ಭಾಗ 3 / 5

ಪಳಗಿಸಲಾದ ಪ್ರಾಣಿ

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ “ನೀಯುಮ್ ನಾನುಮ್ ಈಸನೇ” (ನೀನೂ ನಾನೂ ದೇವರೇ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಐದು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಗುರು ಮತ್ತು ದೇವರು

ನನಗೆ ನನ್ನ ಗುರು ಬೇರೆ, ದೇವರು ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ ಅಷ್ಟೇ. ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ದೈವವನ್ನಾಗಿಸಬಹುದು; ನಾನು ದೇವರಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ರೂಪವಾಗಿ ಇರುವವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ನಿಮಗೆ ನಾನು ದೇವರು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ನಾನು ದೇವರಲ್ಲ. ನೀವು ನೇರವಾಗಿ ಬಂದು ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲ ದೇವರಿಗೆ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ; ದೈವಕ್ಕೆ ಮಾಡುವುದು. ದೈವಿಕತೆಯ ಸಲುವಾಗಿ ನೀವು ಗೌರವಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ನಾನಲ್ಲ. “ನಾನು” ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನಾನಲ್ಲ.

ದೇವರು ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ. “ನೀನೂ ನಾನೂ ಈಶನೇ” ಎಂದರಲ್ಲವೇ? ನೀನೂ ನಾನೂ ಈಶ ಯಾವಾಗ? ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ, ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ ಎಂದರೆ, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಯಾರು? ಈಶನೇ. ಇಲ್ಲಿ ಇರುವುದೆಲ್ಲ ಶುದ್ಧ ಬಯಲೇ. “ನಾನು” ಎಂಬುದು ಒಂದು ತೋರಿಕೆಯ ಹೊಳಪು; ಅದು ಒಂದು ಮಾಯೆ.

ಮಾಯೆ ಎಂದರೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ

ಈ ದೇಹ ಮಾಯೆ ಎಂದರೆ, ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ಇದು ಮಣ್ಣಿನಿಂದಲೂ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದಲೂ ಆದದ್ದು. ರೂಪ ತಳೆದಿರುವ ಮಣ್ಣೂ, ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವ ಮನಸ್ಸೂ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಆದವು. ಮಾಯೆ ಎಂದರೆ ನೀವು ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅರ್ಥವಲ್ಲ.

“ಮಣ್ಣೂ ಮಾಯೆ” ಎಂದು ಒಂದು ವಿಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಅದನ್ನೂ ನೋಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏನೋ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೂ ಅನಿಸಬಹುದು; ಅದು ನಿಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ. ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವವರು ಅದನ್ನು ಹೋಗಿ ನೋಡಿ. “ಮಾಯೆ” ಎಂದು ಇವರು ಏನು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಧರ್ಮ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ?

“ನೀನೂ ನಾನೂ ಈಶ” ಎಂಬುದನ್ನು ಧರ್ಮ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ? ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಇಲ್ಲ. ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಾಗಲೀ, ಚರ್ಚಿಗೆ ಹೋಗುವುದಾಗಲೀ, ಮಸೀದಿಗೆ ಹೋಗುವುದಾಗಲೀ ಬೇಕೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನೀವು ಪೂಜಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ನೀವು ಯಾಕಾಗಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ? ಪಳಗಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ. ಹೇಗೆ ಪಳಗಿಸಿದರು? ನಿಮಗೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದಾಗ.

ಪಳಗಿಸಲಾದ ಪ್ರಾಣಿ

ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಳಗಿಸುತ್ತಾರೆ? ಉಪವಾಸ ಕೆಡವುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಆಹಾರ ಹಾಕಬೇಕೆಂದರೆ, “ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಪಳಗಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಈ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ದಾಟಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಿನಗೆ ಮಾಂಸದ ತುಂಡು” ಎಂದು ಕಲಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮಾಂಸದ ತುಂಡಿಗಾಗಿ ಅದು ಬಂದು ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಮೃಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ತರಬೇತುದಾರ ಒಂದು ಡಬ್ಬಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಕೋಲಿಗೆ ಮಾಂಸ ಚುಚ್ಚಿ ಎತ್ತುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಸಿಂಹ ನೋಡುತ್ತದೆ: “ಸರಿ, ನಮ್ಮ ತುಂಡು ತಯಾರಾಯಿತು.” ಅವನು ಬಳೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಹಾರಿ ಬಂದು ತಿಂದು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಡಾಲ್ಫಿನ್ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೆ, ಎಸೆಯುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತು; ಅದು ಒಂದು ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ನಿಮಗೂ ಅದಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ನನಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ನಾನು ನಿಮಗಿಂತ ಬೇರೆಯಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರೆ, ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ ಮಾತ್ರ; ಅಷ್ಟೇ. ನಾನೂ ನೀವೂ ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬಂದು, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದ್ದೇನೆ.

ನಮ್ಮನ್ನು ಒಂದು ಮೃಗಾಲಯದಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಪಳಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ: ನೀನು ನಾಯಕ್ಕರ್, ನೀನು ಮುದಲಿಯಾರ್, ನೀನು ಚೆಟ್ಟಿಯಾರ್, ನೀನು ಪರೈಯರ್, ನೀನು ಹಿಂದೂ, ನೀನು ಕ್ರೈಸ್ತ, ನೀನು ಮುಸ್ಲಿಂ, ನೀನು ಹೀಗಿರಬೇಕು, ಹಾಗಿರಬೇಕು.

ಹೇಗೆ ಪಳಗಿಸಿದರು? ನಿನಗೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಕಷ್ಟ ಬರುತ್ತದೆ, ದುಃಖ ಬರುತ್ತದೆ, ಚಿಂತೆ ಬರುತ್ತದೆ; ದೇವರಿಗೆ ಕೈಮುಗಿದರೆ ಅದರಿಂದ ಕಾಪಾಡಲ್ಪಡುತ್ತೀಯ ಎಂದು.

ಪವಾಡಗಳೆಲ್ಲ ಚಮತ್ಕಾರಗಳು

ಸ್ವಾಮಿಗಳು, ಸತ್ಸಂಗ ನಡೆಸುವವರು ಹಲವರು ಹೀಗೆಯೇ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಪೊಂಗಲ್, ಉಸುಳಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಬರುವವರಿಗೆಲ್ಲ ವಿಭೂತಿ ಹಚ್ಚಿ ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಬರುವವರೆಲ್ಲ ಕಾಲಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ: “ಇವನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?” ನನಗೂ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದು ಬಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಏನನ್ನೋ ತೆಗೆದು ಕೊಡುವ ಹಾಗೆ ನಾನೂ ತೆಗೆದು ಕೊಡುತ್ತೇನೆಯೇ ಎಂದು ಕೂಡ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸ್ವಾಮಿ ನಾನಲ್ಲ.

ದೇವರು ಹಾಗೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲ. ಅಂಥದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ನೀವು ದೇವರ ಬಳಿ ಕೇಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವೆಲ್ಲ ಏನು? ಚಮತ್ಕಾರಗಳು. ಒಂದೇ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಓಡಿಸುವಂಥ ಚಮತ್ಕಾರಗಳು.

ಎರಡು ಚಕ್ರ ಇರುವಾಗಲೇ ಅದು ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯಕಾರಿ ವಿಷಯವೇ. ಕಲಿಯುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಅಪಾಯ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ತುಂಬಾ ಸುಲಭ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಪಾಯವೇ. ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನೀವು ತುಂಬಾ ಅಪಾಯದಲ್ಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ; ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ವಾಲಿ ನೋಡಿ, ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ದೇವರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ: “ನೀನ್ಯಾಕೋ ಸಮತೋಲನ ತಪ್ಪಿ ಬಂದೆ?”

ಒಂದು ಮಾಹಿತಿ ಸಾಕು

ಕೆಲವು ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಿಂತಿದ್ದ ಲಾರಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಸತ್ತುಹೋದರು ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಇದ್ದರು. “ಕುಡಿದು ಹೋಗಿದ್ದರು” ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ಅಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಾಹಿತಿ ಹೇಳಿದರೆ ನಾವು ಅಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಕುಡಿದು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಸತ್ತದ್ದು ಮಕ್ಕಳೇ ಅಲ್ಲವೇ?

ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಮಾಹಿತಿ ಹೇಳಿದರೆ ನಾವು ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಪಳಗಿಸಲಾದ ಪ್ರಾಣಿ. ನಮ್ಮನ್ನು ಪಳಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಧರ್ಮದೊಳಗೆ ಇರುವುದು ಅಂಥ ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಲ್ಲ. ಆರು ಅರಿವುಗಳಿದ್ದರೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪಳಗಿಸಬಹುದು. ಐದೇ ಅರಿವುಗಳಾದರೆ ಪಳಗಿಸಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ.

