ഭാഗം 4 / 4

ജനിച്ചതുതന്നെ പക്വത നേടാനാണ്

ശിവയോഗിയുടെ “പക്കുവം” (പക്വത) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ നാലാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

ആരോ പറഞ്ഞത് അങ്ങനെ സ്വീകരിക്കണോ?

പക്വത വന്നിരുന്നെങ്കിൽ “ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?” എന്ന് നിങ്ങൾ നിങ്ങളോടുതന്നെ ചോദിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ ചോദിക്കില്ലെന്നാണ് നിങ്ങളുടെ വാശി. ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അതുപോലെ സമ്മതിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. അതാണോ പക്വത?

പക്വത വന്ന മനുഷ്യനെക്കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് സമ്മതിപ്പിക്കാൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ല. അവൻ തർക്കിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയുമില്ല. “ശരി സാർ, നിങ്ങൾ പറയുന്നതുതന്നെ ശരി” എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് സ്വന്തം വഴിക്ക് പോകും; അപ്പോഴേ അയാൾ വഴി മാറിക്കൊടുക്കൂ.

ഇടവും വിഷയവും ആളും

ഇടവും വിഷയവും ആളും നോക്കിയേ പെരുമാറാവൂ. മുഴുവൻ സത്യവും മനസ്സിലാക്കിയ ആളാണെങ്കിലും പറയാൻ പാടില്ലാത്തിടത്ത് പറയരുത്. പറഞ്ഞാലും ഏൽക്കില്ല; അർഹതയില്ലാത്ത നേരത്താണ് നീ സംസാരിക്കുന്നത്. നേരവും കാലവും അറിഞ്ഞേ സംസാരിക്കാവൂ.

ഞാനും ഇങ്ങനെതന്നെയാണ്. വേദിയിൽ ഞാൻ വേറൊരാൾ; താഴെ ഇറങ്ങിയാൽ വേറൊരാൾ. ഒരാളെ നേരിട്ട് ശകാരിക്കാൻ എനിക്ക് എല്ലായിടത്തും അർഹതയില്ല; അവകാശമുള്ളിടത്ത് മാത്രം നേരിട്ടു പറയും. മറ്റിടങ്ങളിൽ പൊതുവായി സംസാരിക്കും. ആർക്കാണോ ചേരുന്നത് അയാൾക്ക് ഉടനെ മനസ്സിലാകും: “ഇത് എന്നെക്കുറിച്ചുതന്നെ.”

ഗുരുവിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നാൽ മാറിയേ തീരൂ

എന്നോട് സംസാരിച്ചാൽ ഒന്ന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകും: ഇവൻ വേറൊരു തരം ആളാണ്. നിങ്ങൾ വലിയ ആളായിരിക്കാം; എന്നോട് സംസാരിച്ച് ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം നിനക്ക് ഇനിയും പക്വത വന്നിട്ടില്ല. എന്നോട് സംസാരിച്ചാൽ നീ ജയിക്കില്ല; പക്വനാകും.

കടലിൽ ഏതു വെള്ളം ഒഴിച്ചാലും അത് കടൽവെള്ളമാകുന്നു. ചെമ്മണ്ണ് ഏതു വെള്ളത്തെയും ചെമ്മണ്ണിന്റെ നിറമാക്കുന്നു. അതുപോലെ, ഗുരുവിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നാൽ നീ മാറിയേ തീരൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ കുറച്ചുകാലം സമ്മതിച്ചതുപോലെ ഇരിക്കും; കുറച്ചു ദൂരം കൂടെ വന്നിട്ട്, അഞ്ചാറു വർഷംകൊണ്ട് കാണാതാകും.

അങ്ങനെ വിട്ടുപോയ ആടുകൾ ഒരുപാടുണ്ട്; ചിലത് നാണംകൊണ്ട് തിരിച്ചു വരുന്നേയില്ല. ഞാൻ പറയുന്നു: തിരിച്ചു വാ. പുതുതായി ഒരാൾ വന്നാൽ ഞാൻ സ്വീകരിക്കില്ലേ? പഴയതെല്ലാം ഞാൻ കളഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു.

