பகுதி 4 / 4

பிறந்ததே பக்குவப்படத்தான்

சிவயோகி அவர்களின் “பக்குவம்” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட நான்கு கட்டுரைகளில் இது நான்காவதும் இறுதியானதும். மூல உரையைக் காண.

எவனோ சொன்னதை ஏற்றுக்கொள்வதா?

பக்குவப்பட்டிருந்தால் “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று உங்களை நீங்களே கேட்பீர்கள். ஆனால் கேட்கவே மாட்டேன் என்கிறீர்கள். எவனோ ஏதோ சொன்னால் அப்படியே ஒப்புக்கொண்டுவிடுகிறீர்கள். அதுதான் பக்குவமா?

பக்குவப்பட்ட மனிதனை மற்றவர்கள் சொல்வதை ஒப்புக்கொள்ள வைக்கவே முடியாது. அவன் வாதம் செய்துகொண்டு நிற்கவும் மாட்டான். “சரி சார், நீங்கள் சொல்வதுதான் சரி” என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் வழியில் போய்விடுவான்; அப்போதுதான் அவர் வழிவிடுவார்.

இடம் பொருள் ஏவல்

இடம் பொருள் ஏவல் பார்த்துத்தான் நடக்க வேண்டும். முழு உண்மையைப் புரிந்தவராக இருந்தாலும், சொல்லக்கூடாத இடத்தில் சொல்லக்கூடாது. சொன்னாலும் எடுபடாது; தகுதி இல்லாத நேரத்தில் பேசுகிறாய். நேரம் காலம் அறிந்துதான் பேச வேண்டும்.

நான் கூட இப்படித்தான். மேடையில் நான் வேறு ஆள்; கீழே இறங்கினால் வேறு ஆள். ஒருவரை நேரடியாகத் திட்ட எனக்கு எல்லா இடத்திலும் தகுதி இல்லை; உரிமை இருக்கும் இடத்தில் மட்டும் நேராகச் சொல்வேன். மற்ற இடங்களில் பொதுவாகப் பேசுவேன். யாருக்குப் பொருந்துமோ அவருக்கு உடனே புரிந்துவிடும்: “இது என்னைத்தான்.”

குருவிடம் போனால் மாறித்தான் ஆக வேண்டும்

என்னோடு பேசினால் ஒன்று தெளிவாகப் புரியும்: இவன் வேறு ஆள். நீங்கள் பெரிய ஆளாகவே இருக்கலாம்; என்னோடு பேசி ஜெயிக்க முடியாது, ஏனென்றால் நீ இன்னும் பக்குவப்படவில்லை. என்னோடு பேசினால் நீ ஜெயிக்க மாட்டாய்; பக்குவப்பட்டுவிடுவாய்.

கடலில் எந்தத் தண்ணீரை ஊற்றினாலும் அது கடல் நீராகிவிடுகிறது. செம்மண் எப்பேர்ப்பட்ட தண்ணீரையும் செம்மண் நிறமாக மாற்றிவிடுகிறது. அப்படித்தான், குருவிடம் போனால் நீ மாறித்தான் ஆக வேண்டும். இல்லையென்றால் கொஞ்ச காலம் ஒப்புக்கொண்டது போல இருக்கும்; கொஞ்ச தூரம் கூடவே வந்துவிட்டு, ஐந்தாறு வருடத்தில் காணாமல் போய்விடுவான்.

அப்படி விலகிப்போன ஆடுகள் நிறைய உண்டு; சில வெட்கப்பட்டே திரும்ப வருவதில்லை. நான் சொல்கிறேன்: வந்துவிடு. புதிதாக ஒருவன் வந்தால் ஏற்றுக்கொள்வேன்தானே? பழையதை நான் கழித்துப் போட்டுவிடுகிறேன்.

நித்தம் நித்தம் புதியது

நித்தம் நித்தம் புதியது இந்த உலகம். ஒவ்வொரு வினாடியும் மனிதன் புதிதாகத்தான் இருக்கிறான். பக்குவப்பட்ட மனிதன் வினாடிக்கு வினாடி மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருப்பான்.

நான் ஒருநாள் உங்களைத் திட்டியிருப்பேன்; மறுநாள் ஒன்றுமே நடக்காதது போலப் பேசுவேன். உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும்: “நேற்று திட்டினாரா இல்லையா? ஒருவேளை கனவு கண்டோமா?” எனக்கு அப்படி ஒன்று உள்ளே தங்குவதே இல்லை. அந்த ஆள் இன்று இல்லை. நீங்களும் வாங்கிய அடியை விஷம் போல உள்ளே வைத்துக்கொண்டு திரியாதீர்கள்.

பக்கும் கட்டுப்புண்ணும்

பக்குவப்படுவதற்குத்தான் யோக சாதனை, பக்குவப்படுவதற்குத்தான் குரு. பக்குவப்பட்ட மனிதர் உன்னைப் பக்குவப்படுத்துவதற்காகப் பேசுவார். ஆனால் உன்னால் அதைத் தாங்க முடியாது.

ஒரு புண் ஆறி மேலே பக்கு வந்திருக்கிறது. “பக்கை எடுத்துவிட்டால் தழும்பு இல்லாமல் ஆறும்” என்று அவர் சொன்னாலும் உன்னால் கேட்க முடியாது. ரணத்தோடு இருந்தபோது பட்ட வலி உனக்குத்தான் தெரியும்; பக்கைப் பிய்த்தால் என்ன ஆகுமோ என்ற பயம். அவர் சொல்லுவார்: “தேங்காய் எண்ணெய் தடவுவோம், மெதுவாக எடுத்துவிடலாம். இல்லையென்றால் குளி; ஊறினால் பக்கு தானாகப் போய்விடும்.” பக்கு போனால்தான் தழும்பும் ஆறும்.

சிலர் புண்ணைக் கட்டியே வைத்திருப்பார்கள். கட்டிவைத்த ரணம் அப்படியேதான் இருக்கும்; அதற்குப் பெயர் கட்டுப்புண். கட்டுப்புண் ஆறாது. அதைத் திறக்கவும் வேண்டும், காற்றும் பட வேண்டும். ஏன் ஆறவில்லை? உடம்பு பக்குவப்பட்டுவிட்டது; மனம் பக்குவப்படவில்லை.

உடம்பு வேறு, நீ வேறு

உடம்புக்கு வருகிற குறைகள் உடம்புக்குத்தான், உனக்கு அல்ல. உடம்பு வேறு, நீ வேறு என்று புரிந்தால் சமூக ஒழுக்கம் என்னவென்றும் புரியும்.

பக்குவப்பட்ட மனிதன் “நான் இந்த உடம்பு மட்டும் இல்லை” என்று புரிந்திருப்பான். “உடம்பே இல்லை” என்று நினைக்க மாட்டான்; உடம்பில்தான் இருப்பான். அதுபோல, சமூகம் சொன்ன ஒழுக்கம் மட்டுமே ஒழுக்கம் இல்லை. அதைத் தாண்டி ஒரு ஒழுக்கம் இருக்கிறது. சமூகத்துக்கும் மேலாக நான் ஒழுக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

கொடுப்பதும் வாங்குவதும்

நான் ஒருவருக்குக் கொடுக்கிறேன் என்றால், அது இங்கிருந்து எடுத்ததுதான். கொடுப்பதால் நான் பெரியவன் இல்லை. கொடுப்பதற்கான சந்தர்ப்பம் கிடைத்ததால்தான் கொடுக்கிறேன்; அந்தச் சந்தர்ப்பத்துக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். “நான் கொடுத்தேன்” என்று சொன்ன அந்த நொடியே நீ தோற்றுவிட்டாய். அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைக் கடவுள் கொடுத்தார், இயற்கை கொடுத்தது.

“கொடுத்துவிட்டேன்” என்ற திமிரும் கூடாது, “வாங்கினேன்” என்ற திமிரும் கூடாது. நீ இங்கிருந்து வாங்கி இங்கேதான் வைக்கப் போகிறாய். எல்லாவற்றையும் தனக்குள் தள்ளிக்கொள்ள முடியும் என்று நினைக்கிறீர்கள்; முடியாது.

பக்குவப்பட்டால், கொடுக்க வேண்டிய இடத்தில் கொடுத்து, வாங்க வேண்டிய இடத்தில் வாங்கி, எங்கும் தளர்வாக இருப்பாய். எல்லோரையும் சாதாரணமாகப் பார்க்கலாம், எல்லோரோடும் சந்தோஷமாக இருக்கலாம். எந்த மதமும் உனக்குப் பிரச்சனை இல்லை. அவன் முட்டாளாக இருந்தால் அது அவன் பிரச்சனை; நான் முட்டாளாக இருந்தால் அது என் பிரச்சனை. எல்லோரும் வாழும் உரிமையோடு இருக்கிறார்கள்.

நாற்பது நாள் பயிற்சி

பக்குவப்பட்டு வாழ்ந்தால் கடைசியில் எங்கே போவோம்? கடவுளிடம்தான். கடவுளிடமிருந்து வந்தோம், கடவுளிடம் போகிறோம் என்பதை அனுபவமாகப் புரிந்துகொள்வதற்குத்தான் பயிற்சி. அதை உனக்கு அனுபவமாக்கித் தருவதற்குத்தான் நாற்பது நாள் வரச் சொல்லுகிறேன்.

நீ சத்சங்கத்துக்கு வருகிறாய், நான் பேசுகிறேன், கேட்டுவிட்டுப் போகிறாய். உனக்குள் என்ன குழப்பம் இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியாது. இப்படி நூறு வருடம் வந்தாலும் என்ன பயன்? “பக்குவம்”, “நன்றி உணர்வு” என்று தலைப்பு கொடுக்கிறீர்கள், பேசிவிட்டுப் போகிறேன். நீ பக்குவப்பட்டாயா, புரிந்துகொண்டாயா என்று என்னால் பார்க்க முடியாது; அதற்கான நேரத்தை நீ எனக்குக் கொடுக்கவில்லை. வகுப்புக்கு வந்தால், தனியாக என்னிடம் வந்தால், ரகசியங்களையெல்லாம் சொல்லிக் கொடுப்பேன். பக்குவப்படுவதற்கான சாத்தியம் என்னிடம் இருக்கிறது.

அதிரசப் பதம்

என்னிடம் வந்துவிட்டால், நீங்கள் சரியாகும் வரை திருத்திக்கொண்டே இருப்பேன்; நீங்கள் அடி வாங்கிக்கொண்டே இருப்பீர்கள். “எப்போது பார்த்தாலும் அடிக்கிறாரே” என்றால், நீ சரியாகும் வரை அதைச் செய்துதான் ஆக வேண்டும்.

அதிரசத்துக்குக் கம்பிப் பதம் வர வேண்டும். “காய்ச்சுகிறார், காய்ச்சுகிறார்” என்கிறீர்கள்; காய்ச்சாமல் எப்படிப் பதம் வரும்? பதம் வந்ததும் மாவைப் போட்டுக் கலக்க வேண்டும். அதோடு முடியவில்லை. அதைத் தட்டி, எண்ணெயில் போட்டு, வெந்து வெளியே வந்த பிறகுதான் அது அதிரசம். எண்ணெயில் பழுத்த பழம்தான் அதிரசம். நீங்களும் அப்படி எண்ணெயில் பழுக்க வேண்டும்.

பழத்துக்குப் பழம் மாறும்

சிலரைப் புடம் போட்டுப் பழுக்க வைப்பேன், சிலரைப் புகை போட்டு, சிலரை வேப்பங்குச்சி சொருகி. பழத்துக்கு ஏற்றபடி. கொய்யாவை எப்படிப் பழுக்க வைக்க வேண்டுமோ அப்படி, வாழைப்பழத்தை எப்படிப் பழுக்க வைக்க வேண்டுமோ அப்படி. எல்லாவற்றையும் ஒரே மாதிரி பழுக்க வைக்க முடியுமா?

“அவருக்கு ஏன் வேறு மாதிரி? எனக்கும் அதே சிகிச்சை கொடுங்கள்” என்கிறார்கள். பழத்துக்குப் பழம் மாறும், மனிதனுக்கு மனிதன் மாறும். நான் ஒரு குழந்தையைத் தூக்கிக் கொஞ்சும்போது ஒரு பெரியவர் “என்னையும் அப்படிக் கொஞ்சுங்கள்” என்றால் அது சாத்தியமா? சில விஷயங்கள் சாத்தியம், சில சாத்தியம் இல்லை.

பிறந்ததே பக்குவப்படத்தான்

நான் எந்த இடத்தில் தகவல்களைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறேன், எதை உள்ளே வாங்கி உண்மை என்று ஒப்புக்கொள்கிறேன், ஏன் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்: இதையெல்லாம் யார் கேட்க வேண்டும்? நீங்கள்தான். பக்குவப்பட உங்களை நீங்களேதான் கேட்க வேண்டும்.

நான் உங்களுக்காக முயற்சி செய்வதோடு நீங்களும் முயற்சி செய்யலாம். “நான்தான் உனக்கு விடுதலை தர முடியும்” என்பதெல்லாம் கிடையாது. கடவுள் உனக்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் கொடுத்திருக்கிறார்: இந்த வாழ்க்கை. நீ பிறந்ததே பக்குவப்படத்தான். பக்குவப்படவில்லை என்றால் திரும்பப் பிறப்பு. அவ்வளவுதான்.

அதில் பெரிய தண்டனை இல்லை; சுற்றிக்கொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான். “உபதேசம் எதற்கு, பேச்சைக் கேட்டாலே போதாதா?” என்று சிலர் சுற்றி வருகிறார்கள். பாதை தெரியாமல் ஊர் போய்ச் சேர முடியாது.

உடம்பை அல்ல, மனதைப் பக்குவப்படுத்து

திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறேன்: பக்குவப்பட வேண்டியது உடம்பு அல்ல. உடம்பைப் பக்குவப்படுத்த நீங்கள் செய்யும் முயற்சி தவறு. குறிப்பிட்ட உணவை மட்டும் சாப்பிட்டு உடம்பைப் பக்குவப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

நீ எதைச் சாப்பிட்டாலும் அதுவாக ஆகிவிட மாட்டாய். மயில் கறி சாப்பிட்டால் மயில் ஆவாயா? நெல் சாப்பிட்டால் நெல் ஆவாயா? கரும்பு சாப்பிட்டால் கரும்பு ஆவாயா? எதைச் சாப்பிட்டாலும் இந்த உடம்பு என்ன ஆக வேண்டுமோ அதுதான் ஆகும்; அது உடம்புக்குத் தெரியும்.

யாரோ சொன்னார்கள் என்று வைட்டமின் மாத்திரை போட்டுக்கொள்கிறீர்கள்; தேவைக்கு மேல் உள்ளது சிறுநீரில் வெளியே வந்துவிடும். அந்த வைட்டமின் சி வெளியே வந்து சிரித்துக்கொண்டே “போடா” என்று சொல்லும். வேண்டுமானால் மருத்துவரிடம் கேளுங்கள். சிலர் நிறையச் சாப்பிட்டும் அப்படியே இருப்பார்கள்; அது அந்த உடம்பின் அமைப்பு. உணவு உடம்பைத்தான் தொடுகிறது; உன்னைப் பக்குவப்படுத்துவதில்லை.

சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்து

மனதைத்தான் சரியான விஷயங்களால் பக்குவப்படுத்த வேண்டும். என் உரைகளைக் கேட்டால் மனம் சரியாகும். நான் வந்திருக்கிறேன்; உங்கள் இருக்கைகள் காலியாகத்தான் இருக்கின்றன. இது ஒரு சந்தர்ப்பம்.

கடவுள் வைத்திருக்கும் வாய்ப்பை நீ பயன்படுத்தவில்லை என்றால் அது உன் தவறு; பிறகு புலம்புவாய். நான் இல்லாதபோது தேடினாலும் கிடைக்காது. அப்போது பணம் இருக்கும்; நான் இருக்க மாட்டேன்.

உன்னைப் பக்குவப்படுத்துவதற்கான சந்தர்ப்பம் இங்கே இருக்கிறது. வெந்துவிடு; அப்போதுதான் அதிரசம் ஆவாய். கொதித்துப் போகாதே. “திட்டுகிறார்” என்றெல்லாம் நினைக்காதே. நான் உன்னை வாழ்த்துகிறேன்; நீ நன்றாக இருப்பதற்கான முயற்சிதான் இது. என் எல்லா உரைகளுக்கும் அடிப்படை ஒன்றுதான்: எல்லா மனிதர்களும் நன்றாக இருக்க வேண்டும்.

ஏன் இப்படிப் பேசுகிறேன் என்றால், மேடை நாகரிகம் என்று சொல்லிக்கொண்டு நிறையப் பேர் உண்மையை விட்டுவிட்டார்கள். நான் உண்மையை மட்டும்தான் சொல்கிறேன். உனக்குப் புரியவில்லை என்றால் அது யாருடைய பிரச்சனை?

தாவோவும் மகிழ்ச்சியும்

தாவோ என்றால் வரையறுத்தல்: ஒரு ஒழுக்கம், அதற்குள் வருவது. இது என்னுடைய தாவோ, இது என்னுடைய இடம். பக்குவப்பட்டால் உன் தாவோ உனக்குப் புரியும். அது புரிந்தால் கொண்டாட்டமாக இருக்கலாம், மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம். எது எப்படியோ, மகிழ்ச்சியாக இருப்பதுதான் இலக்கு.

“எனக்கு எதுவுமே வேண்டாம் சாமி, நான் சந்தோஷமாக இருக்கிறேன்” என்று சொன்னால் கூட நீங்கள் ஜெயித்துவிட்டீர்கள். உன் மகிழ்ச்சிக்கு நீயே தடையாக இருக்காதே. ஏதாவது தடையாக இருந்தால் “நீ எனக்குத் தடையாக இருக்கிறாய்” என்று சொல்லு. அதற்குப் பிறகும் அது இருந்தால், “சரி” என்று விட்டுவிடு.

“எனக்காக நீ அழு, எனக்காகத் துக்கப்படு” என்று கேட்பவர்கள் நிறையப் பேர். அந்த ஆள் நான் இல்லை. “அது ஒரு பிரச்சனை இல்லையப்பா, விட்டுவிடு” என்றுதான் சொல்வேன்; கூடச் சேர்ந்து அழ மாட்டேன். எல்லோரும் சேர்ந்து அழுகிற ஆட்டம் ஆடுவதற்காக நாம் வரவில்லை. நாம் வந்ததே சந்தோஷமாக, கொண்டாட்டமாக இருப்பதற்குத்தான். வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் பார்க்கலாம்.

வாழ்த்து

நன்றாக இருங்கள். சிறப்பாக இருங்கள். கொண்டாட்டமாக இருங்கள். உங்களை மதிப்பு மிகுந்தவராக மாற்றுவது உங்கள் கையில்தான் இருக்கிறது. நான் ஒரு வாய்ப்பு; என்னைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.