ಭಾಗ 2 / 5

"ನಾನು" ಇಲ್ಲವಾದರೆ

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ “ನೀಯುಮ್ ನಾನುಮ್ ಈಸನೇ” (ನೀನೂ ನಾನೂ ದೇವರೇ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಐದು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನು, ನೀನೂ ಒಳ್ಳೆಯವನು

ಒಬ್ಬ ಸ್ವಾಮಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಬೆಳೆದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ತಾವೇ ದೇವರು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? “ನೀನೂ ದೇವರು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹೇಳಬಹುದೋ ಇಲ್ಲವೋ?

“ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನು” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮೊದಲು “ನೀನೂ ಒಳ್ಳೆಯವನು” ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯವನು ಎಂದರೆ ಮಾತ್ರ ನನ್ನನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯವನು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ. “ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಳ್ಳೆಯವರು.” ನಾನು ಘೋರ ಪಾಪಿಯಾಗಿರಬಹುದು, ಕೊಲೆ ಅಪರಾಧಿಯಾಗಿರಬಹುದು, ಕಳ್ಳನಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೂ “ನೀನು ಒಳ್ಳೆಯವನು, ನಾನೂ ನಿನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ಒಳ್ಳೆಯವನು” ಎಂದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ಲೋಕ ಹೀಗೆಯೇ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ. ಈ ಮನುಷ್ಯರೂ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದಾರೆ.

ತಮ್ಮನ್ನು ದೊಡ್ಡವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದರೆ ನೀವು ಬೆರಗಾಗುತ್ತೀರಿ: “ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದ್ದನ್ನೇ ನೀವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ, ಗೊತ್ತಾ? ನಾನೂ ಹಾಗೆ ಕೊಡಬೇಕು ಅಂತಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.” ಅವರಿಗೂ ಅದಕ್ಕೂ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಕಾಫಿಪುಡಿ ಕೇಳಿದರೆ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ? “ನನಗೂ ಹಾಗೆ ಕೊಡುವ ಅಭ್ಯಾಸವೇ.” ಅದೇ ಹೆಂಗಸು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಮುಂಚೆಯಷ್ಟೇ ನಮ್ಮೆದುರು ಬೈದಿರುತ್ತಾಳೆ: “ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮಗುವೊಂದು ಬಂತು, ಚಾಕೊಲೇಟನ್ನೆಲ್ಲ ತೆಗೆದು ತಿಂದುಬಿಟ್ಟಿತು.”

“ಪಕ್ಕದ ಮಗು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ತಿಂದಿದ್ದಕ್ಕೇ ಇಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಲ್ಲ, ನೀವು ಕಾಫಿಪುಡಿ ಕೊಡುತ್ತೀರಾ?” ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳುತ್ತೇವೆಯೇ? ಏಕೆ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ? ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೂ ಅವರಿಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಕೇಳಿದರೆ, ಅವರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಏನಾದರೊಂದನ್ನು ಬೆಟ್ಟು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೆದರುತ್ತೇವೆ: “ನೀವು ಮಾತ್ರ ಏನು? ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳಿದಿರಲ್ಲವಾ?”

ಹಾಗಾಗಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಎರಡು ಸುಳ್ಳುಗಳೂ ವೇಷ ತೊಟ್ಟು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಇದ್ದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಮನುಷ್ಯ ಗುಣವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. “ಹೇಳಿದರೆ ಹೇಳಲಿ, ನಮಗೇನು?”

ಶಿವವಾಕ್ಕಿಯರ್ ಅವರನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋದವರು

ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಹೀಗೆಯೇ ನನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಶಿವವಾಕ್ಕಿಯರ್ ಅವರನ್ನು ಹೇಗೆ ದಾಟಿದರು? “ಹುಚ್ಚ, ಏನೋ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇವನು ಶಿವನಾಗಿಬಿಟ್ಟನಂತೆ, ಬೇರೆಯವರೂ ಶಿವನಂತೆ, ನೀನೂ ನಾನೂ ಈಶರಂತೆ, ಹೋಗಯ್ಯಾ” ಎಂದು.

ಎಷ್ಟು ನೋವಾಗಿದ್ದರೆ, ಈ ಜನರ ಮುಂದೆ ಮಾತಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿರಬೇಕು! ಈ ಜನರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. “ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಮೋಸ ಮಾಡಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದರು. ಈಗಲೂ ಹೇಳಬಹುದು: “ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.”

