ಭಾಗ 4 / 4
ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ಬದುಕು
ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ಪಳಕ್ಕಂ” (ಅಭ್ಯಾಸ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇರುವೆಯಂತೆ ಓಡುವ ಅಭ್ಯಾಸದ ಗುಲಾಮ
ಹುಟ್ಟು ಒಬ್ಬನನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಅವನನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮನಾದವನು ಏನನ್ನಾದರೂ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಾನೆಯೇ? ಅವನಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ ಕಿರಿಕಿರಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇರುವೆಯಂತೆ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಇಟ್ಟರೂ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.
ಕೇಳಿದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಕಥೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ: “ನಾನು ಇರುವೆಯಂತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಚುರುಕು!” ಈ ಚುರುಕು ಯಾಕೆ? ಓಡುತ್ತಿರುವ ರೈಲಿನೊಳಗೆ ಯಾಕೆ ಚುರುಕಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಎಷ್ಟು ಓಡಿದರೂ ರೈಲು ಹೋಗುವ ಜಾಗಕ್ಕೇ ನೀನು ಹೋಗುವುದು.
ಕೆಲವರು ಕಚೇರಿಗೆ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟಿನ ಮುಂತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಓಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಬೇಗ ತಲುಪಬಹುದು ಎನ್ನುವಂತೆ. ಗಾಡಿ ತನ್ನ ವೇಗದಲ್ಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಇವರು ಮಾತ್ರ ಗಾಡಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಮನಸ್ಸು ಹಾಗೆ ಮುಂದೆ ಓಡಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.
ಅಭ್ಯಾಸ ನಿನ್ನನ್ನು ಏನು ಮಾಡಿಟ್ಟಿದೆ, ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ? ಈ ಸಮಾಜವನ್ನು ನೋಡಲು, ನಿನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಲು ನಿನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಭ್ಯಾಸದ ಗುಲಾಮನಿಗೆ ಆ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಇಲ್ಲ.
ಭಾವದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಗುಲಾಮರು
ಕುಡುಕ ಹೇಗೆ ಒಂದು ಭಾವದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಭ್ಯಾಸದ ಗುಲಾಮರೂ ಒಂದು ಭಾವದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಕುಡಿಯುವುದು ಮಾತ್ರ ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಕುಡುಕ ಕೂಡ ಸರಕು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.
ಒಬ್ಬನು ಯಾಕೆ ಕುಡುಕನಾಗುತ್ತಾನೆ? ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೂ ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೂ ಅವನಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಲು ಆಗದಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೋಗುವ ಸಮಾಧಾನದ ತಾಣ ಅಮಲು; ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೊಂದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. “ಎಳೆದಷ್ಟೂ ಸುಖ, ಕೊನೆಗೆ ಕೊಡುವುದು ದುಃಖ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅವನಿಂದ ದೊಡ್ಡ ತೊಂದರೆಯೇನಿಲ್ಲ; ಅವನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಸುವವರೇ ದುಃಖಪಡುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಗುಲಾಮರು ಕೂಡ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಗುಲಾಮರನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹಿಂಸಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ನಾವು ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ದೇವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿಲ್ಲ
ದೇವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಹಿಂಸಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಉಪವಾಸ ಇರಲು ಹೇಳಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಪೀಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿಲ್ಲ. ನೋವು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಅವಮಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಮಂಡಿಯೂರಲು ಹೇಳಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಏನೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿಲ್ಲ. “ನಿನ್ನ ಅರಿವಿನ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ನೀನು ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯ” ಎಂದಷ್ಟೇ ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಿನ್ನ ಅರಿವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕಾದವನು ನೀನೇ.
ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮನಾಗಿ ಅರಿವಿನ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಬೇಲಿ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯ. ಅರಿವು ವಿಸ್ತಾರವಾಗದವರೆಗೆ ನಿನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸದಿದ್ದಾಗ ಅವು ಬೇರೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಸೇಡಿನ ಭಾವನೆ ತಲೆ ಎತ್ತುತ್ತದೆ; ಇತರರನ್ನು “ತಪ್ಪು” ಎನ್ನುತ್ತೀಯ, ವಾದಕ್ಕೆ ಕರೆಯುತ್ತೀಯ.
ನಾನು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ “ನಾನೇ ಸರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಯಾಕೆ? ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ನಾನು ಸತತವಾಗಿ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದರಿಂದ ಅದು ನನಗೆ ಸರಿ. ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ.
ಬದಲಾಗುವ ಜಗತ್ತು
ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ದೇವರು ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನೂ ಬದಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ವಸ್ತುಗಳೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಬಳಸುವ ರೀತಿಯೂ ಬದಲಾಗಿವೆ.
ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಸಾಕಷ್ಟು ನೋಡಿಬಿಟ್ಟೆವು: ಬಟನ್ ಫೋನ್, ಆಮೇಲೆ ಟಚ್ಸ್ಕ್ರೀನ್, ಈಗ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಪ್ ಇಟ್ಟು, ಯೋಚಿಸಿದರೇ ನಡೆಯುತ್ತದಂತೆ; ಯಾರನ್ನು ನೆನೆದರೂ ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಕನ್ನಡಕ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಯೋಚಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎದುರಿಗಿರುವವರನ್ನೂ ಕನ್ನಡಕದ ಮೂಲಕವೇ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಂದು ರೋಬೋಟ್ ಆಗಲಿದ್ದಾನೆ.
ಅಭ್ಯಾಸ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅಸಹ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ
ಆದರೆ ಈ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವವರು ನೀವೇ. ಭಾವನೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಗುಲಾಮರಾಗಿಯೇ ಇದ್ದರೆ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಭ್ಯಾಸ ನಿಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅಸಹ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮನಾದವನು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
“ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿದು ಅಳುತ್ತಾನಲ್ಲ, ಅದು ಭಾವನೆಯನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದಲ್ಲವೇ?” ಎಂದರೆ, ಇಲ್ಲ. ಅದೂ ತಂದುಕೊಂಡದ್ದೇ. ಒಳಗಿನ ದುಃಖವನ್ನು ತಣಿಸಲು ಆಗದೆ ಅಳುತ್ತಾನೆಯೇ ಹೊರತು ನಿಜವಾಗಿ ಅವನು ಅಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಾಲಗಾರ ಕುಡಿದು ಸಾಲವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ; ರೋಗಿ ರೋಗವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆ ಸಾಲವೂ ರೋಗವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತವೆ.
ದುಡಿಮೆಯೇ ದಾರಿ
ಮತವಾದಿಯೂ ಅದೇ. ನೀನು ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದರಿಂದಾಗಲಿ, ನಿನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದರಿಂದಾಗಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏನು ಬೇಕೋ, ಅದನ್ನು ಮಾಡುವ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ?
ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಹಣ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಮಂತ್ರವಾಗಲಿ, ಮಾಟ ಮಂತ್ರವಾಗಲಿ, ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳಾಗಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಶ್ರೀಮಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ, ದುಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಧ್ಯಾನವೂ ಯೋಗವೂ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ. ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ತಪ್ಪು ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ನಾನೇ ಗಮನಿಸಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಕು: ಧ್ಯಾನ ಎಂಬುದು ಇದೆಯೇ? ಜ್ಞಾನ ಎಂಬುದು ಇದೆಯೇ? ನೀನು ಅದನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀಯಾ? ಮಾಂಸ, ಮೀನು ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಇದಕ್ಕೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ? ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಬಳಿ ತಂದು ಕೇಳಬೇಕು. ಸತ್ಸಂಗ ಇಡುವುದೇ ಅದಕ್ಕಾಗಿ.
ನೇರವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ
ಆದರೆ ಯಾವ ಮತವಾದಿಯೂ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ? ಬಂದರೆ ತನ್ನ ವಾದ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲೋ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲೋ ಇರುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ.
ದೇವರನ್ನು ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದರೆ ನೀನೂ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ನನಗೆ ಮೂರನೆಯ ಕಣ್ಣಿದೆ, ನಿನಗೂ ಇದೆ. ನಾನು ಹೋಗಬಲ್ಲ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನೀನೂ ಹೋಗಬಹುದು; ನನಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದರೆ ನನಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಬಹುದು. ನಾನಿದ್ದೇನೆ, ನೀನೂ ಇದ್ದೀಯ.
ನಾಗರಿಕತೆ ಎಂದರೆ ಹೊಸತನ
ನೀವು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮರಾಗಿದ್ದರೆ ನಾನು ಹೇಳುವುದೂ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ? ಒಬ್ಬ ಭಾಷಣಕಾರ ಹೀಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಕೆಲವು ವ್ಯಾಕರಣಗಳನ್ನು ಕಲಿತಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಪ್ರವಚನಗಳ ಕೆಳಗೆ “ಇದೆಲ್ಲ ನಾಗರಿಕ ಮಾತೇ?” ಎಂದು ಬರೆಯುತ್ತೀರಿ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ, ನನ್ನದಲ್ಲ. ನೀವು ಅಭ್ಯಾಸದ ಗುಲಾಮರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ.
ನಾಗರಿಕತೆ ಎಂದರೇನು? ಹೊಸತನವೇ ನಾಗರಿಕತೆ. ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂದರೆ ಹಳೆಯದು; ನಾಗರಿಕತೆ ಎಂದರೆ ಹೊಸದು. ಅಭ್ಯಾಸ ಇರುವವನಿಗೆ ನಾಗರಿಕತೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ನಿರ್ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಯಾರು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು? ನಾನೇ.
ಅಭ್ಯಾಸದ ಗುಲಾಮ ಸೋತುಹೋಗುತ್ತಾನೆ
ಅಭ್ಯಾಸದ ಗುಲಾಮರಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; “ನಾನು ಐದು ಗಂಟೆಗೇ ಏಳುವುದು” ಎಂದು ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಹೊಸತನವನ್ನು ಬಳಸುವವನೇ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡುವುದು, ತನ್ನನ್ನು ಚೆಂದಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದು ಏನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮರಾಗದ ಯಾರೂ ಸೋತುಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆ? ಯಾವುದು ಗೆಲುವು ಕೊಡುತ್ತದೋ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತಕ್ಷಣ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಎರಡು ವರ್ಷ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿಯೂ ಮಗು ಆಗದಿದ್ದರೆ ತಕ್ಷಣ ಫರ್ಟಿಲಿಟಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ; “ಹತ್ತು ವರ್ಷದಿಂದ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಭ್ಯಾಸದ ಗುಲಾಮ ಹೊಸತನವನ್ನು ಬಳಸಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬದುಕಿಡೀ ಹಳೆಯದರಲ್ಲೇ ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ; ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮರಾಗಿದ್ದರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.
ನಿಮಗೇ ತಿಳಿಯದ ಗುಲಾಮಗಿರಿ
ಶಿಸ್ತು ಬೇರೆ, ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಶಿಸ್ತನ್ನು ಬದಲಿಸಬಹುದು; ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಇಷ್ಟವಿದೆ. ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆಯೇ ನೀವು ಗುಲಾಮರಾಗಿರುತ್ತೀರಿ.
ನಿಮಗೇ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ: ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯದೆ ಇರಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆಯಾದರೆ ನಿದ್ದೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ; ತಾನಾಗಿಯೇ ಆ ಸುದ್ದಿ ಚಾನೆಲ್ಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡುತ್ತೀರಿ; ಸಣ್ಣ ವೀಡಿಯೊಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುವುದೇ ಒಂದು ಕೆಲಸವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಎಂದರೆ ಸಾರಾಯಿ, ಸಿಗರೇಟು ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮರನ್ನಾಗಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಧನಗಳು ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿವೆ; ಸುಖದ ಗುಲಾಮರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಆರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಪಾಪದವರಾಗಿರುತ್ತೀರಿ; ನಿಮ್ಮನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇತರರು ಬದುಕುತ್ತಾರೆ.
ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ಬದುಕು
ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ಅಭ್ಯಾಸದ ಗುಲಾಮರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜ ಪೊಂಗಲ್ ಆಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ನೀವೇ ಪೊಂಗಲ್ ಆಚರಿಸುತ್ತೀರಿ. ರಾಜನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ನೀವು ಆಚರಿಸುತ್ತೀರಿ; ನಿಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ರಾಜನಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜ ಸ್ವಯಂವರ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ; ನೀವು ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಇದೆ ಎಂಬುದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕುತ್ತೀರಿ.