നിത്യവും പുതിയത്

ഈ ലോകം ദിവസവും പുതിയതാണ്. ഓരോ നിമിഷവും മനുഷ്യൻ പുതിയവനാണ്. പക്വത വന്ന മനുഷ്യൻ നിമിഷംതോറും സന്തോഷവാനായിരിക്കും.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ നിങ്ങളെ ശകാരിച്ചിട്ടുണ്ടാകും; പിറ്റേന്ന് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ സംസാരിക്കും. നിങ്ങൾക്ക് അത്ഭുതം തോന്നും: “ഇന്നലെ ശകാരിച്ചോ ഇല്ലയോ? ഒരുപക്ഷേ സ്വപ്നം കണ്ടതാണോ?” എനിക്ക് അങ്ങനെയൊന്നും ഉള്ളിൽ തങ്ങിനിൽക്കാറില്ല. ആ ആൾ ഇന്നില്ല. നിങ്ങളും കിട്ടിയ അടി വിഷംപോലെ ഉള്ളിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് നടക്കരുത്.

പൊറ്റയും കെട്ടിവെച്ച വ്രണവും

പക്വത നേടാനാണ് യോഗസാധന, പക്വത നേടാനാണ് ഗുരു. പക്വത വന്ന ഒരാൾ നിന്നെ പക്വനാക്കാനാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ നിനക്ക് അത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.

ഒരു വ്രണം ഉണങ്ങി മുകളിൽ പൊറ്റ വന്നിരിക്കുന്നു. “പൊറ്റ ഇളക്കിക്കളഞ്ഞാൽ പാടില്ലാതെ ഉണങ്ങും” എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞാലും നിനക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയില്ല. പഴുത്ത മുറിവായിരുന്നപ്പോൾ അനുഭവിച്ച വേദന നിനക്കേ അറിയൂ; പൊറ്റ പറിച്ചാൽ എന്താകുമോ എന്ന പേടി. അദ്ദേഹം പറയും: “വെളിച്ചെണ്ണ പുരട്ടാം, പതുക്കെ എടുത്തുകളയാം. അല്ലെങ്കിൽ കുളിക്കൂ; കുതിർന്നാൽ പൊറ്റ തനിയെ പോകും.” പൊറ്റ പോയാലേ പാടും മായൂ.

ചിലർ വ്രണം കെട്ടിത്തന്നെ വെച്ചിരിക്കും. കെട്ടിവെച്ച മുറിവ് അങ്ങനെതന്നെ കിടക്കും; അതിന് കെട്ടുപുണ്ണ് എന്നു പേര്. കെട്ടുപുണ്ണ് ഉണങ്ങില്ല. അത് തുറക്കണം, കാറ്റും കൊള്ളണം. എന്തുകൊണ്ട് ഉണങ്ങുന്നില്ല? ശരീരം പക്വമായി; മനസ്സ് പക്വമായിട്ടില്ല.

ശരീരം വേറെ, നീ വേറെ

ശരീരത്തിന് വരുന്ന കുറവുകൾ ശരീരത്തിനാണ്, നിനക്കല്ല. ശരീരം വേറെ, നീ വേറെ എന്നു മനസ്സിലായാൽ സാമൂഹിക സദാചാരം എന്താണെന്നും മനസ്സിലാകും.

പക്വത വന്ന മനുഷ്യൻ “ഞാൻ ഈ ശരീരം മാത്രമല്ല” എന്നു മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കും. “ശരീരമേ ഇല്ല” എന്ന് അവൻ കരുതില്ല; ശരീരത്തിൽത്തന്നെ ഇരിക്കും. അതുപോലെ, സമൂഹം പറഞ്ഞ സദാചാരം മാത്രമല്ല സദാചാരം. അതിനപ്പുറം ഒരു സദാചാരമുണ്ട്. സമൂഹത്തിനും മേലെ ഞാൻ സദാചാരത്തോടെ ജീവിക്കണം.

കൊടുക്കലും വാങ്ങലും

ഞാൻ ഒരാൾക്ക് കൊടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് ഇവിടെനിന്ന് എടുത്തതുതന്നെയാണ്. കൊടുക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ വലിയവനല്ല. കൊടുക്കാനുള്ള അവസരം കിട്ടിയതുകൊണ്ടാണ് കൊടുക്കുന്നത്; ആ അവസരത്തിന് നന്ദി പറയണം. “ഞാൻ കൊടുത്തു” എന്നു പറഞ്ഞ ആ നിമിഷംതന്നെ നീ തോറ്റു. ആ അവസരം ദൈവം തന്നതാണ്, പ്രകൃതി തന്നതാണ്.