“ನೀನೇ ದೇವರು” ಪುಸ್ತಕ

ನಾನು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ, ಗೊತ್ತಾ? ಅದರ ಹೆಸರು “ನೀನೇ ದೇವರು”. ಎಲ್ಲವೂ ಮಾರಾಟವಾಗಿ ಮುಗಿದುಹೋಗಿದೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೂಡ ಒಬ್ಬರು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು: “ನೀನೇ ದೇವರು ಪುಸ್ತಕ ಇದೆಯಾ?” “ಇಲ್ಲರೀ, ಎಲ್ಲಾ ಮಾರಾಟವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.”

ಏಕೆ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತದೆ? ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. “ದೇವರು ಅಂದರೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ.” “ಹೇಗೆ?” ಎಂದು ಕೇಳದೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವವನೊಬ್ಬ; “ಹೇಗೆ?” ಎಂದು ಕೇಳದೆಯೇ ವಿರೋಧಿಸುವವನೊಬ್ಬ. ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವವನೂ ವಿರೋಧಿಸುವವನೂ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದಾರಲ್ಲವೇ? ಇದು ಹೇಗೆ, ಇದು ಯಾವುದರಿಂದ ಆಗಿದೆ, ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳುವವನು ಇಲ್ಲ.

“ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನಾ?” ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: “ಗೊತ್ತಿಲ್ಲರೀ. ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯವರೋ ಕೆಟ್ಟವರೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಲ್ಲೇ ಬದುಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿರಬಹುದು. ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಕಾಳಜಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿರಲು ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ.” ನೀವು ಹಾಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಅದು ಯಾರ ಸಮಸ್ಯೆ?

ಒಳ್ಳೆಯವನಿಗೆ ಒಂದು ಲಕ್ಷಣ

ಒಳ್ಳೆಯವನಿಗೆ ಒಂದು ಲಕ್ಷಣ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ: ಅವರು ಲಂಗೋಟಿ ಮಾತ್ರ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲ, ಪಂಚೆ ಉಡುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ಯಾಂಟ್ ಮಾತ್ರ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲ, ಜೀನ್ಸ್ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ, ಟೀ ಶರ್ಟ್ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಭೂತಿ ಪಟ್ಟೆ ಹಚ್ಚದೆ ಹೊರಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಹಾಕದೆ ಊರು ಸುತ್ತುವುದಿಲ್ಲ.

ನಮಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆಯವನು, ಕೆಟ್ಟವನು ಎಂಬ ಈ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಡಿ. “ಈಶನೇ” ಎಂಬ ಒಂದು ಪದವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: ನೀನೂ ನಾನೂ ದೇವರು.

ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಜ್ಯೋತಿ

ನನ್ನ ಗುರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ? “ಮಿಂಚಿನೊಳಗೆ ಮಿಂಚು ಹುಟ್ಟಿ, ಮಿಂಚು ಹರಡಿ, ಮಿಂಚಿನಲ್ಲೇ ಅಡಗುವಂತೆ.” ಒಂದು ಮಿಂಚು ಹೊಡೆದು ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಮಿಂಚಿನೊಳಗೇ ಅಡಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ “ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ”. ಮಿಂಚು ಎಂದರೆ ಬೆಳಕು, ಪ್ರಕಾಶ.

“ಓಡಿ ಓಡಿ ಓಡಿ ಓಡಿ, ಒಳಗೆ ಬೆರೆತ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ದಿನಗಳೂ ಕಳೆದುಹೋಗಿ ಬಾಡಿ ಬಾಡಿ ಬಾಡಿ ಬಾಡಿ ಮಡಿದುಹೋದ ಮಾನವರು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ, ಎಣಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ಕೋಟಿಯೇ.”

ಏನನ್ನು ಹುಡುಕಿ? ದೇವರನ್ನಲ್ಲ. ಒಳಗೆ ಬೆರೆತಿರುವ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು. ಅದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಹಲವು ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅದನ್ನು ಅರಿಯದೆಯೇ ಮನುಷ್ಯ ಸತ್ತುಹೋದ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ದೇವರ ಹೆಸರನ್ನೇ ಹೇಳಿಲ್ಲ.