ಆದರೆ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂಬ ಅಧಿಕಾರ ಯಾರ ಬಳಿ ಇದೆ? ಅವನ ಬಳಿಯೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಬದುಕಬೇಕು. ನೀನೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಬೇಕು, ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸಿನವನಾಗಿರಬೇಕು. “ಅವರು ಅವಕಾಶ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಇವರು ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ಬಾವಿಯೊಳಗೇ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇದ್ದುಬಿಡೋಣ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರೆ ಅದು ಯಾರ ಸಮಸ್ಯೆ?
ಬಾವಿಯೊಳಗಿನ ಕಪ್ಪೆ
ನಾನು ಒಂದು ಏಣಿ ಇಳಿಸಬಲ್ಲೆ, ಒಂದು ಹಗ್ಗ ಇಳಿಸಬಲ್ಲೆ; ಕೊಳೆತ ಹಗ್ಗವಲ್ಲ, ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರೆ ಎಳೆದು ಹೊರಗೆ ಬಿಡಬಲ್ಲಂಥದ್ದು. ಆದರೆ ನೀನು ಬಾವಿಯೊಳಗೇ ಬಾವಿಯೊಳಗಿನ ಕಪ್ಪೆಯಾಗಿ ಬದುಕಿದರೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?
“ಬಾವಿಯೊಳಗಿನ ಕಪ್ಪೆಗಳು”, “ಸನ್ನಿವೇಶದ ಕೈದಿಗಳು” ಎಂದೆಲ್ಲ ನಾನು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಅವು ಈಗ ಎಲ್ಲಿವೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ; ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊಸದಾಗಿ ಬರೆಯಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಬಾವಿಯೊಳಗಿನ ಕಪ್ಪೆಯಾಗಿರಲು ಕಾರಣ ಯಾರು? ನೀನೇ.
ಸಂಭ್ರಮಿಸು, ಇತರರನ್ನೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿಡು
ಆದ್ದರಿಂದ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮನಾಗಿರಬೇಡ. ಸಂಭ್ರಮಿಸು, ಹೊಸತನವನ್ನು ನೋಡು. ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಆನಂದದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೋ; ನೀನು ಆನಂದವಾಗಿದ್ದು, ನಿನ್ನ ಸುತ್ತಲಿರುವವರನ್ನೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿಡು.
“ಬಾ, ಸಂತೋಷವಾಗಿರೋಣ” ಎಂದು ಕರೆದರೆ ಕೆಲವರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. “ಬಾ, ಒಂದು ಹಾಡು ಹಾಡೋಣ. ಬಾ, ಒಂದು ನೃತ್ಯ ಮಾಡೋಣ” ಎಂದರೆ, “ನನಗೆ ಅದೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಬರುವುದಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಮಗುವನ್ನು ಕರೆದರೆ ತಕ್ಷಣ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ; ಒಬ್ಬ ಹುಚ್ಚ ತಾನಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೂ ಹುಚ್ಚನೊಂದಿಗೂ ಕೂಡ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಅರೆಬರೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾದಿಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಲು, ಬದಲಿಸಲು, ಕೂಡಿಸಲು, ಕಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರು.
ಸಂಭ್ರಮವಾಗಿರು
ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಬಾ. ಸಂಭ್ರಮಿಸು, ಸಂತೋಷವಾಗಿರು. ಶಿಸ್ತು ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟ. ಖುಷಿಯಾಗಿ, ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ, ಎಷ್ಟು ಆನಂದವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಇದ್ದು ಹೋಗು. ಇದು ದೇವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜಗತ್ತು; ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಸುಖವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಯಾರಾದರೂ ನಿನಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೋ; ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಒಳಗೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೇಸು ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಚೆನ್ನಾಗಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು, ಖುಷಿಯಾಗಿರು. ಇನ್ನೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೋಡೋಣ.
ಚೆನ್ನಾಗಿರಿ. ಉತ್ತಮವಾಗಿರಿ. ಸಂಭ್ರಮವಾಗಿರಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಮೌಲ್ಯವುಳ್ಳವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನಾನು ಒಂದು ಅವಕಾಶ; ನನ್ನನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.