ಭಾಗ 1 / 4

ಅತಿರಸ, ಹಕ್ಕಳೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತ ಹೊಲ

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ಪಕ್ಕುವಂ” (ಪಕ್ವತೆ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಗುಂಪು ಸೇರುವುದಕ್ಕೂ, ಒಬ್ಬನನ್ನು ಹೊಗಳಿ ಕುಣಿಯುವುದಕ್ಕೂ, “ಜೈ” ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಮನುಷ್ಯ ಪಳಗಿದ್ದಾನೆ. ಜಾತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ, ಜಾತಿ ಸತ್ಯ ಎಂದು ನಂಬುವುದಕ್ಕೂ ಪಳಗಿದ್ದಾನೆ. ಧರ್ಮವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ, ಧರ್ಮದ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೂ ಪಳಗಿದ್ದಾನೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಪಕ್ವನಾಗಿಲ್ಲ? ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ.

ಈ ಜಗತ್ತು ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎನ್ನುವುದು ಯಾರ ಸಮಸ್ಯೆ? ಅದು ಜಗತ್ತಿನ ಸಮಸ್ಯೆ. ಯಾರಾದರೂ ಪಕ್ವರಾಗುತ್ತಾರೋ ಎಂದು ಕಾಯುವುದು ನನ್ನ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಪಕ್ವನಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪ್ರಕೃತಿ, ಅಥವಾ ದೇವರು, ನನಗೆ ಈ ಬದುಕನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ನೀನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ ಪಕ್ವನಾಗುವುದಕ್ಕೆ. ನಿನ್ನೊಳಗೆ ನೀನು ಎದ್ದುಬಿಟ್ಟರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಪ್ರೀತಿಯೂ ಕರುಣೆಯೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಅವು ಯಾಕೆ ನಿನಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ? ನೀನು ಇನ್ನೂ ಪಕ್ವನಾಗಿಲ್ಲ.

ಪಕ್ವತೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇನಾ?

ನಿನ್ನ ಪಕ್ವತೆ ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಪಕ್ವತೆಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ದಾಟಿ ಬಂದ ದಾರಿ, ನಿನ್ನ ಅನುಭವಗಳು, ನಿನಗೆ ಆದ ಸಂಗತಿಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ “ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಪಕ್ವರಾಗಿ” ಎಂದು ಹೇಳಬಾರದು.

ಪಕ್ವತೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ, ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ, ಸಮಯದಿಂದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ನೀತಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ನೀತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಬದುಕುವುದು ಪಕ್ವತೆಯಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ನೀತಿಯನ್ನೂ ದಾಟಿ, ನಾನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು, ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವವನು ಮಾತ್ರ ಪಕ್ವನಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಪಕ್ವತೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಪಡೆಯಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೆ ಧರ್ಮವಾಗಲೀ ಭಾಷೆಯಾಗಲೀ ಅಡ್ಡಿಯಲ್ಲ.

ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಪಕ್ವನಾಗಬಹುದು?

ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತದೆ. ಉಳಿದವೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ಹಾಗೆಯೇ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಸಿಂಹ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹುಲಿಗಾಗಲೀ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಣಿಗಾಗಲೀ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲೆ ಪಕ್ವತೆ ಎಂಬುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಈಗಾಗಲೇ ಪಕ್ವವಾಗಿಯೇ ಇದೆ; ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲೆ ಅದರಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಪಕ್ವನಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಮಿತಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ದೂರ ಪಕ್ವನಾಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಪಕ್ವತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲೇಬೇಕು. ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೂ ನಾವು ಪಕ್ವರಾಗಿರಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಪಕ್ವನಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅವನು ಮಾತನಾಡುವ ರೀತಿಯೇ ಬೇರೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅತಿರಸ ಯಾಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ?

ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ತುಂಬಾ ಕಾಲ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ “ಅತಿರಸ ಮಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಅಕ್ಕಿ ಹಿಟ್ಟು, ಸಕ್ಕರೆ, ಪಾಕ ಕಾಯಿಸಿ, ತೆಗೆದು ತಟ್ಟಿ ಎಣ್ಣೆಗೆ ಬಿಡಬೇಕು. ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಸಾರಿಸಿ, ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಿ, ದೇವರಿಗೆ ಕೈಮುಗಿದು, ಉಪವಾಸವಿದ್ದು ಪಾಕ ಕಾಯಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅತಿರಸ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಅತಿರಸ ಮಾಡದೆಯೇ ಮುಗಿದುಹೋಯಿತು.

ಬೆಲ್ಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅತಿರಸ ಮಾಡಿದರೆ, ಅಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಕಚ್ಚಲೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದು ಒಡೆದೇ ತಿನ್ನಬೇಕು. ಯಾಕೆ? ಆ ಪಾಕದ ಹದ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸಕ್ಕರೆ ಕುದಿಯುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ತೆಗೆದು ನೀರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ತಂತಿಯ ಹಾಗೆ ಎಳೆಯಬೇಕು. ಆ ಹದದಲ್ಲಿ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಅಳತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹಿಟ್ಟನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು. ಅಷ್ಟೇ ಬಿಸಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಸಬೇಕು. ತುಂಬಾ ಕುದಿಯಲು ಬಿಡಬಾರದು; ಹದವಾಗಿ ಇಳಿಸಿಬಿಡಬೇಕು. ತಕ್ಷಣ ಮಾಡಬಾರದು. ಒಂದು ಎರಡು ದಿನ ನೆನೆಯಲು ಬಿಟ್ಟು, ಆಮೇಲೆ ತೆಗೆದು ತಟ್ಟಿ, ಮೇಲೆ ಗಸಗಸೆ ಹಾಕಿ ಕರಿಯಬೇಕು.

ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದು ಅತಿರಸ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೇ ಒಂದು ಹದ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಹೌದಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಅತಿರಸ ಮಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಂದೂಕನ್ನಾದರೂ ಹಾರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ಅತಿರಸವನ್ನು ಕರಿಯಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ (ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಎರಡಕ್ಕೂ “ಸುಡು” ಎಂಬ ಒಂದೇ ಪದ). ಬಂದೂಕನ್ನು ಕೊಡಿಸಿ “ಹಾರಿಸು” ಎಂದರೆ, ಢಪ್ಪೆಂದು ಹಾರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಹೊಡೆದರೂ ಹೊಡೆದುಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಅತಿರಸವನ್ನು ಕರಿಯಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಹಿಟ್ಟಿನ ಹದವೂ ಪಾಕದ ಪಕ್ವತೆಯೂ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವೂ ಪಕ್ವ ಮನುಷ್ಯ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಅಪಕ್ವ ಮನುಷ್ಯ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಹದವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಯೇ? ಇಲ್ಲ. “ಪಕ್ವತೆ” ಎಂಬ ಒಂದು ಪದವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಪಕ್ವತೆ ಬೇಕು.

ಗಾಯದ ಮೇಲೆ ಬರುವ ಹಕ್ಕಳೆ ಏನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ?

ಗಾಯವಾಗಿ, ಕೀವು ತುಂಬಿ, ಒಡೆದು, ಮೇಲೆ ಒಣಗಿಬಿಟ್ಟರೆ “ಹಕ್ಕಳೆ ಬಂತು” ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ (ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಳೆಗೆ “ಪಕ್ಕು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, “ಪಕ್ಕುವಂ” ಪದಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರದ್ದು). ಆಗ ಅದು ಪಕ್ವವಾಯಿತು. ಪಕ್ವವಾಗಿ ಏನಾಯಿತು? ಹಕ್ಕಳೆ ಕಿತ್ತು ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಗಾಯ ಮಾಯ್ದಿರುತ್ತದೆ.

ಈ ದೇಹ ತುಂಬಾ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದು. ಪ್ರಕೃತಿಯೋ ದೇವರೋ, ನೀವು ಯಾವುದನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ನಂಬಿಕೊಳ್ಳಿ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟ. ಆದರೆ ಈ ದೇಹ ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯದ್ದು. ಗೀರಿದರೆ ಅದೇ ರಕ್ತವನ್ನು ಒಣಗಿಸಿ ಮಾಯಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. “ನೀನು ಔಷಧಿ ಹಚ್ಚಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಯುತ್ತೇನೆ, ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಕೊಡದೆ ಮಾಯುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಯಾವ ದೇಹವೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ರೋಗ ಬಂದರೂ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ದೇವರು ನಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ಆದರೆ ಈ ದೇಹವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ತುಂಬಾ ಜನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಔಷಧಿಗಳಿಂದ, ಕೆಡಿಸಿದ ಆಹಾರದಿಂದ, ಕೃತಕ ತರಕಾರಿಗಳಿಂದ, ತಿಂದದ್ದು ಜೀರ್ಣವಾಗಲೇ ಆಗದಂತೆ ನಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಹೌದಲ್ಲವೇ? ದೇಹ ಹದವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು.

ದೇಹಕ್ಕೆ ಯಾರು ಕಲಿಸಿದರು?

ಭಗವಂತ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಹದವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಬೆಕ್ಕನ್ನೂ ಹುಲಿಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದ ರೀತಿ ಬೇರೆ, ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮಾಡಿದ ರೀತಿ ಬೇರೆ. ದೇಹದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ಪಕ್ವವಾಗಿದೆ, ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಇದೆ. ನೀವು ಅದಕ್ಕೆ ಏನನ್ನೂ ಕಲಿಸಿಕೊಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಮೀಸೆ ಬರಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ಯಾವ ದೇವರಲ್ಲೂ ಯಾವ ದೈವದಲ್ಲೂ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. “ನಾನು ಗಂಡಾಗಬೇಕು”, “ನಾನು ಹೆಣ್ಣಾಗಬೇಕು” ಎಂದು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದು ಆಯಿತು. ದೇಹ ತಾನಾಗಿಯೇ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿತು.

ದೇಹದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಅಂತರವೂ ಅಡ್ಡಿಯಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಗಂಡಿಗೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಪಕ್ವವಾದ, ಪೂರ್ಣವಾದ ಒಂದು ವಯಸ್ಸು ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ, ದೇಹ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಗೆ ವಯಸ್ಸು ಅಡ್ಡಿಯಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಸಮಾಜ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. “ಹತ್ತು, ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಅಂತರವಿದ್ದರೆ ಅವನು ನಿನಗೆ ತಕ್ಕವನಲ್ಲ. ಬೇಗ ವಯಸ್ಸಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕೇಳುವುದು ಇಷ್ಟೇ: ಯಾವುದು ಪಕ್ವತೆ ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ, ಸಮಾಜ ನಿನಗೆ ಏನನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೋ ಅದನ್ನೇ ಪಕ್ವತೆ ಎಂದು ನೀನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ.

ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಪಕ್ವವಾಗಿವೆಯೇ?

ಬೆಕ್ಕು ಪಕ್ವವಾಗಿದೆ, ನಾಯಿ ಪಕ್ವವಾಗಿದೆ, ಸಿಂಹ ಪಕ್ವವಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಪಕ್ವನಾದ ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ತನಗೆ ಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡುವುದನ್ನೇ ಒಂದು ಕೆಲಸವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾಟಕವೂ ಸಿನಿಮಾವೂ ಓಡುತ್ತವೆ. ಈಗ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಬರೆದು, “ಹೀಗೆಲ್ಲ ಇದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಅವನೇ ನಟಿಸಿ, ಅವನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಹಕ್ಕಳೆಯ ಹಾಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ?

ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀನು ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದು ತಪ್ಪಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಿನ್ನ ಪಕ್ವತೆ ಹೇಗೆ? ಪಕ್ವವಾಗಿಲ್ಲ. ನೀನು ಒಂದು ಕಡೆ ಹಕ್ಕಳೆಯ ಹಾಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ. ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತು ಎಸೆಯಬೇಕು. ಹಕ್ಕಳೆ ತೆಗೆದರೆ ಮಾತ್ರ ಗಾಯ ಮಾಯುತ್ತದೆ. ಹಕ್ಕಳೆಯನ್ನು ಹದವಾಗಿ ತೆಗೆದುಬಿಡಬೇಕು; ಆಗಲೇ ಪಕ್ವತೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಹಕ್ಕಳೆಯ ಕೆಳಗೇ ಕೀವು ತುಂಬಿಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಮನಸ್ಸಿಗಾದ ಗಾಯದ ಕಲೆ ಯಾಕೆ ಮಾಯುವುದಿಲ್ಲ?

ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟ ಗಾಯ ಒಳಗೆ ಮಾಯುತ್ತದೆ; ಮಾಯುವುದಿಲ್ಲ ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ಸುಟ್ಟ ಕಲೆ.

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಕಲೆ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದು. ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಲೆ ಉಂಟಾದರೆ ಮಾಯುತ್ತದೆ. ನಾಳೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸರ್ಜರಿ ಮಾಡಿ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಗುರುತೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗಾದ ಕಲೆಯನ್ನು ಹಾಗೆ ಮಾಯಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಯಾರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು? ನಮ್ಮ ತಾತ ವಳ್ಳುವರ್‌ಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ದೇಹವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಏನೂ ಮಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆಗಲೇ ಹೇಳಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.

ಹೊಲವನ್ನು ಹದಗೊಳಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?

ಒಂದು ಹೊಲವನ್ನು ಹದಗೊಳಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆಯೇ, ಅಥವಾ ಉಳುತ್ತೇವೆಯೇ? ಅದರಲ್ಲೂ “ಅಗಲವಾಗಿ ಉಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಆಳವಾಗಿ ಉಳು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಬೇಕೆಂದರೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಬೇಕು?

“ತಮ್ಮಾ ರಾಜಾ, ಏಳು, ಬೆಳಗಾಯಿತು ನೋಡು. ಹೊದಿಕೆಯ ಸೆರೆಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ತಕ್ಷಣ ಬಾ” ಎಂದು ಹಾಡು ಹಾಡುತ್ತೇವೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ಮಲಗುವ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಡನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತೇವೆ? ನಡುಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು. ಅದು ಅವನ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆಯೇ?

“ಏಳು, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು.” “ಇವತ್ತು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮ.” “ಯಾಕೆ?” “ಹೊಟ್ಟೆ ನೋಯುತ್ತಿದೆ.” “ನನ್ನ ಮುದ್ದೇ, ಇವತ್ತು ಹೋಗಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲವಾ? ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಟ್ಯೂಷನ್ ಮೇಷ್ಟ್ರನ್ನು ಇಟ್ಟು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ” ಎಂದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಟ್ಯೂಷನ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಬೇರೆ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ಅವನು ಇನ್ನೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಈಗ ಯಾವುದು ಪಕ್ವತೆ? ಹೊಲವನ್ನು ಸವರಿಕೊಡುವುದೇ? ಬೀಜವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹೊಲದ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಿ, “ನೀರು ಹಾಕಿದರೆ ಮುಳುಗಿಹೋಗುತ್ತದಲ್ಲ” ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಿಂಪಡಿಸಿ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ, ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದು ಗಿಡವಾಗಿ ನಾನು ಕೊಯ್ಲು ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತೇನೆಯೇ? ಸಾಧ್ಯವೇ?

“ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹೊಲವನ್ನು ಅಗೆದು, ಸೋಮಾರಿತನವಿಲ್ಲದೆ ನೇಗಿಲು ಹೂಡಿ” ಎಂದು ಹಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆ ಹೊಲವನ್ನು ಅಗೆದು, ಉತ್ತು, ಬದು ಕಡಿದು, ನೀರು ಹಾಯಿಸಿ ನೆನೆಯಲು ಬಿಟ್ಟು, ಮತ್ತೆ ಕೆಸರು ಮಾಡಿ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆಯೇ ಆ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಸಿ ಬಿಡಬೇಕು. ಸಸಿಯನ್ನು ಬೇರೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿ, ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ನೆಟ್ಟು, ಚೆನ್ನಾಗಿ, ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಇಡಬೇಕು. ನೆಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂದುಬಿಡಬಾರದು. ನಡುವೆ ಕಳೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತು ಎಸೆಯಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಹೊಲ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ನಿನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ನೀನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ? ಪಕ್ವತೆ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ?