ഭാഗം 2 / 4
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വരമോ ശാപമോ?
ശിവയോഗി ശിവകുമാറിന്റെ “നടൈമുറൈ സിക്കൽ” (പ്രായോഗിക കുരുക്കുകൾ) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.
തല കുളിക്കുന്നത്
തല കുളിക്കുമ്പോൾ ചിലർ മുടി മുഴുവനായി പൊക്കിയെടുത്ത്, താഴെയിട്ട്, വീണ്ടും എടുത്ത് താഴെയിട്ട്, കഴിയുന്നത്ര കുത്തിത്തിരുമ്മും, തുണി അലക്കുന്നതുപോലെ. ഈ ഷാംപൂ നല്ലത്, ആ ഷാംപൂ നല്ലത് എന്നു പറഞ്ഞ് എല്ലാം തേച്ചുനോക്കും. പക്ഷേ എല്ലാം ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി കുത്തിത്തിരുമ്മും. മുടി എന്താ കൊഴിയുന്നത് എന്നു ചോദിച്ചാൽ, “ഷാംപൂ ശരിയല്ല” എന്നു പറയും.
മുടി നീട്ടിപ്പിടിച്ച്, തിരുമ്മുമ്പോൾ താഴത്തെ മുടി മുകളിലേക്കു വരാതെ ഭംഗിയായി പിടിച്ച്, തലോടി, പതുക്കെ കഴുകണം. ചിലർക്ക് മുടി രണ്ടുമൂന്നടി നീളമുണ്ടാകും. അത് മുഴുവനായി പൊക്കിയിട്ട് കുത്തിത്തിരുമ്മാൻ പറ്റാത്തതുകൊണ്ടാണ് ആ മുടി അങ്ങനെ നിലനിൽക്കുന്നത്. നല്ല ഷാംപൂ തേച്ചതുകൊണ്ട് വളർന്നതാണെന്ന് കരുതരുത്. അടിവസ്ത്രവും ഷർട്ടും എല്ലാം ഒരുമിച്ചിട്ട് കുത്തിത്തിരുമ്മാം; ഒരു വലിയ പുതപ്പ് അങ്ങനെ കുത്തിത്തിരുമ്മാൻ പറ്റുമോ?
ഈ പ്രായോഗിക കുരുക്ക് എവിടെനിന്നു വരുന്നു? എനിക്ക് ഒരു ആശയക്കുഴപ്പമുള്ള മനസ്സാണ്. അത് ഞാൻ സ്വയം ഉണ്ടാക്കിയതല്ല. എന്റെ ചുറ്റും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ്, ഏത് എങ്ങനെ എന്നുതന്നെ എനിക്ക് അറിയാതായി. ഒരു മുടി പോലും പരിപാലിക്കാൻ അറിയില്ല. കഴുകുക എന്നാൽ മുഴുവനായി ഇട്ട് കുത്തിത്തിരുമ്മുക എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്.
നഖം വെട്ടാൻ പറഞ്ഞാൽ നാലു വര വരഞ്ഞ് ചോര വരുത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. ചോദിച്ചാൽ, “ധൃതിയിൽ വെട്ടിയതാ, നെയിൽ കട്ടർ ശരിയല്ല” എന്നു പറയും.
ഭക്ഷണം കഴിക്കുക എന്നാൽ എന്ത്?
ഓരോ പ്രവൃത്തിയും നമ്മൾ എങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു എന്ന് നോക്കൂ. പലർക്കും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തന്നെ അറിയില്ല. ഭക്ഷണം കഴിക്കുക എന്നാൽ “ഇറച്ചിയും മീനും കഴിക്കരുത്, ബീഫ് കഴിക്കരുത്” എന്ന പട്ടികയാണെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. വിശപ്പടക്കാനാണ് നമ്മൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് എന്ന് ആരും പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ശ്രീലങ്ക, മലേഷ്യ പോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ “ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?” എന്നല്ല ചോദിക്കുന്നത്; “വിശപ്പടങ്ങിയോ?” എന്നാണ്. ഭക്ഷണം കഴിക്കുക എന്നാൽ വിശപ്പടക്കുക.
ഒരു മുടി കുത്തിത്തിരുമ്മുന്നതുപോലെ, ഓരോ പ്രവൃത്തിയിലും ഞാൻ കുരുക്ക് ഉണ്ടാക്കുന്നു. എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും എടുത്ത് ഒരുമിച്ചിട്ട് കുഴയ്ക്കുന്നു. ചിലർ ചോറിൽ തൈരും മോരും എണ്ണയും എല്ലാം ഒഴിച്ച് കുഴച്ച്, പകുതി ബാക്കിവെച്ച് എഴുന്നേറ്റുപോകും. ചിലർ കഴിക്കുന്നത് കണ്ടാൽത്തന്നെ കഴിക്കാൻ തോന്നും; പാത്രത്തിൽ ഭംഗിയായി അടുക്കിവെച്ച്, കറിയും മറ്റും തമ്മിൽ കലരാതെ, വെള്ളച്ചോറു മാത്രം വേറിട്ട് എടുക്കാവുന്ന അത്രയ്ക്ക്. ഒരാൾ പൂരി എടുത്ത് ഉരുളക്കിഴങ്ങുകറിയിൽ ചുരുട്ടി, ചട്ണി ചോദിച്ച്, “സാമ്പാർ കിട്ടുമോ? വടക്കറി ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്ക്” എന്നു പറയും.
ഇതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ല; അത് ഇഷ്ടമാണ്. നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞുചെയ്താൽ ഒന്നും തെറ്റല്ല. “എനിക്കെന്തിനാ ഇത്രയും മുടി?” എന്നു പറഞ്ഞ് മൊട്ടയടിക്കാം, ബോബ് കട്ട് ചെയ്യാം. സ്കൂളിൽ പോകുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ മുടി രാവിലെ ചീകിക്കെട്ടാൻ കഴിയാതെ വിഷമിക്കുന്ന അമ്മ, ടീച്ചർ “നിങ്ങൾ വൈകിയാണ് വരുന്നത്” എന്നു പറഞ്ഞതോടെ, കുട്ടിയെ കടയിൽ കൊണ്ടുപോയി മുടി വെട്ടിക്കളയും. സ്കൂളിൽ പോകേണ്ടത് മുടിയാണോ, കുട്ടിയാണോ? ചിലർ കുട്ടിയുടെ മുടി വെട്ടാനേ സമ്മതിക്കില്ല; കാണാൻ ഭംഗിയുണ്ടല്ലോ എന്ന്. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ രൂപകല്പന.
എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്ന് മനസ്സിലാകാത്തതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് എല്ലാം കുരുക്കാകുന്നത്. എന്തിനാണ് വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയില്ല; വിവാഹം കഴിച്ചാൽ കുരുക്ക്. ഭർത്താവിനോടൊപ്പം എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്ന് അറിയില്ല; കുരുക്ക്. ദൈവം എങ്ങനെയാണ്, അവനെ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണം എന്ന് അറിയില്ല; കുരുക്ക്. എവിടെ നോക്കിയാലും ആശയക്കുഴപ്പം, മനസ്സിൽ സമാധാനമില്ല. മുടിയിലെ കുരുക്ക് എടുത്തുകളയാം. മനസ്സിലെ കുരുക്കോ?
മൊബൈൽ ഫോണും റീൽസും
ഒരാൾ വാട്ട്സ്ആപ്പിൽ ഒരു സന്ദേശം അയയ്ക്കാം എന്നു കരുതി ഫോൺ എടുക്കുന്നു. ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നിരിക്കുന്നു; ആരോ ഒരു റീൽസ് ലിങ്ക് അയച്ചിരിക്കുന്നു. അവിടേക്കു പോകുന്നു. ഒരു പെണ്ണ് നൃത്തം ചെയ്യുന്നു; തള്ളിനീക്കുന്നു. വേറൊരുത്തി നൃത്തം ചെയ്യുന്നു; തള്ളിനീക്കുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ഏതോ പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വീഡിയോ വരുന്നു; കാണുന്നു. സമയമായി എന്നു പറഞ്ഞ് ഫോൺ താഴെവെച്ച് എഴുന്നേറ്റുപോരുന്നു.
ഫോൺ എന്തിനാണ് എടുത്തത്? സന്ദേശം അയയ്ക്കാൻ. ഉള്ളിൽനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കും: “ഫോൺ എന്തിനാ എടുത്തത്?” അറിയില്ല. അവൻ പ്രശ്നവുമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നോ, അതോ പ്രശ്നം വിളിച്ചുവരുത്തിയതോ?
തന്നെത്തന്നെ കാണാനാവില്ല
നീ ആരാണ്? നിനക്ക് നിന്നെ കാണാനേ കഴിയില്ല. അതിനൊരു വഴിയുമില്ല. എങ്ങനെ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാലും കഴിയില്ല. ഏറിയാൽ ഒരു കണ്ണാടി വെച്ച് നോക്കാം.
കണ്ണാടിയെങ്കിലും ശരിയായി കാണിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇടത് വലതായും വലത് ഇടതായും കാണും. ഷേവ് ചെയ്യുമ്പോൾ ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാകും; ശീലമാകാൻ കുറച്ചു ദിവസമെടുക്കും. ഏഴെട്ടു വയസ്സുവരെ കുട്ടികൾക്ക് അതിനു കഴിയില്ല. നിങ്ങൾ ശീലംകൊണ്ട് അത് മറികടന്നു; നിങ്ങൾ അറിയാതെതന്നെ ചെയ്യുന്നു. വല്ലപ്പോഴും മാത്രം കണ്ണാടി നോക്കി ചെയ്യുന്ന ജോലിയാണെങ്കിൽ, മുറിച്ചുകൊണ്ടു വന്നാലും വരും. മറുക് ഈ ഭാഗത്താണ് എന്നു കരുതി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി തൊട്ടാൽ വേറെ സ്ഥലത്താകും. കണ്ണാടി നോക്കി കണ്ണെഴുതുമ്പോൾ കണ്ണിൽ കുത്തുന്നവരുമുണ്ട്.
നിനക്ക് ഇത് ശരിയായി കാണുന്നില്ല എന്ന കാര്യംതന്നെ നിനക്ക് അറിയില്ല. ആരെങ്കിലും വന്നു പറഞ്ഞാലേ മനസ്സിലാകൂ. അപ്പോഴും, “ഇതു കാണുന്നതുപോലെ അത് കാണാനാവില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നല്ലോ” എന്ന് അവൻ ചിന്തിക്കില്ല; “ഇയാൾ അസഭ്യം പറയുന്നു” എന്നേ പറയൂ.
നിന്നെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കിപ്പിച്ചോ അതുപോലെത്തന്നെ മനസ്സിലാക്കാനാണ് നീ നോക്കുന്നത്. ജാതി പഠിപ്പിച്ചു, നീ ജാതി നോക്കുന്നു. മതം പഠിപ്പിച്ചു, നീ മതം നോക്കുന്നു. നീ ആണാണെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു, നീ പെണ്ണിനെ നോക്കുന്നു. നീയായി എന്താണ് നോക്കാത്തത്? നിന്നെ. ഇതാണ് നിന്റെ കുരുക്ക്.
എല്ലാവരും വിവാഹം കഴിച്ചു, നീയും കഴിച്ചു. കുഞ്ഞുണ്ടായില്ലെങ്കിൽ ഭാര്യയെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് അയയ്ക്കും; നീ സ്വയം പരിശോധിപ്പിക്കില്ല. ഇതും പ്രായോഗിക കുരുക്കാണ്.
തിരഞ്ഞെടുപ്പ്: വരമോ ശാപമോ?
എനിക്ക് മനസ്സിലാകണം: ഇത് എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയും, ഇത് കഴിയില്ല; ഇത് ഇങ്ങനെയേ ചെയ്യാനാകൂ. പത്ത്, നൂറ്, കോടി വഴികൾ ദൈവം തന്നിട്ടുണ്ട്. കോടി വഴികൾ തന്നതല്ല പ്രശ്നം; അവ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. അതാണ് എന്റെ പ്രശ്നം.
പല വഴികൾ ഉള്ളത് നല്ലതോ ചീത്തയോ? ഞാൻ തന്നെ പലയിടത്തും ദൈവത്തോട് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: “എനിക്ക് ഇത്രയും വഴികൾ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ കുരുക്കിൽ പെട്ടത്. ഒരൊറ്റ വഴിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂവെങ്കിൽ ഞാൻ ശരിയായി ജീവിച്ചേനെ.” പക്ഷേ വഴിയേ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതിലും മോശമായേനെ. “ഇതാണ് നിന്റെ പാത” എന്ന് ഒന്നു മാത്രം തന്നാൽ, ആ പാതയിലൂടെ പോയാൽ ലക്ഷ്യം എത്തില്ല എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. വിലാസത്തിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും എത്തിച്ചേരുമായിരുന്നില്ല.
മൃഗങ്ങൾക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല; അവ ഇതുതന്നെ ചെയ്തേ പറ്റൂ. എനിക്കതുണ്ട്. ഒരു ചപ്പാത്തി ബീഫിന്റെ കൂടെ, ചിക്കന്റെ കൂടെ, അച്ചാറിന്റെ കൂടെ, നാരങ്ങയുടെ കൂടെ, എന്തു തൊട്ടുകൂട്ടിയും കഴിക്കാം. ഇത് വരമോ ശാപമോ? വരം. പക്ഷേ ആശയക്കുഴപ്പം വരുമ്പോൾ ശാപമായി തോന്നുന്നു.
എനിക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട് എന്ന് അറിയാത്തിടത്തോളം, പല വഴികൾ ആശയക്കുഴപ്പം തരുന്നു, കുരുക്കാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ, ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ് എനിക്ക് വരം. ഒരു ദിവസം കോഴി, ഒരു ദിവസം മാട്, ഒരു ദിവസം പന്നി. എനിക്ക് ഒരു വേർതിരിവുമില്ല. ഉടുമ്പിറച്ചി കിട്ടിയാൽ അതു കഴിക്കും. ഞാറുനടീൽ കാലത്ത് നാടെങ്ങും എലിയെ പിടിച്ചു വിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ എലി തന്നെ.
പ്രായോഗിക കുരുക്ക് എവിടെ? പ്രയോഗം എന്താണെന്നുതന്നെ എനിക്ക് അറിയില്ല. ഒരു മുടി എങ്ങനെ കഴുകണം, ഒരു ഭക്ഷണത്തെ എങ്ങനെ കാണണം, ഒരു ജീവിതം എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്ന് അറിയില്ല. എല്ലാവരും വിവാഹം കഴിച്ചു, ഞാനും കഴിച്ചു. എല്ലാവരും കുട്ടികളെ പ്രസവിച്ചു, ഞാനും പ്രസവിച്ചു. എല്ലാവരും സാരി ഉടുത്തു, ഞാനും ഉടുത്തു.
ആരെങ്കിലും ഒരാൾ വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിച്ചാൽ, അയാൾ ഫാഷൻ ഡിസൈനറാകുന്നു. അയാളുടെ കാഴ്ചപ്പാട് പ്രചാരത്തിൽ വന്നാൽ അയാൾ ശ്രദ്ധേയനാകും; ഇല്ലെങ്കിൽ ആളുകൾ അയാളെ അപമാനിക്കും. അതുകൊണ്ട് അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ അയാൾ ശ്രദ്ധിക്കണം.
എല്ലാവരും സാരിത്തുമ്പ് ഒരേ ഭാഗത്തേക്കാണ് ഇടുന്നത്. ഒരാഴ്ച ഈ ഭാഗത്ത്, ഒരാഴ്ച ആ ഭാഗത്ത് ഇടാമോ പാടില്ലേ? മാറ് മറയ്ക്കുക എന്നതല്ലേ ഉദ്ദേശ്യം? അപ്പോൾ ഇത് അവരുടെ കുരുക്കാണോ, കാണുന്നവരുടെ കുരുക്കാണോ? അവർക്ക് വഴിയുണ്ടായിരുന്നു; അവർ അത് ഉപയോഗിച്ചോ?
അസഭ്യത്തിനപ്പുറം കേൾക്കുക
ചില വാക്കുകൾ കേട്ടയുടനെ, “ഞങ്ങൾ കുടുംബത്തോടൊപ്പമാണ് കാണുന്നത്, ഈ മനുഷ്യൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നു, നിർത്ത്” എന്ന് പറയുന്നു. എന്റെ വീഡിയോകൾ കാണേണ്ട എന്നുതന്നെയാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്. എല്ലാവരെയും സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്യുന്നതുപോലെ എന്നെയും സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്താൽ ദൈവത്തെ അറിയുമോ? നീ ആനന്ദത്തോടെ ജീവിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നത്.
മനസ്സിലായാൽ കാണ്, മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ വിട്ടേക്ക്. ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കി നിന്നെത്തന്നെ വേദനിപ്പിക്കരുത്. ഒരു ജ്ഞാനിയുടെ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു സത്യത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കണമെങ്കിൽ, അതിന് ഏറെ ക്ഷമയും, അസഭ്യമെന്നു തോന്നുന്നതിനപ്പുറം കാണാനുള്ള ബുദ്ധിയും, തുറന്ന ജ്ഞാനവും വേണം. വീഡിയോ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ചിലർ ജ്ഞാനം നേടുന്നതിന്റെ കാരണം അതാണ്. ചിലർ എന്റെ വീഡിയോകൾ കണ്ടുതന്നെ വലിയ ആളുകളാകും. “ഇതെല്ലാം മറികടന്നാണല്ലോ നമ്മൾ കാണുന്നത്” എന്നതുതന്നെ അവർക്ക് അഭിമാനമായിരിക്കും. അവരാണ് എന്റെ പ്രേക്ഷകർ.
വിവാഹം എന്തിന്? ജീവിതം എന്തിന്? ഞാൻ എന്തിനു ജനിച്ചു? ഞാൻ എന്തു ചെയ്യുന്നു? എങ്ങനെ ജീവിക്കണം? അറിയില്ല. ഒരു സ്വാമിയുടെ അടുത്ത് ആയിരം പേർ പോകുന്നു; ഒരാളെങ്കിലും ചിന്തിക്കേണ്ടേ? ശിവനെ താടിയില്ലാതെ കാണിക്കുന്നു; അക്കാലത്ത് ബ്ലേഡ് എങ്ങനെയായിരുന്നിരിക്കും എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടേ? പഴയ സിനിമകളിൽ സ്വാമിമാർക്കു മാത്രം താടി; രാജാക്കന്മാരും വേലക്കാരും എങ്ങനെയായിരുന്നു? ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമകളിൽ നാടോടികൾക്കെല്ലാം താടിയുണ്ടാകും; ബ്ലേഡില്ലാത്ത കാലമായതുകൊണ്ട്. ഇവിടെ ഓരോരുത്തരും തോന്നിയതുപോലെ സിനിമയെടുക്കുന്നു.