ಭಾಗ 3 / 4

ಅಭ್ಯಾಸ ಬೇರೆ, ಶಿಸ್ತು ಬೇರೆ

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ಪಳಕ್ಕಂ” (ಅಭ್ಯಾಸ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಕುಡುಕ ಮಾತ್ರ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮನೇ?

ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮರಾದವರನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡಬೇಕು? ಕುಡುಕ ಮಾತ್ರ ಕೆಟ್ಟವನು ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ಸಮಾಜದ ಸುತ್ತ ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಇದ್ದಾರೆ.

ನಾನೇ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮ. ವಾರವಾರವೂ ಸತ್ಸಂಗ ನಡೆಸುತ್ತೇನೆ; ವಾರಕ್ಕೆ ಮುನ್ನೂರು, ನಾನೂರು ಜನ ಬಂದು ಕೂರುತ್ತಾರೆ. ನಾನೂ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ.

ಒಬ್ಬರಿಗೆ ನೀವು ನಮಸ್ಕಾರ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ; ಅವರು ಮರಳಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣ ಅವರನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟಿ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡುತ್ತೀರಿ. “ನಾವು ನಮಸ್ಕಾರ ಹೇಳಿದೆವು, ಅವನು ಏನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಸೊಕ್ಕಿನಿಂದ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ನೋಡು!” ಅವರಿಗೆ ಅದು ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಇಲ್ಲ. ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ನಾಯಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಹೇಳಿದರೆ ಅದು ಮರಳಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತದೆಯೇ? ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ? ಅವರಿಗೆ ಅದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೇ.

ಇನ್ನೊಂದು ನೋಡಿ. ಒಬ್ಬರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಕೈ ಎತ್ತಿದರೆ ನೀವೂ ಕೈ ಎತ್ತುತ್ತೀರಿ. ಯಾಕೆ? ಅದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದರೆ ನೀವು ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ? ಅದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಲ್ಲ. ಅಭ್ಯಾಸವಾಗುವವರೆಗೆ ಅದು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಒಂದೇ ರೀತಿ ಮಾಡುವುದೇ ಶಿಸ್ತೇ?

ಅಭ್ಯಾಸ ಬೇರೆ, ಶಿಸ್ತು ಬೇರೆ. ಶಿಸ್ತು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದುದು. ಮನುಷ್ಯ ಒಂದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಅದನ್ನು “ಶಿಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ. ಅಭ್ಯಾಸ ಶಿಸ್ತು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ: ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸತತವಾಗಿ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಶಿಸ್ತು ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಂಗಿಯ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಅದರಿಂದ “ನಾನು ಶಿಸ್ತಿನವನು” ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಗುಂಡಿಯೇ ಇಲ್ಲದ ಟೀ-ಶರ್ಟ್ ತೊಟ್ಟರೆ ಶಿಸ್ತು ಇಲ್ಲವೇ? ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟರೆ ಶಿಸ್ತಿನವರಲ್ಲವೇ? ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹಾಕಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಶಿಸ್ತಿನವರೇ? ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ಪಂಚೆ ಉಡುವುದರಿಂದ ಒಬ್ಬರು ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾರೆಯೇ? ಪರಂಪರೆ ಪಂಚೆಯಿಂದ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಅವರು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೇ? ಕಳ್ಳನೂ ಗಡ್ಡ ಬಿಡಬಹುದು.

ನೀನು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಮಾಡುವುದೇ ಶಿಸ್ತು ಎಂದಾದರೆ, ದಿನವೂ ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿಯುವುದೂ ಶಿಸ್ತೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಅವನಿಗೆ ಕುಡಿಯದೆ ಇರಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ವಿಭೂತಿ ಹಚ್ಚದೆ ಇರಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯದೆ ಇರಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಏನು ವ್ಯತ್ಯಾಸ? ಅದಕ್ಕೆ ಶಿಸ್ತು ಎಂದು ಹೆಸರೇ?

