ಭಾಗ 4 / 5

ಶೂನ್ಯವೇ ದೇವರು

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ “ನೀಯುಮ್ ನಾನುಮ್ ಈಸನೇ” (ನೀನೂ ನಾನೂ ದೇವರೇ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಐದು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ನಾನು ಮಾತಾಡಲು ಬಂದದ್ದು “ನೀನೂ ನಾನೂ ದೇವರು” ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ: ನೀವೂ ನಾನೂ ದೇವರು. ನಾನೂ ದೇವರು, ನೀನೂ ದೇವರು. ನಾನು ದೇವರು ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನಿಮಗೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ನೀನೂ ದೇವರು.

ಶೂನ್ಯ

ದೇವರು ಎಂದರೆ ನೀವು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಒಂದು ಮಾಯದ ವಸ್ತುವೋ, ಒಂದು ವಸ್ತುವೋ, ಒಂದು ಬೆಂಕಿಯೋ, ಒಂದು ನೀರೋ, ಒಂದು ಗಾಳಿಯೋ ಅಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಲ್ಲ ಅರ್ಹತೆಯೊಂದಿಗೆ, ತಾನು ಯಾರು ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದು. ಅದನ್ನು ಹೀಗೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಶೂನ್ಯ ಎನ್ನಬಹುದು. ಅನುಭವಿಸಿ ಅರಿತರೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲ, ಅದು ಸುಳ್ಳೇ.

“ನಿನಗೂ ನನಗೂ ಮುಂದೆ ಶೂನ್ಯ ಇದೆ” ಎಂದರೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. “ಅದು ಹೇಗೆ? ಏನೂ ಇಲ್ಲದೆ ಹೇಗೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ?” ನೀನು ಮಾತಾಡುತ್ತೀಯ, ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರೊಳಗೆ ಇರುವುದೇನು? ನೀನು ಮಾತಾಡುವುದೂ ನಾನು ಕೇಳುವುದೂ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರೊಳಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಇದೆ, ಏನೋ ಒಂದು ಅಗತ್ಯ ಇದೆ. ಅದೇ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಇರುವುದು.

ಶೂನ್ಯ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಏಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ಕಾಲಕಾಲದಿಂದಲೂ ವಸ್ತುವಿನ ಮೋಹದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಕೊಡಬೇಕು, ಒಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಡಬೇಕು, ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಮಾತಾಡಬೇಕು, ಏನೋ ಒಂದು ಮಾಡಬೇಕು; ಅದೇ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವರು ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆಮೆ ಇಡುವ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮರಿ ಮಾಡಿಸಿ ಕಳಿಸಬಹುದು. ಆ ಮರಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಸೇರಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ತಾಯಿಯೂ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಲಾವಕ್ಕಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. “ಇದೇ ನನ್ನ ಮೊಟ್ಟೆ” ಎಂದು ಅದರ ತಾಯಿಗೆ ಗೊತ್ತು; ಅದು ಅದರ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನೂ ಶೂನ್ಯ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೋಗಿ. ಅದು ತಪ್ಪಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬರು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಹೇಳಿದರು: “ಇವರು ಏನೂ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ನಿಮಗೆ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನೀವು ಮೋಸ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.” ನಾನೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಹಾಗೊಂದು ಹೇಳಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬಲಶಾಲಿ ಎಂದರೆ ಹತ್ತು ಕಿಲೋ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ “ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ, “ನೀವು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ” ಎಂದರೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ?

“ನೀನೂ ನಾನೂ” ಎಂದು ಬೇರೆ ಯಾರು ಹೇಳಿದರು?

ಈ ಮಾತನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ: “ನೀನೂ ನಾನೂ.” ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ?

ಬೇರೆ ಕೆಲವರು ದ್ವೈತ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಮುರಿಯಲು ವಿಶಿಷ್ಟಾದ್ವೈತ ಎಂದರು. ಮೊದಲನೆಯದು ಹೇಳುವುದು: ದೇವರು ಬೇರೆ, ನಾನು ಬೇರೆ; ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಎಂದಿಗೂ ಒಂದಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ದೇವರು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸ್ವಭಾವ; ನೀನು ಅದಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. “ದೇವರಂತೆ” ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು; ದೇವರು ಬೇರೆ, ಮನುಷ್ಯ ಬೇರೆ. ಅದು ಪರಮಾತ್ಮ, ನೀನು ಜೀವಾತ್ಮ. ಬಹುಶಃ ನೀನು ಮಹಾತ್ಮನಾಗಬಹುದು.

ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಹಾತ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. “ಮಹಾತ್ಮ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಮಾತಾಡಿದರು” ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆಯೇ? ಹೇಳಿ ನೋಡೋಣ. ನಾಳೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಬರೆಯಿರಿ ನೋಡೋಣ: “ಮಹಾತ್ಮ ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರು ಮಾತಾಡಿದ್ದರು.” ಎಷ್ಟು ಜನ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ ನೋಡೋಣ.

ಜೀವಾತ್ಮ ಏನಾಗಬಹುದು? ಮಹಾತ್ಮನಾಗಬಹುದು. ಏನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ? ಪರಮಾತ್ಮನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಎರಡಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲ. ಪರಮಾತ್ಮನೇ ಇಷ್ಟೊಂದು ಜೀವಾತ್ಮಗಳಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಮರ, ಗಿಡ, ಬಳ್ಳಿಯೂ ನಾನೇ. ಎಲ್ಲವೂ ಯಾರು? ನಾನೇ, ದೇವರೇ. ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ.

ದೇವರು ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಅರ್ಹತೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ? ನಮಗೆ ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, “ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಕಲಿತರೆ ನೀನೂ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬಹುದು” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟು, ಶೂನ್ಯವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿದರೆ ನೀನು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು? ನೀನೂ ಅದನ್ನು ತಲುಪಬಹುದು. ಅಂಥ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ದೇವರು ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿದವರು

“ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಅರ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತಾನೇ ಇದ್ದನು” ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ “ನಾನು ಈಶ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಅದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರೆ ನೀನೂ ಈಶ ಎಂಬುದನ್ನು ಬೇರೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ್ದೂ ಒಂದೇ. ಆದರೆ ಅವರು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಮೂರು ಸಾವಿರ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬರೆದು ತುಂಬಾ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ನೇರವಾಗಿ ಯಾರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ? ನನ್ನ ಗುರುವೇ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ನೀನೂ ನಾನೂ ಯಾರು? ಶಿವನೇ.

ನನ್ನ ಗುರು ತುಂಬಾ ಸರಳ. “ಮೂಲವೆಂಬ ಕೊಳದಿಂದ” ಆ “ನಾಲ್ಕು ಕಟ್ಟನ್ನು” ಕೊಯ್ದುಬಿಡು. “ಓಡಿ ಓಡಿ ಒಳಗೆ ಬೆರೆತ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು” ತಿಳಿದುಕೋ. ತುಂಬಾ ಸರಳವಾಗಿದೆ.

ನನ್ನ ಸರಳತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಕೂಡ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ: “ತುಂಬಾ ಸಿಂಪಲ್ ಆಗಿದೆಯಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಾ ಇಷ್ಟು ದುಡ್ಡು?” ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಅದೇ ಸತ್ಯ. ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. ಸತ್ಯ ಯಾವಾಗಲೂ ಸರಳವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಎಲ್ಲರೂ ದೇವರು ಎಂದಾದರೆ

ನಾನು ದೇವರು, ನೀನು ದೇವರು, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ದೇವರು. ಎಲ್ಲರೂ ದೇವರು ಎಂದಾದರೆ ಹೇಗೆ ಬದುಕಬಹುದು? ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಹೇಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ, ಹೇಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ? ಮನೆಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುತ್ತೇವೆ; ಅದು ಏಸಿಗಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಕಳ್ಳತನಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಏನನ್ನು ಕದ್ದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ? ಕದ್ದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ? ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ. ತಿನ್ನಲಾಗದ್ದನ್ನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯನೇ ಹಣವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದ. ಅದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಟ್ಟು, ಅದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು “ನಾನು ಶ್ರೀಮಂತ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಎಷ್ಟು ಹಣ ಇದ್ದರೂ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ಕೊಡಲಾರರು. ನೀನು ದೇವರಷ್ಟು ವಿಶೇಷವಾದವನು ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಉಳಿದದ್ದೆಲ್ಲ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ?

ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ: ಈ ಬದುಕು ಒಂದು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಆಟ. ಹೀಗೆ ಬದುಕಲು ತುಂಬಾ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ನಾನು ತುಂಬಾ ಬದುಕಿರುತ್ತೇನೆ; ನಿಮಗೆ ಅದು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಆ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದರೆ ನಿಮಗೂ ಅದು ಬರಬಹುದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಈಗಲೇ ಕೂಡ ಬದುಕಿಬಿಡಬಹುದು. ಏನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.

“ನಾನು ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ, ಹೆಚ್ಚು ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬದುಕಲಿಲ್ಲ” ಎಂದರೆ, ಈಗಲೇ ಕೂಡ ಬದುಕಿಬಿಡಬಹುದು. ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದೇವರನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬಹುದೇ? ನಕಲಿಯಾಗಿ ಒಂದು ವಿಗ್ರಹ ಇಟ್ಟು, ಬೊಂಬೆಯಂತೆ ಪೂಜಿಸಬಹುದೇ? ಧರ್ಮದೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ? ನೀವು ಒಂದು ವಿಶೇಷವಲ್ಲವೇ?

ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ

ನೀವು ದೇವರಾಗುವಷ್ಟು ವಿಶೇಷವಾದ ಅರಿವು ಎಲ್ಲಿದೆ? ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲೇ. ಒಂದು ನಾಯಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, “ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರಾಣವಾಗಿ ಇರುವುದು ದೇವರು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ? ಅದು ನಾಯಿ.

ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಇವನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಹೋಗಿ ದೇವರು ಎಂದು. ನಾನೇ ಒಬ್ಬ ಕೆಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯ; ನನ್ನಲ್ಲಿ ದೇವರು ಹೇಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ?” ಹಾಗಾದರೆ ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ? ನೀವು ಮೂಲದಲ್ಲೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.

ನೀವು ವಿಶೇಷ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿಮಗೆ ಮರಳಿ ಕೊಡುವುದೇ ನನ್ನ ಕೆಲಸ. ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿರಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿನ್ನಿ, ಸಂಭ್ರಮದಿಂದಿರಿ. ನೀವು ಒಬ್ಬ ದೇವರಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ನನ್ನ ಗುರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ.