ಭಾಗ 2 / 4
ಆಯ್ಕೆ ವರವೋ ಶಾಪವೋ?
ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ “ನಡೈಮುರೈ ಸಿಕ್ಕಲ್” (ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕುಗಳು) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.
ತಲೆಸ್ನಾನ
ತಲೆಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗ ಕೆಲವರು ಕೂದಲನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಎತ್ತಿ, ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿ, ಮತ್ತೆ ಎತ್ತಿ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿ, ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಕುಕ್ಕುತ್ತಾರೆ, ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯುವ ಹಾಗೆ. ಈ ಶಾಂಪೂ ಒಳ್ಳೆಯದು, ಆ ಶಾಂಪೂ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಚ್ಚಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಕುಕ್ಕುತ್ತಾರೆ. ಕೂದಲು ಯಾಕೆ ಉದುರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, “ಶಾಂಪೂ ಸರಿಯಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ಕೂದಲನ್ನು ನೀಳವಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಉಜ್ಜುವಾಗ ಕೆಳಗಿನ ಕೂದಲು ಮೇಲೆ ಬರದಂತೆ ಅಂದವಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ನೇವರಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೊಳೆಯಬೇಕು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಕೂದಲು ಎರಡು ಮೂರು ಅಡಿ ಉದ್ದ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಎತ್ತಿ ಹಾಕಿ ಕುಕ್ಕಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಆ ಕೂದಲು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಶಾಂಪೂ ಹಚ್ಚಿದ್ದರಿಂದ ಬೆಳೆಯಿತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಒಳಉಡುಪು, ಶರ್ಟು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿ ಕುಕ್ಕಬಹುದು; ದೊಡ್ಡ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಗೆ ಕುಕ್ಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ಈ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ? ನನ್ನದು ಗೊಂದಲದ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅದನ್ನು ನಾನಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಏನೇನೋ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ, ಯಾವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಕೂದಲನ್ನು ಕೂಡ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ತೊಳೆಯುವುದು ಎಂದರೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿ ಕುಕ್ಕುವುದು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ಉಗುರು ಕತ್ತರಿಸಲು ಹೇಳಿದರೆ ನಾಲ್ಕು ಗೆರೆ ಎಳೆದು ರಕ್ತ ಬರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೇಳಿದರೆ, “ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಿದೆ, ನೇಲ್ ಕಟರ್ ಸರಿಯಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ಊಟ ಮಾಡುವುದು ಎಂದರೇನು?
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ನೋಡಿ. ತುಂಬಾ ಜನರಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಊಟ ಮಾಡುವುದು ಎಂದರೆ “ಮಾಂಸ ಮೀನು ತಿನ್ನಬಾರದು, ದನದ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನಬಾರದು” ಎಂಬ ಪಟ್ಟಿ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಲಂಕಾ, ಮಲೇಷ್ಯಾದಂಥ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ “ಊಟ ಆಯಿತೇ?” ಎಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ; “ಹಸಿವು ನೀಗಿತೇ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಊಟ ಮಾಡುವುದು ಎಂದರೆ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಒಂದು ಕೂದಲನ್ನು ಕುಕ್ಕುವ ಹಾಗೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸದಲ್ಲೂ ನಾನು ಸಿಕ್ಕು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ಎತ್ತಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿ ಕಲಸುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವರು ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಮೊಸರು, ಮಜ್ಜಿಗೆ, ಎಣ್ಣೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುರಿದು ಕಲಸಿ, ಅರ್ಧ ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಊಟ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೇ ಊಟ ಮಾಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ; ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟು, ಸಾರು ಮತ್ತಿತರ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅಂಟದಂತೆ, ಬಿಳಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬೇರೆಯಾಗಿ ತೆಗೆಯಬಹುದಾದಷ್ಟು. ಒಬ್ಬನು ಪೂರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಆಲೂಗಡ್ಡೆ ಪಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಚಟ್ನಿ ಕೇಳಿ, “ಸಾಂಬಾರ್ ಸಿಗುತ್ತಾ? ವಡಕರಿ ಇದೆಯಾ ನೋಡು” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.
ಇದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ; ಅದು ಇಷ್ಟ. ನೀವು ಅರಿತು ಮಾಡಿದರೆ ಯಾವುದೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ. “ನನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕೂದಲು ಯಾಕೆ?” ಎಂದು ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಬಾಬ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಹೆಣ್ಣುಮಗುವಿಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಲೆ ಬಾಚಲು ಆಗದೆ ಒದ್ದಾಡುವ ತಾಯಿ, ಟೀಚರ್ “ತಡವಾಗಿ ಬರುತ್ತೀರಿ” ಎಂದ ತಕ್ಷಣ, ಅಂಗಡಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕೂದಲು ಕತ್ತರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದದ್ದು ಕೂದಲೋ, ಮಗುವೋ? ಕೆಲವರು ಮಗುವಿನ ಕೂದಲು ಕತ್ತರಿಸಲು ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ; ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಎಂದು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ವಿನ್ಯಾಸ.
ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗದಿರುವುದರಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಕ್ಕು. ಮದುವೆ ಯಾಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ; ಮದುವೆಯಾದರೆ ಸಿಕ್ಕು. ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಾಳಬೇಕು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ; ಸಿಕ್ಕು. ದೇವರು ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ, ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ; ಸಿಕ್ಕು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಗೊಂದಲ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯಿಲ್ಲ. ಕೂದಲಿನ ಸಿಕ್ಕನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಬಿಡಬಹುದು. ಮನಸ್ಸಿನ ಸಿಕ್ಕನ್ನು?
ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಮತ್ತು ರೀಲ್ಸ್
ಒಬ್ಬನು ವಾಟ್ಸಾಪ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸೋಣ ಎಂದು ಫೋನ್ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಬಂದಿದೆ; ಯಾರೋ ಒಂದು ರೀಲ್ಸ್ ಲಿಂಕ್ ಕಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬಳು ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ಸರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ಸರಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಡುವೆ ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ವಿಡಿಯೋ ಬರುತ್ತದೆ; ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಸಮಯವಾಯಿತು ಎಂದು ಫೋನ್ ಇಟ್ಟು ಎದ್ದು ಬರುತ್ತಾನೆ.
ಫೋನ್ ಯಾಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ? ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಲು. ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಧ್ವನಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ: “ಫೋನ್ ಯಾಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆ?” ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದನೋ, ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಾನೇ ಕರೆದುಕೊಂಡನೋ?
ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ನೋಡಲಾಗದು
ನೀನು ಯಾರು? ನಿನ್ನಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ ನೋಡಿದರೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಒಂದು ಕನ್ನಡಿ ಇಟ್ಟು ನೋಡಬಹುದು.
ಕನ್ನಡಿಯಾದರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಎಡ ಬಲವಾಗಿ, ಬಲ ಎಡವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಶೇವ್ ಮಾಡುವಾಗ ಗೊಂದಲವಾಗುತ್ತದೆ; ರೂಢಿಯಾಗಲು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಬೇಕು. ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷದವರೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅದು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ರೂಢಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ; ನಿಮಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ. ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡಿ ನೋಡಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವಾದರೆ, ಕೊಯ್ದುಕೊಂಡು ಬಂದರೂ ಬರುತ್ತೀರಿ. ಮಚ್ಚೆ ಈ ಕಡೆ ಇದೆ ಎಂದು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಬೇರೆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡಿ ನೋಡಿ ಕಾಡಿಗೆ ಹಚ್ಚುವಾಗ ಕಣ್ಣು ಚುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ.
ನಿನಗೆ ಇದು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ಬಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗಲೂ, “ಇದನ್ನು ನೋಡುವ ಹಾಗೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಲಾಗದು ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಸಿದರಲ್ಲ” ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ; “ಇವರು ಅಸಭ್ಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ” ಎಂದೇ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.
ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಸಿದರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡುತ್ತೀಯ. ಜಾತಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರು, ಜಾತಿ ನೋಡುತ್ತೀಯ. ಧರ್ಮ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರು, ಧರ್ಮ ನೋಡುತ್ತೀಯ. ನೀನು ಗಂಡು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರು, ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀಯ. ನೀನಾಗಿ ಯಾವುದನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ? ನಿನ್ನನ್ನು. ಇದೇ ನಿನ್ನ ಸಿಕ್ಕು.
ಎಲ್ಲರೂ ಮದುವೆಯಾದರು, ನೀನೂ ಆದೆ. ಮಗು ಹುಟ್ಟದಿದ್ದರೆ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿಗೆ ಕಳಿಸುತ್ತೀಯ; ನೀನು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೂ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕೇ.
ಆಯ್ಕೆ: ವರವೋ ಶಾಪವೋ?
ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು: ಇದನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ, ಇದನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಇದನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಹತ್ತು, ನೂರು, ಕೋಟಿ ದಾರಿಗಳನ್ನು ದೇವರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಕೋಟಿ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ; ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದೇ ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ.
ಹಲವು ದಾರಿಗಳಿರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದೋ ಕೆಟ್ಟದ್ದೋ? ನಾನೇ ಹಲವು ಕಡೆ ದೇವರ ಬಳಿ ಅತ್ತಿದ್ದೇನೆ: “ನನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ದಾರಿಗಳಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲವೇ ನಾನು ಸಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡದ್ದು. ಒಂದೇ ದಾರಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೆ.” ಆದರೆ ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟದಾಗುತ್ತಿತ್ತು. “ಇದೇ ನಿನ್ನ ದಾರಿ” ಎಂದು ಒಂದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಊರೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಳಾಸವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಆಯ್ಕೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲ; ಅವು ಇದನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು. ನನಗೆ ಇದೆ. ಒಂದು ಚಪಾತಿಯನ್ನು ದನದ ಮಾಂಸದೊಂದಿಗೆ, ಕೋಳಿ ಮಾಂಸದೊಂದಿಗೆ, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ, ನಿಂಬೆಹಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ, ಯಾವುದನ್ನು ನೆಂಜಿಕೊಂಡಾದರೂ ತಿನ್ನಬಹುದು. ಇದು ವರವೋ ಶಾಪವೋ? ವರ. ಆದರೆ ಗೊಂದಲವಾದಾಗ ಶಾಪದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ನನಗೆ ಆಯ್ಕೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವವರೆಗೆ, ಹಲವು ದಾರಿಗಳು ಗೊಂದಲ ತರುತ್ತವೆ, ಸಿಕ್ಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಆ ಆಯ್ಕೆಯೇ ನನಗೆ ವರ. ಒಂದು ದಿನ ಕೋಳಿ, ಒಂದು ದಿನ ದನ, ಒಂದು ದಿನ ಹಂದಿ. ನನಗೆ ಭೇದಭಾವವೇ ಇಲ್ಲ. ಉಡದ ಮಾಂಸ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ. ನಾಟಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಊರೆಲ್ಲ ಇಲಿ ಹಿಡಿದು ಮಾರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಲಿಯೇ.
ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಿಕ್ಕು ಎಲ್ಲಿದೆ? ವ್ಯವಹಾರ ಯಾವುದು ಎಂಬುದೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕೂದಲನ್ನು ಹೇಗೆ ತೊಳೆಯಬೇಕು, ಒಂದು ಊಟವನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡಬೇಕು, ಒಂದು ಬದುಕನ್ನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಮದುವೆಯಾದರು, ನಾನೂ ಆದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆತ್ತರು, ನಾನೂ ಹೆತ್ತೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟರು, ನಾನೂ ಉಟ್ಟೆ.
ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದರೆ, ಅವರು ವಸ್ತ್ರ ವಿನ್ಯಾಸಕರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ಚಾಲ್ತಿಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ಅವರು ವಿಶೇಷ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜನ ಅವರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮನ್ನಣೆ ಸಿಗುವವರೆಗೆ ಅವರು ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಬೇಕು.
ಎಲ್ಲರೂ ಸೆರಗನ್ನು ಒಂದೇ ಕಡೆಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ವಾರ ಈ ಕಡೆ, ಒಂದು ವಾರ ಆ ಕಡೆ ಹಾಕಬಹುದೋ ಬಾರದೋ? ಎದೆ ಮುಚ್ಚುವುದೇ ಅಲ್ಲವೇ ಉದ್ದೇಶ? ಹಾಗಾದರೆ ಇದು ಅವರ ಸಿಕ್ಕೋ, ನೋಡುವವರ ಸಿಕ್ಕೋ? ಅವರಿಗೆ ದಾರಿ ಇತ್ತು; ಅದನ್ನು ಬಳಸಿದರೇ?
ಅಸಭ್ಯವೆನಿಸುವುದನ್ನು ದಾಟಿ ಕೇಳುವುದು
ಕೆಲವು ಪದಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ, “ನಾವು ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಈ ಮನುಷ್ಯ ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ, ನಿಲ್ಲಿಸು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಡಿ ಎಂದೇ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಬ್ಸ್ಕ್ರೈಬ್ ಮಾಡುವ ಹಾಗೆ ನನ್ನನ್ನೂ ಸಬ್ಸ್ಕ್ರೈಬ್ ಮಾಡಿದರೆ ದೇವರು ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆಯೇ? ನೀನು ಆನಂದವಾಗಿ ಬದುಕುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಅರ್ಥವಾದರೆ ನೋಡು, ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು. ಗೊಂದಲ ಉಂಟುಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ನೋವಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿಯ, ಅಥವಾ ಒಂದು ಸತ್ಯದ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಬೇಕಾದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ದೀರ್ಘ ತಾಳ್ಮೆ, ಅಸಭ್ಯವೆನಿಸುವುದನ್ನು ದಾಟಿ ನೋಡುವ ತಿಳಿವು, ತೆರೆದ ಜ್ಞಾನ ಬೇಕು. ವಿಡಿಯೋ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅದೇ. ಕೆಲವರು ನನ್ನ ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. “ಇಷ್ಟನ್ನೆಲ್ಲ ದಾಟಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವಲ್ಲ” ಎಂಬುದೇ ಅವರಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವರೇ ನನ್ನ ವೀಕ್ಷಕರು.
ಮದುವೆ ಯಾಕೆ? ಬದುಕು ಯಾಕೆ? ನಾನು ಯಾಕೆ ಹುಟ್ಟಿದೆ? ನಾನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಸ್ವಾಮಿಯ ಬಳಿ ಸಾವಿರ ಜನ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಯೋಚಿಸಬೇಡವೇ? ಶಿವನನ್ನು ಗಡ್ಡವಿಲ್ಲದೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ಲೇಡ್ ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬೇಡವೇ? ಹಳೆಯ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗಡ್ಡ; ರಾಜರು, ಸೇವಕರು ಹೇಗಿದ್ದರು? ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಮಾರಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಗಡ್ಡ ಇರುತ್ತದೆ; ಬ್ಲೇಡ್ ಇಲ್ಲದ ಕಾಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅವರವರ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಸಿನಿಮಾ ತೆಗೆಯುತ್ತಾರೆ.