ಹಾಗಾದರೆ ಶಿಸ್ತು ಎಂದರೇನು?

ದೇಹದಿಂದಲೂ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಕೇಡಾಗದಂತೆ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು, ಅದೇ ಶಿಸ್ತು. ಮೊದಲು ಯಾರಿಗೆ ಕೇಡಾಗಬಾರದು? ನನಗೆ.

ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಬೊಟ್ಟು ಇಟ್ಟು ಇಟ್ಟು ಹಣೆ ಬಿಳಿಚಿಕೊಂಡವರು ಎಷ್ಟು ಜನ ಗೊತ್ತೇ? ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅರಿಶಿನ ಮತ್ತು ಸುಣ್ಣ ಸೇರಿಸಿ ಕುಂಕುಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಗಣಿಯನ್ನು ಒಣಗಿಸಿ, ಸುಟ್ಟು ಭಸ್ಮ ಮಾಡಿ, ಪುಡಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅದೇ ವಿಭೂತಿ. ಇಂದು ಸಾಬೂನು ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ತ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ತಂದು ನಿನಗೆ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಾಸಾಯನಿಕವಾಗಿಹೋದ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರಬೇಕು.

ಶಿಸ್ತು ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ವಿಭೂತಿ ಹಚ್ಚುವುದು, ಕುಂಕುಮ ಇಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಶಿಸ್ತೇ? ಅಭ್ಯಾಸ ಶಿಸ್ತು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಶಿಸ್ತನ್ನೂ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಒಂದು ಮಾಡಬಾರದು.

ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಬೆರೆಯಲು ಏನು ಬೇಕು?

ನಾನು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ ಎಂದು ಯಾರು ಕೇಳಬೇಕು? ಕುಡುಕನೂ ಕೇಳಬೇಕು, ಮತವಾದಿಯೂ ಕೇಳಬೇಕು. ಇತರರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಅದು ಯಾರ ಸಮಸ್ಯೆ?

ಒಬ್ಬ ಪೈಲಟ್ “ನಾನು ರಾಹುಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಮಾನ ಹಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಅವನು ಪೈಲಟ್ ಆಗಿ ಬರಲೇಬಾರದಿತ್ತು; ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ನೋಡುವವನು “ರಾಹುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೇಡ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.

ನಾವು ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯಾಕೆ? ಅದನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ಬದಲಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಂದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಗಿದು ನಿಂತರೆ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ನನಗೆ ಬೆರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಬೆರೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಅದನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಅದನ್ನೇ.

ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ಒಂದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನೇ ಸರಿ ಎಂದು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಹೇಗೆ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯ? ನಿಮ್ಮ ಧರ್ಮ ನಿಮಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅದು ಸಾಲದು.

ಮಾನವೀಯತೆ ಇರುವ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ನೀವು ಬದಲಾಗಬೇಕೆಂದರೆ, ಇತರರ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀವು ಹೀಯಾಳಿಸಬಾರದು. ಅದು ಅವರ ಆಹಾರ. ಅವರು ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಬಹುದು, ತಿನ್ನದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. “ತಿನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಇಷ್ಟ, ನಾನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಒಬ್ಬನು ಹೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ನಿನಗೆ ಕೋಪ ಬಂದರೆ ಅದು ಯಾರ ಸಮಸ್ಯೆ? ನೀನು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ.

ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಮಾತನಾಡಲೇ ನಾಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಒಳಗೊಳಗೇ ಮುದುಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. “ಈ ಮನುಷ್ಯ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.” ಅದರಲ್ಲಿ ನಿನಗೇನು ಸಮಸ್ಯೆ? ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರ ನಡುವಿನ ವಿಷಯ ಅದು. ನಿನಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಕಾಲಿಗೆ ಬೀಳಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬೀಳಬೇಡ. ಮಾಲೆ ಹಾಕಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹಾಕಬೇಡ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬರಬೇಡ. ನೀನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕಿದರೆ ನೀನು ಸರಿ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ ನಾನು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಲ್ಲಿದೆ?

ನನ್ನ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಇದು: ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ತಾನೇ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಮುನ್ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಿನಗೆ ಏನು ಇಷ್ಟವೋ ಅದನ್ನು ಮಾಡು, ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಇತರರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು.

ಇಬ್ಬರು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಾಗ ಮೂರನೆಯವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಜಾಗವಿದೆಯೇ? ಇದರಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿ “ಅದರ ಪ್ರಕಾರ ಇದು ತಪ್ಪು, ನೀನು ಹೀಗೆಯೇ ಬದುಕಬೇಕು” ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಏನು ಅರ್ಥ?

ಯಾವ ಉಡುಪು ತೊಡಬಹುದು, ಯಾವುದನ್ನು ತೊಡಬಾರದು ಎಂದು ಯಾವ ನಿಯಮ ಹೇಳುತ್ತದೆ, ಯಾವುದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಯಾವುದು ನಿಮಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೊಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಿ ಹೇಳಿ. ಆಗಲೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಪಂಚೆ ಉಡಬಹುದೇ, ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹಾಕಬಹುದೇ ಎಂಬುದು ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟ. ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಹೊಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬೈಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟ. ನಾನು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಹೀಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮಾನವ ಸಮಾಜ ಸುಗಮವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು, ಮನುಷ್ಯ ಉತ್ತುಂಗವನ್ನು ತಲುಪಲು, ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಅಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿದೆ.

ಯಾಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅರ್ಹತೆ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ತಾತ ಜುಟ್ಟು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಜುಟ್ಟು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ? ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನೀವು ಹಿಂದೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ವಿಭೂತಿ ಪಟ್ಟೆ ಹಚ್ಚಿಲ್ಲ, ನಾಮ ಹಾಕಿಲ್ಲ, ಕಚ್ಚೆ ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನೀವು ಹಿಂದೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಉಡುಪಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಇವೆಲ್ಲ ಇದ್ದಾಗಲೇ ನೀನು ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಅಮಲಿಗೆ ಗುಲಾಮರಾಗಬಹುದೇ?

“ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯಬಾರದು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕುಡಿಯಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಅಮಲನ್ನು ಬೇರೆ ಕಡೆಯಿಂದ ತರುತ್ತಾರೆ; ಬೇರೊಂದು ಅಮಲನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕುಡಿಯಬಾರದು ಎಂದಷ್ಟೇ ತಾನೇ ಹೇಳಿದ್ದು?

ನಾನು ಹೇಳುವುದು ಇದು: ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಾನು ಯಾವ ಅಮಲಿಗೂ ಗುಲಾಮನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದು. ಅಮಲಿಲ್ಲದ ವಸ್ತುವೇ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ತಾಯ್ತನ ಕೂಡ ಒಂದು ಅಮಲೇ. ಯಾವುದು ಎಂಥ ಅಮಲು ಎಂದು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ನೋಡುವ ಶಕ್ತಿ ನಮಗೆ ಬೇಕು; ಅದಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮರಾಗದೆ ಇರಬೇಕು.

ನನಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಒಂದು ಅಮಲು. ವಾರವಾರವೂ ಸತ್ಸಂಗ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ನನಗೆ ಹತ್ತಿರದವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು: ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದರೂ ಸರಿ, ಸತ್ಸಂಗ ಎಂದರೆ ಎದ್ದು ನೆಟ್ಟಗೆ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಉಪದೇಶ ಶುರುವಾದ ಕೂಡಲೇ ಯಾವ ತಲೆನೋವೂ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆ? ಅದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಒಂದು ಅಮಲಿದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ನನಗೆ ಒಂದು ಅಮಲು.

ನಾನು ಯಾಕೆ ಯಾರನ್ನೂ ಹೊಗಳುವುದಿಲ್ಲ?

