ഭാഗം 4 / 4
നിന്നെ നീ തന്നെ ജീവിക്കൂ
ശിവയോഗിയുടെ “പഴക്കം” (ശീലം) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ നാലാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.
ഉറുമ്പിനെപ്പോലെ ഓടുന്ന ശീല അടിമ
ജനനം ഒരാളെ നിർണയിക്കുന്നില്ല; ശീലമാണ് അവനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. പക്ഷേ ഇത് നമ്മൾ സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കാണുന്നേയില്ല.
ശീലത്തിന് അടിമയായവൻ എന്തെങ്കിലും നിന്നുനോക്കുമോ? അവനോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അസ്വസ്ഥനാകും. ഉറുമ്പിനെപ്പോലെ ഓടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. എവിടെ കൊണ്ടുപോയി വെച്ചാലും ഓടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.
ചോദിച്ചാൽ അതിനും ഒരു കഥ വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും: “ഞാൻ ഉറുമ്പിനെപ്പോലെ എപ്പോഴും ചുറുചുറുക്കാണ്!” എന്തിനാണ് ഈ ചുറുചുറുക്ക്? ഓടുന്ന തീവണ്ടിക്കുള്ളിൽ എന്തിനാണ് ചുറുചുറുക്കോടെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്? എത്ര ഓടിയാലും തീവണ്ടി പോകുന്നിടത്തേ നീ പോകൂ.
ചിലർ ഓഫീസിലേക്ക് ബൈക്കിൽ സീറ്റിന്റെ മുൻതുമ്പത്തിരുന്ന് ഓടിക്കും, വേഗം എത്താമെന്നപോലെ. വണ്ടി അതിന്റെ വേഗത്തിലേ പോകൂ; ഇയാൾ മാത്രം വണ്ടിയെക്കാൾ മുന്നിൽ പോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മനസ്സ് അങ്ങനെ മുന്നോട്ട് ഓടിയാൽ എന്തു സംഭവിക്കുമെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയില്ല.
ശീലം നിന്നെ എന്താക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു, മനസ്സിലായോ? ഈ സമൂഹത്തെ കാണാനോ നിനക്കു ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ കാണാനോ നിനക്ക് കഴിയില്ല. ശീല അടിമയ്ക്ക് ആ കാഴ്ചയേ ഇല്ല.
വികാരലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന അടിമകൾ
കുടിയൻ ഒരു വികാരലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് ശീല അടിമകളും ഒരു വികാരലോകത്ത് കഴിയുന്നത്. കുടിക്കുന്നത് മാത്രമാണ് അടിമത്തം എന്ന് കരുതരുത്. കുടിയൻ പോലും സാധനം ഇല്ലെങ്കിൽ വിട്ടുകളയും.
ഒരാൾ എന്തുകൊണ്ട് കുടിയനാകുന്നു? ജീവിതത്തോടും സമൂഹത്തോടും അവന് പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയുന്നില്ല. കുടുംബം, ഉത്തരവാദിത്തം എന്നിങ്ങനെ എല്ലാം നിറവേറ്റാൻ കഴിയാതാകുമ്പോൾ അവൻ എളുപ്പം ചെന്നെത്തുന്ന ആശ്വാസസ്ഥലം ലഹരിയാണ്; അവിടെ വേറൊരു ലോകത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു. “വലിക്കുംതോറും ഇമ്പം, ഒടുവിൽ തരുന്നത് ദുരിതം” എന്ന് പറയാറുണ്ട്. സമൂഹത്തിന് അവനെക്കൊണ്ട് വലിയ ശല്യമില്ല; അവനെ ശരിക്കും സ്നേഹിക്കുന്നവരാണ് ദുഃഖിക്കുക.
ഈ അടിമകൾ പോലും ഭേദമാണ്. പക്ഷേ തന്നെത്തന്നെ അടിമയാക്കി പീഡിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ നമുക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.
ദൈവം നിന്നോട് സ്വയം പീഡിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല
ദൈവം നിങ്ങളോട് സ്വയം പീഡിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പട്ടിണി കിടക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. സ്വയം ദ്രോഹിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. സ്വയം വേദനിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. സ്വയം അപമാനിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. മുട്ടുകുത്താൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. നിങ്ങളെ നിങ്ങൾ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. “നിന്റെ അറിവിന്റെ അളവിലേ നിനക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയൂ” എന്നു മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്. നിന്റെ അറിവിനെ വിശാലമാക്കേണ്ടത് നീ തന്നെയാണ്.
ശീലത്തിന് അടിമയായി അറിവിനു ചുറ്റും ഒരു വേലി കെട്ടിക്കളഞ്ഞു. അറിവ് വികസിക്കാത്തിടത്തോളം നിന്റെ വികാരങ്ങളെ നിനക്ക് ആഘോഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. വികാരങ്ങളെ ആഘോഷിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ അവ വേറൊരു വിധത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കും. പ്രതികാരവികാരം തലപൊക്കും; മറ്റുള്ളവരെ “തെറ്റ്” എന്ന് പറയും, തർക്കത്തിന് വിളിക്കും.
ഞാൻ ശീലത്തിന് അടിമയായാൽ “ഞാനാണ് ശരി” എന്ന് പറഞ്ഞേ തീരൂ. എന്തുകൊണ്ട്? കാലാകാലമായി ഞാൻ തുടർച്ചയായി ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്തുവന്നതുകൊണ്ട് അത് എനിക്ക് ശരിയാണ്. പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ അങ്ങനെയല്ല.
മാറുന്ന ലോകം
കാലാകാലമായി ദൈവം അങ്ങനെതന്നെയാണ്. പക്ഷേ മനുഷ്യൻ തന്റെ സാമൂഹികപദവിയും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും മാറ്റിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. വസ്തുക്കളും അവയെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രീതിയും മാറിയിരിക്കുന്നു.
നമ്മുടെ കൺമുന്നിൽത്തന്നെ ഒരുപാട് കണ്ടുകഴിഞ്ഞു: ബട്ടൺ ഫോൺ, പിന്നെ ടച്ച്സ്ക്രീൻ, ഇപ്പോൾ സംസാരിച്ചാൽ മതി. ഇനി കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞാൽ തലച്ചോറിൽ ഒരു ചിപ്പ് വെച്ച്, വിചാരിച്ചാൽത്തന്നെ നടക്കുമത്രേ; ആരെ വിചാരിച്ചാലും അവർ നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വന്നുനിൽക്കും. ഒരു കണ്ണട വെച്ച് വിചാരിച്ചത് കണ്ടുകൊണ്ടേ നടക്കും; കണ്ണുതുറന്ന് നേരിട്ട് നോക്കില്ല. മുന്നിലുള്ളയാളെപ്പോലും കണ്ണടയിലൂടെയേ കാണൂ. ഭാവിയിൽ മനുഷ്യൻ മുഴുവനായും ഒരു റോബോട്ടായി മാറാൻ പോകുന്നു.
ശീലം വികാരങ്ങളെ വികൃതമാക്കുന്നു
പക്ഷേ ഈ മാറ്റത്തിൽ വികാരങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് നിങ്ങളാണ്. വികാരങ്ങൾ ഇപ്പോഴും അടിമയായിത്തന്നെ ഇരുന്നാൽ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. ശീലം നിങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെ വികൃതമാക്കുന്നു. ശീലത്തിന് അടിമയായവൻ വികാരങ്ങളെ ആഘോഷിക്കുന്നില്ല.
“ചാരായം കുടിച്ചിട്ട് കരയുന്നുണ്ടല്ലോ, അത് വികാരത്തെ ആഘോഷിക്കലല്ലേ?” എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, അല്ല. അതും വരുത്തിവെച്ചതാണ്. ഉള്ളിലെ ദുഃഖം ആറ്റാൻ കഴിയാതെ കരയുന്നതല്ലാതെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അയാൾ കരയുന്നില്ല. കടക്കാരൻ കുടിച്ചിട്ട് കടം മറക്കും; രോഗി രോഗം മറക്കും. പക്ഷേ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആ കടവും രോഗവും അതേപടി ഉണ്ടാകും.
അധ്വാനമാണ് വഴി
മതവാദിയും അതുതന്നെ. നീ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നതുകൊണ്ടോ നിന്റെ ശീലം തുടർന്നു ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടോ മോചനം നേടാൻ കഴിയില്ല. എന്താണോ വേണ്ടത്, അത് ചെയ്യാനുള്ള യോഗ്യത വളർത്തിയെടുത്താലേ അത് നേടാൻ കഴിയൂ. മനസ്സിലായോ?
ദൈവത്തെ ആരാധിച്ചാൽ പണം വരില്ല. മന്ത്രമോ കൂടോത്രമോ ശീലമായി ചെയ്യുന്ന കർമങ്ങളോ ആരെയും പണക്കാരനാക്കില്ല. പരിശ്രമിച്ചാലേ, അധ്വാനിച്ചാലേ ആകാൻ കഴിയൂ.
ധ്യാനവും യോഗവും പോലും അങ്ങനെതന്നെ. ശീലമായി ചെയ്താൽ തെറ്റ് സംഭവിക്കുന്നു. ഞാൻ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ച് വ്യക്തമായി ചോദ്യം ചോദിക്കണം: ധ്യാനം എന്നൊന്നുണ്ടോ? ജ്ഞാനം എന്നൊന്നുണ്ടോ? നീ അത് നേടിയിട്ടുണ്ടോ? ഇറച്ചിയും മീനും കഴിക്കുന്നതിനും ഇതിനും തമ്മിൽ എന്ത് ബന്ധം? ആ ചോദ്യങ്ങളൊക്കെ എന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ടുവന്ന് ചോദിക്കണം. സത്സംഗം വെക്കുന്നതുതന്നെ അതിനാണ്.
നേരിട്ടുള്ള ആത്മീയത
പക്ഷേ ഒരു മതവാദിയും എന്റെ അടുത്തുവന്ന് ചോദിക്കില്ല. എന്തുകൊണ്ട്? വന്നാൽ തന്റെ വാദം നിലനിൽക്കില്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായിക്കഴിഞ്ഞു. പുസ്തകങ്ങളിലോ മതഗ്രന്ഥങ്ങളിലോ ഉള്ള ആത്മീയതയല്ല ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നത്. നേരിട്ട് സംസാരിക്കുന്നു.
ദൈവത്തെ ഞാൻ അനുഭവിച്ചാൽ നിനക്കും അനുഭവിക്കാം. എനിക്ക് മൂന്നാം കണ്ണുണ്ട്, നിനക്കുമുണ്ട്. ഞാൻ പോകാവുന്നിടത്ത് നിനക്കും പോകാം; എന്നെക്കാൾ വലിയവനാണെങ്കിൽ എനിക്കു മുമ്പേ ചെയ്തു കാണിക്കാം. ഞാനുണ്ട്, നീയുമുണ്ട്.
നാഗരികത എന്നാൽ പുതുമ
നിങ്ങൾ ശീലത്തിന് അടിമയാണെങ്കിൽ ഞാൻ പറയുന്നതുപോലും മനസ്സിലാകില്ല. എന്തുകൊണ്ട്? ഒരു പ്രഭാഷകൻ ഇങ്ങനെയേ സംസാരിക്കൂ എന്ന് ചില വ്യാകരണങ്ങൾ പഠിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങൾക്കു താഴെ “ഇതൊക്കെ നാഗരികമായ സംസാരമാണോ?” എന്ന് എഴുതുന്നത്. അത് നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നമാണ്, എന്റേതല്ല. നിങ്ങൾ ശീല അടിമകളായിപ്പോയി.
നാഗരികത എന്നാൽ എന്ത്? പുതുമയുള്ളതാണ് നാഗരികത. സംസ്കാരം എന്നാൽ പഴയത്; നാഗരികത എന്നാൽ പുതിയത്. ശീലമുള്ളവന് നാഗരികത ഒട്ടും മനസ്സിലാകില്ല. എല്ലാവരും തന്നെത്തന്നെ നിയന്ത്രിക്കണം. വീണ്ടും പറയുന്നു: ആരാണ് നിയന്ത്രിക്കേണ്ടത്? ഞാൻ തന്നെ.
ശീല അടിമ തോറ്റുപോകും
ശീല അടിമകൾക്ക് തങ്ങളെത്തന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ല; “ഞാൻ അഞ്ചു മണിക്കേ എഴുന്നേൽക്കൂ” എന്ന് ശീലത്തിൽത്തന്നെ കഴിയും. പുതുമകളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവനാണ് വ്യായാമം ചെയ്യുക, തന്നെ ഭംഗിയാക്കുക എന്നിങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നത്.