“കൊടുത്തു” എന്ന അഹങ്കാരവും പാടില്ല, “വാങ്ങി” എന്ന അഹങ്കാരവും പാടില്ല. നീ ഇവിടെനിന്ന് വാങ്ങി ഇവിടെത്തന്നെ വെച്ചിട്ടു പോകാനുള്ളവനാണ്. എല്ലാം തന്നിലേക്ക് വാരിക്കൂട്ടാമെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നു; കഴിയില്ല.

പക്വത വന്നാൽ, കൊടുക്കേണ്ടിടത്ത് കൊടുത്ത്, വാങ്ങേണ്ടിടത്ത് വാങ്ങി, എല്ലായിടത്തും അയഞ്ഞ മനസ്സോടെ ഇരിക്കും. എല്ലാവരെയും സാധാരണമായി കാണാം, എല്ലാവരോടും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കാം. ഒരു മതവും നിനക്ക് പ്രശ്നമല്ല. അവൻ വിഡ്ഢിയാണെങ്കിൽ അത് അവന്റെ പ്രശ്നം; ഞാൻ വിഡ്ഢിയാണെങ്കിൽ അത് എന്റെ പ്രശ്നം. എല്ലാവർക്കും ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്.

നാൽപ്പതു ദിവസത്തെ പരിശീലനം

പക്വതയോടെ ജീവിച്ചാൽ ഒടുവിൽ നാം എവിടെ ചെല്ലും? ദൈവത്തിന്റെ അടുത്തേക്കുതന്നെ. ദൈവത്തിൽനിന്ന് വന്നു, ദൈവത്തിലേക്ക് പോകുന്നു എന്നത് അനുഭവമായി മനസ്സിലാക്കാനാണ് പരിശീലനം. അത് നിനക്ക് അനുഭവമാക്കിത്തരാനാണ് നാൽപ്പതു ദിവസം വരാൻ ഞാൻ പറയുന്നത്.

നീ സത്സംഗത്തിന് വരുന്നു, ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നു, കേട്ടിട്ട് നീ പോകുന്നു. നിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്ത് ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഇങ്ങനെ നൂറു വർഷം വന്നാലും എന്താണ് പ്രയോജനം? “പക്വത”, “നന്ദിബോധം” എന്നൊക്കെ വിഷയം തരുന്നു, ഞാൻ സംസാരിച്ചിട്ട് പോകുന്നു. നീ പക്വനായോ, മനസ്സിലാക്കിയോ എന്ന് എനിക്ക് നോക്കാൻ കഴിയില്ല; അതിനുള്ള സമയം നീ എനിക്ക് തന്നിട്ടില്ല. ക്ലാസിനു വന്നാൽ, തനിയെ എന്റെ അടുത്ത് വന്നാൽ, രഹസ്യങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞുതരും. പക്വത നേടാനുള്ള സാധ്യത എന്റെ പക്കലുണ്ട്.

അതിരസത്തിന്റെ പരുവം

എന്റെ അടുത്ത് വന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, നിങ്ങൾ ശരിയാകുന്നതുവരെ ഞാൻ തിരുത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും; നിങ്ങൾ അടി വാങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. “എപ്പോൾ നോക്കിയാലും അടിക്കുന്നല്ലോ” എന്നു പറഞ്ഞാൽ, നീ ശരിയാകുന്നതുവരെ അത് ചെയ്തേ തീരൂ.

അതിരസത്തിന് ശർക്കരപ്പാനി നൂൽപ്പരുവം എത്തണം. “തിളപ്പിക്കുന്നു, തിളപ്പിക്കുന്നു” എന്നു നിങ്ങൾ പറയുന്നു; തിളപ്പിക്കാതെ എങ്ങനെ പരുവം വരും? പരുവം വന്നാൽ മാവിട്ട് ഇളക്കണം. അതോടെ തീർന്നില്ല. അത് പരത്തി, എണ്ണയിലിട്ട്, വെന്ത് പുറത്തുവന്നതിനു ശേഷമേ അത് അതിരസമാകൂ. എണ്ണയിൽ പഴുത്ത പഴമാണ് അതിരസം. നിങ്ങളും അങ്ങനെ എണ്ണയിൽ പഴുക്കണം.

പഴത്തിനനുസരിച്ച് മാറും

ചിലരെ ചൂടുവെച്ച് പഴുപ്പിക്കും, ചിലരെ പുകയിട്ട്, ചിലരെ വേപ്പിൻകമ്പ് കുത്തിവെച്ച്. പഴത്തിനനുസരിച്ച്. പേരയ്ക്ക എങ്ങനെ പഴുപ്പിക്കണോ അങ്ങനെ, വാഴപ്പഴം എങ്ങനെ പഴുപ്പിക്കണോ അങ്ങനെ. എല്ലാറ്റിനെയും ഒരേപോലെ പഴുപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ?

“അയാൾക്ക് മാത്രം എന്താണ് വേറെ രീതി? എനിക്കും അതേ ചികിത്സ തരൂ” എന്ന് ചിലർ പറയുന്നു. പഴത്തിനനുസരിച്ച് മാറും, മനുഷ്യനനുസരിച്ച് മാറും. ഞാൻ ഒരു കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് കൊഞ്ചിക്കുമ്പോൾ ഒരു മുതിർന്നയാൾ “എന്നെയും അങ്ങനെ കൊഞ്ചിക്കൂ” എന്നു പറഞ്ഞാൽ അത് സാധ്യമാണോ? ചില കാര്യങ്ങൾ സാധ്യമാണ്, ചിലത് സാധ്യമല്ല.

ജനിച്ചതുതന്നെ പക്വത നേടാനാണ്

ഏതിടത്താണ് ഞാൻ വിവരങ്ങളെ തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കുന്നത്, എന്താണ് ഉള്ളിലേക്കെടുത്ത് സത്യമെന്നു സമ്മതിക്കുന്നത്, എന്തിന് സമ്മതിക്കണം: ഇതെല്ലാം ആരാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്? നിങ്ങൾതന്നെ. പക്വത നേടാൻ നിങ്ങൾ നിങ്ങളോടുതന്നെ ചോദിക്കണം.

ഞാൻ നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ശ്രമിക്കുന്നതിനൊപ്പം നിങ്ങൾക്കും ശ്രമിക്കാം. “എനിക്കു മാത്രമേ നിനക്ക് മോചനം തരാൻ കഴിയൂ” എന്നൊന്നുമില്ല. ദൈവം നിനക്ക് ഒരു അവസരം തന്നിട്ടുണ്ട്: ഈ ജീവിതം. നീ ജനിച്ചതുതന്നെ പക്വത നേടാനാണ്. പക്വത വന്നില്ലെങ്കിൽ വീണ്ടും ജനനം. അത്രതന്നെ.

അതിൽ വലിയ ശിക്ഷയൊന്നുമില്ല; ചുറ്റിക്കൊണ്ടേയിരിക്കണമെന്നേയുള്ളൂ. “ഉപദേശം എന്തിന്, പ്രഭാഷണം കേട്ടാൽ പോരേ?” എന്നു പറഞ്ഞ് ചിലർ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു. വഴി അറിയാതെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്താൻ കഴിയില്ല.

ശരീരത്തെയല്ല, മനസ്സിനെ പക്വമാക്കുക

വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്നു: പക്വമാകേണ്ടത് ശരീരമല്ല. ശരീരത്തെ പക്വമാക്കാൻ നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ശ്രമം തെറ്റാണ്. ചില പ്രത്യേക ആഹാരങ്ങൾ മാത്രം കഴിച്ച് ശരീരത്തെ പക്വമാക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

നീ എന്തു കഴിച്ചാലും അതായി മാറില്ല. മയിലിറച്ചി കഴിച്ചാൽ മയിലാകുമോ? നെല്ല് കഴിച്ചാൽ നെല്ലാകുമോ? കരിമ്പ് കഴിച്ചാൽ കരിമ്പാകുമോ? എന്തു കഴിച്ചാലും ഈ ശരീരം എന്താകണമോ അതുതന്നെ ആകും; അത് ശരീരത്തിന് അറിയാം.

ആരോ പറഞ്ഞു എന്നുവെച്ച് നിങ്ങൾ വിറ്റാമിൻ ഗുളിക കഴിക്കുന്നു; ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതലുള്ളത് മൂത്രത്തിലൂടെ പുറത്തുപോകും. ആ വിറ്റാമിൻ സി പുറത്തുവന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് “പോടാ” എന്നു പറയും. വേണമെങ്കിൽ ഡോക്ടറോട് ചോദിച്ചുനോക്കൂ. ചിലർ ഒരുപാട് കഴിച്ചിട്ടും അതുപോലെതന്നെ ഇരിക്കും; അത് ആ ശരീരത്തിന്റെ ഘടനയാണ്. ആഹാരം ശരീരത്തെ മാത്രമേ തൊടുന്നുള്ളൂ; നിന്നെ പക്വനാക്കുന്നില്ല.

അവസരം ഉപയോഗിക്കുക

മനസ്സിനെയാണ് ശരിയായ കാര്യങ്ങൾകൊണ്ട് പക്വമാക്കേണ്ടത്. എന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങൾ കേട്ടാൽ മനസ്സ് ശരിയാകും. ഞാൻ വന്നിട്ടുണ്ട്; നിങ്ങളുടെ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞുതന്നെ കിടക്കുന്നു. ഇത് ഒരു അവസരമാണ്.

ദൈവം ഒരുക്കിവെച്ച അവസരം നീ ഉപയോഗിച്ചില്ലെങ്കിൽ അത് നിന്റെ തെറ്റാണ്; പിന്നീട് നീ വിലപിക്കും. ഞാൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ തേടിയാലും കിട്ടില്ല. അപ്പോൾ പണമുണ്ടാകും; ഞാൻ ഉണ്ടാകില്ല.

നിന്നെ പക്വനാക്കാനുള്ള അവസരം ഇവിടെയുണ്ട്. വെന്തുപോകൂ; അപ്പോഴേ അതിരസമാകൂ. തിളച്ചുമറിയരുത്. “ശകാരിക്കുന്നു” എന്നൊന്നും കരുതരുത്. ഞാൻ നിന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുകയാണ്; നീ നന്നായിരിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണിത്. എന്റെ എല്ലാ പ്രഭാഷണങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനം ഒന്നുതന്നെ: എല്ലാ മനുഷ്യരും നന്നായിരിക്കണം.

എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നു എന്നാൽ, വേദിമര്യാദ എന്നു പറഞ്ഞ് ഒരുപാടു പേർ സത്യം കൈവിട്ടു. ഞാൻ സത്യം മാത്രമേ പറയുന്നുള്ളൂ. നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ അത് ആരുടെ പ്രശ്നമാണ്?

താവോയും സന്തോഷവും

താവോ എന്നാൽ നിർവചിക്കൽ: ഒരു ചിട്ട, അതിനുള്ളിൽ വരിക. ഇതാണ് എന്റെ താവോ, ഇതാണ് എന്റെ ഇടം. പക്വത വന്നാൽ നിന്റെ താവോ നിനക്ക് മനസ്സിലാകും. അത് മനസ്സിലായാൽ ആഘോഷമായി ഇരിക്കാം, സന്തോഷമായി ഇരിക്കാം. എന്തായാലും, സന്തോഷമായിരിക്കുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം.

“എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട സ്വാമീ, ഞാൻ സന്തോഷമായിരിക്കുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞാൽപ്പോലും നിങ്ങൾ ജയിച്ചു. നിന്റെ സന്തോഷത്തിന് നീതന്നെ തടസ്സമാകരുത്. എന്തെങ്കിലും തടസ്സമായാൽ “നീ എനിക്ക് തടസ്സമാകുന്നു” എന്നു പറയുക. അതിനു ശേഷവും അതുണ്ടെങ്കിൽ, “ശരി” എന്നു പറഞ്ഞ് വിട്ടുകളയുക.

“എനിക്കുവേണ്ടി നീ കരയൂ, എനിക്കുവേണ്ടി ദുഃഖിക്കൂ” എന്ന് ചോദിക്കുന്നവർ ഒരുപാടുണ്ട്. ആ ആൾ ഞാനല്ല. “അതൊരു പ്രശ്നമല്ലെടോ, വിട്ടുകള” എന്നേ ഞാൻ പറയൂ; കൂടെ ചേർന്ന് കരയില്ല. എല്ലാവരും ചേർന്ന് കരയുന്ന കളി കളിക്കാനല്ല നാം വന്നത്. നാം വന്നതുതന്നെ സന്തോഷമായി, ആഘോഷമായി ഇരിക്കാനാണ്. വേറൊരു അവസരത്തിൽ കാണാം.

അനുഗ്രഹം

നന്നായിരിക്കുക. മികവോടെ ഇരിക്കുക. ആഘോഷമായി ഇരിക്കുക. നിങ്ങളെ വിലയേറിയവരാക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽത്തന്നെയാണ്. ഞാൻ ഒരു അവസരമാണ്; എന്നെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താം.