ಭಾಗ 3 / 4

ನಿನ್ನ ಪಕ್ವತೆ ನಿನಗೆ ಮಾತ್ರ

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ಪಕ್ಕುವಂ” (ಪಕ್ವತೆ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಜಾತಿ ಇಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ ಯಾಕೆ ತೊಲಗಿಸಬೇಕು?

ಜಾತಿಯನ್ನು ತೊಲಗಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೀರಾ? ಜಾತಿ ಎಂಬುದೊಂದು ಇಲ್ಲವಲ್ಲ! ಇಲ್ಲದ ಒಂದನ್ನು ಯಾಕೆ ತೊಲಗಿಸುತ್ತೀರಿ?

ಎಲ್ಲರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲು ದಾರಿ ತೋರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನೇ ರಚಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಇಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ?

ಬಿ.ಎಸ್.ಎನ್.ಎಲ್ ಮತ್ತು ಜಿಯೋ

ಬಿ.ಎಸ್.ಎನ್.ಎಲ್ ಎಂಬ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆ; “ಕನೆಕ್ಟಿಂಗ್ ಇಂಡಿಯಾ” ಎಂಬುದು ಅದರ ಘೋಷವಾಕ್ಯ. ಈಗ ನೀವು ಜಿಯೋದಲ್ಲಿದ್ದೀರಾ, ಬಿ.ಎಸ್.ಎನ್.ಎಲ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದೀರಾ? ಯಾಕೆ ಜಿಯೋಗೆ ಹೋದಿರಿ? “ಕನೆಕ್ಟಿಂಗ್ ಇಂಡಿಯಾ” ಏನಾಯಿತು? ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಜಿಯೋಗೆ ಬದಲಾಗಿಬಿಟ್ಟೆವು. ಯಾವ ಆಡಳಿತ ಬಂದರೂ ಇದು ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಜಿಯೋದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಬಿ.ಎಸ್.ಎನ್.ಎಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವನು ಮಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಜಿಯೋಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿದುಹೋಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ, “ಹೌದಾ ಸಾರ್, ಯಾವ ಜಾಗ? ಸರಿಪಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಸ್ಟಾರ್ ಕೊಡಿ ಸಾರ್” ಎಂದು ತಕ್ಷಣ ಬರುತ್ತಾನೆ.

ಯಾಕೆ ಈ ದುಃಸ್ಥಿತಿ? ಮನುಷ್ಯ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲವೇ? ಪಕ್ಷ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲವೇ? ಸಮಸ್ಯೆ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿದೆಯೋ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆಯೋ?

ಸರ್ಕಾರಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ಬ್ಯಾಂಕ್

ಸರ್ಕಾರಿ ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋದರೆ, “ಯಾರು ನೀನು? ಯಾಕೆ ಬಂದೆ? ಮೊದಲೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿ ಬರಬಾರದಾ? ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಲಕ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತೆಗೆಯಬಾರದು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾ?” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಸರಿ, ಹೇಳಿಯೇ ಬರೋಣ ಎಂದು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಯಾರೂ ಎತ್ತುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಖಾಸಗಿ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋದರೆ, “ಬನ್ನಿ ಸಾರ್, ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ಏನು ಬೇಕು?” ಎಂದು ಕೇಳಿ ಅವರೇ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. “ಒಂದು ವಾಟ್ಸ್‌ಆ್ಯಪ್ ಮೆಸೇಜ್ ಹಾಕಿದರೆ ಸಾಕು ಸಾರ್” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ಕಾರಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಚೆಕ್ ಬುಕ್ ಕೇಳಿ ಅರ್ಜಿ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಸಹಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದನ್ನು ಮುಂದಿನ ಸಲವೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; “ನೀವೇ ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಹೋದರೆ “ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಂತೆ ಕಾದು ಕಾದೇ ಒಂದು ಚೆಕ್ ಬುಕ್ ಪಡೆಯಬೇಕು.

ಖಾಸಗಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಖಾತೆ ತೆರೆಯಬೇಕು ಎಂದರೆ ಸಾಕು, ಮನೆಗೇ ಬಂದು ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಖಾತೆ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಸ್.ಎಂ.ಎಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಶಾಖೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಕೂಡ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಸರ್ಕಾರಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಸ್‌ಬುಕ್ ಮುದ್ರಿಸಲು ಒಂದು ಯಂತ್ರ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಕೆಲಸವೇ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರ ಹೀಗೆ ಪಕ್ವವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆ

ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಎಂದರೆ ಛಾವಣಿ ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತದೆ, ಆಡು ದನಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಪಕ್ಕದ ಕಾನ್ವೆಂಟ್ ಶಾಲೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಖಾಕಿ ಚಡ್ಡಿ ಸವೆದು ತೂತು ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು; ಕಪ್ಪು ದಾರದಲ್ಲಿ ಹೊಲಿದರೆ “ಪೋಸ್ಟ್ ಬಾಕ್ಸ್” ಎಂದು ಗೇಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂದು ನನ್ನ ಮಗ, “ನಿನಗೆ ಸೂಜಿ ದಾರದಲ್ಲಿ ಹೊಲಿಯುವುದೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಕಷ್ಟ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾದರೆ ನಾವು ಹೇಗೆ ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತೇವೆ? ನಮ್ಮನ್ನು ಬಹಳ ಪಕ್ವವಾಗಿ ಮೂರ್ಖರಾಗಿಯೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯ ಕೆಲಸ.

ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ “ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಒಂದು ಪಾಪ ಕೃತ್ಯ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಒಂದು ಮಹಾ ಅಪರಾಧ” ಎಂದು ಬರೆದಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದಿದರೆ “ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಎಂದರೇನು?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರುತ್ತದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ? ಅದು ಇಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ ಅದನ್ನು ಯಾಕೆ ಮುದ್ರಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯ? ಆ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಬಿಟ್ಟರೆ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಏನಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ? ಹೀಗೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಪಕ್ವವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಯಾದುಂ ಊರೇ ಯಾವರುಂ ಕೇಳಿರ್

ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪಕ್ವವಾದರೆ ಅವನಿಗೆ ಏನು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ? “ಯಾದುಂ ಊರೇ ಯಾವರುಂ ಕೇಳಿರ್” (ಎಲ್ಲ ಊರೂ ನನ್ನ ಊರು, ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳು). ಪಕ್ವವಾದ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಹೇಳುವುದು ಇದನ್ನೇ: ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಸಂಬಂಧಿಕರು. ನಿನಗೊಂದು ಗಾಳಿ, ನನಗೊಂದು ಗಾಳಿಯೇ? ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ತಮ್ಮಾ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಲೂ ನಾನು ಸಿದ್ಧ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತಾಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಅರ್ಹತೆ ಈಗ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಪಕ್ವವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

ಅತಿರಸ, ಕೇಸರಿ ಮತ್ತು ಸಾಂಬಾರ್

ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ “ಅತಿರಸ ಮಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು ಎಂದು ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲವೇ? ಅತಿರಸವನ್ನೇ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು ಏನು ಕಡ್ಡಾಯ? ನಾವು ಮಾಡಿದರೆ ಕಲ್ಲಿನ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಸಿಹಿ ಕೊಡಬೇಕು, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಕೇಕ್, ಜಿಲೇಬಿ, ಜಹಾಂಗೀರ್ ಎಂದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಬಗೆಗಳು! ರವೆ ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಕಿದರೆ ಕೇಸರಿ. ಯಾವಾಗಲೂ ಅತಿರಸವೇ ಇರಬೇಕೇ? ಕೇಸರಿಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದಲ್ಲವೇ?

ಕೇಸರಿಯಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪ, ಗೋಡಂಬಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹಾಕಿದರೆ, “ಕೇಸರಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಯಾವುದು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು? ನಾಲಿಗೆಗೆ ಏನು ತಾಗಿತು, ಯಾವುದು ರುಚಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು ಎಂದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕೇಸರಿಯಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪ, ಗೋಡಂಬಿ ಇಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೇ; ಅದನ್ನು “ಕೇಸರಿ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.

ಸಾಂಬಾರ್ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಬೇಳೆ, ಟೊಮೆಟೊ, ಈರುಳ್ಳಿ ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ. ಬಡವರ ಮನೆಯ ಸಾಂಬಾರಿನಲ್ಲಿ ಈರುಳ್ಳಿ, ಟೊಮೆಟೊ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನೂರು ಗ್ರಾಂ ಟೊಮೆಟೊ ಕೊಂಡು ಸಾರು ಮಾಡುವವರಿಗೂ, ಕೆಜಿ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೊಂಡು ಫ್ರಿಜ್‌ನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವವರಿಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲವೇ?

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಪಕ್ವತೆಯೂ ಬೇರೆ

ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಿ ನೀವು ಪಕ್ವವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪಕ್ವವಾದ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹಿಡಿದು ಅವರಂತೆ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪಕ್ವವಾದ ರೀತಿಯೇ ಬೇರೆ.

ಅದೇ ಮೈದಾ ಹಿಟ್ಟೇ; ಒಂದು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂದದ್ದು, ಒಂದು ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಕರಿದದ್ದು. ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಕರಿದದ್ದು ಪೂರಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಇನ್ನೊಂದು ಬೇರೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಚಪಾತಿ ಚಪಾತಿಯೇ, ರೊಟ್ಟಿ ರೊಟ್ಟಿಯೇ.

ನಿನ್ನ ಪಕ್ವತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಪಕ್ವತೆಯಾಗಿ ಒದಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ದಾಟಿ ಬಂದ ದಾರಿ, ನಿನ್ನ ಅನುಭವಗಳು, ನಿನಗೆ ಆದವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ “ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಪಕ್ವರಾಗಿ” ಎಂದು ಹೇಳಬಾರದು. ಸಾಮಾಜಿಕ ನೀತಿಯೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಎರಡು ಇಡ್ಲಿ, ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಮೂರು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಇಡ್ಲಿಯೇ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರು “ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು!” ಎಂದು ಆಸೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನೊಬ್ಬರು “ಉಪ್ಪಿಟ್ಟಾ?” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲನೆಯವರು ತಿಂದ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬೇಳೆಗಳನ್ನು ಹುರಿದು ಹಾಕಿ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ವಿಷಯ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟಲ್ಲ; ಅದರಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಪದಾರ್ಥಗಳು.

ಕೆಲವರು “ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು” ಎಂದು ಕೊಡುವುದು ರವೆ ಗಂಜಿ; ಕೆಲವರು ಕೊಡುವುದು ಕಿಚಡಿ. ಉಪವಾಸದ ಗಂಜಿ ಬಡವರು ಕುಡಿಯುವ ಗಂಜಿಯ ಹಾಗೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಾ? ಖರ್ಜೂರ, ಹಾಲು, ಮಾಂಸ ಹಾಕಿ ಕುದಿಸಿರುತ್ತಾರೆ; ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಗಂಜಿ.

ಸಾಮಾಜಿಕ ನೀತಿ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ನೀತಿ

ಹಾಗಾಗಿ, ಪಕ್ವತೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಪಕ್ವನಾಗುವುದು? ಯಾರನ್ನು ಏನು ಕೇಳಬೇಕು? “ದೇವರೇ, ನಾನು ಪಕ್ವನಾಗಿದ್ದೇನೆಯೇ? ನಿನಗೆ ಹದವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ? ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ?”

ನನಗೆ ಸರಿ ಎಂದಾದರೆ ಅದು ಸರಿಯೇ. ಇತರರಿಗೆ ಅದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಕಂಡರೆ ಅದು ಯಾರ ಸಮಸ್ಯೆ? ನನ್ನ ಸರಿಯೇ ನನಗೆ ಸರಿ; ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸರಿ ನನಗೆ ಒಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ನೀತಿಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ನೀತಿಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ನಿನ್ನ ತಲೆನೋವು ಎಲ್ಲಿದೆ ಗೊತ್ತಾ? ಸಾಮಾಜಿಕ ನೀತಿಗೆ ನೀನು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡುತ್ತೀಯ. ನಿನ್ನ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿಲ್ಲದಿರುವುದು, ಅಪರಾಧಿ ಭಾವ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಇದೇ: ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಿನ್ನಿಂದ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಅದು ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡುತ್ತೀಯ. “ಹೀಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು” ಎಂಬ ಹಿಡಿತವನ್ನು ನೀನು ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತೀಯ.

ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಓಡಿಸುವವರಿಗೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಿಸಲು ಹೇಳಿದರೆ, ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿಯೇ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಗಾಣದ ಎತ್ತು ದಿನವಿಡೀ ಸುತ್ತಬಹುದು; ಯಾವ ಊರಿಗೂ ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ? ಅದು ಗಾಣದ ಎತ್ತು.

ಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಮಾಡ್ಯುಲೇಷನ್

ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿ “ಶುಕ್ಲಾಂಬರಧರಂ ವಿಷ್ಣುಂ…” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ, ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡಿ, ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಎಳೆದೆಳೆದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯದೆ ಹೀಗೆ ಬರೀ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಾರದು.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಒಂದು ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ಅವನ ಮಾಡ್ಯುಲೇಷನ್; ಅದನ್ನು ಯಾರಿಂದಲೂ ಬದಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಇದು ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು “ಹೀಗೆಯೇ ಹೇಳಬೇಕು” ಎನ್ನುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೇಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ದೇವರು ಯಾವ ರೀತಿ ಹೇಳಿದರೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ? ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಯಾವ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆ ಅವನಿಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ? ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಯಾರೂ ಕೇಳಲೇಬಾರದು.

ನನ್ನನ್ನು ಯಾಕೆ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದಿರಿ?

“ನಿನ್ನ ಕತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡು. ಇತರರನ್ನು ಯಾಕೆ ಬೈಯುತ್ತೀಯ?” ಎಂದು ನನ್ನ ಕಮೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಯಾಕೆ ಯೂಟ್ಯೂಬಿನಲ್ಲೂ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೂ ಮಾತನಾಡಿದಿರಿ? ಪುಸ್ತಕವಾಗಿ ಮುದ್ರಿಸಿ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನೀವೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಧರ್ಮಗಳು ಹೀಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆನೇ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆನೇ?

ಶಾಲಾ ಪಾಠದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಇಟ್ಟಿರಿ? ಏನು ಕಲಿಸಿದಿರಿ? ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಕ್ವಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರು?

ಕಪ್ಪೆ ಮತ್ತು ನೆಲಗಪ್ಪೆ

ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಯ ತಲೆಗೆ ಮೊಟಕಿ ಮೊಟಕಿ, “ನೀನು ಕಪ್ಪೆಯಲ್ಲ, ನೆಲಗಪ್ಪೆ” ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಏಟು ತಾಳಲಾರದೆ ಅದೂ “ನಾನು ನೆಲಗಪ್ಪೆಯೇ” ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೊಡೆದವನು “ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು” ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಕಷ್ಟ ಏಟು ತಿಂದ ಕಪ್ಪೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು.

ಕಪ್ಪೆ ಮತ್ತು ನೆಲಗಪ್ಪೆ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಂಡರೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಕಪ್ಪೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ; ನೆಲಗಪ್ಪೆ ಬಂಡೆಯೊಳಗೂ ಇರುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಏನು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು? ಮೊಟಕಿನ ಮೇಲೆ ಮೊಟಕು ತಿಂದು, ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು “ನಾನು ಕಪ್ಪೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ” ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಆಗಲೂ ನೀನು ನೆಲಗಪ್ಪೆಯೇ! “ಏನೇ ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಾಪಕರು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದಿದೆ, ಗೊತ್ತಾ ನಿನಗೆ?” ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ.

ಮಹಾತ್ಮ ಮತ್ತು ನೀನು

ಯಾವ ಮಹಾತ್ಮ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಊಟ ಮಾಡಿದ? ಕಿವಿಯಿಂದ ಊಟ ಮಾಡಿದ? ಬಾಯಿಯಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲವೇ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದು? ಅವರೂ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಊಟ ಮಾಡಿದರು, ನೀನೂ ಬಾಯಿಯಿಂದಲೇ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತೀಯ. ಹಾಗಾದರೆ ನೀನೂ ಮಹಾತ್ಮನೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಇದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಾತ್ಮರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲು ಹೇಳಿದರೆ, ಅವರು ಯಾವ ವರ್ಷ, ಯಾವ ಊರಿನಲ್ಲಿ, ಯಾರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದರು ಎಂದು ಬರೆದಿಟ್ಟರೆ ಪಾಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಶಿಕ್ಷಕರು ಪಕ್ವರಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಯಾವುದಾದರೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನು ಪಕ್ವಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆಯೇ? “ನೀನು ಒಬ್ಬ ವಿಶೇಷ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನೀನು ಇರುವುದು ಒಂದು ನೂರು ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ. ಎಷ್ಟು ಕೋಟಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದರೂ ಒಂದು ತುತ್ತು ಅನ್ನವೇ. ಒಂದು ಹಂತದ ನಂತರ ಹಣ ಏನೂ ಅಲ್ಲ” ಎಂದು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟರೇ?

ನಟ ವಿಜಯ್ ಕೂಡ “ಅದೆಲ್ಲ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲದ ಹಣದಿಂದಲೇ ಕಾರು ಕೊಂಡು ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾವೂ ಹೀಗೆಯೇ ಪಕ್ವರಾದೆವು.

ದೇಹ ಮಾತ್ರ ನಾನಲ್ಲ

ಹಾಗಾದರೆ ಪಕ್ವವಾಗುವುದು ಎಂದರೇನು? ನಾನು ಬಂದೆ, ನಾನು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ? ಅಮ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಬಂದೆನೇ? ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಈ ದೇಹವನ್ನು ಸುಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಮುಗಿದುಹೋಗುತ್ತೇನೆಯೇ? ನಾನು ಬರೀ ದೇಹ ಮಾತ್ರವೇ?

ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ “ದೇಹ ಮಾತ್ರ ನಾನಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವರನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಒಬ್ಬನು “ದೇಹ ನಾನಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ. ನಡುವೆ ಇದ್ದ “ಮಾತ್ರ” ಎಂಬ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪದವನ್ನು ಅವನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿಬಿಟ್ಟ. ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, “ದೇಹ ನಾನಲ್ಲ” ಎಂದೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.