ശീലത്തിന് അടിമയാകാത്ത ആരും തോറ്റുപോകുകയേ ഇല്ല. എന്തുകൊണ്ട്? എന്താണോ വിജയം തരുന്നത് അതിനനുസരിച്ച് ഉടനെ മാറിപ്പോകും. രണ്ടു വർഷം ശ്രമിച്ചിട്ടും കുഞ്ഞുണ്ടായില്ലെങ്കിൽ ഉടനെ ഫെർട്ടിലിറ്റി സെന്ററിലേക്ക് പോകും; “പത്തു വർഷമായി കുട്ടികളില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കില്ല.
ശീല അടിമ പുതുമയെ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു. ജീവിതം മുഴുവൻ പഴയതിൽനിന്നുതന്നെ തിരയുന്നു; അവിടെ അവന് വേണ്ടത് കിട്ടില്ല. നിങ്ങൾ ശീലത്തിന് അടിമയാണെങ്കിൽ ജീവിതത്തിൽ വിജയിക്കാനേ കഴിയില്ല.
നിങ്ങൾക്കുതന്നെ അറിയാത്ത അടിമത്തം
അച്ചടക്കം വേറെയാണ്, വീണ്ടും പറയുന്നു. അച്ചടക്കം മാറ്റാം; അതിൽ എന്റെ ഇഷ്ടമുണ്ട്. ശീലത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടമില്ലാതെതന്നെ നിങ്ങൾ അടിമയായിരിക്കും.
നിങ്ങൾക്കുതന്നെ അറിയില്ല: രാവിലെ കാപ്പി കുടിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല; ഒൻപത് മണിയായാൽ ഉറക്കം വരും; താനേ ആ വാർത്താചാനലിലേക്ക് പോയി നോക്കും; ചെറിയ വീഡിയോകൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുതന്നെ ഒരു ജോലിയായിരിക്കും.
അടിമത്തം എന്നാൽ ചാരായവും സിഗരറ്റും മാത്രമാണെന്ന് കരുതരുത്. നിങ്ങളെ ശീലത്തിന് അടിമയാക്കാൻ ഒരുപാട് ഉപകരണങ്ങൾ വന്നുകഴിഞ്ഞു; സുഖത്തിന്റെ അടിമയായിപ്പോകും. നിങ്ങളുടെ ജീവിതം വേറെ ആരോ തിരഞ്ഞെടുക്കും. നിങ്ങൾ പാവമായിരിക്കും; നിങ്ങളെ വെച്ച് മറ്റുള്ളവർ ജീവിക്കും.
നിന്നെ നീ തന്നെ ജീവിക്കൂ
കാലാകാലമായി ശീല അടിമകളെ സൃഷ്ടിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു. രാജാവ് പൊങ്കൽ ആഘോഷിക്കില്ല; നിങ്ങളാണ് പൊങ്കൽ ആഘോഷിക്കുക. രാജാവിന്റെ പിറന്നാൾ നിങ്ങൾ ആഘോഷിക്കും; നിങ്ങളുടെ പിറന്നാൾ രാജാവ് അറിയുകയേ ഇല്ല. രാജാവ് സ്വയംവരം നടത്തും; നിങ്ങൾ അങ്ങനെയൊന്ന് ഉണ്ടെന്നുപോലും അറിയാതെ ജീവിക്കും.
പക്ഷേ ഞാൻ പറയുന്നു: ഓരോ വ്യക്തിക്കും എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നതിന്റെ അധികാരം ആരുടെ കൈയിലാണ്? അവന്റെ കൈയിൽത്തന്നെ. അതുകൊണ്ട് നീ തന്നെയാണ് നിന്നെ ജീവിക്കേണ്ടത്. നീ തന്നെയാണ് നിന്നെ ആഘോഷിക്കേണ്ടത്, തുറന്നവനായിരിക്കേണ്ടത്. “അയാൾ അവസരം തരില്ല, ഇയാൾ തടസ്സമാണ്” എന്നുപറഞ്ഞ് കിണറ്റിനുള്ളിൽത്തന്നെ സുരക്ഷിതമായി കഴിയാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചാൽ അത് ആരുടെ പ്രശ്നമാണ്?
കിണറ്റിലെ തവള
എനിക്ക് ഒരു ഏണി ഇട്ടുതരാം, ഒരു കയർ ഇട്ടുതരാം; ദ്രവിച്ച കയറല്ല, പിടിച്ചാൽ വലിച്ചുകയറ്റി പുറത്തുവിടാൻ കഴിയുന്നത്. പക്ഷേ നീ കിണറ്റിനുള്ളിൽത്തന്നെ കിണറ്റിലെ തവളയായി ജീവിച്ചാൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും?
“കിണറ്റിലെ തവളകൾ”, “സാഹചര്യത്തിന്റെ തടവുകാർ” എന്നൊക്കെ ഞാൻ കഥകൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അവ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണെന്ന് അറിയില്ല; തലക്കെട്ട് മാത്രം വെച്ച് പുതുതായി എഴുതണം. ഇങ്ങനെ കിണറ്റിലെ തവളയായിരിക്കുന്നതിന് കാരണം ആര്? നീ തന്നെ.
ആഘോഷിക്കൂ, മറ്റുള്ളവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കൂ
അതുകൊണ്ട് ശീലത്തിന് അടിമയായിരിക്കരുത്. ആഘോഷിക്കൂ, പുതുമയെ കാണൂ. എപ്പോഴും നിന്നെ ആനന്ദത്തിൽ വെക്കൂ; നീ ആനന്ദമായിരുന്ന്, നിനക്കു ചുറ്റുമുള്ളവരെയും സന്തോഷത്തോടെ വെക്കൂ.
“വാ, സന്തോഷമായിരിക്കാം” എന്ന് വിളിച്ചാൽ ചിലർ വരില്ല. “വാ, ഒരു പാട്ടു പാടാം. വാ, ഒരു നൃത്തം ചെയ്യാം” എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, “എനിക്ക് അതൊന്നും അറിയില്ല, വരില്ല” എന്ന് പറയും. ഒരു കുഞ്ഞിനെ വിളിച്ചാൽ ഉടനെ വരും; ഒരു ഭ്രാന്തൻ താനേ ചെയ്യും. കുഞ്ഞിനോടും ഭ്രാന്തനോടും ഒപ്പം പോലും സന്തോഷമായിരിക്കാം. പക്ഷേ ഈ അരപ്പാതി ശീലവാദികളെ തിരുത്താനോ മാറ്റാനോ കൂട്ടാനോ കുറയ്ക്കാനോ കഴിയില്ല. സമൂഹത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ ഇരിക്കൂ.
ആഘോഷമായിരിക്കൂ
ശീലം വിട്ട് പുറത്തുവരൂ. ആഘോഷിക്കൂ, സന്തോഷമായിരിക്കൂ. അച്ചടക്കം നിന്റെ ഇഷ്ടം. സന്തോഷത്തോടെ, ആഘോഷത്തോടെ, എത്രത്തോളം ആനന്ദമായിരിക്കാൻ കഴിയുമോ അത്രത്തോളം ഇരുന്നിട്ട് പോകൂ. ഇത് ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച ലോകമാണ്; അത് മനുഷ്യസുഖത്തെ നിഷേധിക്കുന്നില്ല.
ആരെങ്കിലും നിനക്ക് തടസ്സമായി നിന്നാലും നിന്റെയുള്ളിൽ സങ്കല്പിച്ചുകൊള്ളൂ; അത് ആർക്കും തടയാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽപ്പോലും ഉള്ളിൽ വന്നുകളയും; അതിന് എന്റെ മേൽ കേസ് കൊടുക്കാൻ കഴിയുമോ? നല്ല ധൈര്യത്തോടെയിരിക്കൂ, സന്തോഷമായിരിക്കൂ. മറ്റൊരു അവസരത്തിൽ കാണാം.
നന്നായിരിക്കൂ. മികവോടെയിരിക്കൂ. ആഘോഷമായിരിക്കൂ. നിങ്ങളെ ഏറെ വിലയുള്ളവരാക്കി മാറ്റുന്നത് നിങ്ങളുടെ കൈയിൽത്തന്നെയാണ്. ഞാൻ ഒരു അവസരമാണ്; എന്നെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താം.