ಭಾಗ 2 / 4
ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕಲು ಮಾತ್ರ ಪಕ್ವನಾಗಿಲ್ಲ
ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ಪಕ್ಕುವಂ” (ಪಕ್ವತೆ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಕಾನ್ಸುಲೇಟ್ ಬಾಗಿಲು ಮತ್ತು “ಸಾರ್” ಎಂಬ ಪದ
“ಹೂಬಾಗಿಲೇ, ಚಿಲಕ ತೆರೆ” ಎಂಬ ಒಂದು ಹಾಡಿದೆ.
ಅಮೆರಿಕನ್ ಕಾನ್ಸುಲೇಟ್ಗೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಬಾಗಿಲುಗಳೆಲ್ಲ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವು. “ಸ್ವಲ್ಪ ಒತ್ತಿ ತಳ್ಳಿ ತೆರೆಯಿರಿ” ಎಂದು ಅಲ್ಲಿರುವವರು ಹೇಳಿಯೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಸವರಿ ನೋಡುತ್ತ ಹಾಡು ಹಾಡುತ್ತ ನಿಂತರೆ? ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಅವರು ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ: “ಸ್ವಲ್ಪ ಒತ್ತಿ ತೆರೆಯುತ್ತೀರಾ?”
ಅವರು “ಏಯ್” ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾನ್ಸುಲೇಟ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಲ್ಲವೆ; “ಸಾರ್” ಎಂದೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದು ನಿಜವಾಗಿ “ಏಯ್” ಅನ್ನುವುದೇ. “ಸಾರ್” ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ನಿಮಗೆ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರೊಳಗೆ ಏನು ಅಡಗಿ ನಿಂತಿದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಭಾಷೆಯೇ ನಿಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಪಕ್ವತೆ, ಅಪಕ್ವತೆ
ಹಾಗಾದರೆ ಪಕ್ವತೆ ಎಂಬುದೊಂದು ಇದೆಯೇ? ಇದೆ. ಪಕ್ವನಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಸಾಧ್ಯ. ಪಕ್ವ, ಅಪಕ್ವ ಎಂದು ಶಿವಾಗಮದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಯೇ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.
ಅಪಕ್ವತೆ ಎಂದರೇನು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ವೇಷ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಆ ವೇಷಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಟಿಸಲು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೆ ನೀನು ಅಪಕ್ವನೇ. ವೇದಿಕೆ ಹತ್ತಿ ನೀನು ಹೆಣ್ಣಿನ ವೇಷ ಹಾಕಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಗಂಭೀರವಾದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಬಾರದು. ಮೆಲ್ಲನೆಯ ದನಿಯಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡಬೇಕು. ಆ ವೇಷಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹಾಡಬೇಕು:
“ಕುಣಿಕುಣಿದು ನೀ ಹಾಡಮ್ಮ, ಸೀತಮ್ಮ; ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರೆ ಪುಟ್ಟ ಮನಸ್ಸು ತಾಳದಮ್ಮ.”
ಯಾಕೆ? ಬಾಗಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಬಾಗಿ, ಬಳುಕಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಬಳುಕಿ, ತಗ್ಗಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ತಗ್ಗಿ, ನಿಮಿರಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ನಿಮಿರಿಯೇ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಬೇಕಾಗಿದೆ. ನದಿ ನೇರವಾಗಿ ಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಬದುಕೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಪಕ್ವನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಸೆಟೆದುಕೊಂಡು ನೇರವಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?
ಸೂಜಿ ಮತ್ತು ದಾರ
ಸೂಜಿಯ ಪಕ್ವತೆ ಚೂಪಾಗಿಯೂ ನೇರವಾಗಿಯೂ ಇರುವುದು. ದಾರದ ಪಕ್ವತೆ ಬಾಗಿಕೊಡುವುದು. ಸೂಜಿ ಬಾಗಿಕೊಟ್ಟರೆ ಬಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆಯೇ? ಹೊಲಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇಲ್ಲ.
ಈಗ ಸೂಜಿ ಮತ್ತು ದಾರ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿವೆ. ಸೂಜಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ನಾನೇ ಪಕ್ವ.” ದಾರ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ಇಲ್ಲ, ನಾನೇ ಪಕ್ವ.” ಎರಡರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಪಕ್ವತೆ?
ಒಬ್ಬ ಪಂಡಿತ ಬಂದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ: “ಜೊಂಡಿನಂತೆ ಬಾಗಿಕೊಡು.” ಯಾವಾಗಲೂ ಜೊಂಡಿನಂತೆಯೇ ಬಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಹುಳುಹುಪ್ಪಟೆಯಾದರೂ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯಾ? ಒಂದು ಹಾವಾದರೂ ನಿನ್ನ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.
ಆಲದಂತೆ ಹರಡಿ, ಗರಿಕೆಯಂತೆ ಬೇರೂರಿ
ಆಲದ ಮರದಂತೆ ಇದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಹಕ್ಕಿಗಳು ನೆಲೆಸಬಹುದು, ಎಷ್ಟು ಜನ ಅದರ ಕೆಳಗೆ ವಿಶ್ರಮಿಸಬಹುದು! ಹಾಗಾದರೆ ಆಲದ ಮರದಂತೆ ಇರಬೇಕೇ, ಗರಿಕೆ ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ಇರಬೇಕೇ?
ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಎರಡನ್ನೂ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ: “ಆಲದಂತೆ ಹರಡಿ, ಗರಿಕೆಯಂತೆ ಬೇರೂರಿ.” “ಬೇರೇ ದೊಡ್ಡದು, ಗರಿಕೆಯಂತಿರು” ಎಂದು ಒಬ್ಬರು; “ಆಲವೇ ದೊಡ್ಡದು” ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು. ಎರಡನ್ನೂ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಪಕ್ವವಾಗಿ ಇರುವುದು ಹೇಗೆ? ಹುಲ್ಲಾಗಿ ಇರುವುದೋ, ಮರವಾಗಿ ಇರುವುದೋ?
ಒಳ್ಳೆಯವನು ಯಾರು?
“ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿರು” ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಗುರು ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಒಳ್ಳೆಯವನು ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೇಗೆ? ಕುಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯವನು. ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುವುದಿಲ್ಲ, ಒಳ್ಳೆಯವನು. ಮಾಂಸ ಮೀನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ, ಒಳ್ಳೆಯವನು. ವೇದಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪಾರಾಯಣ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಒಳ್ಳೆಯವನು.
ಹೀಗೆ ಒಂದು ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು “ನಾನು ಪಕ್ವನಾದವನು” ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೆಂಡತಿಯೋ ಹೊರಗೆ ಹೇಳಲಾರದೆ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಾಳೆ: “ಇವನನ್ನು ನಂಬಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ.” ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವುದೆಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಅವನು ಪಕ್ವನಾಗಿದ್ದಾನೆಯೇ?
ಪಕ್ವನಾದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ಪಕ್ವತೆ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೇಳಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪಕ್ವನಾದ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನೀವು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತೇ? ನೀವು ಪಕ್ವರಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ನಿಮಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
“ತನ್ನಂತೆ ಪರರನ್ನು ಕಾಣುವ ಗುಣ ಬೇಕಲ್ಲವೆ; ಆ ಗುಣ ಬರಲು ಮನದೊಳಗೆ ಸತ್ಯ ಬೇಕಲ್ಲವೆ.”
ನಾನು ಕಳ್ಳನಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ಏನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ? ಕಳ್ಳನಾಗಿಯೇ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ನನ್ನಲ್ಲೋ, ಅವನಲ್ಲೋ?
ಜಾತಿಗೆ ಪಳಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯ
ಮನುಷ್ಯರನ್ನೇ ಹಾಗೆ ಪಳಗಿಸಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. “ನೀನು ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಕೀಳು” ಎಂದು ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಅವನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟ. ಪಳಗಿಸಿದರೋ ಇಲ್ಲವೋ?
ಒಂದು ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಹೀಗೆ ಪಳಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅನ್ನ ಹಾಕುತ್ತೀರಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಮಾತನ್ನೆಲ್ಲ ಅದು ಕೇಳುತ್ತದೆಯೇ? ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಹೇಗೆ ಪಳಗಿಹೋಗಿದ್ದಾನೆ!
“ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಕೀಳಾದವರು” ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ಅದನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಗುಂಪಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಪದರ ಪದರವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ವಿಭಜಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ವರ್ಣದವರೆಗೂ ಹೋಗುತ್ತದೆ: “ನೀನು ಈ ವರ್ಣ, ಅವರು ಆ ವರ್ಣ; ಈ ವರ್ಣದವರೂ ಆ ವರ್ಣದವರೂ ಸಮನಾಗಿ ಕೂರಬಾರದು.” ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಾವೇ ಹೇಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ!
ವರ್ಣ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪಕ್ಷವಿಲ್ಲ, ನಾಯಕನಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆ ನಾಯಕರಿಗೆ. ನಾವು ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ಹಣ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆ
“ಒಂದು ಹಂತ ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಹಣವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ?” ಎಂದು ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದೆ. ಕೇಳಿದವರು ನನ್ನನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯರಾದ ನಾವು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಪಳಗಿಹೋಗಿದ್ದೇವೆ!
ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕಲು ಮಾತ್ರ
ಗುಂಪು ಸೇರಲು, ಒಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಲು, “ಜೈ” ಎನ್ನಲು ಮನುಷ್ಯ ಪಳಗಿದ್ದಾನೆ. ಜಾತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು, ಜಾತಿ ಸತ್ಯ ಎಂದು ನಂಬಲು ಮನುಷ್ಯ ಪಳಗಿದ್ದಾನೆ. ಧರ್ಮವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು, ಧರ್ಮದ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಮನುಷ್ಯ ಪಳಗಿದ್ದಾನೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಪಕ್ವನಾಗಿಲ್ಲ? ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕಲು ಮಾತ್ರ.
“ಹಾವಿನ ಕಡುವಿಷವನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಡಲು ಕಲಿತುಕೊಂಡ; ಗುಳ್ಳೆನರಿಯಂತೆ ತಂತ್ರದಿಂದ ಮನೆ ಕೆಡಿಸಲು ಅರಿತುಕೊಂಡ; ಕಳ್ಳಹಣದಿಂದ ಇತರರನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಅರಿತುಕೊಂಡ; ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕಲು ಮಾತ್ರ…”
ನಾನು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ. ನನಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ, ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಏನು ಎಂದು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. “ಇವನು ಯಾರು? ಯಾಕಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ? ಇವನು ಇದನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೇಳಬೇಕು?” ಎಂದೇ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ಮೂರ್ಖ ಯಾರು ಎಂದರೆ ನಾನೇ. ಯಾಕೆ? ಯಾರಾದರೂ ಪಕ್ವರಾಗುತ್ತಾರೆಯೇ ಎಂದು ಇನ್ನೂ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನಲ್ಲ!
ನೀನು ಹುಟ್ಟಿರುವುದೇ ಪಕ್ವನಾಗಲು
ಈ ಜಗತ್ತು ಪಕ್ವವಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಯಾರ ಸಮಸ್ಯೆ? ಅದು ಜಗತ್ತಿನ ಸಮಸ್ಯೆ. ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಪಕ್ವನಾಗಲೆಂದೇ ಈ ಪ್ರಕೃತಿ, ಅಥವಾ ದೇವರು, ನನಗೆ ಬದುಕನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟಿದೆ.
ನೀನು ಹುಟ್ಟಿರುವುದೇ ಪಕ್ವನಾಗಲು. ನಿನಗೆ ಬರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ? ಪಕ್ವನಾಗಲು. ಹೆಂಡತಿ, ಗಂಡ, ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಉದ್ಯೋಗ, ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೆರಳಿಸುವುದು ನಿನ್ನನ್ನು ಪಕ್ವಗೊಳಿಸಲು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಗತಿ ಅಧೋಗತಿಯೇ. ಯಾವಾಗಲೂ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದು ಕೈಮುಗಿಯುತ್ತ ಹಾಗೆಯೇ ಬದುಕಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ನಿನ್ನೊಳಗಿರುವ ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿ. ಕಂಡುಹಿಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು; ನೀನು ಪಕ್ವನಾಗುತ್ತೀಯ. ನೀನು ಒಂದು ವಿಶೇಷ. ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಹಚ್ಚಬೇಕಾದ ಒಂದು ದೀಪವಿದೆ; ಕುಂಡಲಿನಿ ಇದೆ. ಅದು ಏಳುತ್ತದೆ, ಅದೇ ಬೆಳಕು. ನೀನು ಪಕ್ವನಾಗಬಲ್ಲೆ.
ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು
“ದೇಹ ಈಗಾಗಲೇ ಪಕ್ವವಾಗಿದೆ” ಎಂದಲ್ಲವೇ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು. ಹಾಗಾದರೆ ಮನಸ್ಸು ಪಕ್ವವಾದರೆ ಈ ದೇಹವೇ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಪಕ್ವನಾಗುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ದೇಹ ನಿನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಆ ದೇಹವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೇರೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ.
ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಯಾಕಿದೆ? ದೇಹ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ದೇಹ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಭಾವಾವೇಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಹವನ್ನು ನೀನು ಯಾಕೆ ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ದೇಹವನ್ನು ಒಗ್ಗಿಸಲು ತಿಳಿದಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ದೇಹಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಗ್ಗಿಸಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದೇ ನಿನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ.
ಮನಸ್ಸಿಗಾಗಿ ದೇಹವನ್ನು ಆಡಿಸುತ್ತೀಯ. ಜಾತಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತೀಯ, ಧರ್ಮದ ನೀತಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತೀಯ, ಆ ನೀತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬದಲಿಸುತ್ತೀಯ. ಮಲಗಬೇಕಾದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತೀಯ. ದೇಹಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿದ್ದಲು ಒಂದು ದಿನವೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿಲ್ಲ.
ಕಲಿಯುವುದೇ ಪಕ್ವತೆಯೇ?
ಮನುಷ್ಯ ಹೇಗೆ ಪಕ್ವನಾಗುತ್ತಾನೆ? ಏನಾದರೂ ಒಂದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಪಕ್ವತೆ ಎಂದು ಹೆಸರೇ? ಅದನ್ನು ನಾಯಿಯೂ ಮಾಡುತ್ತದೆ. “ಯಜಮಾನ ಬಂದರೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸು” ಎಂದು ಯಾರೋ ಕಲಿಸಿದರು; ಅದು ಪಳಗಿತು. ಆದರೆ ಆ ಯಜಮಾನ ವಿಷ ಕೊಟ್ಟರೂ ಅದು ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅದು ತಿಳಿಯದು. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಪಕ್ವನಾದವನು ಕೇಳಿದರೆ “ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದೆ” ಎಂದು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ. ಪಕ್ವನಾಗದವನು ಕೇಳಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಾನೆ ಗೊತ್ತೇ? ಕುಕ್ಕರ್ನಲ್ಲಿ ಕುದಿಯುವಂತೆ ಕುದಿಯುತ್ತಾನೆ. “ಇವರ ಮಾತೇ ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ಇವರ ಮಾತನ್ನು ನಡುಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದಿರಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳು ಏನಾಗುತ್ತಾರೆ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.
ಅವನ ಮಕ್ಕಳು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಕಲಿತು ಬರುತ್ತಾರೆ; ಅದಕ್ಕೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಪಳಗುತ್ತಾರೆ.
ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಏನು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ಏನೋ ಒಂದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಬೇರೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಅವನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಕುಂಡಲಿನಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಯ
“ಕುಂಡಲಿನಿ ತಾನೇ?” ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಬೇರೆ ಹೆದರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬ ಹೇಳಿದ: “ಕುಂಡಲಿನಿ ಬಂದರೆ ಮಾತೇ ಆಡುವುದಿಲ್ಲ.” “ಕುಂಡಲಿನಿ ಇದ್ದರೆ ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.”
ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿ ಒಬ್ಬ “ನನಗೆ ಕುಂಡಲಿನಿ ಎದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದೆ” ಎಂದು ತಿರುವಣ್ಣಾಮಲೈಗೆ ಹೋದ. “ಕುಂಡಲಿನಿ ಎದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದೆ, ನನಗೆ ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆ.”
ಕುಂಡಲಿನಿ ಎದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೋಡಬೇಕೇ? ನನ್ನನ್ನು ನೋಡು. ನಿನಗೆ ಎದ್ದದ್ದು ನನಗೆ ಎದ್ದಿರುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಕುಂಡಲಿನಿ ಎದ್ದರೆ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಕರುಣೆಯೂ ಉಕ್ಕುತ್ತವಲ್ಲ! ಅದು ನಿನಗೆ ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ? ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಪಕ್ವನಾಗಿಲ್ಲ.
ಪಕ್ವ, ಅಪಕ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಶಿವಾಗಮದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಪಕ್ವನಾಗದವನಿಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. “ಸರಿ, ಇವನಿಗೆ ಕಲಿಸಿದರೆ ಪಕ್ವನಾಗುತ್ತಾನೆ” ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಕಲಿಸಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಅದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಿಂದ ಅದರ ಬೆಲೆ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.
“ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಒಬ್ಬ. “ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಆ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳಿಕೊಡಿ.” ಏನದು ನಾಲ್ಕನೆಯ ಅಭ್ಯಾಸ?
ಉದ್ದೇಶ ಏನು?
ಪಕ್ವನಾಗುವುದು ಎಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ? ಘಟನೆಯಲ್ಲೋ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲೋ ಅಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಏನು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ.
ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಏನು? ನೀವು ಯಾಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರಿ? ಯಾಕಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದಿರಿ? ದೇಹಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಬಂದಿರಾ? ಕಾಮಕ್ಕೂ ಲಿಂಗಾಕರ್ಷಣೆಗೂ ಮಾತ್ರ ಬಂದಿರಾ? ಅಥವಾ ಜಾತಿಯ ಅಂಟುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ಬದುಕಿ ಹೋಗಲು ಬಂದಿರಾ?