన్నారు. గబగబా ముందుకు వచ్చి చూస్తారు; నేను నవ్వుకుంటాను. సమస్య ఎవరిది? జుట్టు పెంచితే స్త్రీయే అని నిర్ణయించుకున్నవాళ్లది.

వెంట్రుకలు ఒకదానితో ఒకటి పెనవేసుకుంటాయి. రోజులు గడిచేకొద్దీ అతుక్కుపోయి జటలు కట్టేస్తాయి. వెంటనే “శివుడు వచ్చి ఆశీర్వదించాడు” అనేస్తారు. ఆయన పెద్ద స్వామీజీ అయిపోతాడు.

చక్కగా తల దువ్వుకుని కొప్పు పెట్టుకుని పడుకున్నా, నిద్రలో తల కదిలించడం వల్ల చిక్కు పడుతుంది. కొందరు ఆడవాళ్లు స్నానం చేశాక జుట్టును బాగా విడదీసి ఆరబెట్టి, ముందు వేళ్లతో చిక్కు తీస్తారు; తర్వాత దువ్వెనతో. కొందరు అందంగా జడ వేసుకుంటారు. కొందరికి జడ వేసుకోవడమే చిక్కుగా మారుతుంది. చిక్కు పడినప్పుడల్లా జుట్టు కొద్దికొద్దిగా రాలిపోయి, చివరికి బట్టతల అయిపోతారు. ఇదే ఆచరణలో చిక్కు.

ఇది జుట్టుకు మాత్రమే కాదు, మనిషికీ వర్తిస్తుంది. దేవుడు లేదా సత్యం, ఈ ప్రకృతి నన్ను ఎలా సృష్టించింది, ఎందుకు సృష్టించింది అని ప్రశ్నించుకోనంత వరకు చిక్కే.

“పెద్ద ఇదిలా మాట్లాడుతున్నాడు”

“నేను పెద్ద మనిషిని” అనే అనుకోలుతో బతికే ఎవరికైనా చిక్కే. “నేను ఏమీ కాదు” అనుకుంటే ఏ చిక్కూ లేదు.

“ఇతను పెద్ద ఇదిలా మాట్లాడుతున్నాడు” అని మర్యాదగా అంటారు. ఆ “ఇది” దేన్ని సూచిస్తుంది? చాలాసార్లు వెంట్రుకనే. వెంట్రుక ఎక్కడైనా మాట్లాడుతుందా? దానికి నోరు ఉందా? చెప్పాలనుకున్నది స్పష్టంగా చెప్పడం కూడా రాదు.

“కుక్కలా మాట్లాడకు” అని ఎవరూ అనరు; “కుక్కలా ప్రవర్తించకు” అనే అంటారు, ఎందుకంటే కుక్క మాట్లాడదని తెలుసు. “చిలుకలా మాట్లాడుతున్నాడు” అంటారు. దాని అర్థం, చెప్పింది చెప్పినట్టే తిరిగి చెబుతున్నాడని.

ఒకడు తరచుగా ఒక ఇంటికి వెళ్లి వస్తుండేవాడు. అక్కడ ఒక పచ్చ చిలుక ఉండేది. ఆ ఇంటి ఆవిడ పేరు తేన్మొళి. వెళ్లగానే “తేన్మొళీ, బాగున్నావా?” అని అడిగేవాడు. తర్వాత ఆ చిలుకను తన ఇంటికి తెచ్చుకున్నాడు. రాగానే చిలుక “తేన్మొళీ, బాగున్నావా?” అని అడిగింది. భార్య అడిగింది: “ఎవరా తేన్మొళి?” చెప్పిందే చెబుతుందట చిలుక.

చేతికి చిక్కు పడింది, కాలికి చిక్కు పడింది అని ఎవరూ అనరు. జుట్టు మరీ ఎక్కువగా చిక్కు పడితే గుండు కొట్టించుకోవచ్చు; లేకపోతే స్వామీజీగా వెళ్లిపోవచ్చు. తల దువ్వకుండా వదిలేస్తే మురికి చేరి జటలు కట్టేస్తాయి. విభూతి పట్టెలు పెట్టుకుని కూర్చుంటే చాలు; పాట కూడా పాడక్కర్లేదు. “ఈయన్ని తాకితేనే మంచి జరుగుతుంది” అని జనం గుమిగూడతారు. పచ్చిమిరపకాయలు అలాగే నమిలి తింటే ఒక స్వామీజీ, సారాయి తాగితే ఒక స్వామీజీ, టోపీ పెట్టుకుంటే ఒక స్వామీజీ. ఇలా రకరకాల స్వామీజీలు ఉన్నారు.

కాంచీపురం వెళ్తే కాళ్లూపు

“సిక్కల్ సింగారవేలన్” (సిక్కల్ అనే ఊరి గుడిలోని మురుగన్ దేవుడు) అని విన్నారా? సిక్కల్, అంటే తమిళంలో “చిక్కు”, అని ఒక ఊరి పేరే ఉంది. చిక్కు జుట్టులోనే కాదు, ఊరి పేరులోకే వచ్చేసింది.

ఒకడు చెప్పాడు: “కాంచీపురం వెళ్తే కాళ్లూపుతూనే అన్నం తినొచ్చు.” ఇంకొకడు అది విని కాంచీపురం వెళ్లి, ఒక అరుగు మీద కూర్చుని కాళ్లు ఊపుతూ ఉన్నాడు. ఎవరూ అన్నం పెట్టలేదు. చెప్పినవాడు చెప్పింది నేత గురించి. కాంచీపురంలో మగ్గం నేయాలంటే కాళ్లు ఊపాలి. వీడేమో ఊరికే కాళ్లు ఊపుతూ కూర్చున్నాడు. కాళ్లు ఊపితే అన్నం ఎలా వస్తుంది అని అడగాలా వద్దా? చెప్పినవాడు సంపాదించుకున్నాడు. వీడికి “బాగా అర్థమైపోయింది”.

చిక్కు ఎంచుకోవడంలో ఉంది

మరి చిక్కు ఎక్కడ? ఎంచుకోవడంలో. స్పష్టత లేకుండా ఎంచుకోవడంలో, ఒకరు చెప్పింది సరిగ్గా అర్థం చేసుకోకపోవడంలో. దారులు ఉండటం సమస్య కాదు. ఏ దారి ఎంచుకున్నా నేను చిక్కులో లేను. ఏ దారి ఎంచుకోవాలో తెలియక, దీంట్లో కాసేపు, దాంట్లో కాసేపు అని వెళ్లి వెళ్లి తిరిగి వచ్చేవాడు ఎప్పుడు ఊరు చేరుతాడు?

అరక్కోణం వెళ్లాలని నిర్ణయమైపోయింది. నడిచి వెళ్లొచ్చు, రైల్లో వెళ్లొచ్చు, సైకిల్ మీద వెళ్లొచ్చు. నడిచి వెళ్తే నాలుగైదు రోజుల్లో చేరొచ్చు. ఎడ్లబండిలో వెళ్లినా తప్పులేదు. కానీ ఒకడు కొంత దూరం నడుస్తాడు; తిరిగి వచ్చి రైలు ఎక్కుతాడు; స్టేషన్‌లో దిగి మళ్లీ నడుస్తాడు; తర్వాత ఇంటికి వెళ్లి సైకిల్ తెచ్చుకుంటాడు. వీడు ఎప్పుడు ఊరు చేరుతాడు?

నాకు తెలియాల్సింది చేరాల్సిన చోటు. “కాంచీపురంలో కాళ్లూపు” అనే మాటకు అక్షరార్థం తీసుకుంటే ఊపుతూనే ఉండాలి. నాకు అర్థం కాలేదు; కానీ అర్థమైపోయిందని అనుకుంటున్నాను. అందుకే చిక్కు.

నాకు అర్థమైతే దేంట్లోనూ చిక్కు లేదు. ఎన్ని దారులున్నా సమస్య లేదు. ఎన్ని సమస్యలున్నా నాకు సమస్యే లేదు, ఎందుకంటే సమస్యను ఎలా ఎదుర్కోవాలో నాకు తెలిసిపోయింది.