ഭാഗം 1 / 4
അതിരസവും പൊറ്റയും ഉഴുത നിലവും
ശിവയോഗിയുടെ “പക്കുവം” (പക്വത) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.
ആൾക്കൂട്ടം കൂടാനും, ഒരാളെ വാഴ്ത്തിപ്പാടാനും, “ജയ്” വിളിക്കാനും മനുഷ്യൻ പാകപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ജാതിയെ അംഗീകരിക്കാനും ജാതി സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാനും പാകപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. മതത്തെ അംഗീകരിക്കാനും മതത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ ജീവിക്കാനും പാകപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്തിനു മാത്രമാണ് പാകപ്പെടാത്തത്? മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാൻ മാത്രം.
ഈ ലോകം പക്വത നേടുമോ ഇല്ലയോ എന്നത് ആരുടെ പ്രശ്നമാണ്? അത് ലോകത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ്. ആരെങ്കിലും പക്വത നേടുമോ എന്ന് കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്റെ ജോലിയല്ല. ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി പക്വത നേടാൻ വേണ്ടിയാണ് പ്രകൃതി, അല്ലെങ്കിൽ ദൈവം, എനിക്ക് ഈ ജീവിതം തന്നെ തന്നിരിക്കുന്നത്. നീ ജനിച്ചതുതന്നെ പക്വത നേടാനാണ്. നിന്റെ ഉള്ളിൽ നീ ഉണർന്നുകഴിഞ്ഞാൽ എന്തു സംഭവിക്കും? സ്നേഹവും കരുണയും നിറയും. അവ എന്തുകൊണ്ട് നിനക്ക് വന്നില്ല? നീ ഇനിയും പക്വത നേടിയിട്ടില്ല.
പക്വത എല്ലാവർക്കും ഒന്നാണോ?
നിന്റെ പക്വത അതേപടി മറ്റൊരാളുടെ പക്വതയാകാൻ ഒരു സാധ്യതയുമില്ല. നീ കടന്നുവന്ന വഴി, നിന്റെ അനുഭവങ്ങൾ, നിനക്കു സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഇവയൊന്നും എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ സംഭവിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് “എല്ലാവരും ഒരേപോലെ പക്വത നേടൂ” എന്ന് പറയാൻ പാടില്ല.
പക്വത ആളിനനുസരിച്ച്, കാലത്തിനനുസരിച്ച്, സമയത്തിനനുസരിച്ച് മാറുന്നു. സാമൂഹിക സദാചാരം എല്ലാവർക്കും ഒന്നല്ല. സാമൂഹിക സദാചാരത്തെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്നത് പക്വതയല്ല. സാമൂഹിക സദാചാരത്തെയും കടന്ന്, ഞാൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം, എന്നെ എങ്ങനെ നിർവചിക്കണം എന്ന വ്യക്തമായ ധാരണയോടെ ജീവിക്കുന്നവന് മാത്രമേ പക്വതയുള്ളവനാകാൻ കഴിയൂ. പക്വത എല്ലാവർക്കും നേടാനാകും. അതിന് മതമോ ഭാഷയോ തടസ്സമല്ല.
മനുഷ്യന് എത്രത്തോളം പക്വത നേടാം?
മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിന് മാത്രമേ പക്വത നേടാനാകൂ. മറ്റെല്ലാം അവയുടെ സ്വഭാവത്തിൽത്തന്നെ അതേപടി നിന്നുപോകും. ഒരു സിംഹം അതിനപ്പുറം വളരില്ല. ഒരു പുലിക്കോ മറ്റേതു മൃഗത്തിനോ അതിനപ്പുറം പക്വത എന്നൊന്നില്ല. അത് ഇതിനകം തന്നെ പക്വതയിലാണ്; അതിനപ്പുറം അതിന് കഴിയില്ല.
മനുഷ്യന് എത്രത്തോളം പക്വത നേടാം എന്നു ചോദിച്ചാൽ, അതിന് ഒരു അളവുമില്ല. വളരെ ദൂരം പക്വത നേടാം. അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ പക്വതയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചേ തീരൂ. സംസാരിക്കാൻ പോലും നമ്മൾ പക്വത നേടിയിരിക്കണം എന്നു തോന്നുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ പക്വത നേടിക്കഴിഞ്ഞാൽ അവൻ സംസാരിക്കുന്ന രീതി തന്നെ വേറൊന്നായി മാറുന്നു.
അതിരസം എന്തുകൊണ്ട് എല്ലാവർക്കും ശരിയാകുന്നില്ല?
