ಭಾಗ 2 / 4

ಕುಡಿಯುವವನು ಮಾತ್ರ ಗುಲಾಮನೇ?

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ಪಳಕ್ಕಂ” (ಅಭ್ಯಾಸ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಫೋನ್ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ?

ಈಗ ಬ್ಲೂಟೂತ್ ಬಂದಿದೆ, ವೈಫೈ ಬಂದಿದೆ. ಫೋನ್ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದರೇ ಒಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂಥ ಆ್ಯಪ್‌ಗಳೆಲ್ಲ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಅಂಥ ಒಂದು ಆ್ಯಪ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಖಾತೆ ಇದ್ದು, ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಯಾರಾದರೂ ಫೋನ್ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದರೆ, ಆ ನಂಬರಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವುದು ನೀವೇ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ನೀವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಬಹುದು. ತಕ್ಷಣ ಒಂದು ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸಬಹುದು. ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ? ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಅವಕಾಶಗಳು.

ಈಗ ಹೇಗೆ ಬದುಕಲಿದ್ದೀರಿ?

ಈಗ ಹೇಗೆ ಬದುಕಲಿದ್ದೀರಿ?

ಈಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ: ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಮ ಹಾಗಿದ್ದ, ಕೃಷ್ಣ ಹಾಗಿದ್ದ. ಸರಿ, ಈಗ ನಾನು ಹೇಗಿರಬೇಕು?

ನೀವು ಕೇಳುತ್ತೀರಿ, ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ನೀವು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ಒಬ್ಬ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಗಿರುತ್ತಾರೆ? ಧ್ಯಾನ ಕಲಿಸುವವರು, ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವವರು ಹೇಗಿರಬೇಕು?

ನಾನು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮನಲ್ಲ. ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವನೂ ಅಲ್ಲ. ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ; ಹೇಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು, ಅಷ್ಟೇ ನನಗೆ. ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಸತ್ಸಂಗ; ಅದನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿ ಹೋಗಬೇಕು. ಇಂದಿನ ವಿಷಯ “ಅಭ್ಯಾಸ”, ಅಂದರೆ ಗುಲಾಮಗಿರಿ.

ಕುಡಿಯುವವನು ಮಾತ್ರ ಗುಲಾಮನೇ?

ನೀವು ಏನು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ ಎಂದರೆ, ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಎಂದರೆ ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿದು ಉರುಳಿ ಬಿದ್ದಿರುವವನು ಮಾತ್ರ, ಸಿಗರೇಟು ಸೇದಿ ಬಿದ್ದಿರುವವನು ಮಾತ್ರ. ಇಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀವು ಮೂರ್ಖ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ. ಹಾಗಾದರೆ ನೀವು ಯಾರು?

ಒಬ್ಬ ಕುಡುಕ ಯಾಕೆ ಹುಟ್ಟಿದ? ಮಾದಕ ವಸ್ತು ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಪಾರವಾಯಿತು? ಗಾಂಜಾಗೆ ಮನುಷ್ಯರು ಹೇಗೆಲ್ಲ ಗುಲಾಮರಾದರು? ಮನುಷ್ಯ ಯಾಕೆ ಮತ್ತಿಗೆ, ಅಮಲಿಗೆ ಗುಲಾಮನಾದ? ಮನುಷ್ಯ ಯಾಕೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕಲಿಲ್ಲ? ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಎಂದಾದರೂ ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ?

ಒಬ್ಬರು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ?

ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ, ಗಂಡಾಗಲಿ ಹೆಣ್ಣಾಗಲಿ, ತಾನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅವರನ್ನು ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ತಡೆಯಲು, ನಿಲ್ಲಿಸಲು, ಬದಲಿಸಲು, ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು, ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. “ನಾನು ಹೀಗೆಯೇ ಬದುಕಲಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅದೇ ತೀರ್ಮಾನ.

ಈಗ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗಿ ಎಂದು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ? “ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗಿ, ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಇರಿ” ಎಂದು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ? ಇಲ್ಲ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಅವಕಾಶಗಳೆಲ್ಲ ಇವೆ. ಬೀದಿಗೊಂದು ಸಾರಾಯಿ ಅಂಗಡಿ ಇದೆ, ಅಲ್ಲವೇ?

ಬಿಯರ್ ಕೊಡಿಸುವ ಗೆಳೆಯ ಯಾರು?

“ಮಚ್ಚಾ, ಆ ಹುಡುಗಿಗೆ ನಾನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಕಣೋ. ಅವಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಜೊತೆ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.” ಗೆಳೆಯ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಅದೆಲ್ಲ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಅಲ್ಲ, ಬಾರೋ, ಒಂದು ಬಿಯರ್ ಕುಡಿ.” ಯಾವಾಗ ಒಂದು ದುಃಖದ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದರೂ ತಕ್ಷಣ ಬಿಯರ್. “ಗಾಯಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಾರಾಯಿ ಸುರಿದು ತಣಿಸು”, ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವೇ?

ಇವನಿಗೆ ಒಂದು ಬಿಯರ್ ಕೊಡಿಸಿದರೆ ಇವನು ಹತ್ತು ಬಿಯರ್ ಕೊಡಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಒಳಗೆ ಒಂದು ಬಿಯರ್ ಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇ ಅವನ ಕೆಲಸ. ಆಮೇಲೆ ಇವನೇ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಏನೇ ಆದರೂ ನೀನು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಕಣೋ. ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನೀನೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಬಿಯರ್ ಹೇಳೋಣವಾ ಮಚ್ಚಾ? ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ದುಡ್ಡಿದೆ.”

ಆದರೆ ಮೊದಲು ಕೊಡಿಸಿದ್ದು ಯಾರು? ಮೊದಲ ಬೋಣಿ ಮಾತ್ರ ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದು. ಅದರ ನಂತರ ಮೂವತ್ತು ಬಿಯರ್ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿದೆ; ಇಬ್ಬರೂ ಬಾರಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕೂಡ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಿನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಯಿತು?

ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸ ಎಂದು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದು ಏನು?

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಏಳಬೇಕು, ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಏಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಸರಿ. ಆದರೆ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಮಲಗಿ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದವನ ಮುಖ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಒಳಗಿನ ಫ್ಯೂಸ್ ಎಲ್ಲ ಹೋದಂತೆ, ಏನೋ ಒಂದು ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಇರುತ್ತಾನೆ.

“ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.” ಕಾಲು ಗಂಟೆ, ಒಂದು ಗಂಟೆ, ಎರಡು ಗಂಟೆ; ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತ. ಒಂದೊಂದು ಧರ್ಮ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಉರುಳುವವರು, ಹೊರಳುವವರು, ಮೈಗೆ ಚುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಹೀಗೆ ಬಗೆಬಗೆಯಾಗಿ ಇದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಏನು ಇಡುತ್ತೀರಿ?

ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಕೂರಿಸಿ ಕಲಿಸಬೇಕು ಎಂದೇನಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಹೇಗೋ ನಿಮಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ವಿಭೂತಿ ಹಚ್ಚುವುದಾಗಿರಬಹುದು, ನಾಮ ಹಾಕುವುದಾಗಿರಬಹುದು.

ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ. ನನ್ನ ಹಣೆ ನೋಡಿ. ಇದು ನನ್ನ ಇಷ್ಟ. ಇದನ್ನು ಯಾವ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುತ್ತೀರಿ? “ಯಾಕೆ ನಾಮ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ? ಯಾಕೆ ವಿಭೂತಿ ಪಟ್ಟೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದೀರಿ? ಯಾಕೆ ಬೊಟ್ಟು ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಏನು ಹೇಳುವುದು?

ಆಗಲೂ ನಮ್ಮ ಜನ ಏನನ್ನೋ ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಇವರು ಕರ್ಣನ ಹಾಗೆ ಇದ್ದಾರೆ.” ಕರ್ಣನ ಜೊತೆ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಿದವರಂತೆ, ಅವನು ಹಣೆಗೆ ಬೊಟ್ಟು ಇಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡವರಂತೆ!

