ಭಾಗ 1 / 4
ಮನುಷ್ಯ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಪ್ರಾಣಿ

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ಪಳಕ್ಕಂ” (ಅಭ್ಯಾಸ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಎಂದರೆ ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿದು ಉರುಳಾಡುವವನು, ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುತ್ತ ಕುಳಿತವನು ಮಾತ್ರ ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ. ಅವನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮೂರ್ಖ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ. ಹಾಗಾದರೆ ನೀವು ಯಾರು?
ನಾನು ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆ ಅಭ್ಯಾಸದ ಮೂಲಕವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. “ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು, ಅದೇ ಸರಿ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಇದು ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಅಲ್ಲವೇ? ಇದೂ ಒಂದು ಅಮಲು ಅಲ್ಲವೇ? ಅಭ್ಯಾಸ ಬೇರೆ, ಶಿಸ್ತು ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನೇ ಶಿಸ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ. “ನಾನು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನಲ್ಲ, ಇದು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ?” ಎಂದು ಕುಡುಕನೂ ಕೇಳಬೇಕು, ಮತವಾದಿಯೂ ಕೇಳಬೇಕು.
ಇಂದು ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?
ಇಂದಿನ ವಿಷಯ: ಅಭ್ಯಾಸ, ಅಥವಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ. ನೀವು ಒಂದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರೆ ಆಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದು, ಅಥವಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ. ಆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಇಂದು ಮಾತನಾಡಲಿದ್ದೇವೆ.
ಮನುಷ್ಯನ ಮಗು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಗುಲಾಮವಾಗುತ್ತದೆ? ಯಾವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು, ಯಾವುದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಒಂದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಉತ್ತರಗಳೆಲ್ಲ ಇದರೊಳಗೇ ಇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಷಯ ಅಭ್ಯಾಸ ಎಂದಾದರೂ ನಾವು ಮಾತನಾಡಲಿರುವುದು ಇದನ್ನೇ: ನಾವು ಯಾಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ? ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದು ಯಾವುದರಿಂದ? ನಾನು ಯಾಕೆ ಅದನ್ನು ಸರಿ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ?
ಯಾವುದು ಸರಿ, ಯಾವುದು ತಪ್ಪು?
ಯಾವಾಗ ಒಂದು ಸರಿ, ಯಾವಾಗ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಉತ್ತರ ಇದು. ನಾನು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಸರಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮಾಡಿದರೂ ಸರಿ, ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಸರಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಮನ್ನಣೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದು ಸರಿ. ಮನ್ನಣೆ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಅದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ.
ಈಗ ನೀವೆಲ್ಲ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ಕುದುರೆ ಸವಾರಿಗೆ ಹೋದರೆ ಸೀರೆ ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ? ಆರು ಮೊಳ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರೆ ನಿಮಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ಹೊಡೆದರೂ, ಕೂದಲು ಹಿಡಿದು ಎಳೆದರೂ, ಮಾನ ಹೋಗುತ್ತದೋ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತೀರಿ. ಹಾಗಾದರೆ ಏನು ಮಾಡಬಹುದು? ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗುಲಾಮರನ್ನಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಸೀರೆ ಉಡುವುದು ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ, ಅಷ್ಟೇ. ಈಗ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಉತ್ತರ ಭಾರತೀಯರೆಲ್ಲ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚೂಡಿದಾರ್ ಬಂದ ಮೇಲೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಉಡುಪಿಗೆ ಏನಾಯಿತು?
ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರು, ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿಯರು ಬರೀ ಲಂಗ ದಾವಣಿಯನ್ನೇ ತೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಹಾಡೇ “ಲಂಗ ದಾವಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ರೂಪವೇ…” ಎಂದಿತ್ತು. ಈಗ “ಚೂಡಿದಾರ್ ತೊಟ್ಟು ಬಂದ ಸ್ವರ್ಗವೇ” ಎಂದು ಹಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಈಗ ಯಾವುದು ಸರಿ? ಸೀರೆ ಎಂಬುದು ಬರೀ ಅಭ್ಯಾಸವಲ್ಲವೇ?
ಮನುಷ್ಯ ಯಾರು?
ಮನುಷ್ಯ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಪ್ರಾಣಿ. ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಮುಗಿದ ಪ್ರಾಣಿಯಲ್ಲ; ಒಳಗಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಪ್ರಾಣಿ. ಎರಡಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ಅಂದೂ ಇತ್ತು, ಇಂದೂ ಇದೆ, ನಾಳೆಯೂ ಇರುತ್ತದೆ. ನೀವು ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದು ಒಂದೇ: ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಎಲ್ಲರೂ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟರು, ನೀವೂ ಉಟ್ಟಿರಿ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ರವಿಕೆ ತೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರವಿಕೆ ತೊಟ್ಟವರನ್ನು ಏನೆಂದು ಹೇಳಿರಬಹುದು? ರವಿಕೆ ತೊಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದೋ ಕೆಟ್ಟದ್ದೋ? ಇಂದು ಇಲ್ಲಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಅಂದು ಅಲ್ಲಿಂದ ನೋಡಿದರೆ?
ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿದವನನ್ನು ಯಾರು ಬೈದಿರಬಹುದು?
ಜಾತಿಯ ಮೇಲು ಕೀಳು ಇರುವ ಒಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ, ಕೀಳು ಎಂದು ಇರಿಸಲಾದ ಒಬ್ಬನು ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಒಳ್ಳೆಯದೋ ಕೆಟ್ಟದ್ದೋ? ಅವನನ್ನು ಯಾರು ಬೈದಿರಬಹುದು ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ? ಅವನ ಜಾತಿಯವನೇ ಬೈದಿರುತ್ತಾನೆ. “ಒಡೆಯರು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅವರ ಮುಂದೆ ನೀನು ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೀಯಾ? ನಿನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲವೇ? ಒಂದು ಕಿಂಚಿತ್ ಮರ್ಯಾದೆ ಬೇಡವೇ? ಅಷ್ಟು ಸೊಕ್ಕೇ?” ಎಂದು ಕೇಳಿರುತ್ತಾನೆ.
ಕೈ ರಿಕ್ಷಾ ಇದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೈ ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾಕೆ? ಅವನಿಗೆ ಕೂಲಿ ಸಿಗಬೇಕು, ಅವನು ಬದುಕಬೇಕು. ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ? “ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಎಳೆಯಲು ಹೇಳಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಕುಳಿತು ಹೋಗುತ್ತಾನಲ್ಲ” ಎಂದು ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ, “ನಿಮ್ಮ ತಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನ ಎಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿದ್ದರು” ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಅವನೂ ನಡೆದು, ನಾನೂ ಯಾಕೆ ನಡೆಯಬೇಕು? ಒಬ್ಬ ಎಳೆಯಲಿ, ನಾಲ್ವರು ಕುಳಿತು ಹೋಗಲಿ; ಆ ನಾಲ್ವರೂ ಸೇರಿ ಅವನಿಗೆ ಊಟವೂ ಹಣವೂ ಕೊಟ್ಟು ಬದುಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೂ ನೋಡಬಹುದಲ್ಲವೇ?
ಅಭ್ಯಾಸ ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ?
ಆದ್ದರಿಂದ, ಸಮಾಜ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ, ಒಂದು ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಗೆ, ಒಂದು ಎಲ್ಲೆಗೆ, ಒಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಬದುಕುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಇದೆಯೇ? ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ; ಪ್ರತಿ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ.
ಕೇಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದು: ಇಂದು ನಾನು ಹೇಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಇಂದು ಈ ಸಮಾಜ ಹೇಗಿದೆ? ಈಗ ನಾನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು? ಅದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ, ನಾನು ಮೊದಲು ಹೇಗಿದ್ದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ? ನನ್ನ ತಾತ ಹೇಗಿದ್ದರೆ ನನಗೇನು? ನಾನು ಹೇಗಿದ್ದೇನೆ? ಇದನ್ನು ಯಾರು ಯೋಚಿಸಬೇಕು? ನಾನೇ.
ಈ ಅವಕಾಶ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿದೆ. ನನಗೆ ಈಗ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ಯಾರೋ, ಯಾವಾಗಲೋ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ಹೊತ್ತು ತರಬೇಕು ಎಂಬ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.
ದೇವಸ್ಥಾನಗಳೆಲ್ಲ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿವೆ. ಆರು ಹೊತ್ತಿನ ಪೂಜೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲೂ ಅರ್ಚಕರು ಇಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು ಹಾಳುಬಿದ್ದಿವೆ. ಹೌದಲ್ಲವೇ? “ಇದು ನಿನ್ನ ಕುಲ, ಇದು ನನ್ನ ಕುಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದವನು ಎಲ್ಲಿ? ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಟವೆಲ್ ಕಟ್ಟಲು ಹೇಳಿದವನು ಎಲ್ಲಿ? ಸಾಮಾಜಿಕ ಮೇಲು ಕೀಳು ನೋಡಿದವನು ಎಲ್ಲಿ? ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಅವರನ್ನು ಮುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟೆವು, ಬದಲಿಸಿಬಿಟ್ಟೆವು ಎಂದಲ್ಲ. ಅವನೇ ಬದಲಾಗಿಬಿಟ್ಟ. ಇಂದು ಅದನ್ನೇ ಹಾಗೆಯೇ ಬಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆಯೇ ಯಾರಾದರೂ?
ಆದರೂ ಇಂದಿಗೂ ಒಬ್ಬನು “ಸಸ್ಯಾಹಾರ ತಿನ್ನು, ಮಾಂಸಾಹಾರ ತಿನ್ನಬೇಡ” ಎಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ ತೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎನ್ನುವವನು ಇಂದಿಗೂ ಇದ್ದಾನೆ. ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಾಟಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋಗಬಹುದು, ಅದೇ ವಿಶೇಷ ಎನ್ನುವವನು ಈಗಲೂ ಇದ್ದಾನೆ.
ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀವು ಹೀಯಾಳಿಸಬಾರದು. ಅದು ಅವರ ಆಹಾರ. ಅವರು ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಬಹುದು, ತಿನ್ನದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ತಿನ್ನುವವರ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತು ನಾನು ನ್ಯಾಯ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ತಿನ್ನುವುದು ಅವರ ಇಷ್ಟ. ಅದಕ್ಕೆ ನಿಮಗೆ ಕೋಪ ಬಂದರೆ ಅದು ಯಾರ ಸಮಸ್ಯೆ?
ಜುಟ್ಟು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನೀವು ಹಿಂದೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ವಿಭೂತಿ ಪಟ್ಟೆ ಹಚ್ಚಿಲ್ಲ, ನಾಮ ಹಾಕಿಲ್ಲ, ಕಚ್ಚೆ ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನೀವು ಹಿಂದೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನಿಮ್ಮ ಧರ್ಮ ನಿಮಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅದು ಸಾಲದು. ಉಡುಪಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಇವೆಲ್ಲ ಇದ್ದಾಗಲೇ ನೀವು ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಸ್ವಯಂವರದಿಂದ ನಾವು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ?
“ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದವರೆಗೆ ನಾನು ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದೆ; ಇಪ್ಪತ್ತು ಸೆಕೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ವಶವಾದೆ; ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಎಂಥ ಸೆಳೆತವೋ ನಾನರಿಯೆ.” ಇದನ್ನು ಯಾರು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ? ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಬ್ಬ ರಾಜ ಹತ್ತು, ಹದಿನೈದು ರಾಜರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಕೂರಿಸಿ, “ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರು ನಿನ್ನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಮದುವೆಯಾದವನು, ಆಗದವನು ಎಲ್ಲರೂ ರಾಜ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಹುಡುಗಿ ನೋಡುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಳ್ಳಗೆ, ಚೆಂದವಾಗಿರುವವನನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದರೆ, ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ಮೂರನೆಯ ಹೆಂಡತಿಯೋ ಐದನೆಯ ಹೆಂಡತಿಯೋ ಆಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ನಡೆಯಿತೋ ಇಲ್ಲವೋ? ಸ್ವಯಂವರ ನಡೆಯಿತೋ ಇಲ್ಲವೋ?
ಈಗ ಮದುವೆ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ನೋಂದಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ, ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಚೆಂದವಾಗಿ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ನೇರವಾಗಿ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಬೇರೆಯೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. “ಈಗ ತೆಗೆದ ಫೋಟೋ ಕಳಿಸಿ” ಎಂದು ಕೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ. ಇಂದು ನಾವು ಎಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿದ್ದೇವೆ! ಸ್ವಯಂವರವನ್ನು ದಾಟಿದ ಚಿಂತನೆ ನಮಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಹೌದಲ್ಲವೇ?
ಹಾಗಾದರೆ ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ, ಒಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ನನ್ನನ್ನು ನವೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು, ನನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ನಾನೇ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ತಿದ್ದಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ?
ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದು ಯಾಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ?
“ನಮ್ಮ ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಅದಿಲ್ಲ; ನಿಮ್ಮ ಅಭ್ಯಾಸ ಹೇಗೆ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. “ನಾವು ಹಾಗಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆಹಾರದ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲೂ, ಒಂದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೊಳ್ಳುವ ಆಹಾರ ಇನ್ನೊಂದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟವೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
ನೀವು ಹಾಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದ್ದೀರಿ. ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ; ಆದರೆ ಇಲ್ಲ. ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ನಿಮಗೆ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಆಗಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ? ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದು ಒಳಗೆ ಇದೆ.
ಇದರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ ಏನೆಂದರೆ, ನನ್ನನ್ನು ನಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ; ನಾನು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದನ್ನು ಸರಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹಾಗೆಯೇ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
“ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಜನರೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲರೀ. ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ, ವಾಯ್ಸ್ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ನೇರವಾಗಿ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ.” ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ದು? ಯಾಕೆ ಮಾತನಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ? ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?
“ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರು ಯಾರೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಅಪ್ಪ ಗದರಿಸಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು; ದೊಡ್ಡವಳಾದ ಮೇಲೆ ಅಣ್ಣಂದಿರು ಗದರಿಸಿದರು; ಈಗ ಗಂಡ ಗದರಿಸಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ಗಂಡ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೊಟ್ಟರೂ ಈಗ ನನಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.” ಯಾಕೆ? “ನಿನ್ನನ್ನು ದೂರಿ ಫಲವಿಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನು ದೂರಿ ಫಲವಿಲ್ಲ, ಕಾಲ ಮಾಡಿದ ಆಟ…” ಇದು ಯಾರ ಬಳಿ ಇದೆ? ಸಮಸ್ಯೆ ಎಲ್ಲಿದೆ?
ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ? ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲು ನಾವು ಯಾರು?
ಶಿಸ್ತುಗೆಟ್ಟವನು ಯಾರು?
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಧರ್ಮವೂ ಏನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ? “ಇವನು ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹ, ಇವನು ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹನಲ್ಲ; ಇವನು ಸರಿ, ಇವನು ಸರಿಯಿಲ್ಲ.” ಯಾವುದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ? ಮೂಗಿನಿಂದ ಊಟ ಮಾಡಿದವನು ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದಾರೆಯೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಶಿಸ್ತುಗೆಟ್ಟವನು ಎಂದು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀವು ಶಿಸ್ತುಗೆಟ್ಟವನು ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ.
ಯಾರು ಶಿಸ್ತುಗೆಟ್ಟವರು? ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಶಿಸ್ತುಗೆಟ್ಟವರು. ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಶಿಸ್ತುಗೆಟ್ಟವರು. ಯಾವ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ತಕ್ಷಣ ಪ್ರೇಮಪತ್ರ ಬರೆದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ತಮ್ಮ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಬರೆದು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ; ಅವರೂ ಶಿಸ್ತುಗೆಟ್ಟವರು.