ഭാഗം 3 / 4

കുളിക്കുന്നത് എന്തിന്?

ശിവയോഗി ശിവകുമാറിന്റെ “നടൈമുറൈ സിക്കൽ” (പ്രായോഗിക കുരുക്കുകൾ) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ മൂന്നാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

പരിശീലനവും തിരിച്ചറിവും

പ്രായോഗിക കുരുക്ക് എന്നു പറയുമ്പോൾ, എനിക്ക് തെളിഞ്ഞ അറിവില്ല എന്നാണ് അർത്ഥം. ഏത് എങ്ങനെ ചെയ്യണം എന്ന് അറിയില്ല.

ഞാൻ ഒരാൾക്ക് ഒരു പരിശീലനം നൽകുന്നു. അയാൾ അത് വാങ്ങിക്കൊണ്ടുപോയി ഒരാഴ്ച ചെയ്യുന്നു. നെറ്റി മുഴുവൻ തുടിക്കുന്നു; ശരിക്കും തുടിക്കുന്നു. “അത്ഭുതമായിരിക്കുന്നു” എന്നു പറയുന്നു. തുടിച്ചതോടെ വളരെ സന്തോഷിച്ച്, പരിശീലനം ഉപേക്ഷിച്ച്, മറ്റൊരു വീഡിയോ കാണാൻ പോകുന്നു.

ചില പരിശീലനങ്ങൾ ഒരിക്കൽ ചെയ്താൽ മതി. കാതുകുത്തുന്നതുപോലെ. ഒരിക്കൽ കുത്തി കമ്മലിട്ടു; പിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമോ? ദ്വാരമിട്ടാൽ അത് അടയാതെ നിൽക്കും. അടയാൻ അഞ്ചാറു വർഷമെടുക്കും.

അതേ ആൾ ആറുമാസം കഴിഞ്ഞ് എനിക്ക് ഒരു സന്ദേശം അയയ്ക്കുന്നു: “നിങ്ങൾ ഒഴിവിലാണോ? രണ്ടാമത്തെ പരിശീലനം എന്തിനാണ്? അത് എന്തിനു ചെയ്യണം?” പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്താണ് പറഞ്ഞുകൊടുത്തത്? എനിക്കുതന്നെ സംശയം വരുന്നു: നമ്മൾ ശരിയായി പഠിപ്പിച്ചില്ലേ? മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ നേരിട്ടുവന്ന് ചോദിക്ക് എന്നുതന്നെയാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞുവെച്ചിട്ടുള്ളത്.

മറ്റൊരാൾ പറയും: “ദൈവം ശൂന്യമാണ്, വെറും ശൂന്യത എന്ന് പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞല്ലോ. പിന്നെ പരിശീലനം എന്തിന്? മൂന്നാം കണ്ണ് എന്തിന്? എന്തായാലും രണ്ടു കണ്ണുകൊണ്ടല്ലേ ആ ശൂന്യത കാണാൻ പോകുന്നത്.” വയറ്റിലെത്തിയാൽ എല്ലാം ഒന്നുതന്നെയാകുമല്ലോ എന്നു പറഞ്ഞ് സാമ്പാറും ചട്ണിയും ഇഡ്ഡലിയും പൂരിയും പൊങ്കലും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് മിക്സിയിലിട്ട് അരച്ചു കുടിക്കുമോ?

അടിസ്ഥാന ചോദ്യം: കുളിക്കുന്നത് എന്തിന്?

പരിശീലനം എന്തിന്, ഓരോ കാര്യവും എനിക്ക് എന്തിന്, ഞാൻ എന്തിനു ജനിച്ചു എന്ന ആദ്യത്തെ അടിസ്ഥാന ചോദ്യം നിങ്ങൾ ചോദിക്കാത്തിടത്തോളം, പ്രായോഗിക കുരുക്കിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാനാവില്ല.

ഞാൻ എന്തിനാണ് കുളിക്കുന്നത്? എന്തിനുവേണ്ടി കുളിക്കണം? കുളിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലായാൽ, പരസ്യങ്ങളിൽ വരുന്ന സോപ്പിനും ഷാംപൂവിനുമെല്ലാം പണി കുറയും. ഇപ്പോഴോ ആ ഷാംപൂ തേക്കാൻ വേണ്ടി കുളിക്കേണ്ടിവരുന്നു, ആ ബോഡി വാഷ് തേക്കാൻ വേണ്ടി. “എത്ര കാലമായി സോപ്പ് തേക്കുന്നു? അതൊന്നും വേണ്ട, ബോഡി വാഷാണ് ശരി” എന്ന് പറയുന്നു.

എന്റെ മകൻ വന്ന്, “അങ്ങനെയല്ല, സ്പോഞ്ച് വെച്ച് ഉരയ്ക്കണം” എന്നു പറഞ്ഞു. സ്പോഞ്ച് വെച്ച് ഉരച്ചാൽ തൊലി പൊളിഞ്ഞ് കറുത്ത പാടുകൾ വരുമെന്നും പറയുന്നു. ഇനി ഷാംപൂ തേക്കാമോ? എനിക്ക് ആകെ പരിഭ്രമമായി.

“പല്ലുതേക്കുന്ന ബ്രഷ് മൂന്നുമാസത്തിലൊരിക്കൽ മാറ്റണം; അതിൽ അണുക്കൾ കയറിയിരിക്കും” എന്ന് ഒരാൾ പറഞ്ഞു. എന്റെ മകൻ ചോദിച്ചു: “രണ്ടാം ദിവസം മാത്രം അണു വരില്ലേ? ദിവസവും ഒരു പുതിയ ബ്രഷ് വേണമെന്നാണോ നിനക്ക് സൗകര്യം?” ഹോട്ടലുകളിൽ ദിവസവും ഉപയോഗിക്കാൻ പാകത്തിലാണല്ലോ തരുന്നത്. ഒരു യൂറോപ്യൻ രാജ്യത്ത് താമസിച്ച ഹോട്ടലിൽ, പേസ്റ്റ് ബ്രഷിനുള്ളിൽത്തന്നെ വെച്ചിരുന്നു; എടുത്തു തേച്ചാൽ ഒറ്റത്തവണകൊണ്ട് തീരും.

ഇങ്ങനെ അറിവിനുമേൽ അറിവ് കൂടി, ഈ ലോകത്ത് പറയപ്പെട്ട ഉപദേശങ്ങളെല്ലാം കേട്ടാൽ, “ഈ ജീവിതം എന്തിന്?” എന്നായിപ്പോകും. നടൻ ദാമു നന്നായി പറഞ്ഞിരുന്നു: ശാസ്ത്രം പുരോഗമിച്ചു, ശാസ്ത്രജ്ഞർ പുരോഗമിച്ചു, ജീവിതം മാത്രം പുരോഗമിച്ചില്ല. പലർ പല കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞാൽ നമ്മൾ കുഴങ്ങിപ്പോകും. അങ്ങനെ കുഴങ്ങിപ്പോയ ഒരാൾ “ദൈവമേ ഇല്ല” എന്നു പറയുന്നു. മറ്റൊരാൾ, “നിങ്ങൾക്കെല്ലാം ഉള്ളത് സാധാരണ അറിവ്; എനിക്കുള്ളത് പ്രത്യേക അറിവ്” എന്നു പറയുന്നു. അതും പ്രായോഗിക കുരുക്കുതന്നെ.

കുരുക്ക് അഴിക്കാൻ സംയമനം വേണം

ഞാൻ എന്തിനാണ് കുരുങ്ങിയ ജീവിതം ജീവിക്കുന്നത്? ഏതു മനുഷ്യൻ ദുഃഖിതനാകുന്നുവോ, അവന്റെ ഉള്ളിൽ കുരുക്ക് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

മുടി കുരുങ്ങിയാൽ കണ്ടാൽത്തന്നെ അറിയാം; വിരൽ കടക്കുന്നില്ല, ചീപ്പ് കടക്കുന്നില്ല. നൂൽ കുരുങ്ങിയാൽ മനസ്സിലാകും. നൂലിലോ മുടിയിലോ കുരുക്ക് അഴിക്കാൻ എന്തു വേണം? സംയമനം വേണം. എന്റെ ഉള്ളിലെ കുരുക്ക് അഴിക്കാനും അതുതന്നെ വേണം.

സംയമനമില്ലാത്തപ്പോഴാണ് കുരുക്ക് വലുതാകുന്നത്. പിടിച്ചുപിടിച്ച് വലിച്ചാൽ മുറുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. ചിലർ നൂൽ വെട്ടിവെട്ടി കെട്ടിട്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കും. സൂചിയിൽ കോർത്ത് തുന്നുമ്പോൾ ആ കെട്ട് കുടുങ്ങും; തുന്നാൻ പറ്റില്ല.

മുടി കൊഴിയുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ് ദിവസവും ചീപ്പിൽ വരുന്ന മുടി എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ആരോ “എണ്ണ തേച്ചിട്ട് തല കുളിക്ക്” എന്നു പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, കുളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം എണ്ണ തേച്ചിട്ട് കുളിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്: സോപ്പാണോ തെറ്റ്, ഷാംപൂവാണോ തെറ്റ് എന്നതല്ല; കുളിക്കുന്നത് എന്തിന്?

കുരുക്ക് അഴിക്കാൻ ക്ഷമ അഥവാ സംയമനം വേണം. ഒരു നൂൽ എങ്ങനെ പോയി എങ്ങനെ വന്നു, ഒരു വയർ എങ്ങനെ പോയി കുടുങ്ങി എന്ന് നോക്കണം. ഏതേതു തെറ്റായ വഴികളിലൂടെ കടന്ന് ഞാൻ ഇതിൽ വന്നു കുടുങ്ങി എന്ന് നോക്കണം.

മൃഗങ്ങൾക്ക് കുരുക്കില്ല

മൃഗങ്ങൾക്ക് കുരുക്കേയില്ല. പട്ടി പോകുന്നിടത്തെല്ലാം കാലുയർത്തി അടയാളമിട്ടിട്ടുപോകും; മണത്തുമണത്ത് പോകും. പട്ടി മണ്ടനാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ? ഇല്ല. ആ മണം വെച്ചുതന്നെ അത് ശരിയായി വഴി കണ്ടുപിടിച്ച് പുറത്തുവരും. നിന്റെ മണം നിനക്ക് അറിയാമോ? ഒരു സ്കൂളിലും പഠിപ്പിച്ചില്ലേ?

മനുഷ്യന് എന്തെങ്കിലും പഠിപ്പിച്ചുകൊടുത്താൽ, പഠിച്ചതു മാത്രമേ അവൻ ചെയ്യൂ. അത് എന്തുകൊണ്ട് എന്ന് അതിനപ്പുറം ചിന്തിക്കില്ല.

“നീ പണക്കാരനാണ്, നിലത്തിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്” എന്നു പറയും. എന്തുകൊണ്ട്? മേശയിലിരുന്നാലും നിലത്തിരുന്നാലും, കയ്യിലെടുത്ത് വായിലല്ലേ വെക്കേണ്ടത്. വേറെ പണിയൊന്നുമില്ല. ഇതു പറഞ്ഞാൽ നമ്മളെ ചീത്ത പറയും.

“ഞാൻ ആരാണെന്ന് അറിയാമോ?” എന്ന് അവൻ ചോദിക്കും. ഏതോ ഒരു ജാതി പറഞ്ഞ്, എ ഗ്രേഡ്, ബി ഗ്രേഡ്, സി ഗ്രേഡ് എന്ന് തരംതിരിക്കും. ഒരു കൂട്ടത്തെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ, ആ കൂട്ടത്തിലുള്ളവരെല്ലാം ഒന്നിക്കും: “ഞങ്ങൾ ഇത്രയും സംഭാവന കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്, ആഴ്ചതോറും വന്നിട്ടുണ്ട്, ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കരുത്.” എന്തുകൊണ്ട് ചോദ്യം ചോദിച്ചുകൂടാ? കുരുക്ക്.

സ്വയം കുരുക്കായി മാറിയവർ

പലരും വളരെ വ്യക്തതയോടെ ജീവിക്കും. അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു കുരുക്കും ഉണ്ടാകില്ല. കാരണം അവർ തന്നെ കുരുക്കായിരിക്കും. ചോദിച്ചാൽ, “എന്താ പ്രശ്നം?” എന്ന് തിരിച്ചുചോദിക്കും.

ചിലർ കുരുക്കോടെയാണ് ജീവിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയാതെ ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. “സിക്കൽ സിംഗാരവേലൻ” പോലെ; സിക്കൽ എന്നത് ഒരു ഊരിന്റെ പേരു മാത്രമാണെന്ന് കരുതിയിരിക്കും. ഈ കുരുക്ക് അഴിക്കാൻ പോയാൽ നമ്മളാണ് കുടുങ്ങുക.

ജാതിയിൽ അവൻ കുരുങ്ങുന്നു. അവനെ തിരുത്താനാവില്ല. ജാതിഭ്രാന്ത് ഏതെങ്കിലും ഒരു ജാതിക്കു മാത്രം ഉള്ളതല്ല; ഏതു ജാതിയിലും തന്റെ ജാതിയെക്കുറിച്ച് ഭ്രാന്തമായി അഭിമാനിക്കുന്നവനുണ്ട്. “ഞങ്ങൾ വീരാധിവീരന്മാർ, ശൂരാധിശൂരന്മാർ” എന്നു പറയും. “നീ വലിയ കുരുക്കിൽ പെട്ടിരിക്കുകയാണ്” എന്നു പറഞ്ഞാൽ അവൻ സമ്മതിക്കുമോ?

