ಭಾಗ 3 / 4
ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು ಏಕೆ?
ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ “ನಡೈಮುರೈ ಸಿಕ್ಕಲ್” (ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕುಗಳು) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ತಿಳಿವಳಿಕೆ
ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕು ಎಂದಾಗ, ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅರಿವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ಅರ್ಥ. ಯಾವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಒಂದು ವಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಣೆಯೆಲ್ಲ ಮಿಡಿಯುತ್ತದೆ; ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮಿಡಿಯುತ್ತದೆ. “ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮಿಡಿದ ತಕ್ಷಣ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇನ್ನೊಂದು ವಿಡಿಯೋ ನೋಡಲು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಕೆಲವು ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಕಿವಿ ಚುಚ್ಚುವ ಹಾಗೆ. ಒಮ್ಮೆ ಚುಚ್ಚಿ ಓಲೆ ಹಾಕಿದೆವು; ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆಯೇ? ತೂತು ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಮುಚ್ಚದೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಮುಚ್ಚಲು ಐದಾರು ವರ್ಷ ಬೇಕು.
ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆರು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ನನಗೆ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ: “ನೀವು ಬಿಡುವಾಗಿದ್ದೀರಾ? ಎರಡನೆಯ ಅಭ್ಯಾಸ ಯಾಕೆ? ಅದನ್ನು ಯಾಕೆ ಮಾಡಬೇಕು?” ಕಲಿಸುವಾಗ ನಾನು ಏನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟೆ? ನನಗೇ ಸಂದೇಹ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ: ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಡಲಿಲ್ಲವೇನೋ? ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೆ ನೇರವಾಗಿ ಬಂದು ಕೇಳು ಎಂದೇ ಹೇಳಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇನೆ.
ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ದೇವರು ಶೂನ್ಯ, ಬರಿಯ ಖಾಲಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಯಾಯಿತಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಯಾಕೆ? ಮೂರನೆಯ ಕಣ್ಣು ಯಾಕೆ? ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ ತಾನೇ ಆ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲಿರುವುದು.” ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಹೋದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಆಗುತ್ತದಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾಂಬಾರ್, ಚಟ್ನಿ, ಇಡ್ಲಿ, ಪೂರಿ, ಪೊಂಗಲ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಿಕ್ಸಿಗೆ ಹಾಕಿ ರುಬ್ಬಿ ಕುಡಿಯುತ್ತೇವೆಯೇ?
ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆ: ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು ಏಕೆ?
ಅಭ್ಯಾಸ ಯಾಕೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಷಯವೂ ನನಗೆ ಯಾಕೆ, ನಾನು ಯಾಕೆ ಹುಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬ ಮೊದಲ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನೀವು ಕೇಳದಿರುವವರೆಗೆ, ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಯಾಕೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ? ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು? ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು ಯಾಕೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಜಾಹೀರಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸೋಪು, ಶಾಂಪೂ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕೆಲಸ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗಲೋ ಆ ಶಾಂಪೂ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ, ಆ ಬಾಡಿ ವಾಶ್ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ. “ಎಷ್ಟು ದಿನದಿಂದ ಸೋಪು ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? ಅದೆಲ್ಲ ಬೇಡ, ಬಾಡಿ ವಾಶ್ ಸರಿ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ನನ್ನ ಮಗ ಬಂದು, “ಹಾಗಲ್ಲ, ಸ್ಪಂಜ್ ಇಟ್ಟು ಉಜ್ಜಬೇಕು” ಎಂದ. ಸ್ಪಂಜ್ ಇಟ್ಟು ಉಜ್ಜಿದರೆ ಚರ್ಮ ಕಿತ್ತು ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಶಾಂಪೂ ಹಚ್ಚಬಹುದೇ? ನನಗೆ ಗಾಬರಿಯೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.
“ಹಲ್ಲುಜ್ಜುವ ಬ್ರಶ್ ಅನ್ನು ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ; ಅದರಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಮಿಗಳು ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತವೆ” ಎಂದ ಒಬ್ಬ. ನನ್ನ ಮಗ ಕೇಳಿದ: “ಎರಡನೆಯ ದಿನ ಮಾತ್ರ ಕ್ರಿಮಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇ? ದಿನವೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಬ್ರಶ್ ಎಂದರೆ ಮಾತ್ರ ನಿನಗೆ ಅನುಕೂಲವೇ?” ಹೋಟೆಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಬಳಸುವ ಹಾಗೆಯೇ ತಾನೇ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಯುರೋಪಿಯನ್ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ, ಪೇಸ್ಟ್ ಬ್ರಶ್ಶಿನೊಳಗೇ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು; ತೆಗೆದು ಉಜ್ಜಿದರೆ ಒಂದೇ ಸಲಕ್ಕೆ ಮುಗಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಹೀಗೆ ಅರಿವಿನ ಮೇಲೆ ಅರಿವು ಸೇರಿ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾದ ಸಲಹೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿದರೆ, “ಈ ಬದುಕು ಯಾಕೆ?” ಎಂದಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಟ ದಾಮು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರು: ವಿಜ್ಞಾನ ಮುಂದುವರಿಯಿತು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮುಂದುವರಿದರು, ಬದುಕು ಮಾತ್ರ ಮುಂದುವರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹಲವರು ಹಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ನಾವು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಒಬ್ಬನು “ದೇವರೇ ಇಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬನು, “ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಇರುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅರಿವು; ನನಗಿರುವುದು ವಿಶೇಷ ಅರಿವು” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅದೂ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕೇ.
ಸಿಕ್ಕು ಬಿಡಿಸಲು ಸಾವಧಾನ ಬೇಕು
ನಾನು ಯಾಕೆ ಸಿಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಬದುಕು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಯಾವ ಮನುಷ್ಯ ದುಃಖಿತನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಉಂಟಾಗಿದೆ.
ಕೂದಲು ಸಿಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದರೆ ನೋಡಿದರೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ; ಬೆರಳು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬಾಚಣಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ದಾರ ಸಿಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದರೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ದಾರದಲ್ಲೋ ಕೂದಲಿನಲ್ಲೋ ಸಿಕ್ಕು ಬಿಡಿಸಲು ಏನು ಬೇಕು? ಸಾವಧಾನ ಬೇಕು. ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸಿಕ್ಕನ್ನು ಬಿಡಿಸಲೂ ಅದೇ ಬೇಕು.
ಸಾವಧಾನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗಲೇ ಸಿಕ್ಕು ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿಡಿದು ಹಿಡಿದು ಎಳೆದರೆ ಬಿಗಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ದಾರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಗಂಟು ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಸೂಜಿಗೆ ಪೋಣಿಸಿ ಹೊಲಿಯುವಾಗ ಆ ಗಂಟು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಹೊಲಿಯಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಕೂದಲು ಉದುರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ದಿನವೂ ಬಾಚಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕೂದಲನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾರೋ “ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿ ತಲೆಸ್ನಾನ ಮಾಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿಯೇ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ: ಸೋಪು ತಪ್ಪೋ, ಶಾಂಪೂ ತಪ್ಪೋ ಎಂಬುದಲ್ಲ; ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು ಯಾಕೆ?
ಸಿಕ್ಕು ಬಿಡಿಸಲು ತಾಳ್ಮೆ ಅಥವಾ ಸಾವಧಾನ ಬೇಕು. ಒಂದು ದಾರ ಹೇಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಗೆ ಬಂತು, ಒಂದು ವೈರ್ ಹೇಗೆ ಹೋಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತು ಎಂದು ನೋಡಬೇಕು. ನಾನು ಯಾವ ಯಾವ ತಪ್ಪು ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡೆ ಎಂದು ನೋಡಬೇಕು.
ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ
ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕೇ ಇಲ್ಲ. ನಾಯಿ ಹೋದ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಕಾಲೆತ್ತಿ ಗುರುತು ಇಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಮೂಸಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಾಯಿ ಮೂರ್ಖ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ? ಇಲ್ಲ. ಆ ವಾಸನೆಯಿಂದಲೇ ಅದು ಸರಿಯಾಗಿ ದಾರಿ ಕಂಡುಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ವಾಸನೆ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತೇ? ಯಾವ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಕೊಡಲಿಲ್ಲವೇ?
ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಕಲಿಸಿದರೆ, ಕಲಿತದ್ದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಯಾಕೆ ಎಂದು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂದೆ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
“ನೀನು ಶ್ರೀಮಂತ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡಬಾರದು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆ? ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಕುಳಿತರೂ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರೂ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದು ಬಾಯಿಗೇ ಇಡಬೇಕು. ಬೇರೆ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಯ್ಯುತ್ತಾರೆ.
“ನಾನು ಯಾರು ಗೊತ್ತಾ?” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಜಾತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿ, ಎ ಗ್ರೇಡ್, ಬಿ ಗ್ರೇಡ್, ಸಿ ಗ್ರೇಡ್ ಎಂದು ದರ್ಜೆ ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಗುಂಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ, ಆ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿದವರೆಲ್ಲ ಒಂದಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ: “ನಾವು ಇಷ್ಟು ದೇಣಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ, ವಾರ ವಾರ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ, ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಬಾರದು.” ಯಾಕೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬಾರದು? ಸಿಕ್ಕು.
ತಾವೇ ಸಿಕ್ಕಾಗಿರುವವರು
ತುಂಬಾ ಜನ ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಿಕ್ಕೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರೇ ಸಿಕ್ಕಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೇಳಿದರೆ, “ಏನು ಸಮಸ್ಯೆ?” ಎಂದು ಮರುಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.
ಕೆಲವರು ಸಿಕ್ಕಿನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದೇ ತಿಳಿಯದೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. “ಸಿಕ್ಕಲ್ ಸಿಂಗಾರವೇಲನ್” ಹಾಗೆ; ಸಿಕ್ಕಲ್ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಊರಿನ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಎಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಿಕ್ಕನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ಹೋದರೆ ನಾವೇ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ತಿದ್ದಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜಾತಿ ಮದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಜಾತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೇರಿದ್ದಲ್ಲ; ಯಾವ ಜಾತಿಯಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಜಾತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುವವನು ಇದ್ದಾನೆ. “ನಾವು ವೀರಾಧಿವೀರರು, ಶೂರಾಧಿಶೂರರು” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. “ನೀನು ದೊಡ್ಡ ಸಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದೀಯ” ಎಂದರೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಯೇ?
ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಅನುಕೂಲದ ವಲಯ ಬೇಕು. ಸೂಜಿಗೆ ಪೋಣಿಸಿದ ದಾರಕ್ಕೆ ಗಂಟು ಹಾಕಿ ಹಾಕಿ ಹೊಲಿಯುವಷ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ. ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿದ್ದಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ? ಹೀಗೆ ಇಡೀ ಸಿಕ್ಕಿಗೆ ಗಂಟು ಹಾಕಿ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ. “ಇಷ್ಟೊಂದು ಕತ್ತರಿಸಿ ಗಂಟು ಹಾಕಿದ್ದೀರಲ್ಲ” ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, “ನಾವು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೇವೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
“ನಾವು ದೊಡ್ಡ ಸಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ; ನೆಮ್ಮದಿಯಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಮಗ ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ; ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲಿಲ್ಲವೇನೋ” ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ಯೋಚಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಸಿಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದವನು ಒಂದು ಅಮಲಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ: “ನನಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಭಕ್ತ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.” ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿ, ವಿಭೂತಿ ಪಟ್ಟೆ ಹಚ್ಚಿ, ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ದೆವ್ವ ಬಿಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗಳು
ಪವಿತ್ರ ಬೈಬಲನ್ನು ತಲೆದಿಂಬಿನ ಬಳಿ ಇಟ್ಟರೆ ದೆವ್ವ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವ ಹಿಂದುವೇ ಆಗಲಿ, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮಸೀದಿಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ, ಮಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು. ಅಂಗಡಿ ಅಂಗಡಿಗೂ ಬಂದು ಸಾಂಬ್ರಾಣಿ ಹೊಗೆ ಹಾಕುವವರಿದ್ದಾರೆ; ಹೊಗೆ ಹಾಕಿದರೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಗಿರಾಕಿ ಬರುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ. ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ದಿನವೂ ಬೀಗದ ಕೈಯಿಂದ ಬಾಗಿಲ ಮೇಲೆ “ಡರ್” ಎಂದು ಗೀರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ; ಬಾಗಿಲ ಮೇಲೆ ಗೆರೆಗಳು ಬಿದ್ದಿರುತ್ತವೆ. ಒಳಗಿರುವ ಮಾಟಮಂತ್ರ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತದಂತೆ. ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿ, ಬೀಗಕ್ಕೆ ಕರ್ಪೂರ ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲ ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದರೆ, ಸಿಕ್ಕಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾಗುತ್ತದೆ: “ನಿನ್ನೆಯವರೆಗೆ ಹೀಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಇವನು ಬೇರೆ ರೀತಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇವನು ಸ್ವಾಮಿಯೇ?” ಸಂದೇಹವೇ ಬೇಡ; ನಾನು ಸ್ವಾಮಿಯಲ್ಲ. ನಾನು ಒಂದು ತಿಳಿನೀರಿನ ತೊರೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಚಹಾ ನೀರಿನ, ಕಾಫಿ ನೀರಿನ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳನ್ನೇ ನೀನು ನೋಡಿದ್ದೀಯ. ಈ ತಿಳಿನೀರಿನ ತೊರೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಹೆದರಿಬಿಡುತ್ತೀಯ: “ಇಷ್ಟು ತಿಳಿಯಾಗಿದೆಯಲ್ಲ! ನದಿ ಎಂದರೆ ಕೆಸರು ಬೆರೆತು ಬರಬೇಕಲ್ಲವೇ?” “ದೇವರು ಶೂನ್ಯವೇ?” ಎಂದು ಒಳಗೊಳಗೇ ತಲ್ಲಣಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅವರಿಗೆ ನೀವು ತೊಂದರೆ ಕೊಡಬಾರದು. ಯಾಕೆ? ಅವರು ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು. ತುಂಬಾ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕೋಟೆ ಕಟ್ಟಿ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಬೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು, ದೇವರನ್ನು ಕರೆದು ಕೂರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ನೀವು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ?