ตอนที่ 4 จาก 4
เกิดมาก็เพื่อสุกงอม
บทความนี้เป็นตอนที่สี่ในบทความสี่ตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Pakkuvam” (ความสุกงอม) ของศิวโยคี และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ
จะยอมรับสิ่งที่ใครก็ไม่รู้พูดหรือ
ถ้าคุณสุกงอม คุณจะถามตัวเองว่า “ผมควรทำอะไร” แต่คุณไม่ยอมถาม ใครก็ไม่รู้พูดอะไรมา คุณก็ยอมรับไปทั้งอย่างนั้น นั่นคือความสุกงอมหรือ
คนที่สุกงอมแล้ว ไม่มีทางทำให้เขายอมรับสิ่งที่คนอื่นพูดได้ เขาจะไม่ยืนเถียงด้วย เขาจะพูดว่า “ครับท่าน ท่านพูดถูกแล้ว” แล้วก็เดินไปตามทางของตัวเอง ตอนนั้นแหละที่อีกฝ่ายจะหลีกทางให้
กาลเทศะ
ต้องทำอะไรโดยดูสถานที่ เรื่อง และเวลา ต่อให้เข้าใจความจริงทั้งหมด ก็ไม่ควรพูดในที่ที่ไม่ควรพูด ถึงพูดไปก็ไม่มีใครรับ คุณพูดในเวลาที่ตัวเองยังไม่มีคุณสมบัติ ต้องรู้จักเวลาและจังหวะแล้วจึงพูด
ผมเองก็เป็นแบบนี้ บนเวทีผมเป็นคนหนึ่ง ลงจากเวทีผมเป็นอีกคนหนึ่ง ผมไม่มีคุณสมบัติจะด่าใครตรง ๆ ได้ทุกที่ เฉพาะที่ที่ผมมีสิทธิ์เท่านั้นผมจึงจะพูดตรง ๆ ที่อื่นผมพูดแบบกว้าง ๆ ใครที่เข้าข่ายก็จะเข้าใจทันที “นี่หมายถึงเรานี่เอง”
ไปหาคุรุแล้วต้องเปลี่ยน
ถ้าคุยกับผม จะเห็นชัดอย่างหนึ่ง คนนี้ไม่เหมือนใคร คุณอาจเป็นคนใหญ่คนโต แต่คุณเถียงชนะผมไม่ได้ เพราะคุณยังไม่สุกงอม ถ้าคุยกับผม คุณจะไม่ชนะ แต่คุณจะสุกงอม
น้ำอะไรก็ตามที่เทลงทะเล ก็กลายเป็นน้ำทะเล ดินแดงทำให้น้ำทุกชนิดกลายเป็นสีดินแดง เช่นเดียวกัน ถ้าไปหาคุรุ คุณต้องเปลี่ยน ไม่อย่างนั้นสักพักเขาจะทำเหมือนยอมรับ เดินตามมาได้สักระยะ แล้วอีกห้าหกปีก็หายไป
แกะที่หลงออกไปแบบนั้นมีเยอะ บางตัวไม่กลับมาเพราะความอาย ผมบอกว่า กลับมาเถอะ ถ้ามีคนใหม่มา ผมก็รับไม่ใช่หรือ เรื่องเก่าผมขีดฆ่าทิ้งไปเสีย
ใหม่ทุกวัน
โลกนี้ใหม่ทุกวัน มนุษย์ใหม่อยู่ทุกวินาที คนที่สุกงอมจะมีความสุขวินาทีต่อวินาที
วันหนึ่งผมอาจด่าคุณ วันรุ่งขึ้นผมพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณจะประหลาดใจ “เมื่อวานเขาด่าเราหรือเปล่า หรือเราฝันไป” ในตัวผมไม่มีอะไรแบบนั้นค้างอยู่เลย คนคนนั้นวันนี้ไม่มีแล้ว คุณเองก็อย่าเก็บการถูกตีที่ได้รับไว้ข้างในเหมือนยาพิษแล้วเดินไปมา
สะเก็ดกับแผลที่ถูกพันไว้
การฝึกโยคะก็เพื่อให้สุกงอม คุรุก็เพื่อให้สุกงอม คนที่สุกงอมจะพูดเพื่อทำให้คุณสุกงอม แต่คุณทนมันไม่ได้
แผลหนึ่งหายแล้วและมีสะเก็ดขึ้นข้างบน ต่อให้ท่านบอกว่า “ถ้าเอาสะเก็ดออก แผลจะหายโดยไม่มีแผลเป็น” คุณก็ฟังไม่ได้ ความเจ็บตอนที่แผลยังสดอยู่มีแต่คุณที่รู้ มีความกลัวว่าถ้าแกะสะเก็ดแล้วจะเป็นอย่างไร ท่านจะบอกว่า “ทาน้ำมันมะพร้าว แล้วค่อย ๆ เอาออกได้ หรือไม่ก็ไปอาบน้ำ พอชุ่มแล้วสะเก็ดจะหลุดเอง” สะเก็ดหลุดแล้ว แผลเป็นจึงจะหายด้วย
บางคนพันแผลไว้ตลอด แผลที่พันไว้ก็จะอยู่อย่างนั้น เรียกว่ากัฏฏุปปุณ แผลที่ถูกพันไว้ แผลที่พันไว้ไม่หาย ต้องเปิดมัน และต้องให้โดนลม ทำไมไม่หาย ร่างกายสุกงอมแล้ว แต่จิตใจยังไม่สุกงอม
ร่างกายเป็นอย่างหนึ่ง คุณเป็นอีกอย่างหนึ่ง
ความบกพร่องที่เกิดกับร่างกายเป็นของร่างกาย ไม่ใช่ของคุณ ถ้าคุณเข้าใจว่าร่างกายเป็นอย่างหนึ่ง คุณเป็นอีกอย่างหนึ่ง คุณก็จะเข้าใจด้วยว่าศีลธรรมของสังคมคืออะไร
คนที่สุกงอมจะเข้าใจว่า “ผมไม่ใช่แค่ร่างกายนี้” เขาจะไม่คิดว่า “ร่างกายไม่มีอยู่” เขายังอยู่ในร่างกาย เช่นเดียวกัน ศีลธรรมที่สังคมบอกไม่ใช่ศีลธรรมอย่างเดียว เหนือกว่านั้นยังมีศีลธรรมอีกอย่างหนึ่ง ผมต้องมีศีลธรรมเหนือกว่าสังคม
การให้และการรับ
ถ้าผมให้อะไรใครสักคน สิ่งนั้นก็เอามาจากที่นี่ การให้ไม่ได้ทำให้ผมยิ่งใหญ่ ผมให้เพราะได้โอกาสที่จะให้ ผมต้องขอบคุณโอกาสนั้น วินาทีที่คุณพูดว่า “ฉันให้ไปแล้ว” คุณก็แพ้แล้ว โอกาสนั้นพระเจ้าให้มา ธรรมชาติให้มา
อย่าหยิ่งว่า “ฉันให้ไปแล้ว” และอย่าหยิ่งว่า “ฉันได้รับแล้ว” คุณรับมาจากที่นี่ และจะวางมันไว้ที่นี่เหมือนเดิม คุณคิดว่าจะดึงทุกอย่างเข้ามาไว้ในตัวเองได้ ไม่ได้หรอก
ถ้าสุกงอมแล้ว คุณจะให้ในที่ที่ควรให้ รับในที่ที่ควรรับ และผ่อนคลายได้ทุกที่ คุณจะมองทุกคนอย่างธรรมดาได้ มีความสุขกับทุกคนได้ ไม่มีศาสนาไหนเป็นปัญหาสำหรับคุณ ถ้าเขาโง่ นั่นเป็นปัญหาของเขา ถ้าผมโง่ นั่นเป็นปัญหาของผม ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่
การฝึกสี่สิบวัน
ถ้าใช้ชีวิตอย่างสุกงอม สุดท้ายเราจะไปที่ไหน ไปหาพระเจ้า การฝึกมีไว้เพื่อให้เข้าใจด้วยประสบการณ์ว่าเรามาจากพระเจ้าและกำลังกลับไปหาพระเจ้า เพื่อทำให้มันเป็นประสบการณ์ของคุณ ผมจึงขอให้คุณมาสี่สิบวัน
คุณมาสัตสัง ผมพูด คุณฟังแล้วก็กลับไป ผมไม่รู้ว่าข้างในคุณมีความสับสนอะไรอยู่ ถ้ามาแบบนี้ร้อยปี จะมีประโยชน์อะไร คุณตั้งหัวข้อให้ว่า “ความสุกงอม” “ความกตัญญู” ผมก็พูดแล้วก็ไป ผมมองไม่เห็นว่าคุณสุกงอมแล้วหรือยัง เข้าใจแล้วหรือยัง คุณไม่ได้ให้เวลาผมสำหรับเรื่องนั้น ถ้าคุณมาเข้าชั้นเรียน ถ้าคุณมาหาผมเป็นการส่วนตัว ผมจะสอนความลับทั้งหมดให้ ความเป็นไปได้ที่จะสุกงอมอยู่ที่ผม
ความได้ที่ของอติรสัม
ถ้าคุณมาหาผมแล้ว ผมจะแก้คุณไปเรื่อย ๆ จนกว่าคุณจะถูก คุณจะโดนตีไปเรื่อย ๆ ถ้าคุณบอกว่า “เห็นทีไรก็ตีทุกที” ผมก็ต้องทำต่อไปจนกว่าคุณจะถูก
อติรสัมต้องการน้ำเชื่อมที่ยืดเป็นเส้นด้าย คุณบอกว่า “เขาเคี่ยวแล้วเคี่ยวอีก” ไม่เคี่ยวแล้วจะได้ที่ได้อย่างไร พอได้ที่แล้วก็ใส่แป้งลงไปคน แค่นั้นยังไม่จบ ต้องตบให้แบน ใส่ลงในน้ำมัน พอสุกแล้วออกมา มันจึงจะเป็นอติรสัม อติรสัมคือผลไม้ที่สุกในน้ำมัน คุณเองก็ต้องสุกในน้ำมันแบบนั้น
ผลไม้แต่ละชนิดต่างกัน
บางคนผมบ่มให้สุกด้วยความร้อน บางคนด้วยควัน บางคนด้วยการเสียบกิ่งสะเดา ตามแต่ผลไม้ ฝรั่งก็บ่มแบบที่ฝรั่งต้องบ่ม กล้วยก็บ่มแบบที่กล้วยต้องบ่ม บ่มทุกอย่างแบบเดียวกันได้หรือ
“ทำไมเขาได้อีกแบบ ให้ผมแบบเดียวกันบ้างสิ” เขาว่า ผลไม้แต่ละชนิดต่างกัน มนุษย์แต่ละคนต่างกัน ตอนที่ผมอุ้มเด็กเล็ก ๆ ขึ้นมาเล่นด้วย แล้วผู้ใหญ่คนหนึ่งบอกว่า “อุ้มผมแบบนั้นบ้างสิ” มันเป็นไปได้หรือ บางเรื่องเป็นไปได้ บางเรื่องเป็นไปไม่ได้
เกิดมาก็เพื่อสุกงอม
ผมเข้าใจข้อมูลผิดตรงไหน ผมรับอะไรเข้ามาแล้วยอมรับว่าเป็นความจริง ทำไมผมต้องยอมรับ ใครควรถามเรื่องทั้งหมดนี้ คุณเอง เพื่อจะสุกงอม คุณต้องถามตัวเอง
นอกจากผมพยายามเพื่อคุณแล้ว คุณเองก็พยายามได้ ไม่มีหรอกเรื่องที่ว่า “ผมคนเดียวที่ให้ความหลุดพ้นแก่คุณได้” พระเจ้าให้โอกาสคุณมาแล้วหนึ่งครั้ง คือชีวิตนี้ คุณเกิดมาก็เพื่อสุกงอม ถ้าไม่สุกงอม ก็เกิดใหม่ แค่นั้นเอง
ไม่ใช่การลงโทษอะไรใหญ่โต แค่ต้องวนไปเรื่อย ๆ “จะรับการสอนพิเศษไปทำไม ฟังคำบรรยายก็พอแล้วไม่ใช่หรือ” บางคนพูดแล้วก็วนไปวนมา ถ้าไม่รู้ทาง ก็ไปไม่ถึงเมือง
ทำให้จิตใจสุกงอม ไม่ใช่ร่างกาย
ผมพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า สิ่งที่ต้องสุกงอมไม่ใช่ร่างกาย ความพยายามทำให้ร่างกายสุกงอมของคุณนั้นผิด ไม่จำเป็นต้องทำให้ร่างกายสุกงอมด้วยการกินแต่อาหารบางอย่าง
ไม่ว่าคุณกินอะไร คุณก็ไม่กลายเป็นสิ่งนั้น กินเนื้อนกยูงแล้วจะกลายเป็นนกยูงหรือ กินข้าวเปลือกแล้วจะกลายเป็นข้าวเปลือกหรือ กินอ้อยแล้วจะกลายเป็นอ้อยหรือ ไม่ว่ากินอะไร ร่างกายนี้ก็จะเป็นสิ่งที่มันต้องเป็น ร่างกายรู้เรื่องนั้นดี
เพราะใครบางคนบอก คุณก็กินวิตามินเม็ด ส่วนที่เกินความต้องการก็ออกมากับปัสสาวะ วิตามินซีนั้นออกมาพร้อมหัวเราะแล้วบอกว่า “ไปไกล ๆ เลย” ถ้าอยากรู้ก็ลองถามหมอ บางคนกินเยอะแต่ก็ยังเหมือนเดิม นั่นคือโครงสร้างของร่างกายเขา อาหารแตะต้องแค่ร่างกาย มันไม่ได้ทำให้ตัวคุณสุกงอม
ใช้โอกาสนั้น
จิตใจต่างหากที่ต้องทำให้สุกงอมด้วยสิ่งที่ถูกต้อง ถ้าฟังคำบรรยายของผม จิตใจจะถูกปรับให้ถูกต้อง ผมมาแล้ว ที่นั่งของพวกคุณยังว่างอยู่ นี่คือโอกาส
ถ้าคุณไม่ใช้โอกาสที่พระเจ้าวางไว้ให้ ก็เป็นความผิดของคุณ แล้วคุณจะคร่ำครวญทีหลัง เมื่อผมไม่อยู่แล้ว ตามหาก็ไม่เจอ ตอนนั้นเงินจะมี แต่ผมจะไม่มี
โอกาสที่จะทำให้คุณสุกงอมอยู่ที่นี่ ยอมให้ตัวเองสุกเถิด แล้วคุณจะกลายเป็นอติรสัม อย่าเดือดดาล อย่าคิดว่า “เขาด่าเรา” ผมกำลังอวยพรคุณ นี่คือความพยายามเพื่อให้คุณอยู่ดีมีสุข พื้นฐานของคำบรรยายทั้งหมดของผมมีอย่างเดียว มนุษย์ทุกคนต้องอยู่ดีมีสุข
ทำไมผมพูดแบบนี้ เพราะคนมากมายทิ้งความจริงไปในนามของมารยาทบนเวที ผมพูดแต่ความจริงเท่านั้น ถ้าคุณไม่เข้าใจ นั่นเป็นปัญหาของใคร
เต๋ากับความสุข
เต๋าคือการกำหนดขอบเขต เป็นวินัยอย่างหนึ่ง และการเข้าไปอยู่ในนั้น นี่คือเต๋าของผม นี่คือที่ของผม ถ้าสุกงอมแล้ว คุณจะเข้าใจเต๋าของคุณ ถ้าเข้าใจมันแล้ว คุณจะเฉลิมฉลองชีวิตได้ มีความสุขได้ ไม่ว่าอย่างไร การมีความสุขคือเป้าหมาย
ต่อให้คุณพูดว่า “ผมไม่ต้องการอะไรเลยครับสวามี ผมมีความสุขดี” คุณก็ชนะแล้ว อย่าเป็นอุปสรรคต่อความสุขของตัวเอง ถ้ามีอะไรขวางอยู่ ก็บอกไปว่า “เธอกำลังขวางฉันอยู่” ถ้าหลังจากนั้นมันยังอยู่ ก็บอกว่า “ก็ได้” แล้วปล่อยไป
มีคนมากมายที่ขอว่า “ร้องไห้เพื่อฉันสิ เศร้าเพื่อฉันสิ” ผมไม่ใช่คนแบบนั้น ผมจะบอกแค่ว่า “นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอกพ่อคุณ ปล่อยมันไปเถอะ” ผมจะไม่ร้องไห้ไปด้วย เราไม่ได้มาเพื่อเล่นเกมร้องไห้ด้วยกัน เรามาก็เพื่อมีความสุขและเฉลิมฉลอง ไว้พบกันในโอกาสอื่น
พร
ขอให้อยู่ดีมีสุข ขอให้รุ่งเรือง ขอให้เฉลิมฉลองชีวิต การทำให้ตัวเองมีคุณค่าอยู่ในมือของคุณเอง ผมคือโอกาสหนึ่ง คุณใช้ผมได้