അവന് സുഖകരമായ ഒരു വലയം വേണം. സൂചിയിൽ കോർത്ത നൂൽ കെട്ടിട്ടു കെട്ടി തുന്നാൻ വേണ്ടത്ര മാത്രം എടുക്കുന്നതുപോലെ. ആദ്യം അവൻ അത് നശിപ്പിച്ചില്ലേ? ഇങ്ങനെ കുരുക്ക് മുഴുവൻ കെട്ടിട്ട് വെച്ചിരിക്കും. “ഇത്രയും വെട്ടി കെട്ടിട്ടു വെച്ചിരിക്കുന്നല്ലോ” എന്നു ചോദിച്ചാൽ, “ഞങ്ങൾ വൃത്തിയായിട്ടുതന്നെയാണ്” എന്നു പറയും.

“നമ്മൾ വലിയ കുരുക്കിലാണെന്നു തോന്നുന്നല്ലോ; സമാധാനമില്ലല്ലോ; എന്റെ മകൻ ദുഃഖിതനാണല്ലോ; നമ്മൾ ശരിയായി ജീവിച്ചില്ലേ” എന്ന് ഒരാൾ ചിന്തിക്കേണ്ടതല്ലേ? കുരുങ്ങിയവൻ ഒരു ലഹരിയിലായിരിക്കും: “എന്നെക്കാൾ വലിയ ഭക്തൻ ഇല്ലേയില്ല.” മൊട്ടയടിച്ച്, ഭസ്മക്കുറി തൊട്ട്, രുദ്രാക്ഷം കെട്ടിയിരിക്കും. അവനോടു ചെന്ന് എന്തെങ്കിലും പറയാനാകുമോ?

ബാധയൊഴിപ്പിക്കലും വിശ്വാസങ്ങളും

വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകം തലയ്ക്കൽ വെച്ചാൽ പ്രേതം ഒഴിഞ്ഞുപോകുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരുണ്ട്. ഏതു ഹിന്ദുവായാലും, പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് കുഞ്ഞിനെയും എടുത്ത് പള്ളിവാതിൽക്കൽ ചെന്നുനിൽക്കും, ഓതിക്കാൻ. കടകൾതോറും വന്ന് കുന്തിരിക്കപ്പുക ഇടുന്നവരുണ്ട്; പുകയിട്ടാൽ കച്ചവടം നന്നായി നടക്കും, ആളുകൾ വരേണ്ട ആവശ്യമേയില്ല എന്നതുപോലെ. ഞാൻ ആരെയും അപമാനിക്കുന്നില്ല.

മറ്റൊരാൾ ദിവസവും താക്കോൽകൊണ്ട് വാതിലിൽ “ർർ” എന്ന് ഉരച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും; വാതിലിൽ വരകൾ വീണിട്ടുണ്ടാകും. അകത്തുള്ള കൂടോത്രം ഓടിപ്പോകുമത്രേ. വാതിൽ പൂട്ടിയിട്ട്, പൂട്ടിന് കർപ്പൂരം കത്തിക്കും. ഇവരെല്ലാം വളരെ വ്യക്തതയോടെയാണ്. അതായത്, കുരുക്കായിട്ടാണ്.

എന്റെ സംസാരം കേട്ടാൽ നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് കുഴങ്ങും: “ഇന്നലെവരെ ഇങ്ങനെ കരുതിയിരുന്നു, ഇവൻ വേറെ മാതിരി പറയുന്നല്ലോ. ശരിക്കും ഇവൻ സ്വാമി തന്നെയോ?” സംശയിക്കുകയേ വേണ്ട; ഞാൻ സ്വാമിയല്ല. ഞാൻ ഒരു തെളിനീരരുവിയാണ്. ഇതുവരെ ചായവെള്ളത്തിന്റെയും കാപ്പിവെള്ളത്തിന്റെയും നിറത്തിൽ ഒഴുകുന്ന പുഴകളേ നീ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. ഈ തെളിനീരരുവി കണ്ടതോടെ നീ പേടിച്ചുപോകും: “ഇത്ര തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നല്ലോ! പുഴയെന്നാൽ ചെളി കലർന്നല്ലേ വരേണ്ടത്?” “ദൈവം ശൂന്യതയോ?” എന്ന് അവൻ ഉള്ളിൽ പരിഭ്രമിക്കും.

അവരെ നിങ്ങൾ ശല്യപ്പെടുത്തരുത്. എന്തുകൊണ്ട്? അവർ പുണ്യാത്മാക്കളാണ്. ഒരുപാട് മനസ്സിലാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. കോട്ട കെട്ടി, പലതരം പാവകൾ വെച്ച്, ദൈവത്തെ വിളിച്ചിരുത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. ഇതെല്ലാം കുരുക്കാണ് എന്നു പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ സമ്മതിക്കുമോ?