ಆ ಸಿಂಹವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಾಡಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿರಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ತರಬೇತುದಾರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, “ಇಗೋ ನಿನ್ನ ಮಾಂಸದ ತುಂಡು” ಎಂದು ನಿಂತರೆ ಅದು ಏನು ಮಾಡುತ್ತದೆ? ಅವನನ್ನೇ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಹಾಗಲ್ಲ. ಏನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಿದರೂ, “ಏನೇ ಆಗಲಿ, ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನಿಗಿಂತ, ಅಪ್ಪನಿಗಿಂತ, ಅಣ್ಣನಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವರು ಯಾರು?” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಅವನಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದವರೇ ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡವರು.

ಹಾಡಿನ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತೇ?

“ನೀನೂ ನಾನೂ ಈಶ” ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ಮೋಸ ಹೋಗಬಾರದು. ಅವರು ಏನು ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಯಾಕಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ದೇವರಾಗಿ ಹೇಗೆ ಅರಿತರು? ಈಗ ನನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ಹೋಗಿ ನೀವು ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಅವರು ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಅದರ ವಿವರಣೆ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ? “ಕಾಲಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣು” ಎಂದರೇನು, ಗೊತ್ತೇ? “ಗರ್ಭ ಧರಿಸದ ಕುಳಿ” ಗೊತ್ತೇ? ಎಂದಿಗೂ ಗರ್ಭವಾಗದ ಗರ್ಭಕುಳಿ ಯಾವುದು ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ?

ಒಂದು ಹಾಡಿನ ಅರ್ಥವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾನೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹಾಡಿಗೆ ಕುಣಿಯುತ್ತಾರೆ; ಆ ಹಾಡು ಏನು ಹೇಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಆ ಹಾಡನ್ನು ಬರೆಯುವವನು ಯಾವುದಕ್ಕೋ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ, ಹಾಡುವವನು ಯಾವುದಕ್ಕೋ ಹಾಡುತ್ತಾನೆ, ನಟಿಸುವವರು ಯಾವುದಕ್ಕೋ ನಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಹಾಡಿನ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಹಾಡುವ ಹಾಗೆಯೇ, ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ “ನೀನೇ ದೇವರು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?

ಗಂಡು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣು

ದೇವರು ಗಂಡಿಗೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ, ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೆಯೇ? ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ದೇವರಾಗಿರುತ್ತಾನೆಯೇ? ಗಂಡಿಗೆ ದಾರಿ ಕೊಟ್ಟು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ದಾರಿ ಕೊಡದೆ ಇರುತ್ತಾನೆಯೇ? “ಗಂಡು ತಲುಪಬಹುದು, ಹೆಣ್ಣು ತಲುಪಲಾಗದು” ಎಂದು ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೆಯೇ? ಅಷ್ಟು ಕೀಳುಮಟ್ಟದವನೇ ದೇವರು?

ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಎಂದು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದನೋ, ಅವಮಾನಪಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದನೋ? ಕೀಳಾಗಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದನೋ? ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಗೌರವಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಗಂಡಾಗಿಯೂ ಹೆಣ್ಣಾಗಿಯೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಯಾರು ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅಕ್ಕಿ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆಯೇ?

ಚಿನ್ನವನ್ನು ಯಾರು ತಟ್ಟಿದರೆ ಏನು, ಚಿನ್ನ “ಬೇಡ” ಎನ್ನುತ್ತದೆಯೇ? ಒಬ್ಬರು ಬಿರಿಯಾನಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಕ್ಕಿ “ಬೇಡ” ಎನ್ನುತ್ತದೆಯೇ? ಮಾಂಸ ಹೇಳುತ್ತದೆಯೇ? ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಹೇಳುತ್ತದೆಯೇ? ಈರುಳ್ಳಿ ಹೇಳುತ್ತದೆಯೇ? “ನೀನು ಈ ಕಸುಬು ಮಾಡುವವನು; ನೀನು ಮಾಡಿದರೆ ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತದೆಯೇ? ಯಾರು ಮಾಡಿದರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಇಷ್ಟು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯಗಳು ನಮ್ಮ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಇವೆ. ನಾನು ಮಾತಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಬಹುದು. ಮನುಷ್ಯ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಹೊಲಸು ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ತಿದ್ದಲೇ ಆಗದವನಂತೆ ಇದ್ದಾನೆ.

ಹೊಡೆದು ತಿದ್ದಿದರೂ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ? ಅರ್ಥವಾಗದವನಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಾನೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅರ್ಥವಾಗದೆಯೇ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಾನೆ. ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಯೋಚಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಯೋಚಿಸಬಾರದು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ, ಮೆದುಳನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಎಲ್ಲಿಟ್ಟೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಅವನೇ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ನೀನು ಜಾತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿದವನು

ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ನೀನು ದೊಡ್ಡವನು. ನೀನು ಮಹಿಮಾವಂತ, ಜಾತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ. “ಜಾತಿಯ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತೀಯಾ? ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು, ನೀನು ಜಾತಿಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಮೇಲೇರಿದವನು ಎಂದು. ಅದಕ್ಕೇ “ನೀನು ದೇವರು” ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ.

ನೀನು ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀಯ? “ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ, ನಾವು ಈ ಕುಲ, ಆ ಕುಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲು.” ಜಾತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿದವನು ಎಂದ ಕೂಡಲೇ, ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಜಾತಿಯೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯ.

ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಅರಿತರೆ ದೇವರು

“ಓಂ ಶಕ್ತಿ” ಎಂದು ಹೋದ ಸಲ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆ; ಇದು ಅದರ ಮುಂದುವರಿಕೆಯೇ. ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ. ಆದರೆ ಶಿವ ಹೇಗೆ ಇರಬಲ್ಲ? ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಇರಬಲ್ಲ. ಶೂನ್ಯ ಯಾವಾಗಲೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ಇರಬಲ್ಲದು. ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನು ಅರಿತರೆ, ನೀನು ದೇವರು.

“ಒಂದವನೇ ತಾನೇ” ಎಂದು ಬರೆದು ಆರಂಭಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. “ಒಂದು” ಎಂದರೇನು? ಸಂಖ್ಯೆ ಒಂದೇ? ಅಲ್ಲ. ನೀನು ಒಂದಾಗಬೇಕು; “ನಾನು” ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ಶೂನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಬೇಕು.

ಎಷ್ಟೋ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳನ್ನು, ಎಷ್ಟೋ ಕೋಟಿ ಜೀವಿಗಳನ್ನು, ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಾಣಿಸಂಕುಲಗಳನ್ನು, ಎಷ್ಟೋ ಗ್ರಹಗಳನ್ನು, ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಾಗದ, ನೋಡಲಾಗದ, ಅನುಭವಿಸಲಾಗದ, ತಿಳಿಯಲಾಗದ, ನನ್ನ ಮೆದುಳಿಗೆ ನಿಲುಕದಷ್ಟು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಒಂದು ಹೇಗಿದೆ? ಏನೂ ಇಲ್ಲದೆ ಇದೆ.

ನಡುವೆ ನಿಂತದ್ದು ಯಾವುದು?

“ನಾನದು ಏನೋ, ನೀನದು ಏನೋ, ನಡುವೆ ನಿಂತುದು ಏನೋ?” ನಾನಾದದ್ದು ಯಾವುದು, ನೀನಾದದ್ದು ಯಾವುದು? ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ, ನೀನು ಇದ್ದೀಯ; ನಡುವೆ ಇರುವುದು ಯಾವುದು? ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಪ್ರೀತಿ ಇರಬಹುದು, ಕೊಡುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಇರಬಹುದು.

ನೀನು ಗಂಡು, ನಾನು ಹೆಣ್ಣು ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಅಯಸ್ಕಾಂತದ ಹಾಗೆ. ಆ ಅಯಸ್ಕಾಂತ ಎಲ್ಲಿದೆ? ನೀನು ಕೊಡುತ್ತೀಯ, ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರೊಳಗೂ ಏನೋ ಒಂದೇ ಇದೆ. ಹಾಗೆ ಒಂದಾದರೆ, ನೀನೂ ನಾನೂ ಈಶ; ನೀನೂ ನಾನೂ ದೇವರು.

ಅರ್ಧವಲ್ಲ, ಪೂರ್ಣ

ನಾನೂ ಏನೂ ಅಲ್ಲ, ನೀನೂ ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಗಿರ್ಧ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. “ನೀನು ಒಂದು ಅರ್ಧ, ನಾನು ಒಂದು ಅರ್ಧ” ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲ. ಅರ್ಧ ಅರ್ಧವಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಒಂದಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಗಂಡು, ನಾನು ಒಂದು ಪೂರ್ಣ. ನೀನು ಹೆಣ್ಣು, ನೀನೂ ಒಂದು ಪೂರ್ಣ, ಉಮೆ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಇಟ್ಟಿರುವ ಶೂನ್ಯವೇ ಸತ್ಯ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರೊಳಗೂ ಶೂನ್ಯ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಸೇರಲು ಸಾಧ್ಯ. ನಡುವೆ ಒಂದು ತೆರೆ ಇದ್ದರೆ ಸೇರಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.