ഭാഗം 1 / 4

കുരുക്ക് എന്നാൽ എന്ത്?

ശിവയോഗി ശിവകുമാറിന്റെ “നടൈമുറൈ സിക്കൽ” (പ്രായോഗിക കുരുക്കുകൾ) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

പ്രായോഗിക കുരുക്ക് എന്നത് ശരിയായ തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നതാണ്. സത്യം മനസ്സിലാക്കാതെ, പരിണാമപരമായി വളരാതെയാണ് മനുഷ്യൻ ഇതുവരെ ജീവിച്ചുപോന്നത്. ദൈവം എന്നാൽ എന്ത്, സത്യം എന്നാൽ എന്ത്, ജീവിതം എന്നാൽ എന്ത് എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി ജീവിക്കുന്നവർ അവിടവിടെയായി ചിലർ മാത്രം. ബാക്കി മിക്കവരും ലക്ഷ്യമില്ലാതെ, അന്ധമായാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

കുരുക്ക് എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു?

പല വഴികൾ, പല പരിഹാരങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ പല രീതിയിൽ നമുക്ക് അവസരങ്ങളുണ്ട്. അത് മനസ്സിലാക്കാതെ, എല്ലാ വഴികളിലും എന്തോ ഒന്ന് കുഴച്ചുമറിച്ച് മനുഷ്യൻ സ്വയം കുരുക്കിൽ പെടുന്നു. ഏതാണ് അന്തിമം, ഏതാണ് ശരി എന്ന ഉത്തരം കണ്ടെത്താതെ അവൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു.

ആദ്യം, താൻ ആരാണെന്ന് അറിയാനുള്ള യോഗ്യത തന്നെ അവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. തന്റെ മേൽ ചുമത്തപ്പെടുന്ന അടയാളങ്ങളുമായി അവൻ സ്വയം താദാത്മ്യപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവന്റെ ജീവിതം കുരുക്കുകൾ നിറഞ്ഞതായിത്തന്നെ തുടരുന്നു; കുരുക്കിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാതെ തന്നെ അവൻ മരണത്തിലെത്തുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ കുരുക്കില്ലാത്തവനാണെങ്കിൽ, മരണം പോലും മറ്റൊരു തരത്തിൽ ആഘോഷമായി മാറുന്നു.

സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയും മതസിദ്ധാന്തങ്ങളും തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ ജല്പനങ്ങളുമാണ് വലിയ കുരുക്ക് സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്. കുരുക്കില്ലാത്തവരായിരിക്കാൻ, ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ, നല്ലൊരു ഗുരുവിനെ തേടി സത്യം അറിഞ്ഞ് ആഘോഷമായി ജീവിക്കൂ.

കമ്പന്റെ പാട്ടും പ്രയോഗവും

“ലോകങ്ങളെല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും നീക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, ഒരിക്കലും ഒടുങ്ങാത്ത അളവറ്റ ലീലയുള്ളവൻ ആരോ, അവനാണ് നാഥൻ; അവനിൽ മാത്രം ഞങ്ങൾ ശരണം.”

സ്കൂളിൽ കാണാപ്പാഠം പഠിക്കാനുള്ള ഭാഗത്ത് വന്ന പാട്ടാണിത്. നിങ്ങളിൽ പലരും ഇത് കാണാപ്പാഠം പഠിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അളവറ്റ ലീലയുള്ളവൻ ആര്? അവനാണ് നാഥൻ. അവനിൽ ശരണം.

കാണാപ്പാഠം പഠിച്ചു, ഏറ്റുചൊല്ലി. പക്ഷേ പ്രയോഗത്തിലാണ് കുരുക്ക്. ഒരു സത്യമുണ്ട്; ആ സത്യം ഞാൻ പ്രയോഗത്തിൽ വരുത്തുമ്പോൾ എനിക്ക് കുരുക്കാകുന്നു. പ്രയോഗം എന്നാൽ എന്തെന്ന് അറിയാം. കുരുക്ക് എപ്പോഴാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്?

