ಭಾಗ 4 / 4

ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಬದುಕು

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ “ನಡೈಮುರೈ ಸಿಕ್ಕಲ್” (ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕುಗಳು) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ನೀನು ಏನೂ ಅಲ್ಲ

ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: “ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ, ನೆಲೆಗೊಳಿಸುವ, ಅಳಿಸುವ, ಎಂದಿಗೂ ನಿಲ್ಲದ…” ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದು ಈ ಶೂನ್ಯ. ಅದು ನಿನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ನೀನು ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಕೂದಲು ಇದ್ದರೆ ತಾನೇ ಸಿಕ್ಕು? ಕೂದಲೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬೋಳುತಲೆ. ಬೋಳುತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು ಬರುತ್ತದೆಯೇ?

“ಬೋಳುತಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಬರುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ಹೋಗಿ ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿಕೊಂಡೆಯಾ? ಕಾಂಚೀಪುರದಲ್ಲಿ ಕಾಲಾಡಿಸಿದವನ ಕಥೆಯೇ ಇದೂ. ಅವರು ಯಾಕೆ ಹೇಳಿದರು, ನೀನು ಏನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ತಲೆ ಬೋಳಿಸಲು ಹೇಳಿದ್ದು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದಕ್ಕಾಗಿ. ನೀನು ಏನೂ ಇಲ್ಲದೆ ಇರು. ಏನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ತಾನೇ ಸಿಕ್ಕು?

ಏನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ, ನಾನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಲೆಂದೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಇರುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಅರಿವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಇಷ್ಟೇ ಬದುಕು.

ಕೆಲಸ ಯಾಕೆ?

ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ? ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಇರುವುದಕ್ಕಾಗಿ. ಆದರೆ ಕೆಲವರು, “ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾನೊಬ್ಬನೇ, ನಾನು ಹೋಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಇದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ” ಎಂಬಂತಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಕೊಡುವ ಕೂಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ: “ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ತಾನೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು, ನಾನು ಯಾಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡಬೇಕು?” ಕೆಲವರು ಕೆಲಸವೇ ಗತಿ ಎಂದು ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಕುಟುಂಬ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಸಂಪಾದಿಸಿ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಸಂಪಾದಿಸದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಅಗತ್ಯ ಮತ್ತು ಆಸೆ

ನನಗೆ ಏನು ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಹೋಯಿತು? ಬಂದೆ; ವಸಂತದಂತೆ, ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಇದ್ದು ಹೋಗಬೇಕು. ನನ್ನ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಒಂದನ್ನು ಬಯಸುವುದು ತಪ್ಪು; ಅದರ ಹೆಸರು ಆಸೆ. ಅಗತ್ಯವಿದ್ದೂ ಅದನ್ನು ಪೂರೈಸದೆ ಇರುವುದೂ ಅಪರಾಧ. ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಕಡೆ ಒಂದು ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಪರಾಧ. ಒಂದು ಕೆಲಸ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ, ಆಸೆಗಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸರಳವಾಗಿ ಮುಗಿಯಿತಲ್ಲವೇ? ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು, ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ, ಸಾವಧಾನದಿಂದ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಏನೂ ಇಲ್ಲದುದರಿಂದ ಬಂದೆ; ಏನೂ ಇಲ್ಲದುದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ಸಂತೋಷವಾಗಿರಬೇಕು. ಜಾತಿ ಮಾತಾಡುವುದೆಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾತಾಡುವುದಕ್ಕೆ, ಜನ ಸೇರಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ನಾಯಕನಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಗಂಡು, ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬ ಈ ವಿನ್ಯಾಸ ಯಾಕೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು. ಮದುವೆ ಯಾಕೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾದರೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸಂತಾನ ಯಾಕೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಪರಸ್ಪರ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಬದುಕಬಹುದು, ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಇರಬಹುದು. ಹೀಗೆ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು.

ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೋ, ಏನು ಇಷ್ಟವೋ ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಬಹುದು; ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಮೊಸರು ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದು, ಮಾಂಸ ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದು, ಮೀನು ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಸರಿ ತಪ್ಪು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬನು ದನದ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬನು ಹಂದಿ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳಿ “ಆ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನಬೇಡ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕಥೆಗಳೆಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳುವಂಥವು.

ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು ಯಾಕೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತೀಯ: ಕೊಳೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮಣ್ಣು ಹಚ್ಚಿ ಉಜ್ಜುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೂದಿ ಹಾಕಿ ಪಾತ್ರೆ ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕೊಳೆ ತೆಗೆಯಲು ಕೊಳೆ ಹಾಕಿ ಉಜ್ಜುತ್ತೇವೆ. ಸೋಪು ಕೂಡ ಒಂದು ಕೊಳೆಯೇ; ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಟ್ಟ ಕೊಳೆ. ಶಾಂಪೂ, ಸ್ವಲ್ಪ ಎಣ್ಣೆಯ ಜಿಡ್ಡಿನೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಕೊಳೆ. ರೂಪ ಬದಲಿಸಿ, ಪರಿಮಳ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಿನ್ನ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಯಾವುದನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಬಳಸು. ನಾನು ಯಾವುದನ್ನೂ ತಪ್ಪು ಎನ್ನುತ್ತಿಲ್ಲ; ಯಾವುದು ಸರಿ ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗದು. ಅದು ನಿನ್ನನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ.

ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದೋ, ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದೋ? ಅನುಕೂಲವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ. ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೆಳಗೇ ಕೂರಬೇಕು. ಊಟ ಮುಖ್ಯವೋ, ಕೂರುವುದು ಮುಖ್ಯವೋ? ಸ್ನೇಹಿತನೊಂದಿಗೆ ಹಾಯಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಇರಬೇಕೆಂದರೆ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಲು ಚಾಚಬಹುದು. ಸ್ಥಳ, ಉದ್ದೇಶ, ಸಂದರ್ಭ: ಎಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತೀಯ, ಯಾಕೆ, ಹೇಗೆ?

ನಿರ್ಧರಿಸದಿರುವುದೇ ಸಿಕ್ಕು

ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕು ಎಲ್ಲಿದೆ? ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿರುವುದರಲ್ಲೇ. ಬದುಕು ಯಾಕೆ? ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ. ಯಾವುದು ಆನಂದ ಕೊಡುತ್ತದೋ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ನನಗೆ ಸಂಭ್ರಮ.

“ನಾನು ಏಕಪತ್ನೀವ್ರತನಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ”, ಅಥವಾ “ಏಕಪತಿವ್ರತೆಯಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ” ಎಂದರೆ ತಪ್ಪೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಅವರವರ ಇಷ್ಟ. ಹಾಗೆ ಒಬ್ಬರು ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸಿಕ್ಕು ಇದೆಯೇ? ನಿರ್ಧರಿಸದಿರುವುದೇ ಸಿಕ್ಕು. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ನನಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ.

ಯಾರು ಯಾರೋ ಗೆರೆ ಎಳೆದು ಕೊಟ್ಟ ಕಡೆಗೆಲ್ಲ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಯಾವ ಯಾವ ಕಡೆ ಹೋಗಿ ಬಂದೆನೋ ಅಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕು ಒಳಗೆ. ಒಬ್ಬನು “ಹೀಗೆ ನಿಲ್ಲು” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು “ಈ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ನಿಲ್ಲು” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವು ನಟ ನಟಿಯರು ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕನಿಗೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಈ ಕಡೆಯಿಂದ ತೆಗೆಯಿರಿ, ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ತೆಗೆಯಬೇಡಿ, ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮೇಲೆ ಇಡಿ, ಕೆಳಗೆ ಇಡಿ.” ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ಕೋನ. ನೀನು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಯಾರನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು?

ನಾನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ಕೇಳಿ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರೆ ಸಿಕ್ಕು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಉಂಟಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಿರ್ಧಾರವೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ, ಹೋದ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ತೋರಿಸುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಓಡಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕುಗಟ್ಟುತ್ತದೆ!

ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಬರಲಿ, ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ಇರಬಹುದು; ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಬಾಗಿಲು ಇರುತ್ತದೆ, ಬೀಗ ಇರುತ್ತದೆ, ತಟ್ಟಿಯೇ ಬರಬೇಕು, ಮರ್ಯಾದೆ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಇರಬಹುದು. ಅದೂ ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟ. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಾದವರು ಯಾರು? ನೀನು. ನಿರ್ಧರಿಸದೆ ಇರುವುದೇ ನಿನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ.

ನಾನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಈಜುವ ಒಂದು ಮೀನು. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ಗಾಳಕ್ಕೆ ಎರೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಹಾಕಿದರೆ ನಾನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ; ಎಷ್ಟೇ ಹಸಿವಾದರೂ ಒಳಗಿರುವ ಸಣ್ಣ ಮೀನನ್ನೇ ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದರೆ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುತ್ತೇನೆಯೇ? ನಿರ್ಧರಿಸದಿದ್ದರೆ, ಯಾರಾದರೂ ಗಾಳ ಹಾಕಿದ ತಕ್ಷಣ ಹೋಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುತ್ತೇನೆ.

ಹಣ ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ? ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಬಂದರೆ ಅದು ಕಳ್ಳತನವಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುತ್ತೀಯ: ಸಾಲ ಪಡೆಯುತ್ತೀಯ, ಸಾಲ ಕೊಡುತ್ತೀಯ, ಸಾಲ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಅಥವಾ ಯಾರನ್ನು ಮೋಸ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ನೋಡುತ್ತೀಯ. ಏನು ಸಮಸ್ಯೆ? ನಿರ್ಧರಿಸಲಿಲ್ಲ.

ನಿರ್ಧರಿಸದಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ನೀನು ಕಳ್ಳನಾದೆ. ನಿರ್ಧರಿಸದಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ಬಡವನಾದೆ. ನಿರ್ಧರಿಸದಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ನಿರ್ಧರಿಸದಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ. ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ, “ನಾನು ಹೀಗೆ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ” ಎಂಬುದು; ಅದೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ. ನಾನು ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯಕನಾಗಿರುತ್ತೇನೆ; ನಾನೂ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಅಗತ್ಯ ಯಾವುದೋ ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಸರಿಯಾಗಿರುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕ್ರಮಬದ್ಧಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೇನೆ.

“ಬಂದದ್ದೇ ದೃಶ್ಯ, ಹಿಡಿದದ್ದೇ ರೂಪ” ಎಂಬಂತೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಇರುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದೂ ಒಂದು ನಿಯಮವೇ. “ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ನಡೆಯಲಿ, ನಾನು ಸಂತೋಷವಾಗಿರುತ್ತೇನೆ” ಎಂದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ “ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಇರುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ನನಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಬರಬಾರದು” ಎಂಬುದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇಲ್ಲ. ಹತ್ತು ದಾರಿಗಳಿರಲಿ. ಒಂದು ದಿನ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದಿನ ಸೈಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದಿನ ನಡೆದು ಹೋಗು. ಊರು ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲ ದಾರಿಗಳೂ ನಿನಗೇ.

ನೀನು ನಿನಗಾಗಿ ಬದುಕಿ ನೋಡು

ಇಲ್ಲಿರುವ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ದೇವರು ನಿನಗೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಯಾಕಾಗಿ? ನೀನು ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುತ್ತೀಯಾ? ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತೀಯಾ? ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಇರುತ್ತೀಯಾ? ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳುತ್ತೀಯಾ? ನಿನ್ನ ಬದುಕು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆ? ಸುಮ್ಮನೆ ನಟಿಸುತ್ತೀಯ. ಯಾರೋ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಬೊಟ್ಟು ಇಡುತ್ತೀಯ, ಯಾರೋ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೂ ಮುಡಿಯುತ್ತೀಯ. ನೀನಾಗಿ ಮುಡಿದೆಯಾ? “ನನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಮರುಳುಗೊಳಿಸಲು ಹೂ ಮುಡಿಯುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಮುಡಿದಿದ್ದೀಯಾ? “ಹೂ ಮುಡಿದರೆ ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೀಯ” ಎಂದು ನಿನ್ನ ಗಂಡ ಹೇಳಿದನಾ?

