ഭാഗം 4 / 4

തീരുമാനമെടുത്ത് ജീവിക്കൂ

ശിവയോഗി ശിവകുമാറിന്റെ “നടൈമുറൈ സിക്കൽ” (പ്രായോഗിക കുരുക്കുകൾ) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ നാലാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

നീ ഒന്നുമല്ല

വീണ്ടും പറയുന്നു: “ലോകങ്ങളെല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും നീക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, ഒരിക്കലും ഒടുങ്ങാത്ത…” ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് ഈ ശൂന്യതയാണ്. അത് നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ച്, നിന്നെ ആഘോഷിക്കാൻ അനുവദിച്ച്, വീണ്ടും തിരിച്ചെടുക്കുന്നു.

നീ ഒന്നുമല്ല. മുടിയുണ്ടെങ്കിലല്ലേ കുരുക്ക്? മുടിയേ ഇല്ലെങ്കിൽ മൊട്ടത്തല. മൊട്ടത്തലയിൽ കുരുക്ക് വരുമോ?

“മൊട്ടത്തലയ്ക്ക് കുരുക്ക് വരില്ല” എന്നു കേട്ടയുടനെ പോയി മൊട്ടയടിച്ചോ? കാഞ്ചീപുരത്ത് കാലാട്ടിയവന്റെ കഥ തന്നെയാണ് ഇതും. അദ്ദേഹം എന്തിനാണ് പറഞ്ഞത്, നീ എന്താണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്? മൊട്ടയടിക്കാൻ പറഞ്ഞത് കുരുക്കില്ലാതിരിക്കാനാണ്. നീ ഒന്നുമില്ലാതെയിരിക്ക്. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലല്ലേ കുരുക്ക്?

ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ആഘോഷിക്കാൻ മാത്രമാണ് ജനിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഞാൻ ആഘോഷമായിരിക്കും. എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് വാങ്ങും; അറിവ് വളർത്തും; എന്തെങ്കിലും ഒരു ജോലി ചെയ്ത് നേടും. ഇത്രയേ ഉള്ളൂ ജീവിതം.

ജോലി എന്തിന്?

നീ എന്തിനാണ് ജോലിക്കു പോകുന്നത്? ആഘോഷമായിരിക്കാൻ. പക്ഷേ ചിലർ, “ലോകത്ത് ഞാൻ മാത്രമേയുള്ളൂ, ഞാൻ പോയി ചെയ്താലേ ഇത് നടക്കൂ” എന്ന മട്ടിലായിപ്പോകുന്നു. ചിലർ കിട്ടുന്ന കൂലിക്കു മാത്രം ജോലി ചെയ്യുന്നു: “പത്തുരൂപയല്ലേ തന്നുള്ളൂ, ഞാനെന്തിന് കൂടുതൽ ചെയ്യണം?” ചിലർ ജോലിയാണ് എല്ലാം എന്നു കരുതി ഭാര്യയെയും മക്കളെയും കുടുംബത്തെയും എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ചിലർ സമ്പാദിച്ച് വിദേശത്തേക്കു പോകുന്നു; ചിലർ സമ്പാദിക്കാതെ വീട്ടിലിരിക്കുന്നു.

ആവശ്യവും ആഗ്രഹവും

എനിക്ക് എന്താണ് മനസ്സിലാകാതെ പോയത്? ഞാൻ വന്നു; വസന്തമായി, ആഘോഷമായി ഇരുന്നിട്ട് പോകണം. എന്റെ ആവശ്യം നിറവേറ്റണം.

ആവശ്യമില്ലാതെ ഒന്നിനെ മോഹിക്കുന്നത് തെറ്റാണ്; അതിന്റെ പേരാണ് ആഗ്രഹം. ആവശ്യമുണ്ടായിട്ടും അത് നിറവേറ്റാതിരിക്കുന്നതും കുറ്റമാണ്. ആവശ്യമേയില്ലാത്തിടത്ത് ഒരു ആവശ്യം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്നതും കുറ്റമാണ്. ഒരു പ്രവൃത്തി ആവശ്യത്തിനുവേണ്ടിയാണോ ചെയ്യുന്നത്, ആഗ്രഹത്തിനുവേണ്ടിയാണോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ലളിതമായി കഴിഞ്ഞില്ലേ? കുരുക്കില്ലാതിരിക്കാൻ, ക്ഷമയോടെ, സംയമനത്തോടെ മനസ്സിലാക്കണം.

ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ നിന്നു വന്നു; ഒന്നുമില്ലായ്മയിലേക്കു പോകാനിരിക്കുന്നു. അതുവരെ ഞാൻ സന്തോഷമായിരിക്കണം. ജാതി പറയുന്നതെല്ലാം വെറുതെ പറയാനും, ആളെക്കൂട്ടാനും, നേതാവാകാനും മാത്രമാണ്. ആണ്, പെണ്ണ് എന്ന ഈ രൂപകല്പന എന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലാകണം. വിവാഹം എന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലായാൽ വിവാഹം കഴിക്കുക. പിന്തുടർച്ച എന്തിനാണെന്ന് അറിയാം. പരസ്പരം താങ്ങായി ജീവിക്കാം, ആഘോഷമായിരിക്കാം. ഇങ്ങനെ എനിക്ക് മനസ്സിലാകണം.

വിശപ്പടക്കാനാണ് നമ്മൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത്. കിട്ടുന്നതോ ഇഷ്ടമുള്ളതോ കഴിക്കാം; തെറ്റില്ല. നിങ്ങൾക്ക് തൈര് ഇഷ്ടമാകാം, ഇറച്ചി ഇഷ്ടമാകാം, മീൻ ഇഷ്ടമാകാം. ഇതിൽ ശരിയും തെറ്റുമില്ല. ഒരാൾ ബീഫ് കഴിക്കും, ഒരാൾ കഴിക്കില്ല. ഒരാൾ പന്നിയിറച്ചി കഴിക്കും, ഒരാൾ കഴിക്കില്ല. എന്തെങ്കിലും ഒരു കഥ പറഞ്ഞ് “ആ ഇറച്ചി കഴിക്കരുത്” എന്നു പറയും. ആ കഥകളെല്ലാം വെറുതെ പറയുന്നതാണ്.

കുളിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ നീ നന്നായി കുളിക്കും: അഴുക്കു പോകണം. പണ്ട് പുഴയിൽ കുളിച്ച്, മണ്ണു തേച്ച് ഉരച്ചിരുന്നു. ചാരമിട്ട് പാത്രം തേച്ചിരുന്നു. അഴുക്കു കളയാൻ അഴുക്കിട്ട് ഉരയ്ക്കുന്നു. സോപ്പും ഒരു അഴുക്കാണ്; കട്ടയാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന അഴുക്ക്. ഷാംപൂ, അല്പം എണ്ണമയമുള്ള അഴുക്ക്. രൂപം മാറ്റി, മണം ചേർത്തിരിക്കുന്നു. നിന്റെ സൗകര്യമനുസരിച്ച് ഏതു വേണമെങ്കിലും ഉപയോഗിക്ക്. ഞാൻ ഒന്നും തെറ്റാണെന്ന് പറയുന്നില്ല; ഏതാണ് ശരി എന്നും പറയാനാവില്ല. അത് നിന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

നിലത്തിരുന്ന് കഴിക്കുന്നതാണോ നല്ലത്, കസേരയിലിരുന്ന് കഴിക്കുന്നതാണോ? സൗകര്യത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. യാത്രയിൽ ഇരിക്കാൻ സ്ഥലമില്ലെങ്കിൽ നിലത്തുതന്നെ ഇരിക്കണം. കഴിക്കുന്നതാണോ പ്രധാനം, ഇരിക്കുന്നതാണോ? കൂട്ടുകാരനോടൊപ്പം രസമായി സംസാരിച്ചിരിക്കണമെങ്കിൽ കസേരയിലിരുന്നാലേ കാൽ നീട്ടാനാകൂ. ഇടം, കാര്യം, സന്ദർഭം: എവിടെ ഇരിക്കുന്നു, എന്തിന്, എങ്ങനെ?

തീരുമാനമെടുക്കാത്തതാണ് കുരുക്ക്

പ്രായോഗിക കുരുക്ക് എവിടെ? എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്തതിൽത്തന്നെ. ജീവിതം എന്തിന്? ആഘോഷത്തിന്. എന്ത് ആനന്ദം തരുന്നുവോ അത് ചെയ്താൽ അത് എനിക്ക് ആഘോഷമാണ്.

“ഞാൻ ഒരുവന് ഒരുവളായി ജീവിക്കാൻ പോകുന്നു”, അല്ലെങ്കിൽ “ഒരുവൾക്ക് ഒരുവനായി ജീവിക്കാൻ പോകുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഒരു തെറ്റുമില്ല. അത് ഓരോരുത്തരുടെയും ഇഷ്ടം. അങ്ങനെ ഒരാൾ തീരുമാനിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ കുരുക്കുണ്ടോ? തീരുമാനമെടുക്കാത്തതാണ് കുരുക്ക്. എന്നെക്കുറിച്ച് ഒരു തീരുമാനം എനിക്ക് ഉണ്ടായിട്ടില്ല.

ആരൊക്കെയോ വരച്ചുതന്ന ഭാഗത്തേക്കെല്ലാം ഞാൻ പോകുന്നു. ഏതേതു ഭാഗത്തേക്ക് പോയിവന്നോ അത്രയും കുരുക്ക് ഉള്ളിൽ. ഒരാൾ “ഇങ്ങനെ നിൽക്ക്” എന്നു പറയുന്നു, മറ്റൊരാൾ “ഈ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുനിൽക്ക്” എന്നു പറയുന്നു. ചില നടീനടന്മാർ ഛായാഗ്രാഹകനോടുതന്നെ പറയും: “ഈ ഭാഗത്തുനിന്ന് എടുക്കൂ, ആ ഭാഗത്തുനിന്ന് എടുക്കരുത്, ക്യാമറ മുകളിൽ വെക്കൂ, താഴെ വെക്കൂ.” ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ആംഗിൾ. നീ എങ്ങനെയിരിക്കണം എന്ന് ആരോടാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്?

ഞാൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്ന് എന്നോടുതന്നെ ചോദിച്ച് ഒരു തീരുമാനമെടുത്തുകഴിഞ്ഞാൽ കുരുക്ക് ഉണ്ടാകുമോ? ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല. തീരുമാനമൊന്നുമെടുക്കാതെ, പോകുന്നിടത്തെല്ലാം ഓരോരുത്തർ കാണിക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ കുറച്ചുനേരം ഓടിയാൽ എത്രമാത്രം കുരുങ്ങും!

ആർക്കു വേണമെങ്കിലും വരാം, പോകാം എന്ന മട്ടിലിരിക്കാം; തെറ്റില്ല. അല്ലെങ്കിൽ വാതിലുണ്ട്, പൂട്ടുണ്ട്, മുട്ടിയിട്ടേ വരാവൂ, മര്യാദ പ്രധാനമാണ് എന്ന മട്ടിലിരിക്കാം. അതും നിന്റെ ഇഷ്ടം. വ്യക്തമായി തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടത് ആരാണ്? നീ. തീരുമാനമെടുക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നിന്റെ പ്രശ്നം.

ഞാൻ വെള്ളത്തിൽ നീന്തുന്ന ഒരു മീൻ. പുറത്തുനിന്ന് ആരെങ്കിലും ചൂണ്ടയിൽ ഇര കോർത്തിട്ടാൽ ഞാൻ തിന്നില്ല; എത്ര വിശന്നാലും ഉള്ളിലുള്ള ചെറുമീനിനെയേ തിന്നൂ എന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ കുടുങ്ങുമോ? തീരുമാനമെടുത്തില്ലെങ്കിൽ, ആരെങ്കിലും ചൂണ്ടയിട്ടയുടനെ ചെന്ന് കുടുങ്ങും.

പണം നിന്റെ കയ്യിൽ എങ്ങനെ വരുന്നു? തീരുമാനമെടുത്ത് വന്നതാണെങ്കിൽ അത് മോഷണമല്ല. എങ്ങനെ സമ്പാദിക്കണം എന്ന് അറിയില്ലെങ്കിൽ നീ കുരുക്കിൽ പെടുന്നു: കടം വാങ്ങുന്നു, കടം കൊടുക്കുന്നു, കടം പ്രശ്നമാകുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ആരെ പറ്റിക്കാം എന്നു നോക്കുന്നു. എന്താണ് പ്രശ്നം? തീരുമാനമെടുത്തില്ല.