ಮನುಷ್ಯ ತುಂಬಾ ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತಾನೆ. ಜನ್ಮ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಯಾವುದು ಬಂತು, ಯಾವುದು ಹೋಯಿತು ಎಂದೇ ತಿಳಿಯದೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಟಿಸಿ, ವಿಭೂತಿ ಹಚ್ಚಿ, ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಹಾಕಿ, ಏನಾಯಿತು?

ನೀನೇ ದೈವ ಎಂದು ಅರಿ

ನೀನು ಒಂದು ದೈವ. “ನೀನೇ ದೈವ ಎಂದು ಅರಿ” ಎಂದು ಭಾರತಿಯಾರ್ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಒಂದು ಸಾಲಿಗಾಗಿಯೇ ನಾನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಕವಿತೆ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ: “ಸೊಗಸಾದ ತಮಿಳನ್ನು ಪಳಗಿಸಿದ ಭಾರತಿ, ಸುಂದರ ತಮಿಳಿನ ಜೇನುಹುಳು.”

ನಾವು ಯಾವುದನ್ನು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಒಂದೋ ಕುರುಡಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಮೋಸ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. “ನಾನೇ ದೇವರು”, “ನಾನೂ ದೇವರೇ”, “ನೀನೇ ದೇವರು” ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿದಿರಾ? ಓದಿದ್ದರೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರಬಹುದು: ಯಾವಾಗ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು, “ನಾನು” ಇಲ್ಲದವನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆಯೋ, ಆಗ ನೀನು ಯಾರು? ದೇವರೇ.

ಸತ್ತ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಗೌರವ

ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಶವವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ, ನೋಡಿದ್ದೀರಾ? ಶವವಾದ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹಾರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಗೌರವ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಹಾರ ಹಾಕಿದರೆ ಅವರು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಹೋಗಿ, “ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆಯೇ? ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸತ್ತರೆ ಮಾತ್ರ ಗೌರವ; ಬದುಕಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲ. ಸರಿ ತಾನೇ?

ಅಮ್ಮ ತೀರಿಹೋದ ಮೇಲೆ, ಸೇಬು, ಹಣ್ಣಿನ ರಸ, ಹಣ್ಣು, ಸೀರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಟ್ಟು, ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ತೂಗುಹಾಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಏನು ಮಾಡಿದ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ? ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಮಗ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ. ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಅವರು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಂದು ಧೈರ್ಯ. ಆ ಸೇಬನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು.

ಅಮ್ಮ ಇದ್ದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಸೇಬು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು? “ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು, ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಇದನ್ನು ತಂದಿದ್ದೀಯಾ?” ಮಾಂಸ ತಂದರೆ, “ಮಾಂಸ ಅವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಿನ್ನಲು ಆಗುತ್ತದೆ? ನಿನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಇದೆಯಾ?” ಕುರಿಮಾಂಸ ತಂದರೆ, “ಕೊಬ್ಬು, ಕೋಳಿಮಾಂಸ ತರಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ” ಎಂದು ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದರೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಗಳೊಳಗೇ ಹೀಗೆ ನಾಟಕ ಆಡುತ್ತಾರೆ.

ಗುಟ್ಟಾಗಿ ತಂದು ಕೊಟ್ಟರೆ, “ಕಳ್ಳನ ಹಾಗೆ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ತಂದು ಕೊಟ್ಟರೆ, “ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹೇಗೆ ತಿನ್ನುವುದು?” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? ಹೀಗೆಲ್ಲ ಇದ್ದಾರೆ ಮನುಷ್ಯರು.

ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಕೆಲವರು. ತಪ್ಪೇ ಮಾಡಿದರೂ “ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ” ಎನ್ನುವವರೂ ಕೆಲವರು. ಬೇಕಂತಲೇ ಕೆಟ್ಟುಹೋದದ್ದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ; ಆದರೂ ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು, ಯಾವುದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂದೇ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಬದುಕುವ ಒಂದು ಗುಂಪು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಒಬ್ಬರು “ದೇವರು ನೀನೇ” ಎಂದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ತುದಿಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತು, “ನಾನೇ ದೇವರು, ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನೀನು ಮಾಡು” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.