ನೀನು ಯಾರನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ನಿನ್ನನ್ನು, ಅಥವಾ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರನ್ನು. ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ಯಾರು ಎಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನು ಗೌರವಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಇತರರು ನಿನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿನ ಸಿಕ್ಕು ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಹೇಗಾದರೂ ಬದುಕು. “ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ” ಎಂಬುದೂ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದೇ ನಾನು ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ಶರಣಾಗಬೇಕಾದದ್ದು ದೇವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ಅಳಿಸುವುದು ಶೂನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಪಾಲು ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದರೂ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ದೇವರು ಒಂದು ವಸ್ತುವಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು? ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರು ಅದನ್ನು ಅಪ್ಪಿಹಿಡಿದುಕೊಂಡರೆ ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ದೇವರು ಎಲ್ಲೆ ಎಳೆಯದೆ ಇದ್ದಾನೆ. ಯಾರಿಗಾಗಿ ಇದ್ದಾನೆ? ನಿನಗಾಗಿ. ಆದರೆ ನೀನು ಯಾರಿಗಾಗಿ ಇದ್ದೀಯ? ಈ ಜನ್ಮವನ್ನು ನಿನಗಾಗಿ ಬದುಕಿ ನೋಡು. ನೀನು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಿದ್ದರೂ ಅದು ನಿನಗಾಗಿ ಇರಲಿ. ಯಾರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳಿದರೂ ಅದು ನಿನಗಾಗಿ ಇರಲಿ. ಯಾರಿಗೆ ಊಟ ಹಾಕಿದರೂ, ಯಾರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೂ, ಅದನ್ನು ಯಾರಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ? ನಿನಗಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ.

ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ. “ಯಾರಿಗೋ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ” ಎಂದು ಜನ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಾಗ ಸಂತೋಷಪಡುವವನು ನಾನು. “ಈ ಮಗು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹುರುಪು. “ನಮ್ಮನ್ನು ಹೋಗಿ ಚೆಂದ ಎನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲ” ಎಂದು ಅವರು ನಾಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದು ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆ.

ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, “ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದೇ ಸರಿಯಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. “ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ” ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೋ. ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನು ಗೌರವಿಸಿದರೆ, ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ್ದನ್ನೂ ಗೌರವಿಸುತ್ತೀಯ. “ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಏನು ಕಷ್ಟ? ಸೋಗಿನ ಗೌರವ ತೋರುವಾಗಲೇ ನಾವು ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆಯೇ? “ಅಥರ್ವವೇದದ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಶ್ಲೋಕ ಹೇಳು” ಎಂದರೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ? ನನಗೆ ಹಿಂದಿಯೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ; ಸಂಸ್ಕೃತ ಎಲ್ಲಿಂದ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು? ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಮಾತಾಡುವ ಇಂಗ್ಲಿಷೇ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಯಾರು ಎಂದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು. ನಾನು ಶರಣಾಗಬೇಕಾದದ್ದು ಭಗವಂತನಿಗೆ. ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಬದುಕುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ದೇವರು. ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಿ; ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಬಹುದು.

ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕುಣಿತ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ; “ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟರೆ ಊರು ಸೇರುತ್ತೇನೆಯೇ? ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಆಟೋ ಹತ್ತಿದೆ. ಸಿಕ್ಕು ಎಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಯಿತು? ನಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಮರುಳಾದವರು ಯಾರು? ನಾನು ಈಗ ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ?

ಚೆನ್ನಾಗಿರಿ. ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಿರಿ. ಸಂಭ್ರಮದಿಂದಿರಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೆಲೆಯುಳ್ಳವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನಾನು ಒಂದು ಅವಕಾಶ; ನನ್ನನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.