ಸಿನಿಮಾ ತೋರಿಸಿದ ಮುಖವನ್ನೇ ದೇವರು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆಯೇ?

ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ ಕರ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿ, ಕರ್ಣ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ವೀರಪಾಂಡ್ಯ ಕಟ್ಟಬೊಮ್ಮನ್ ಹೇಗಿರುತ್ತಾರೆ? ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅವರ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿದ ನಟನ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ಯಾಕೆ? ಅವರೇ ತಾನೇ ಅಭಿನಯಿಸಿ ತೋರಿಸಿದ್ದು.

ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು: ಶಿವ ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ? ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿದವನ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ ಶಿವ. ಒಮ್ಮೆ ಬೇರೊಬ್ಬ ನಟ ಶಿವನ ವೇಷ ಹಾಕಿದಾಗ “ಹೊಂದುತ್ತಿಲ್ಲ, ಶಿವ ಹೀಗಿಲ್ಲ” ಎಂದು ನಾನೇ ಹೇಳಿದೆ. ಅಮ್ಮನವರೂ ಹಾಗೆಯೇ: ಮೊದಲು ಅಮ್ಮನವರಾಗಿ ನೋಡಿದ ನಟಿಯೇ ನನಗೆ ದೇವರು. ಹೊಸದಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ಆ ವೇಷ ಹಾಕಿದರೆ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ? ದೇವರನ್ನು ನಾನು ಯಾರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ನೋಡಿದೆನೋ ಅದೇ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ನಾನು ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆ ಅಭ್ಯಾಸದ ಪ್ರಕಾರವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. “ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು, ಅದೇ ಸರಿ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಇದು ಮಾತ್ರ ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಅಲ್ಲವೇ? ಇದು ಅಡಿಕ್ಷನ್ ಅಲ್ಲವೇ?

ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಕಾಫಿ, ಮುಂಜಾನೆಯ “ಓಂ” ಸದ್ದು ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಅಲ್ಲವೇ?

“ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಹಲ್ಲುಜ್ಜುತ್ತೇನೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಕಾಫಿ ಇಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಕಣ್ಣೇ ತೆರೆಯಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಒಬ್ಬ, ಅಥವಾ ಒಬ್ಬಳು. ಇದು ಗುಲಾಮಗಿರಿಯೋ ಅಲ್ಲವೋ?

ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿಯುವವನನ್ನೇ ಗುರಿಯಾಗಿಸುತ್ತೇವೆ. ನೀವೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯವರು, ಅವರು ಮಾತ್ರ ಕೆಟ್ಟವರು. ಅವನು ಕುಡಿದು ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನೀನು ಮುಂಜಾನೆ ಕಿರುಚಿ ಕಿರುಚಿ ಹತ್ತು ಜನರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತೀಯಲ್ಲ, ನಿನ್ನನ್ನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಧ್ಯಾನ ತರಗತಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಒಬ್ಬ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ, “ಅಕಾರ, ಉಕಾರ, ಮಕಾರ ಒಳಗಿನಿಂದ ಬರಬೇಕು!” ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತಾನೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವನು “ಏನಾಯ್ತೋ?” ಎಂದು ಎದ್ದು ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಈಗ ನೀವು ಹೇಳಿ. ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಡಿದು ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟವನು ಸರಿಯೇ? ಮುಂಜಾನೆ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ “ಓಂ” ಎಂದು ಕಿರುಚಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಎಬ್ಬಿಸಿದವನು ಸರಿಯೇ?

ಆಚರಣೆಯ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದೇ?

“ನಾನು ಕುಡುಕ, ಗುಲಾಮ” ಎಂದು ಒಬ್ಬನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಂದ ಬರುವ ಅಪಾಯ ಏನು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, “ಕುಡಿತದಿಂದ ಕುಟುಂಬವೇ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಸರಿಯೇ. ಕುಡಿತದಿಂದ ಕುಟುಂಬ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಆಚರಣೆ, ವ್ರತ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ನೋಡಿ. ಮಾಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ತಟ್ಟೆ ಬೇರೆ, ಲೋಟ ಬೇರೆ, ಹಾಸಿಗೆ ಬೇರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಕೂಲವಿದ್ದು ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕೋಣೆ ಇದ್ದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲದವನು ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ? ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅಭ್ಯಾಸ ಸರಿ?

ನಾನು ಕುಡಿತದ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ಯಾವುದೇ ಆದರೂ ಮಿತಿ ಮೀರಿದಾಗಲೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಒಂದು ಉಪಮೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ನೀನು ನಿನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತು, ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು “ಓಂ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇ ಇಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕಿರುಚಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಎಬ್ಬಿಸಿದಾಗಲೇ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೋಡಬೇಕು.

ಬೇರೆ ಧರ್ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ, ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಇರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಬಹುದು. ನಾನು ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಕೇಳುವವನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ, ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ: ಅಭ್ಯಾಸ ಹಲವು ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಸಹ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಭಾನುವಾರದ ನಿದ್ದೆ ಕೆಡಿಸುವವರು ಯಾರು?

ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿ, ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಕೆಲಸ ಎಲ್ಲ ಮಾಡಿ ಬಂದು, ಭಾನುವಾರ ಒಂದೇ ದಿನ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದಲ್ಲಿ ಸದ್ದು. ನಿದ್ದೆ ಅರ್ಧದಲ್ಲೇ ಹೋಯಿತು. ಯಾವ ಧರ್ಮ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

ನೀವು ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೀರಿ ಎಂದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಪೂಜಿಸಿ ಹೋಗಬಾರದೇ? ಧ್ವನಿವರ್ಧಕ ಇಟ್ಟು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ದೇವರಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತದೆಯೇ? ಇದೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸ ತಾನೇ ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. “ನಾವೆಲ್ಲ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಚಾರ ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡುವವರು.” ನಾನು ನಿಮಗೆ ಏನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ? ಇದೂ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯೇ.

ಬುದ್ಧನ ಹಾಗೆ ನಡೆಯಲು ಬಿಡುತ್ತಾರೆಯೇ?

ತನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಇರುವವನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೇ? ಒಂದು ನಾಯಿ ಮಲಗಿದೆ; ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎದ್ದು ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಮಲಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಾ?

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಡೆದು ಬರೋಣ ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ತಾರಸಿಗೆ ಹೋದರೆ ಹೆಂಡತಿ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆಯೇ? “ಏನು, ಬುದ್ಧನ ಹಾಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ.

ಸತತವಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿ. ಮೊದಲ ದಿನ ಗಮನಿಸಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನಾಲ್ಕನೆಯ ದಿನ, “ಅವರ ಪಾಡಿಗೆ ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಏನು ಮಾಡುವುದು” ಎಂದು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಅದೂ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯ ಅಭ್ಯಾಸ ಹೇಗೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ?

ಸಿನಿಮಾಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯ ನಡುವೆ ಭಾರಿ ಜಗಳ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಸಿನಿಮಾಗೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಅವಳು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಹೊರಡಲು ಹೇಗೂ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ತಡವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಟ್ರೈಲರ್ ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಸಿನಿಮಾ ಮಾತ್ರ ನೋಡಲು ಹೋಗಬೇಕು.

ಇದು ಭಯಂಕರ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ, ಪ್ರತಿಭೆ. ಎದುರಿನವರನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಇದು ಬರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಒಂದೇ ಹೋರಾಟ; ಮನೆಯೊಳಗೇ ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್, ಕುಂಗ್‌ಫೂ ಎಲ್ಲ ಕಲಿತುಬಿಡುತ್ತೀರಿ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ, ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ, ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮರಾಗಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.