തീരുമാനമെടുക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ് നീ കള്ളനായത്. തീരുമാനമെടുക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ് ദരിദ്രനായത്. തീരുമാനമെടുക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ് സമാധാനമില്ലാതായത്. തീരുമാനമെടുക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും. തീരുമാനമെടുത്തുകഴിഞ്ഞാൽ, “ഞാൻ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കും” എന്നാകും; അതാണ് നേര്. ഞാൻ ഏതാനും പേർക്ക് സഹായമായിരിക്കും; ഞാനും സഹായം സ്വീകരിക്കും. എന്റെ ആവശ്യം എന്താണോ അതിൽ ഞാൻ കൃത്യമായിരിക്കും. എല്ലാം ചിട്ടപ്പെടുത്തും. നന്നായിരിക്കും.

“വരുന്നതു കാണുന്നതു തന്നെ കാഴ്ച, കിട്ടുന്നതു തന്നെ കോലം” എന്ന മട്ടിൽ, എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും ഇരിക്കും എന്നതും ഒരു ചിട്ടതന്നെയാണ്. “എന്തു വേണമെങ്കിലും നടക്കട്ടെ, ഞാൻ സന്തോഷമായിരിക്കും” എന്നാണെങ്കിൽ പ്രശ്നമില്ല. പക്ഷേ “എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും ഇരിക്കും, പക്ഷേ എനിക്ക് പ്രശ്നവും വരരുത്” എന്നത് സാധ്യമാണോ? അല്ല. പത്തു പാതകൾ ഇരിക്കട്ടെ. ഒരു ദിവസം തീവണ്ടിയിൽ, ഒരു ദിവസം സൈക്കിളിൽ, ഒരു ദിവസം നടന്നു പോ. ലക്ഷ്യസ്ഥാനം അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാ വഴികളും നിനക്കുള്ളതാണ്.

നീ നിനക്കുവേണ്ടി ജീവിച്ചുനോക്ക്

ഇവിടെയുള്ള ലോകം മുഴുവൻ ദൈവം നിനക്കാണ് തന്നിരിക്കുന്നത്. എന്തിനുവേണ്ടി? നീ എപ്പോഴെങ്കിലും സന്തോഷമായിരിക്കുമോ? ദുഃഖമില്ലാതിരിക്കുമോ? ആഘോഷമായിരിക്കുമോ? നന്ദി പറയുമോ? നിന്റെ ജീവിതം ഒരിക്കലും നന്ദിയോടെയല്ല. എന്തുകൊണ്ട്? വെറുതെ അഭിനയിക്കുന്നു. ആരോ പറയുന്നു എന്നു കരുതി പൊട്ടു തൊടുന്നു, ആരോ പറയുന്നു എന്നു കരുതി പൂ ചൂടുന്നു. നീയായി ചൂടിയോ? “എന്റെ ഭർത്താവിനെ മയക്കാൻ വേണ്ടി പൂ ചൂടുന്നു” എന്നു കരുതി എപ്പോഴെങ്കിലും ചൂടിയിട്ടുണ്ടോ? “പൂ ചൂടിയാൽ നീ സുന്ദരിയാണ്” എന്ന് നിന്റെ ഭർത്താവ് പറഞ്ഞോ?

നീ ആരെയാണ് ആഘോഷിക്കാത്തത്? നിന്നെയോ, നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെയോ. നിന്നെ നീ ആഘോഷിച്ചാലേ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ ആരാണെന്ന് നിനക്ക് അറിയാനാകൂ. നിന്നെ നീ ബഹുമാനിച്ചാലേ മറ്റുള്ളവർ നിന്നെ ബഹുമാനിക്കുന്നത് നിനക്ക് അറിയാനാകൂ. പ്രയോഗത്തിലെ കുരുക്ക് നിന്നിൽത്തന്നെയാണ്. തീരുമാനമെടുത്തിട്ട് എങ്ങനെയും ജീവിക്ക്. “എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും ജീവിക്കും” എന്നതും ഒരു തീരുമാനമായിരിക്കണം എന്നാണ് ഞാൻ പറയാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.

ശരണം പ്രാപിക്കേണ്ടത് ദൈവത്തിൽ മാത്രമാണ്. ലോകമെല്ലാം സൃഷ്ടിച്ച്, നിലനിർത്തി, നീക്കുന്നത് ശൂന്യതയാണ്. അത് എല്ലാവർക്കും തുല്യ പങ്ക് നൽകുന്നു; എത്ര വേണമെങ്കിലും അനുഭവിക്കാം. ദൈവം ഒരു വസ്തുവായിരുന്നെങ്കിൽ എന്തു സംഭവിക്കുമായിരുന്നു? ആരെങ്കിലും ഒരാൾ അതിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുവെച്ചാൽ നമുക്ക് കിട്ടില്ല.

ദൈവം അതിരുകൾ വരയ്ക്കാതെ ഇരിക്കുന്നു. ആർക്കുവേണ്ടിയാണ്? നിനക്കുവേണ്ടി. പക്ഷേ നീ ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് ഇരിക്കുന്നത്? ഈ ജന്മം നിനക്കുവേണ്ടി ജീവിച്ചുനോക്ക്. നീ ആരോട് സ്നേഹം കാണിച്ചാലും അത് നിനക്കുവേണ്ടിയായിരിക്കട്ടെ. ആരോട് നന്ദി പറഞ്ഞാലും അത് നിനക്കുവേണ്ടിയായിരിക്കട്ടെ. ആർക്ക് ചോറു കൊടുത്താലും, ആരെ സഹായിച്ചാലും, അത് ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് ചെയ്തത്? നിനക്കുവേണ്ടി ചെയ്തു.

ഞാൻ അങ്ങനെയാണ്. “ഇദ്ദേഹം ആരെയൊക്കെയോ സഹായിക്കുന്നു” എന്ന് ആളുകൾ പറയും. പക്ഷേ സഹായിക്കുമ്പോൾ ഞാനാണ് സന്തോഷിക്കുന്നത്. “ഈ കുഞ്ഞ് സുന്ദരിയാണ്” എന്നു പറയുന്നതിൽ എനിക്ക് ഉന്മേഷമാണ്. “നമ്മളെയാണോ സുന്ദരി എന്നു പറയുന്നത്” എന്ന് അവർ നാണിച്ചേക്കാം. അത് അവരുടെ പ്രശ്നം.

ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം അറിയില്ലെങ്കിൽ, “നീ ചോദിച്ചതുതന്നെ ശരിയല്ല” എന്ന് പറയുന്നു. “എനിക്ക് അറിയില്ല” എന്ന് സമ്മതിക്ക്. നിന്നെ നീ ബഹുമാനിച്ചാൽ, നിനക്ക് അറിയാത്തതിനെയും നീ ബഹുമാനിക്കും. “അറിയില്ല” എന്നു പറയുന്നതിൽ എന്താണ് ബുദ്ധിമുട്ട്? കപടമായി ബഹുമാനിക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മൾ മറച്ചുവെക്കുന്നത്. എല്ലാവർക്കും എല്ലാം അറിയാവുന്ന ഒരാൾ ഈ ലോകത്തുണ്ടോ? “അഥർവവേദത്തിലെ എഴുപത്തിയെട്ടാമത്തെ ശ്ലോകം ചൊല്ല്” എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ എങ്ങനെ ചൊല്ലും? എനിക്ക് ഹിന്ദിപോലും അറിയില്ല; സംസ്കൃതം എവിടെനിന്ന് അറിയാൻ? അയൽവാസി സംസാരിക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷുപോലും എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.

ഞാൻ ആരാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകണം. ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കേണ്ടത് ഈശ്വരനിലാണ്. അവൻ പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നിരിക്കുന്നു. ഞാൻ എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും ജീവിക്കാനുള്ള അധികാരം എനിക്കു തന്നത് ദൈവമാണ്. ശ്രദ്ധയോടെയിരിക്കുക; തീരുമാനമെടുത്തുകഴിഞ്ഞാൽ കുരുക്കില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം ജീവിക്കാനാകും.

ഓട്ടോയിൽ പോകുമ്പോൾ വഴിയിൽ എന്തോ ഒരു ആട്ടം നടക്കുന്നു; “അത് കൊള്ളാമല്ലോ” എന്നു പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയാൽ ഞാൻ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തുമോ? ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് പോകാനാണ് ഞാൻ ഓട്ടോയിൽ കയറിയത്. കുരുക്ക് എവിടെയാണ് ഉണ്ടായത്? വഴിയിൽ അതും ഇതും കണ്ട് മയങ്ങിയത് ആരാണ്? ഞാൻ ഇപ്പോൾ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?

നന്നായിരിക്കൂ. മികച്ചവരായിരിക്കൂ. ആഘോഷമായിരിക്കൂ. നിങ്ങളെ ഏറെ വിലയുള്ളവരാക്കി മാറ്റുന്നത് നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽത്തന്നെയാണ്. ഞാൻ ഒരു അവസരമാണ്; എന്നെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താം.