നാലു വഴികൾ കുരുക്കല്ല

കുരുക്ക് എന്നാൽ എന്ത്? നാലഞ്ചു പരിഹാരങ്ങൾ ഉള്ളത് കുരുക്കാണോ? ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് നാലഞ്ചു റോഡുകൾ ഉള്ളതുപോലെയാണത്. നാലഞ്ചു പാതകൾ ഉള്ളത് കുരുക്കാവില്ല. ചെങ്കൽപട്ട് വഴി പോകാം, മറ്റൊരു വഴിക്കും പോകാം. ഏതു വഴി ചുറ്റിയാലും എത്തിച്ചേരേണ്ട സ്ഥലം അതുതന്നെ. സ്ഥലം അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് പ്രശ്നം.

തീവണ്ടിയിൽ കയറി ബസ്സിൽ ഇറങ്ങാം. ഓട്ടോയിൽ പോകാം, ബൈക്കിൽ പോകാം. സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ബസ്സോ ഓട്ടോയോ കാറോ, അവിടെനിന്ന് വിമാനം. ഇതിലൊന്നും ഒരു കുരുക്കുമില്ല.

തുടക്കവും ഒടുക്കവും അറിയില്ലെങ്കിലാണ് കുരുക്ക്. ഒരു പാത മറ്റൊരു പാതയുമായി പിണഞ്ഞുപോയാലാണ് കുരുക്ക്. നൂൽ, പഞ്ഞി, വയർ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ. കോയിൽ ചുറ്റുമ്പോൾ കേബിൾ ഒന്നോടൊന്ന് ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞ് ശരിയായി എടുക്കാൻ പറ്റാതായാൽ, അതാണ് കുരുക്ക്.

തലമുടിയും കുരുക്കും

കുരുക്ക് എന്നു പറഞ്ഞാൽ സ്ത്രീകൾക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാകും: തലമുടിയിലെ കുരുക്ക്. പുരുഷന്മാർ മുടി വെട്ടുന്നതുകൊണ്ട് അവർക്ക് മുടി കുരുങ്ങാറില്ല. ഞാൻ പുരുഷനാണെങ്കിലും എനിക്ക് കുരുങ്ങും; കാരണം ഞാൻ മുടി നീട്ടി വളർത്തിയിട്ടുണ്ട്. പിന്നിൽനിന്ന് കണ്ട് എന്നെ സ്ത്രീയാണെന്ന് കരുതിയവരുണ്ട്. അവർ വേഗം മുന്നിൽ വന്ന് നോക്കും; ഞാൻ ഉള്ളിൽ ചിരിക്കും. പ്രശ്നം ആരുടേതാണ്? മുടി നീട്ടിയാൽ സ്ത്രീ തന്നെ എന്ന് തീരുമാനിച്ചയാളുടേത്.

മുടി ഒന്നോടൊന്ന് പിണയും. കാലക്രമേണ കെട്ടുപിണഞ്ഞ് ജടയാകും. ഉടനെ “ശിവൻ വന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചു” എന്ന് പറയും. അയാൾ വലിയ സ്വാമിയാകും.

നന്നായി മുടി ചീകി കെട്ടിവെച്ച് ഉറങ്ങിയാലും ഉറക്കത്തിൽ തല അനക്കുന്നതുകൊണ്ട് കുരുങ്ങും. ചില സ്ത്രീകൾ കുളിച്ചിട്ട് മുടി നന്നായി വിടർത്തി ഉണക്കി, ആദ്യം വിരൽകൊണ്ട് കുരുക്ക് എടുക്കും; പിന്നെ ചീപ്പുകൊണ്ട്. ചിലർ ഭംഗിയായി പിന്നിയിടും. ചിലർക്ക് പിന്നുന്നതുതന്നെ കുരുക്കാകും. കുരുങ്ങുമ്പോഴെല്ലാം മുടി കുറേശ്ശെ കുറേശ്ശെ കൊഴിഞ്ഞ്, ഒടുവിൽ കഷണ്ടിത്തലയാകും. ഇതാണ് പ്രായോഗിക കുരുക്ക്.

ഇത് മുടിക്കു മാത്രമല്ല, മനുഷ്യനും ബാധകമാണ്. ദൈവം അഥവാ സത്യം, ഈ പ്രകൃതി എന്നെ എങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്തിനു സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ചോദിക്കാത്തിടത്തോളം കുരുക്കു തന്നെ.

“വലിയ ’ഇതു’പോലെ സംസാരിക്കുന്നു”

“ഞാൻ വലിയ ആളാണ്” എന്ന വിചാരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ആർക്കും കുരുക്കു തന്നെ. “ഞാൻ ഒന്നുമല്ല” എന്നായാൽ ഒരു കുരുക്കുമില്ല.

“ഇയാൾ വലിയ ’ഇതു’പോലെ സംസാരിക്കുന്നു” എന്ന് മാന്യമായി പറയും. ആ “ഇത്” എന്തിനെയാണ് കുറിക്കുന്നത്? മിക്കപ്പോഴും മുടിയെത്തന്നെ. മുടി എവിടെയെങ്കിലും സംസാരിക്കുമോ? അതിന് വായുണ്ടോ? പറയാൻ വന്നത് തെളിച്ചു പറയാൻ പോലും അറിയില്ല.

“പട്ടിയെപ്പോലെ സംസാരിക്കരുത്” എന്ന് ആരും പറയാറില്ല; “പട്ടിയെപ്പോലെ പെരുമാറരുത്” എന്നേ പറയൂ, കാരണം പട്ടി സംസാരിക്കില്ലെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാം. “തത്തയെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നു” എന്ന് പറയും. അതിന്റെ അർത്ഥം, പറഞ്ഞത് അതേപടി ആവർത്തിക്കുന്നു എന്നാണ്.

ഒരാൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു വീട്ടിൽ പോയിവരും. അവിടെ ഒരു തത്തയുണ്ട്. ആ വീട്ടിലെ സ്ത്രീയുടെ പേര് തേന്മൊഴി. ചെന്നയുടനെ അയാൾ “തേന്മൊഴീ, സുഖമാണോ?” എന്ന് ചോദിക്കും. പിന്നീട് അയാൾ ആ തത്തയെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. വന്നയുടനെ തത്ത ചോദിച്ചു: “തേന്മൊഴീ, സുഖമാണോ?” ഭാര്യ ചോദിച്ചു: “ആരാണ് ഈ തേന്മൊഴി?” പറഞ്ഞതു പറയുമല്ലോ തത്ത.

കൈ കുരുങ്ങി, കാൽ കുരുങ്ങി എന്ന് ആരും പറയാറില്ല. മുടി വല്ലാതെ കുരുങ്ങിയാൽ മൊട്ടയടിക്കാം; അല്ലെങ്കിൽ സ്വാമിയായി പോകാം. മുടി ചീകാതെ വിട്ടാൽ അഴുക്ക് കൂടി ജട കെട്ടും. നെറ്റിയിൽ ഭസ്മക്കുറി തൊട്ട് ഇരുന്നാൽ മതി; പാട്ടുപോലും പാടേണ്ട. “ഇദ്ദേഹത്തെ തൊട്ടാൽ തന്നെ നല്ലതു നടക്കും” എന്നു പറഞ്ഞ് ആൾക്കൂട്ടം കൂടും. പച്ചമുളക് അങ്ങനെതന്നെ ചവച്ചുതിന്നാൽ ഒരു സ്വാമി, ചാരായം കുടിച്ചാൽ ഒരു സ്വാമി, തൊപ്പി വെച്ചാൽ ഒരു സ്വാമി. ഇങ്ങനെ പലതരം സ്വാമിമാരുണ്ട്.

കാഞ്ചീപുരത്ത് പോയാൽ കാലാട്ടണം

“സിക്കൽ സിംഗാരവേലൻ” എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? സിക്കൽ (തമിഴിൽ “കുരുക്ക്”) എന്ന് ഒരു ഊരിന്റെ പേരുതന്നെയുണ്ട്. കുരുക്ക് മുടിയിൽ മാത്രമല്ല, ഊരിൽത്തന്നെ വന്നുകഴിഞ്ഞു.

ഒരാൾ പറഞ്ഞു: “കാഞ്ചീപുരത്ത് പോയാൽ കാലാട്ടിക്കൊണ്ടുതന്നെ ചോറുണ്ണാം.” മറ്റൊരാൾ അതുകേട്ട് കാഞ്ചീപുരത്ത് പോയി, ഒരു തിണ്ണയിൽ ഇരുന്ന് കാലാട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആരും ചോറു കൊടുത്തില്ല. പറഞ്ഞയാൾ പറഞ്ഞത് നെയ്ത്തിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. കാഞ്ചീപുരത്ത് തറിയിൽ നെയ്യണമെങ്കിൽ കാൽ ആട്ടണം. ഇവനോ വെറുതെ കാലാട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കാലാട്ടിയാൽ എങ്ങനെ ചോറു വരും എന്ന് ചോദിക്കേണ്ടതല്ലേ? പറഞ്ഞയാൾ സമ്പാദിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഇവനാകട്ടെ “നന്നായി മനസ്സിലായി”.

കുരുക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ

അപ്പോൾ കുരുക്ക് എവിടെ? തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ. വ്യക്തതയില്ലാതെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ, ഒരാൾ പറഞ്ഞത് ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാത്തതിൽ. പാതകൾ ഉള്ളത് പ്രശ്നമല്ല. ഏതു പാത തിരഞ്ഞെടുത്താലും ഞാൻ കുരുക്കിലല്ല. ഏതു പാത തിരഞ്ഞെടുക്കണമെന്ന് അറിയാതെ, ഇതിൽ കുറച്ചുനേരം, അതിൽ കുറച്ചുനേരം എന്ന് പോയി പോയി തിരിച്ചുവരുന്നവൻ എപ്പോഴാണ് ഊരിലെത്തുക?

ആരക്കോണത്ത് പോകണം എന്ന് തീരുമാനമായി. നടന്നുപോകാം, തീവണ്ടിയിൽ പോകാം, സൈക്കിളിൽ പോകാം. നടന്നാൽ നാലഞ്ചു ദിവസംകൊണ്ട് എത്താം. കാളവണ്ടിയിൽ പോയാലും തെറ്റില്ല. പക്ഷേ ഒരാൾ കുറച്ചുദൂരം നടക്കുന്നു; തിരിച്ചുവന്ന് തീവണ്ടിയിൽ കയറുന്നു; സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങി വീണ്ടും നടക്കുന്നു; പിന്നെ വീട്ടിൽ പോയി സൈക്കിൾ എടുത്തുവരുന്നു. ഇവൻ എപ്പോഴാണ് ഊരിലെത്തുക?

എനിക്ക് അറിയേണ്ടത് എത്തിച്ചേരേണ്ട ഇടമാണ്. “കാഞ്ചീപുരത്ത് കാലാട്ട്” എന്നതിന് നേരിട്ടുള്ള അർത്ഥം എടുത്താൽ ആട്ടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കേണ്ടിവരും. എനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ല; പക്ഷേ മനസ്സിലായി എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് കുരുക്ക്.

എനിക്ക് മനസ്സിലായാൽ ഒന്നിലും കുരുക്കില്ല. എത്ര പാതകളുണ്ടെങ്കിലും പ്രശ്നമില്ല. എത്ര പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും എനിക്ക് പ്രശ്നമേയില്ല, കാരണം പ്രശ്നത്തെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.