ದೊಡ್ಡ ದೇವರು, ಚಿಕ್ಕ ದೇವರು

“ನೀನೂ ದೇವರು, ನಾನೂ ದೇವರು. ಆದರೆ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ಮಾಡು. ನಾನು ವಯಸ್ಸಾದ ದೇವರು, ನೀನು ಚಿಕ್ಕ ದೇವರು.” ವಯಸ್ಸು ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, “ನಾನು ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದ ದೇವರು, ನೀನು ಹಿಂದುಳಿದ ದೇವರು.”

ಇಲಾಖೆಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬದಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ಸಮಾಜ ಕಲ್ಯಾಣ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ ಎಂದು. ಒಳ್ಳೆಯದೇ. ಆದರೆ ಜಾತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೆಗೆಯುವಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ; ನೀವು ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ.

ನೀವು ಹೋಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತು, ಐವತ್ತು ಜನ್ಮ ಎತ್ತಿ ಬಂದರೂ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹುಟ್ಟಿದರೆ ಈ ಜಾತಿಗಳೆಲ್ಲ ಇರುತ್ತವೆ. ಹೆದರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ ದೇವರ ಬಳಿ ವರ ಕೇಳಬಹುದು: “ಸ್ವಾಮೀ, ಹೋದ ಸಲ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದಿರಿ; ಈ ಸಲ ಆ ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿ.” ಆ ದೇವರು ನಗುತ್ತಾನೆ: “ದೇವರು ನೀನೇ ಕಣೋ! ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೇಳುತ್ತೀಯಲ್ಲ? ನಾನು ಬರೀ ಒಂದು ಕನ್ನಡಿ ತಾನೇ!” ಅವನು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ವಿಷಯ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.

ಗುರು ಹೇಳುವ ಉಪಾಯಗಳು

ಇಲ್ಲಿ ಶಿವವಾಕ್ಕಿಯರ್ ಕೆಲವು ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಗುರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ?

“ಆನೆಮುಖದಂತಿರುವ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಕ್ಕೆ ಕೈಮುಗಿದರೆ ಕಲೆಗಳು, ಗ್ರಂಥಗಳು, ಜ್ಞಾನವೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುವವು.”

ಒಬ್ಬ ದೇವರಿಗೆ ಏನಿರುತ್ತದೆ? ಜ್ಞಾನ ಇರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಕಥೆಯೂ, ಎಲ್ಲ ವಿಚಾರವೂ, ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಾಂತವೂ ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂಥದ್ದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಾದರೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

“ಓಡಿ ಓಡಿ ಒಳಗೆ ಬೆರೆತ ಜ್ಯೋತಿ”ಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವುದು? ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:

“ಮೂಲವೆಂಬ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಮೊಳೆತು ಬೆಳೆದ ಜೊಂಡನ್ನು ಮುಂಜಾನೆಯೇ ಎದ್ದು ನಾಲ್ಕು ಕಟ್ಟು ಕೊಯ್ಯಬಲ್ಲಿರಾದರೆ ಬಾಲಕರಾಗಿ ಬಾಳಬಹುದು.”

ಆ ಬೆಳಕನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು, ಆ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಇನ್ನೊಂದನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:

“ಶಂಖ ಎರಡು, ಕಹಳೆ ಒಂದು, ಇವು ನುಣುಪಾಗಿ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಎರಡು ಶಂಖಗಳನ್ನೂ ಊದಿ ಮಂಕಾಗಿ ಮಡಿಯುವ ಮಾನವರು ಎಷ್ಟೋ; ಎರಡು ಶಂಖಗಳನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಕಹಳೆಯನ್ನು ಊದಬಲ್ಲಿರಾದರೆ…”

ಹೀಗೆ ತುಂಬಾ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬರೆದಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಲಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣು, ಗರ್ಭ ಧರಿಸದ ಕುಳಿ, ಗರ್ಭಗೃಹ.

ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ಜಾಗ

ಈ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ನೀನು ಮಾಡಿದರೆ ನಿನಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಜಾಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಜಾಗ. ಬ್ರಹ್ಮ, ಅಜ, ವಿಷ್ಣು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದನ್ನೂ, ಏಳು ಲೋಕಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದನ್ನೂ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾಟಿ ನೀನು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು? ಇರಬಹುದು. “ಇರಬಹುದು, ಇರಬಹುದು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.