ನಾನು ಇತರರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೊಗಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊಗಳಿದರೆ ಅವರು ಅದರಲ್ಲೇ ಅಡಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ, ಅದನ್ನೇ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಏನೆಂದರೆ, ನೀನು ತಲುಪಿದ ಜಾಗ ಎಲ್ಲೆಯಲ್ಲ; ಅದನ್ನೂ ದಾಟಿ ನೀನು ಬರಲು ಸಾಧ್ಯ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿದಾಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಒಂದು ಎಲ್ಲೆಯೊಳಗೆ ಕೂಡಿಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಅದನ್ನೂ ದಾಟಿ ಬದುಕಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ನಾನು ಮುಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾನು ಹೊಗಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊಗಳಿಕೆ ಕೂಡ ಒಂದು ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಲಾರಂ ಆರಿಸಲೂ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕೇ?

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವೇ ಗಮನಿಸಬೇಕು: ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಯಾವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಸರಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಇತರರು ಯಾವ ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನೋಡಿ ಅವರನ್ನು ಬೈಯುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. “ಅಭ್ಯಾಸ” ಎಂದ ಕೂಡಲೇ “ಕುಡುಕ ತಪ್ಪು, ಅದು ತಪ್ಪು” ಎಂದೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿ: ನೀವು ಹೇಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ.

ಒಂದು ಸಮಯ ಇಟ್ಟು, ಅಲಾರಂ ಇಟ್ಟು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳುವುದು ತುಂಬ ತುಂಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸವೇ; ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತೀರಿ. ದಿನವೂ ಅಲಾರಂ ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ; ಅಂದು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ಆರಿಸಲೂ ಕಲಿಯಿರಿ. ಆರಿಸಲು ಆಗದಿದ್ದರೆ ನೀನು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮ. ಆರಿಸಿದರೆ ನೀನು ಶಿಸ್ತಿನವನು ಎಂದು ಅರ್ಥ.

ಇಂದು ನಾನು ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆಗೆ ಬಂದು ಮಲಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ನಾಳೆ ಎಂದಿನ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಏಳುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ಏಳಬೇಕೋ ಆಗ ಏಳುತ್ತೇನೆ. “ಇಂದು ನನಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿದೆ, ಬೇಗ ಏಳಬಾರದು” ಎಂದು ಅದನ್ನು ಆರಿಸುತ್ತಾನಲ್ಲ, ಅವನೇ ಶಿಸ್ತಿನವನು.

ವಿಭೂತಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಿ; ನಿಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದರೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಿ, ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ “ಶಿವಯೋಗಿಯವರ ಬಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ವಿಭೂತಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆಯೇ” ಎಂದು ಅಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಕೂರುತ್ತೀರಿ. ಏನು ಸಮಸ್ಯೆ? ಬಗೆಬಗೆಯಾಗಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಂದರೆ ನಾನು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಈಗ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೂ ಶಿಸ್ತಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ? ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಬದಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ, ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ, ತಿದ್ದಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ನೀನು ಒಂದು ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದೀಯ. ಆಗ ನಿನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

“ನೀರಿಲ್ಲಾ ನೆಟ್ರಿ ಪಾಳ್” ಎಂದು ಯಾರನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ?

ಯಾರಾದರೂ ವಿಭೂತಿ ಹಚ್ಚದಿದ್ದರೆ ಅವರ ಹಣೆ ನೋಡಿ, “ಇವನೆಲ್ಲ ವ್ಯರ್ಥ; ನೀರಿಲ್ಲಾ ನೆಟ್ರಿ ಪಾಳ್” (ವಿಭೂತಿ ಇಲ್ಲದ ಹಣೆ ಹಾಳು) ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡಿದ್ದು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ: “ನೀರಿಲ್ಲಾ ನೆಟ್ರಿ ಪಾಳ್.” ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ.