ตอนที่ 4 จาก 5
ความว่างคือพระเจ้า
บทความนี้เป็นตอนที่สี่ในบทความห้าตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Neeyum Naanum Eesane” (เธอและฉันคือพระเจ้า) ของศิวโยคี ศิวกุมาร และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ
สิ่งที่ผมมาพูดก็คือ “เธอและฉันคือพระเจ้า” ทำความเข้าใจให้ดี คุณและผมคือพระเจ้า ฉันคือพระเจ้า เธอก็คือพระเจ้า ผมรู้ว่าผมคือพระเจ้า และผมก็บอกคุณด้วยว่า เธอก็คือพระเจ้า
ความว่าง
พระเจ้าไม่ใช่วัตถุวิเศษอย่างที่คุณคิด ไม่ใช่วัตถุ ไม่ใช่ไฟ ไม่ใช่น้ำ ไม่ใช่ลม พระเจ้าคือสิ่งที่มีคุณสมบัติจะควบคุมสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดได้ โดยไม่แสดงตัวว่าตนเป็นใคร เราระบุไม่ได้ว่ามันเป็นอย่างนี้ จะเรียกว่าความว่างก็ได้ ถ้าตระหนักรู้ได้ มันก็มีอยู่ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ไม่มี มันก็เป็นแค่คำโกหก
ถ้าบอกว่า “ข้างหน้าเธอกับฉันมีความว่างอยู่” เขายอมรับไม่ได้เลย “เป็นไปได้ยังไง? ไม่มีอะไรเลยแล้วจะมีอยู่ได้ยังไง?” เธอพูด ฉันฟัง ระหว่างเราสองคนมีอะไรอยู่? คือการที่เธอพูดและการที่ฉันฟัง ระหว่างเราสองคนมีความเข้าใจบางอย่างอยู่ มีความต้องการบางอย่างอยู่ นั่นแหละคือสิ่งที่เรามีร่วมกัน
ทำไมมนุษย์จึงยอมรับไม่ได้ว่าความว่างมีอยู่? เพราะเขาหลงอยู่กับวัตถุมาตลอดทุกยุคทุกสมัย เขาคิดว่าความรักต้องให้ช็อกโกแลต ต้องหอม ต้องกอด ต้องพูดคุย ต้องทำอะไรสักอย่าง นั่นแหละคือความรัก ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านั้นก็แปลว่าไม่มีความรักเลย แต่บางคนใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยความคิดถึงเพียงอย่างเดียว
ไข่ที่เต่าวางไว้ ใครสักคนอาจเอาไปฟักแล้วปล่อยลูกเต่าไป ลูกเต่าตัวนั้นจะลงทะเลไปหาแม่ของมัน แม่ก็จำได้และรับมันไว้ นกคุ่มก็เช่นกัน แม่ของมันรู้ว่า “นี่คือไข่ของฉัน” มันอยู่ในธรรมชาติของมันเอง ความว่างเก็บความละเอียดอ่อนทั้งหมดไว้อย่างนี้ ถ้าจะยอมรับก็ยอมรับ ถ้าไม่ยอมรับก็ไปเสีย ไม่ผิดอะไร
มีคนหนึ่งลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “คนนี้ขายสิ่งที่ไม่มีอะไรเลยให้พวกคุณ พวกคุณกำลังถูกหลอก” ผมจะทำอะไรได้? เขาจะพูดอย่างนั้นก็ได้ไม่ใช่หรือ? ผมพิสูจน์เรื่องนั้นไม่ได้ ถ้าผมแข็งแรง ผมยกน้ำหนักสิบกิโลให้ดูได้ แต่เมื่อผมบอกว่า “ผมเห็นความว่างด้วยตาของผม” แล้วเขาบอกว่า “คุณโกหก” ผมจะทำอะไรได้?
มีใครอีกที่พูดว่า “เธอและฉัน”
ไม่มีใครอื่นพูดถ้อยคำนี้เลย: “เธอและฉัน” คุณเคยได้ยินใครพูดอย่างนี้บ้างไหม?
บางคนพูดถึงทไวตะ (ทวินิยม) แล้วเพื่อจะทลายมัน ก็มีคนพูดถึงวิศิษฏาทไวตะ แนวคิดแรกบอกว่า พระเจ้าก็ส่วนพระเจ้า ฉันก็ส่วนฉัน เราสองคนไม่มีทางเป็นหนึ่งเดียวกันได้ พระเจ้ามีคุณลักษณะพิเศษเฉพาะ เธอเป็นสิ่งนั้นไม่ได้ ที่ว่า “เป็นพระเจ้า” นั้นล้วนเป็นเรื่องโกหก พระเจ้าก็ส่วนพระเจ้า มนุษย์ก็ส่วนมนุษย์ นั่นคือปรมาตมัน (วิญญาณสูงสุด) เธอคือชีวาตมัน (วิญญาณของแต่ละชีวิต) บางทีเธออาจได้เป็นมหาตมะ
เขาไม่เรียกทุกคนว่ามหาตมะหรอก มีใครพูดบ้างไหมว่า “มหาตมะศิวกุมารบรรยาย”? ลองพูดดูสิ พรุ่งนี้ลองมาเขียนในช่องความคิดเห็นก็ได้ว่า “ท่านมหาตมะศิวโยคีได้บรรยายไว้” มาดูกันว่าจะมีกี่คนที่เขียน
ชีวาตมันเป็นอะไรได้? เป็นมหาตมะได้ เป็นอะไรไม่ได้? เป็นปรมาตมันไม่ได้ เขาพูดแบ่งเป็นสองอย่างนี้ ไม่ใช่ ปรมาตมันนั่นเองที่กลายมาเป็นชีวาตมันมากมายเหล่านี้ ต้นไม้ พืช เถาวัลย์ ก็คือฉัน ทั้งหมดคือใคร? คือฉัน คือพระเจ้า พระเจ้าแผ่ซ่านอยู่ในทุกสิ่ง เป็นทุกสิ่ง สถิตอยู่ทั่วไปในทุกสิ่ง
พระเจ้าให้คุณสมบัติแก่เราไว้ที่ไหน? ท่านให้สิ่งของบางอย่างแก่เรา แล้วบอกว่า “ถ้าเรียนรู้ที่จะใช้สิ่งเหล่านี้ เธอก็จะได้สัมผัสความว่าง” ท่านให้ทั้งสิ่งของ และถ้าเธอได้สัมผัสความว่างด้วย เธอจะทำอะไรได้? เธอก็จะบรรลุถึงสิ่งนั้นได้เช่นกัน พระเจ้าได้มอบเครื่องมือเช่นนั้นให้เรา ได้สร้างมันไว้ให้เรา
ผู้ที่พูดออกมาตรง ๆ
มีคนหนึ่งพูดไว้ว่า “พระองค์ดำรงอยู่เพื่อบูชาพระองค์เอง” ในนั้นเขากำลังบอกว่า “ฉันคือพระเจ้า” และบอกในอีกรูปแบบหนึ่งว่า ถ้าเธอค้นพบสิ่งนั้น เธอก็คือพระเจ้า สิ่งที่ทั้งสองท่านพูดเป็นเรื่องเดียวกัน แต่เขาไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ เขาเขียนบทเพลงสามพันบท และบอกกลวิธีไว้มากมาย
ใครพูดออกมาตรง ๆ? ครูของผมนั่นเองที่พูดออกมาตรง ๆ ว่า เธอและฉันคือใคร? คือพระศิวะ
ครูของผมเรียบง่ายมาก จงตัด “มัดทั้งสี่” นั้น “จากสระแห่งราก” จงรู้จัก “แสงที่ผสานอยู่ภายใน ที่วิ่งตามหาแล้ววิ่งตามหาเล่า” เรียบง่ายมากทีเดียว
หลายคนเห็นความเรียบง่ายของผมแล้วก็เลิกไปเหมือนกัน: “มันก็ง่าย ๆ แค่นี้เอง เสียเงินตั้งเยอะเพื่อแค่นี้เหรอ?” จะทำอย่างไรได้? นั่นแหละคือความจริง มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ความจริงเรียบง่ายเสมอ
ถ้าทุกคนคือพระเจ้า
ฉันคือพระเจ้า เธอคือพระเจ้า เราทุกคนคือพระเจ้า ถ้าทุกคนคือพระเจ้า เราจะใช้ชีวิตกันอย่างไร? ลองคิดดู ถ้าทุกคนเข้าใจเรื่องนี้แล้ว เราจะให้กันอย่างไร จะรับกันอย่างไร? เราจะไม่ใส่กุญแจบ้าน เราจะปิดประตูก็เพื่อเปิดเครื่องปรับอากาศ ไม่ใช่เพราะกลัวขโมย
เขาจะขโมยอะไรไป? ขโมยไปแล้วจะทำอะไร? ของที่กินได้เขาก็กิน ของที่กินไม่ได้เขาก็เททิ้งไปเปล่า ๆ มนุษย์เป็นคนคิดค้นเงินขึ้นมาเอง คิดค้นแล้วแจกจ่ายให้ทุกคน แล้วก็เอามันมาอ้างว่า “ฉันเป็นคนรวย” ต่อให้มีเงินมากเท่าไร ก็ไม่มีใครให้ความเข้าใจแก่เราได้ ถ้าเธอเข้าใจว่าเธอพิเศษเทียบเท่าพระเจ้า คุณคิดว่าสิ่งอื่นทั้งหมดจะเป็นอย่างไร?
ผมพูดจากจุดนั้นว่า ชีวิตนี้เป็นเพียงเกมเล็ก ๆ ที่ไร้สาระ ยังมีโอกาสอีกมากมายที่จะได้ใช้ชีวิตแบบนี้ ผมคงใช้ชีวิตมาแล้วมากมาย คุณเพียงจำมันไม่ได้ ถ้าคุณทำการฝึกเหล่านั้น สิ่งนั้นก็อาจมาถึงคุณได้เช่นกัน ถ้าไม่ทำ ก็ใช้ชีวิตให้เต็มที่ตั้งแต่ตอนนี้เลยก็ได้ ไม่ผิดอะไรเลย
ถ้า “ฉันยังไม่ได้เสพสุขในโลกนี้อย่างเต็มที่ ยังไม่ได้กินมาก ยังไม่ได้ใช้ชีวิตให้ดี” ก็ใช้ชีวิตให้เต็มที่ตั้งแต่ตอนนี้เลยก็ได้ ไม่ผิด แต่เราควรปฏิเสธพระเจ้าหรือ? ควรตั้งรูปเคารพปลอม ๆ ขึ้นมาแล้วกราบไหว้เหมือนตุ๊กตาหรือ? ควรไปติดกับอยู่ในศาสนาหรือ? คุณไม่ได้เป็นคนพิเศษหรอกหรือ?
คุณไม่ยอมรับตัวเอง
ปัญญาอันพิเศษถึงขั้นที่คุณจะเป็นพระเจ้าได้นั้นอยู่ที่ไหน? อยู่ในมนุษย์ ถ้าไปบอกสุนัขว่า “สิ่งที่เป็นชีวิตอยู่ในตัวเจ้าคือพระเจ้า” มันจะยอมรับไหม? มันเป็นสุนัข
แต่มนุษย์พูดว่า “หมอนี่พูดเพื่อหลอกเรา มาบอกว่าเราเป็นพระเจ้า ตัวฉันเองก็เป็นคนเลว พระเจ้าจะมาอยู่ในตัวฉันได้อย่างไร?” ถ้าอย่างนั้น ใครไม่ยอมรับใครกันแน่? โดยพื้นฐานแล้ว คุณเองนั่นแหละที่ไม่ยอมรับตัวเอง
คุณเป็นคนพิเศษ งานของผมคือคืนตัวคุณกลับไปให้คุณ ขอให้คุณอยู่ดีมีสุข เฉลิมฉลองตัวเอง เคารพตัวเอง กินให้อร่อย ใช้ชีวิตอย่างรื่นเริง ผมถามคุณว่า คุณไม่ใช่พระเจ้าองค์หนึ่งหรอกหรือ? สิ่งที่ผมพูดก็คือสิ่งที่ครูของผมพูดไว้นั่นเอง