ಭಾಗ 4 / 4
ಹುಟ್ಟಿರುವುದೇ ಪಕ್ವವಾಗಲು
ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ಪಕ್ಕುವಂ” (ಪಕ್ವತೆ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ?
ಪಕ್ವವಾಗಿದ್ದರೆ “ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?” ಎಂದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಿರಿ. ಆದರೆ ಕೇಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಯಾರೋ ಏನೋ ಹೇಳಿದರೆ ಹಾಗೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ಅದೇನಾ ಪಕ್ವತೆ?
ಪಕ್ವವಾದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಬೇರೆಯವರು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಿಲ್ಲುವುದೂ ಇಲ್ಲ. “ಸರಿ ಸಾರ್, ನೀವು ಹೇಳುವುದೇ ಸರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ತನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ; ಆಗಲೇ ಅವರು ದಾರಿ ಬಿಡುವುದು.
ಸ್ಥಳ, ವಿಷಯ, ವ್ಯಕ್ತಿ
ಸ್ಥಳ, ವಿಷಯ, ವ್ಯಕ್ತಿ ನೋಡಿಯೇ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತವರಾಗಿದ್ದರೂ ಹೇಳಬಾರದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಾರದು. ಹೇಳಿದರೂ ನಾಟುವುದಿಲ್ಲ; ಅರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ. ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭ ಅರಿತೇ ಮಾತನಾಡಬೇಕು.
ನಾನು ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ. ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಾನು ಬೇರೆ ಮನುಷ್ಯ; ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದರೆ ಬೇರೆ ಮನುಷ್ಯ. ಒಬ್ಬರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಬೈಯಲು ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಅರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲ; ಹಕ್ಕು ಇರುವ ಕಡೆ ಮಾತ್ರ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಬೇರೆ ಕಡೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ. ಯಾರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೋ ಅವರಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ: “ಇದು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ.”
ಗುರುವಿನ ಬಳಿ ಹೋದರೆ ಬದಲಾಗಲೇಬೇಕು
ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ: ಇವನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಮನುಷ್ಯ. ನೀವು ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರೇ ಆಗಿರಬಹುದು; ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಇನ್ನೂ ಪಕ್ವವಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನೀನು ಗೆಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ; ಪಕ್ವವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೀಯ.
ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಯಾವ ನೀರನ್ನು ಸುರಿದರೂ ಅದು ಸಮುದ್ರದ ನೀರಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣು ಎಂಥ ನೀರನ್ನೂ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣಿನ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಗುರುವಿನ ಬಳಿ ಹೋದರೆ ನೀನು ಬದಲಾಗಲೇಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತೆ ಇರುತ್ತಾನೆ; ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದು, ಐದಾರು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.
ಹಾಗೆ ದೂರ ಹೋದ ಕುರಿಗಳು ಬಹಳಷ್ಟಿವೆ; ಕೆಲವು ನಾಚಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಬಂದುಬಿಡು. ಹೊಸದಾಗಿ ಒಬ್ಬನು ಬಂದರೆ ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನಲ್ಲವೇ? ಹಳೆಯದನ್ನು ನಾನು ಕಳೆದುಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ.
ನಿತ್ಯವೂ ಹೊಸದು
ಈ ಜಗತ್ತು ನಿತ್ಯವೂ ಹೊಸದು. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಮನುಷ್ಯ ಹೊಸಬನಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಪಕ್ವವಾದ ಮನುಷ್ಯ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.
ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೈದಿರುತ್ತೇನೆ; ಮರುದಿನ ಏನೂ ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ: “ನಿನ್ನೆ ಬೈದರೋ ಇಲ್ಲವೋ? ಬಹುಶಃ ಕನಸು ಕಂಡೆವೋ?” ನನ್ನೊಳಗೆ ಅಂಥದ್ದೇನೂ ಉಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಮನುಷ್ಯ ಇಂದು ಇಲ್ಲ. ನೀವೂ ತಿಂದ ಏಟನ್ನು ವಿಷದಂತೆ ಒಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡಬೇಡಿ.
ಹಕ್ಕಳೆಯೂ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಹುಣ್ಣೂ
ಪಕ್ವವಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಯೋಗಸಾಧನೆ, ಪಕ್ವವಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಗುರು. ಪಕ್ವವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪಕ್ವಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಅದನ್ನು ತಾಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಹುಣ್ಣು ಮಾಗಿ ಮೇಲೆ ಹಕ್ಕಳೆ ಕಟ್ಟಿದೆ. “ಹಕ್ಕಳೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಬಿಟ್ಟರೆ ಕಲೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಗುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರೂ ನಿನಗೆ ಕೇಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಸಿ ಗಾಯವಾಗಿದ್ದಾಗ ಅನುಭವಿಸಿದ ನೋವು ನಿನಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು; ಹಕ್ಕಳೆ ಕಿತ್ತರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೋ ಎಂಬ ಭಯ. ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಕೊಬ್ಬರಿ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚೋಣ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆಗೆಯಬಹುದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡು; ನೆನೆದರೆ ಹಕ್ಕಳೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ.” ಹಕ್ಕಳೆ ಹೋದರೆ ಮಾತ್ರ ಕಲೆಯೂ ಮಾಸುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವರು ಹುಣ್ಣನ್ನು ಕಟ್ಟಿಯೇ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಗಾಯ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ; ಅದಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುಹುಣ್ಣು ಎಂದು ಹೆಸರು. ಕಟ್ಟುಹುಣ್ಣು ಮಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ತೆರೆಯಬೇಕು, ಗಾಳಿಯೂ ತಾಗಬೇಕು. ಏಕೆ ಮಾಗಲಿಲ್ಲ? ದೇಹ ಪಕ್ವವಾಯಿತು; ಮನಸ್ಸು ಪಕ್ವವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ದೇಹ ಬೇರೆ, ನೀನು ಬೇರೆ
ದೇಹಕ್ಕೆ ಬರುವ ಕೊರತೆಗಳು ದೇಹಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ, ನಿನಗಲ್ಲ. ದೇಹ ಬೇರೆ, ನೀನು ಬೇರೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾದರೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ನೀತಿ ಎಂದರೇನು ಎಂಬುದೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.
ಪಕ್ವವಾದ ಮನುಷ್ಯ “ನಾನು ಈ ದೇಹ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ” ಎಂದು ಅರಿತಿರುತ್ತಾನೆ. “ದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ದೇಹದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸಮಾಜ ಹೇಳಿದ ನೀತಿ ಮಾತ್ರ ನೀತಿಯಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಮೀರಿದ ಒಂದು ನೀತಿ ಇದೆ. ಸಮಾಜಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲಾಗಿ ನಾನು ನೀತಿವಂತನಾಗಿರಬೇಕು.
ಕೊಡುವುದು ಮತ್ತು ಪಡೆಯುವುದು
ನಾನು ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದರೆ, ಅದು ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡದ್ದು. ಕೊಡುವುದರಿಂದ ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಲ್ಲ. ಕೊಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಆ ಅವಕಾಶಕ್ಕೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳಬೇಕು. “ನಾನು ಕೊಟ್ಟೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಆ ಕ್ಷಣವೇ ನೀನು ಸೋತುಬಿಟ್ಟೆ. ಆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ದೇವರು ಕೊಟ್ಟರು, ಪ್ರಕೃತಿ ಕೊಟ್ಟಿತು.
“ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ” ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರವೂ ಬೇಡ, “ಪಡೆದೆ” ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರವೂ ಬೇಡ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಪಡೆದು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇಟ್ಟು ಹೋಗುವವನು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ; ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಪಕ್ವವಾದರೆ, ಕೊಡಬೇಕಾದ ಕಡೆ ಕೊಟ್ಟು, ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ಕಡೆ ಪಡೆದು, ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಸಡಿಲವಾಗಿ ಇರುತ್ತೀಯ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಹಜವಾಗಿ ನೋಡಬಹುದು, ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಇರಬಹುದು. ಯಾವ ಧರ್ಮವೂ ನಿನಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ. ಅವನು ಮೂರ್ಖನಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಅವನ ಸಮಸ್ಯೆ; ನಾನು ಮೂರ್ಖನಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕಿದೆ.
ನಲವತ್ತು ದಿನಗಳ ಅಭ್ಯಾಸ
ಪಕ್ವವಾಗಿ ಬದುಕಿದರೆ ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ? ದೇವರ ಬಳಿಗೇ. ದೇವರಿಂದ ಬಂದೆವು, ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅನುಭವವಾಗಿ ಅರಿಯುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಭ್ಯಾಸ. ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಅನುಭವವಾಗಿಸಿ ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಲವತ್ತು ದಿನ ಬರಲು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ನೀನು ಸತ್ಸಂಗಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೀಯ, ನಾನು ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳಿ ಹೋಗುತ್ತೀಯ. ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಏನು ಗೊಂದಲವಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ನೂರು ವರ್ಷ ಬಂದರೂ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? “ಪಕ್ವತೆ”, “ಕೃತಜ್ಞತಾ ಭಾವ” ಎಂದು ವಿಷಯ ಕೊಡುತ್ತೀರಿ, ನಾನು ಮಾತನಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಪಕ್ವವಾದೆಯಾ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡೆಯಾ ಎಂದು ನನಗೆ ನೋಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಮಯವನ್ನು ನೀನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ತರಗತಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಒಬ್ಬನೇ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದರೆ, ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಲಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಪಕ್ವವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ.
ಅತಿರಸದ ಪಾಕ
ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ, ನೀವು ಸರಿಯಾಗುವವರೆಗೆ ತಿದ್ದುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ; ನೀವು ಏಟು ತಿನ್ನುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೀರಿ. “ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರಲ್ಲ” ಎಂದರೆ, ನೀನು ಸರಿಯಾಗುವವರೆಗೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡಲೇಬೇಕು.
ಅತಿರಸಕ್ಕೆ ಬೆಲ್ಲದ ಪಾಕ ಎಳೆ ಪಾಕಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು. “ಕಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ, ಕಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ” ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ; ಕಾಯಿಸದೆ ಪಾಕ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ? ಪಾಕ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಹಿಟ್ಟು ಹಾಕಿ ಕಲಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ತಟ್ಟಿ, ಎಣ್ಣೆಗೆ ಹಾಕಿ, ಬೆಂದು ಹೊರಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆಯೇ ಅದು ಅತಿರಸ. ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣಾದ ಹಣ್ಣೇ ಅತಿರಸ. ನೀವೂ ಹಾಗೆ ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣಾಗಬೇಕು.
ಹಣ್ಣಿನಿಂದ ಹಣ್ಣಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ
ಕೆಲವರನ್ನು ಕಾವು ಕೊಟ್ಟು ಹಣ್ಣು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಕೆಲವರನ್ನು ಹೊಗೆ ಹಾಕಿ, ಕೆಲವರನ್ನು ಬೇವಿನ ಕಡ್ಡಿ ಚುಚ್ಚಿ. ಹಣ್ಣಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ. ಸೀಬೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಹಣ್ಣು ಮಾಡಬೇಕೋ ಹಾಗೆ, ಬಾಳೆಹಣ್ಣನ್ನು ಹೇಗೆ ಹಣ್ಣು ಮಾಡಬೇಕೋ ಹಾಗೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಹಣ್ಣು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
“ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಏಕೆ ಬೇರೆ ರೀತಿ? ನನಗೂ ಅದೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹಣ್ಣಿನಿಂದ ಹಣ್ಣಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಒಂದು ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುದ್ದಾಡುವಾಗ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು “ನನ್ನನ್ನೂ ಹಾಗೆ ಮುದ್ದಾಡಿ” ಎಂದರೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು ಸಾಧ್ಯ, ಕೆಲವು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಹುಟ್ಟಿರುವುದೇ ಪಕ್ವವಾಗಲು
ನಾನು ಯಾವ ಕಡೆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಯಾವುದನ್ನು ಒಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು: ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾರು ಕೇಳಬೇಕು? ನೀವೇ. ಪಕ್ವವಾಗಲು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ನಾನು ನಿಮಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ನೀವೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು. “ನಾನು ಮಾತ್ರ ನಿನಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಕೊಡಬಲ್ಲೆ” ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲ. ದೇವರು ನಿನಗೆ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ: ಈ ಜೀವನ. ನೀನು ಹುಟ್ಟಿರುವುದೇ ಪಕ್ವವಾಗಲು. ಪಕ್ವವಾಗದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟು. ಅಷ್ಟೇ.
ಅದರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಶಿಕ್ಷೆಯೇನೂ ಇಲ್ಲ; ಸುತ್ತುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. “ಉಪದೇಶ ಏಕೆ, ಪ್ರವಚನ ಕೇಳಿದರೆ ಸಾಲದೇ?” ಎಂದು ಕೆಲವರು ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಊರು ಸೇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ದೇಹವನ್ನಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪಕ್ವಗೊಳಿಸು
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಪಕ್ವವಾಗಬೇಕಾದದ್ದು ದೇಹವಲ್ಲ. ದೇಹವನ್ನು ಪಕ್ವಗೊಳಿಸಲು ನೀವು ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ತಪ್ಪು. ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಆಹಾರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಂದು ದೇಹವನ್ನು ಪಕ್ವಗೊಳಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.
ನೀನು ಏನನ್ನು ತಿಂದರೂ ಅದೇ ಆಗಿಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ನವಿಲಿನ ಮಾಂಸ ತಿಂದರೆ ನವಿಲಾಗುತ್ತೀಯಾ? ಭತ್ತ ತಿಂದರೆ ಭತ್ತವಾಗುತ್ತೀಯಾ? ಕಬ್ಬು ತಿಂದರೆ ಕಬ್ಬಾಗುತ್ತೀಯಾ? ಏನನ್ನು ತಿಂದರೂ ಈ ದೇಹ ಏನಾಗಬೇಕೋ ಅದೇ ಆಗುತ್ತದೆ; ಅದು ದೇಹಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತು.
ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು ಎಂದು ವಿಟಮಿನ್ ಮಾತ್ರೆ ನುಂಗುತ್ತೀರಿ; ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾದದ್ದು ಮೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆ ವಿಟಮಿನ್ ಸಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನಗುತ್ತಾ “ಹೋಗೋ” ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಬೇಕಾದರೆ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕೇಳಿ. ಕೆಲವರು ಬಹಳ ತಿಂದರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಆ ದೇಹದ ರಚನೆ. ಆಹಾರ ದೇಹವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನನ್ನು ಪಕ್ವಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೋ
ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಸರಿಯಾದ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಪಕ್ವಗೊಳಿಸಬೇಕು. ನನ್ನ ಪ್ರವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಮನಸ್ಸು ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ಆಸನಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗಿಯೇ ಇವೆ. ಇದು ಒಂದು ಅವಕಾಶ.
ದೇವರು ಇಟ್ಟಿರುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಅದು ನಿನ್ನ ತಪ್ಪು; ಆಮೇಲೆ ಗೋಳಾಡುತ್ತೀಯ. ನಾನು ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಹಣ ಇರುತ್ತದೆ; ನಾನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ನಿನ್ನನ್ನು ಪಕ್ವಗೊಳಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಬೆಂದುಬಿಡು; ಆಗಲೇ ಅತಿರಸವಾಗುತ್ತೀಯ. ಕುದ್ದು ಹೋಗಬೇಡ. “ಬೈಯುತ್ತಾರೆ” ಎಂದೆಲ್ಲ ಭಾವಿಸಬೇಡ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹರಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿ ಎಂಬ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಇದು. ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರವಚನಗಳಿಗೂ ಆಧಾರ ಒಂದೇ: ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು.
ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದರೆ, ವೇದಿಕೆಯ ಶಿಷ್ಟಾಚಾರ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬಹಳ ಜನ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೆ ಅದು ಯಾರ ಸಮಸ್ಯೆ?
ತಾವೋ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷ
ತಾವೋ ಎಂದರೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವುದು: ಒಂದು ಶಿಸ್ತು, ಅದರೊಳಗೆ ಬರುವುದು. ಇದು ನನ್ನ ತಾವೋ, ಇದು ನನ್ನ ಸ್ಥಾನ. ಪಕ್ವವಾದರೆ ನಿನ್ನ ತಾವೋ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಅರ್ಥವಾದರೆ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಇರಬಹುದು, ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಇರಬಹುದು. ಏನೇ ಆಗಲಿ, ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವುದೇ ಗುರಿ.
“ನನಗೆ ಏನೂ ಬೇಡ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಸಾಕು, ನೀವು ಗೆದ್ದುಬಿಟ್ಟಿರಿ. ನಿನ್ನ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ನೀನೇ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬೇಡ. ಏನಾದರೂ ಅಡ್ಡಿಯಾದರೆ “ನೀನು ನನಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ” ಎಂದು ಹೇಳು. ಅದರ ನಂತರವೂ ಅದು ಇದ್ದರೆ, “ಸರಿ” ಎಂದು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು.
“ನನಗಾಗಿ ನೀನು ಅಳು, ನನಗಾಗಿ ದುಃಖಪಡು” ಎಂದು ಕೇಳುವವರು ಬಹಳ ಜನ. ಆ ಮನುಷ್ಯ ನಾನಲ್ಲ. “ಅದೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಅಲ್ಲಪ್ಪ, ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು” ಎಂದೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಜೊತೆಗೂಡಿ ಅಳುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಅಳುವ ಆಟ ಆಡಲು ನಾವು ಬಂದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಬಂದಿರುವುದೇ ಸಂತೋಷವಾಗಿ, ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಇರಲು. ಇನ್ನೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ.
ಹಾರೈಕೆ
ಚೆನ್ನಾಗಿರಿ. ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರಿ. ಸಂಭ್ರಮದಿಂದಿರಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮೌಲ್ಯಯುತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನಾನು ಒಂದು ಅವಕಾಶ; ನನ್ನನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.