എന്റെ അമ്മ വളരെക്കാലം ശ്രമിച്ചു, ശ്രമിച്ചു, ഒടുവിൽ “അതിരസം ഉണ്ടാക്കാൻ പറ്റില്ല, എനിക്കറിയില്ല” എന്നു പറഞ്ഞ് ഉപേക്ഷിച്ചു. അരിമാവ്, പഞ്ചസാര, പാനി കാച്ചി, എടുത്ത് പരത്തി എണ്ണയിൽ ഇടണം. വീടു മുഴുവൻ മെഴുകി, കോലം വരച്ച്, ദൈവത്തെ തൊഴുത്, വ്രതമിരുന്ന് പാനി കാച്ചിയാലേ അതിരസം ശരിയാകൂ എന്ന് ഒരു സ്ത്രീ എന്റെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അവസാനം വരെ അതിരസം ഉണ്ടാക്കാതെ തന്നെ അത് അവസാനിച്ചു.
ശർക്കരയിൽ ഒരു അതിരസം ഉണ്ടാക്കിയാൽ അത്ര കട്ടിയായിരിക്കും, കടിക്കാനേ പറ്റില്ല. കല്ലുവെച്ച് അടിച്ചുപൊട്ടിച്ചേ തിന്നാൻ പറ്റൂ. എന്തുകൊണ്ട്? ആ പാനിയുടെ പാകം അറിയില്ല.
പഞ്ചസാര തിളയ്ക്കുമ്പോൾ കുറച്ചെടുത്ത് വെള്ളത്തിൽ ഇട്ടാൽ കമ്പിപോലെ നീളണം. ആ പാകത്തിൽ, അതിനു ചേർന്ന അളവിൽ മാത്രമേ മാവ് ഇടാവൂ. അത്രയും ചൂടിൽ തന്നെ കലർത്തണം. അധികം തിളയ്ക്കാൻ വിടരുത്; പാകത്തിന് ഇറക്കിവെക്കണം. ഉടനെ ഉണ്ടാക്കരുത്. ഒരു രണ്ടു ദിവസം കുതിരാൻ വിട്ട്, അതിനു ശേഷം എടുത്ത് പരത്തി, മുകളിൽ കസകസ വിതറി വറുത്തെടുക്കണം.
അപ്പോൾ ഒരു അതിരസം ഉണ്ടാക്കാൻ പോലും ഒരു പാകം വേണം, അല്ലേ? എല്ലാവർക്കും അതിരസം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. തോക്കുകൊണ്ട് വെടിവെക്കാൻ പോലും കഴിയുമെന്നു തോന്നുന്നു, അതിരസം ചുടാൻ കഴിയുന്നില്ല (തമിഴിൽ രണ്ടിനും “ചുട്” എന്ന ഒരേ വാക്കാണ്). ഒരു തോക്ക് വാങ്ങിക്കൊടുത്ത് “വെടിവെക്ക്” എന്നു പറഞ്ഞാൽ, ഠപ്പേന്ന് വെടിവെക്കും. ഒരു കുരുവിയെ നോക്കി ഉന്നംവെച്ച് വെടിവെക്കാനും കഴിഞ്ഞേക്കും. പക്ഷേ അതിരസം ചുടാൻ കഴിയുന്നില്ല. അതിന് മാവിന്റെ പരുവവും പാനിയുടെ പാകവും അറിയണം.
ഓരോ പ്രവൃത്തിയും പക്വതയുള്ള മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്നതും പക്വതയില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്നതും വ്യത്യസ്തമാണ്. എല്ലാവരും പക്വതയോടെ ചെയ്യുമോ? ഇല്ല. “പക്വത” എന്ന ഒരു വാക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ പോലും പക്വത വേണം.
മുറിവിനു മേൽ വരുന്ന പൊറ്റ എന്തു പറയുന്നു?
മുറിവു വന്ന്, പഴുത്ത്, പൊട്ടി, മുകളിൽ ഉണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ “പൊറ്റ വന്നു” എന്ന് നമ്മൾ പറയും (തമിഴിൽ പൊറ്റയ്ക്ക് “പക്ക്” എന്നാണ്, “പക്കുവം” എന്ന വാക്കിനോട് ചേർന്നത്). അപ്പോൾ അത് പാകമായി. പാകമായിട്ട് എന്തായി? പൊറ്റ അടർന്നുപോകുമ്പോൾ വ്രണം ഉണങ്ങിയിരിക്കും.
ഈ ശരീരം വളരെ വിശേഷപ്പെട്ടതാണ്. പ്രകൃതിയോ ദൈവമോ, നിങ്ങൾ ഏതിൽ വേണമെങ്കിലും വിശ്വസിച്ചോളൂ, അത് നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം. പക്ഷേ ഈ ശരീരം വളരെ ബുദ്ധിപൂർവമുള്ളതാണ്. പോറിയാൽ അതുതന്നെ രക്തം ഉണക്കി മുറിവ് ഉണക്കും. “നീ മരുന്നു പുരട്ടിയാലേ ഞാൻ ഉണങ്ങൂ, കുത്തിവെപ്പില്ലാതെ ഉണങ്ങില്ല” എന്ന് ഒരു ശരീരവും പറയുന്നില്ല. ഏതു രോഗം വന്നാലും സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന വിധത്തിലാണ് ദൈവം നമ്മുടെ ശരീരം ഉണ്ടാക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നത്.
പക്ഷേ ഈ ശരീരത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം ഒരുപാടു പേർ പണിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്. മരുന്നുകളാലും, കേടാക്കിയ ഭക്ഷണത്താലും, കൃത്രിമ പച്ചക്കറികളാലും, കഴിച്ചത് ദഹിക്കാൻ തന്നെ പറ്റാത്ത വിധത്തിൽ നമ്മുടെ ശരീരത്തെ നമ്മൾ ആക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു. അല്ലേ? ശരീരം പാകത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
ശരീരത്തെ ആരാണ് പഠിപ്പിച്ചത്?
ഈശ്വരൻ ചെയ്ത ഓരോ പ്രവൃത്തിയും വളരെ പാകത്തോടെയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. പൂച്ചയെയും പുലിയെയും ഉണ്ടാക്കിയ രീതി വേറെ, മനുഷ്യനെ ഉണ്ടാക്കിയ രീതി വേറെ. ശരീരത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അത് പാകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, വളരെ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെയാണ് ഇരിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ അതിന് ഒന്നും പഠിപ്പിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടതില്ല.
മീശ മുളയ്ക്കണമെന്ന് നിങ്ങൾ ഒരു ദേവനോടും ഒരു ദൈവത്തോടും പ്രാർഥിച്ചില്ല. “ഞാൻ ആണാകണം”, “ഞാൻ പെണ്ണാകണം” എന്ന് തപസ്സിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും അത് സംഭവിച്ചു. ശരീരം തനിയെ അത് ചെയ്തു.
ശരീരത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ പ്രായവ്യത്യാസവും ഒരു തടസ്സമല്ല. ഒരു പുരുഷനും സ്ത്രീക്കും പാകമായ, പൂർണമായ ഒരു പ്രായം വന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, ശരീരം അതിന്റെ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും. പ്രണയത്തിന് പ്രായം തടസ്സമല്ല.
പക്ഷേ സമൂഹം വേറൊരു വിധത്തിലാണ് പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. “പത്തോ പന്ത്രണ്ടോ വയസ്സു വ്യത്യാസമുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ നിനക്കു ചേർന്നവനല്ല. വേഗം വയസ്സാകും” എന്ന് പെൺകുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ പതിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു. വ്യക്തിപരമായ സദാചാരത്തിൽ എനിക്ക് താൽപ്പര്യമില്ല. ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് ഇതാണ്: എന്താണ് പക്വത എന്നു നോക്കിയാൽ, സമൂഹം നിന്നെ എന്തു പഠിപ്പിക്കുന്നുവോ അതുതന്നെയാണ് പക്വത എന്ന് നീ കരുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
മൃഗങ്ങൾ പക്വത നേടിയിട്ടുണ്ടോ?
പൂച്ച പക്വതയിലാണ്, നായ പക്വതയിലാണ്, സിംഹം പക്വതയിലാണ്. മനുഷ്യനെ നോക്കിയാൽ പക്വത നേടിയതുപോലെയേ ഇല്ല. തനിക്ക് ആവശ്യമുണ്ടോ ഇല്ലയോ, മറ്റുള്ളവന്റെ ജീവിതം നോക്കുന്നതു തന്നെ ഒരു ജോലിയാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് നാടകവും സിനിമയും ഓടുന്നത്. ഇപ്പോൾ സിനിമയിൽ അവൻ തന്നെ എഴുതി, “ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ നന്നായേനെ” എന്ന് അവൻ തന്നെ അഭിനയിച്ച്, അവൻ തന്നെ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
നീ പൊറ്റപോലെ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണോ?
സൗന്ദര്യത്തിനു വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. പക്ഷേ നീ അതു മാത്രം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അത് തെറ്റാകുന്നത്. അപ്പോൾ നിന്റെ പക്വത എങ്ങനെയാണ്? പക്വത നേടിയിട്ടില്ല. നീ ഒരിടത്ത് പൊറ്റപോലെ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതിനെ പറിച്ചുകളയണം. പൊറ്റ എടുത്താലേ മുറിവ് ഉണങ്ങൂ. പൊറ്റ പാകത്തിന് എടുത്തുകളയണം; അപ്പോഴാണ് പക്വത. അല്ലെങ്കിൽ അതേപടി ഇരിക്കും, പൊറ്റയ്ക്കടിയിൽ തന്നെ പഴുത്തുപോകും.
മനസ്സിലേറ്റ വടു എന്തുകൊണ്ട് ഉണങ്ങുന്നില്ല?
തീകൊണ്ട് പൊള്ളിയ മുറിവ് ഉള്ളിൽ ഉണങ്ങും; ഉണങ്ങില്ല നാവുകൊണ്ട് പൊള്ളിച്ച വടു.
മനസ്സിലുണ്ടാകുന്ന വടു വളരെ വലുതാണ്. ശരീരത്തിൽ വടുവുണ്ടായാൽ ഉണങ്ങും. നാളെ പ്ലാസ്റ്റിക് സർജറി ചെയ്ത് ശരീരത്തിൽ പാടേ ഇല്ലാതാക്കും; പക്ഷേ മനസ്സിലേറ്റ പാട് അങ്ങനെ ഉണക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇത് ആർക്കാണ് മനസ്സിലായിരുന്നത്? നമ്മുടെ മുത്തച്ഛൻ വള്ളുവർക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു. ശരീരം ശരിയാക്കിയെടുക്കും, മനുഷ്യനെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല എന്ന് അന്നുതന്നെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിട്ടുപോയി.
നിലത്തെ പാകപ്പെടുത്തുന്നത് എങ്ങനെ?
ഒരു നിലത്തെ പാകപ്പെടുത്തുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ നമ്മൾ അതിനെ മുറിവേൽപ്പിക്കുകയാണോ, അതോ ഉഴുകയാണോ? അതും “വീതിയിൽ ഉഴുന്നതിനേക്കാൾ ആഴത്തിൽ ഉഴുക” എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഒരു മനുഷ്യനിൽ ആഴത്തിൽ ഉഴണമെങ്കിൽ എങ്ങനെ പറയണം?
“തമ്പീ രാജാ, എഴുന്നേൽക്ക്, നേരം വെളുത്തു നോക്ക്. പുതപ്പിന്റെ തടവറ വിട്ട് ഉടനെ വാ” എന്ന് നമ്മൾ പാട്ടു പാടുന്നു. അവൻ എവിടെയാണ്? കിടപ്പുമുറിയിൽ ഉറങ്ങുകയാണ്. പാട്ട് എവിടെയാണ് പാടുന്നത്? നടുറോഡിൽ നിന്ന്. അത് അവന്റെ ചെവിയിൽ വീഴുമോ?
“എഴുന്നേൽക്ക്, സ്കൂളിൽ പോകണം.” “ഇന്ന് പോകുന്നില്ല അമ്മേ.” “എന്തുകൊണ്ട്?” “വയറുവേദനയാണ്.” “എന്റെ ചക്കരേ, ഇന്ന് പോകാൻ പറ്റില്ലേ? സാരമില്ല, ട്യൂഷൻ മാഷെ വെച്ച് നോക്കിക്കോളാം” എന്നു പറഞ്ഞാൽ എന്തു സംഭവിക്കും? ട്യൂഷൻ മാഷ് കൂടി വരാൻ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞാൽ അവൻ ഇനിയും സമാധാനമായി ഉറങ്ങും.
ഇനി എന്താണ് പക്വത? നിലത്തെ തടവിക്കൊടുക്കുന്നതാണോ? വിത്ത് എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി നിലത്തിനു മുകളിൽ വിതറി, “വെള്ളമൊഴിച്ചാൽ മുങ്ങിപ്പോകുമല്ലോ” എന്നു കരുതി ചെറുതായി തളിച്ചിട്ട് തിരിച്ചുവന്നാൽ, അത് മുളച്ച് ചെടിയായി ഞാൻ കൊയ്തെടുക്കുമോ? കഴിയുമോ?
“വെറുതെ കിടന്ന നിലം കൊത്തി, മടിയില്ലാതെ കലപ്പ നടത്തി” എന്ന് നമ്മൾ പാടുന്നു. അങ്ങനെ നിലം കൊത്തി, ഉഴുത്, വരമ്പു വെട്ടി, വെള്ളമൊഴിച്ച് കുതിരാൻ വിട്ട്, വീണ്ടും ചേറാക്കി, ഇത്രയും ചെയ്തതിനു ശേഷമേ ആ ചേറിൽ ഞാറ് ഇടാവൂ. ഞാറ് വേറെ വളർത്തി, അതു പറിച്ചെടുത്തുകൊണ്ടുപോയി വീണ്ടും നട്ട്, ഭംഗിയായി, വൃത്തിയായി വെക്കണം. നട്ടിട്ട് വെറുതെ തിരിച്ചുവരരുത്. ഇടയ്ക്ക് കള വന്നാൽ ഉടനെ അതു പറിച്ചുകളയണം. അപ്പോഴേ നിലം വിളയൂ.
നിന്നെ എങ്ങനെയാണ് മനസ്സിലാക്കിക്കാൻ കഴിയുക എന്നാണ് നീ കരുതുന്നത്? പക്വത എന്നാൽ എന്താണെന്നാണ് നീ കരുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?