ഭാഗം 2 / 4
മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാൻ മാത്രം പക്വത വന്നിട്ടില്ല
ശിവയോഗിയുടെ “പക്കുവം” (പക്വത) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.
കോൺസുലേറ്റിന്റെ വാതിലും “സാർ” എന്ന വാക്കും
“പൂവാതിലേ, താഴ് തുറക്കൂ” എന്നൊരു പാട്ടുണ്ട്.
അമേരിക്കൻ കോൺസുലേറ്റിൽ പോയാൽ അവിടത്തെ വാതിലുകളെല്ലാം അത്ര വലുതാണ്. “കുറച്ച് അമർത്തി തള്ളിത്തുറക്കൂ” എന്ന് അവിടെയുള്ളയാൾ പറയുകതന്നെ ചെയ്യും. ഞാൻ തടവിനോക്കി പാട്ടും പാടി നിന്നാലോ? താഴെനിന്ന് അയാൾ തുറിച്ചുനോക്കും: “കുറച്ച് അമർത്തി തുറക്കാമോ?”
അയാൾ “എടോ” എന്ന് പറയില്ല. കോൺസുലേറ്റിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നയാളല്ലേ; “സാർ” എന്നേ പറയൂ. പക്ഷേ അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ “എടോ” തന്നെയാണ്. “സാർ” എന്ന് കേട്ടയുടൻ നിങ്ങൾക്ക് കുളിരു കോരും. അതിനുള്ളിൽ എന്താണ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് അറിയില്ല; ആ ഭാഷതന്നെ നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.
പക്വതയും അപക്വതയും
അപ്പോൾ പക്വത എന്നൊന്ന് ഉണ്ടോ? ഉണ്ട്. പക്വത നേടാൻ കഴിയുമോ? കഴിയും. പക്വം, അപക്വം എന്ന് ശിവാഗമത്തിൽ പറയുന്നുണ്ട്. അവയെക്കുറിച്ച് പ്രത്യേകമായിത്തന്നെ പാട്ടുകൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
അപക്വത എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ, വേഷം കെട്ടിയിട്ട് ആ വേഷത്തിനൊത്ത് അഭിനയിക്കാൻ അറിയില്ലെങ്കിൽ നീ അപക്വൻ തന്നെ. വേദിയിൽ കയറി നീ സ്ത്രീവേഷം കെട്ടിയാൽ, അവിടെച്ചെന്ന് ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കരുത്. നേർത്ത ശബ്ദത്തിലേ സംസാരിക്കാവൂ. ആ വേഷത്തിനൊത്ത് പാടണം:
“തുള്ളിത്തുള്ളി നീ പാടമ്മാ, സീതമ്മാ; കണ്ണീർ വീഴ്ത്തിയാൽ കുഞ്ഞുമനസ്സ് താങ്ങില്ലമ്മാ.”
എന്തുകൊണ്ട്? വളയേണ്ടിടത്ത് വളഞ്ഞും, ഒതുങ്ങേണ്ടിടത്ത് ഒതുങ്ങിയും, കുനിയേണ്ടിടത്ത് കുനിഞ്ഞും, നിവരേണ്ടിടത്ത് നിവർന്നുമാണ് ജീവിതം ജീവിക്കേണ്ടത്. നദി നേരെയല്ല ഒഴുകുന്നത്; ജീവിതവും അങ്ങനെതന്നെ. പക്വത വന്നു എന്ന പേരിൽ ഞാൻ വടിപോലെ നേരെ നിന്നുപോയാൽ എന്തു സംഭവിക്കും?
സൂചിയും നൂലും
സൂചിയുടെ പക്വത മൂർച്ചയോടെയും നേരെയും ഇരിക്കുന്നതാണ്. നൂലിന്റെ പക്വത വളഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നതാണ്. സൂചി വളഞ്ഞുകൊടുത്താൽ തുണിയിലേക്ക് കയറുമോ? തയ്ക്കാൻ പറ്റുമോ? ഇല്ല.
ഇപ്പോൾ സൂചിയും നൂലും വഴക്കിടുന്നു. സൂചി പറയുന്നു: “ഞാനാണ് പക്വതയുള്ളവൻ.” നൂൽ പറയുന്നു: “അല്ല, ഞാനാണ് പക്വതയുള്ളവൻ.” രണ്ടിൽ ഏതാണ് പക്വത?
ഒരു പണ്ഡിതൻ വന്ന് പറഞ്ഞുവെച്ചു: “ഞാങ്ങണപോലെ വളഞ്ഞുകൊടുക്കൂ.” എപ്പോഴും ഞാങ്ങണപോലെ വളഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നാൽ ഒരു പുഴുവോ പ്രാണിയോ എങ്കിലും നിന്റെയടുത്ത് വന്ന് പാർക്കുമെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ? ഒരു പാമ്പിനെങ്കിലും നിന്റെ തണലിൽ ജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ? ഒരിക്കലും കഴിയില്ല.
ആലുപോലെ തഴച്ച്, കറുകപോലെ വേരോടി
ആൽമരംപോലെ ആയാൽ എത്ര പക്ഷികൾക്ക് പാർക്കാം, എത്ര പേർക്ക് അതിന്റെ ചുവട്ടിൽ വിശ്രമിക്കാം! അപ്പോൾ ആൽമരംപോലെ ആകണോ, കറുകപ്പുല്ലുപോലെ ആകണോ?
നമ്മുടെ പൂർവികർ രണ്ടും പറഞ്ഞുവെച്ചിട്ടുണ്ട്: “ആലുപോലെ തഴച്ച്, കറുകപോലെ വേരോടി.” “വേരാണ് വലുത്, കറുകപോലെ ആകൂ” എന്ന് ഒരാൾ; “ആലാണ് വലുത്” എന്ന് മറ്റൊരാൾ. രണ്ടും പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയാണ് പക്വതയോടെ ഇരിക്കുക? പുല്ലായിരിക്കണോ, മരമായിരിക്കണോ?
നല്ലവൻ ആര്?
“നല്ലവനായിരിക്കൂ” എന്ന് ഒരു ഗുരു പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഇപ്പോൾത്തന്നെ നല്ലവനാണെന്ന് ഓരോരുത്തരും കരുതുന്നു. എങ്ങനെ? കുടിക്കില്ല, അതുകൊണ്ട് നല്ലവൻ. സിഗരറ്റ് വലിക്കില്ല, നല്ലവൻ. ഇറച്ചിയും മീനും കഴിക്കില്ല, നല്ലവൻ. വേദങ്ങളെല്ലാം പാരായണം ചെയ്യും, നല്ലവൻ.
ഇങ്ങനെയൊരു പട്ടികയും വെച്ച് “ഞാൻ പക്വതയുള്ളവനാണ്” എന്ന് അവൻ കരുതുന്നു. ഭാര്യയാകട്ടെ പുറത്ത് പറയാനാകാതെ സഹിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നു: “ഇവനെ ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്, വേറെ വഴിയില്ല.” പട്ടികയിലുള്ളതെല്ലാം ശരിയാണ്; പക്ഷേ അവന് പക്വത വന്നോ?
പക്വതയുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെ കാണാൻ കഴിയുമോ?
പക്വത എന്ന വാക്ക് ഭംഗിയായി പറഞ്ഞുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഈ ലോകത്ത് പക്വതയുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെ നിങ്ങൾക്ക് കാണാനേ കഴിയില്ല. എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അറിയാമോ? നിങ്ങൾക്ക് പക്വത വന്നാലേ അത് നിങ്ങൾക്ക് കാണാനാകൂ.
“തന്നെപ്പോലെ അന്യരെ കാണുന്ന സ്വഭാവം വേണമല്ലോ; ആ സ്വഭാവം വരാൻ ഉള്ളിൽ സത്യം വേണമല്ലോ.”
ഞാൻ കള്ളനാണെങ്കിൽ മറ്റവനെ എന്തായി കാണും? കള്ളനായിത്തന്നെ കാണും. പ്രശ്നം എന്നിലാണോ, അവനിലാണോ?
ജാതിക്ക് പാകപ്പെടുത്തപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ
മനുഷ്യരെത്തന്നെ അങ്ങനെ പാകപ്പെടുത്തിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. “നീ ജാതിയിൽ താണവനാണ്” എന്ന് ഒരുവനോട് പറഞ്ഞു. അവനും അത് സമ്മതിച്ചു. പാകപ്പെടുത്തിയോ ഇല്ലയോ?
ഒരു പൂച്ചയെ ഇങ്ങനെ പാകപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല. ചോറു കൊടുക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ പറയുന്നതെല്ലാം അത് കേൾക്കുമോ? പക്ഷേ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ പാകപ്പെട്ടുപോയി!
“ജാതിയിൽ താണവർ” എന്ന് പറഞ്ഞയുടൻ അതുതന്നെ ഏറ്റെടുത്ത് ഒരു കൂട്ടമായി ചേരുന്നു. തട്ടുതട്ടായി നമ്മളെത്തന്നെ വിഭജിക്കുന്നു. വർണം വരെ എത്തുന്നു: “നീ ഈ വർണം, അയാൾ ആ വർണം; ഈ വർണക്കാരും ആ വർണക്കാരും തുല്യരായി ഇരിക്കരുത്.” നമ്മുടെ മേൽ നമ്മൾതന്നെ എങ്ങനെ ചായം പൂശുന്നു!
വർണമില്ലെങ്കിൽ പാർട്ടിയില്ല, നേതാവില്ല. യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രശ്നം നേതാക്കൾക്കാണ്. നമ്മൾ അത് നമ്മുടെ പ്രശ്നമാണെന്ന് കരുതുന്നു.
പണവും വിശ്വാസവും
“ഒരു ഘട്ടം കഴിഞ്ഞാൽ പണം കൈയിൽ വെച്ച് എന്തു ചെയ്യാനാകും?” എന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു. കേട്ടവർ എന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കുന്നു. മനുഷ്യരായ നമ്മൾ എത്രത്തോളം പാകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു!
മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാൻ മാത്രം
കൂട്ടം കൂടാനും, ഒരാൾക്കുവേണ്ടി കൈയടിക്കാനും, “ജയ്” വിളിക്കാനും മനുഷ്യൻ പാകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ജാതി സമ്മതിക്കാനും ജാതി സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാനും മനുഷ്യൻ പാകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മതം സമ്മതിക്കാനും മതത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ ജീവിക്കാനും മനുഷ്യൻ പാകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്തിനു മാത്രം പക്വത വന്നിട്ടില്ല? മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാൻ മാത്രം.
“പാമ്പിന്റെ കൊടുംവിഷം വാക്കിൽ കൊടുക്കാൻ പഠിച്ചെടുത്തു; കുറുക്കനെപ്പോലെ തന്ത്രത്താൽ കുടി കെടുത്താൻ പഠിച്ചെടുത്തു; കള്ളപ്പണത്താൽ മറ്റുള്ളവരെ വിലയ്ക്കു വാങ്ങാൻ പഠിച്ചെടുത്തു; മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാൻ മാത്രം…”
ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യൻ. എനിക്ക് എന്തോ ഒന്ന് മനസ്സിലാകുന്നു, അത് പറയുന്നു. പറയുന്നത് എന്താണെന്ന് ആരും നോക്കുന്നില്ല. “ഇവൻ ആര്? എന്തിനാണ് പറയുന്നത്? ഇവനെന്തിന് ഇത് പറയണം?” എന്നാണ് ചോദിക്കുന്നത്.
ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിഡ്ഢി ആരെന്നു ചോദിച്ചാൽ അത് ഞാൻ തന്നെ. എന്തുകൊണ്ട്? ആർക്കെങ്കിലും പക്വത വരുമോ എന്ന് ഇപ്പോഴും കരുതിയിരിക്കുകയല്ലേ!
നീ ജനിച്ചതുതന്നെ പക്വത നേടാനാണ്
ഈ ലോകം പക്വത നേടുകയുമില്ല. അത് ആരുടെ പ്രശ്നമാണ്? അത് ലോകത്തിന്റെ പ്രശ്നം. ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി പക്വത നേടാൻ വേണ്ടിയാണ് ഈ പ്രകൃതി, അല്ലെങ്കിൽ ദൈവം, എനിക്ക് ജീവിതംതന്നെ തന്നിരിക്കുന്നത്.
നീ ജനിച്ചതുതന്നെ പക്വത നേടാനാണ്. നിനക്ക് വരുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെല്ലാം എന്തിനാണ്? പക്വത നേടാൻ. ഭാര്യ, ഭർത്താവ്, മക്കൾ, കൂട്ടുകാർ, തൊഴിൽ, ചുറ്റുമുള്ള സമൂഹം എല്ലാം നിന്നെ മടുപ്പിക്കുന്നത് നിന്നെ പാകപ്പെടുത്താനാണ്. അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഗതി അധോഗതി തന്നെ. എന്നും ഓച്ഛാനിച്ചു നിന്ന് അങ്ങനെതന്നെ ജീവിച്ചുതീർക്കേണ്ടിവരും.
നിന്റെയുള്ളിലുള്ള ആ സത്യം കണ്ടെത്തൂ. കണ്ടെത്തിയാലുടൻ പരിശീലനം ഏറ്റെടുക്കൂ; നീ പക്വത നേടും. നീ ഒരു വിശേഷമാണ്. നിന്റെയുള്ളിൽ തെളിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു വിളക്കുണ്ട്; കുണ്ഡലിനിയുണ്ട്. അത് ഉണരും, അതാണ് വെളിച്ചം. നിനക്ക് പക്വത നേടാനാകും.
ശരീരവും മനസ്സും
“ശരീരം ഇപ്പോൾത്തന്നെ പക്വമാണ്” എന്നല്ലേ ഞാൻ പറഞ്ഞത്. അപ്പോൾ മനസ്സിന് പക്വത വന്നാൽ ഈ ശരീരംതന്നെ മറ്റൊന്നായി മാറുമോ? പക്വത നേടാനുള്ള അവസരം ശരീരം നിനക്ക് തന്നിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ നീ ആ ശരീരംകൊണ്ട് മറ്റു പണികളാണ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
ഈ ശരീരത്തിൽ മനസ്സ് എന്തിനാണ്? ശരീരം ചെയ്യേണ്ട പണികൾ ശരീരം ചെയ്യും. അത് വികാരംകൊള്ളും. എന്തുകൊണ്ട് നീ ശരീരത്തെ മാനിക്കുന്നില്ല? മനസ്സിനൊത്ത് ശരീരത്തെ വഴങ്ങിപ്പിക്കാൻ അറിയാമെന്നല്ലാതെ, ശരീരത്തിനൊത്ത് നിന്റെ മനസ്സിനെ വഴങ്ങിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. അതുതന്നെയാണ് നിന്റെ പ്രശ്നം.
മനസ്സിനുവേണ്ടി നീ ശരീരത്തെ ആട്ടിക്കളിപ്പിക്കുന്നു. ജാതിപ്പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നു, മതസദാചാരപ്പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നു, ആ സദാചാരമനുസരിച്ച് നിന്റെ ശരീരത്തെ മാറ്റുന്നു. ഉറങ്ങേണ്ട സമയത്ത് ഉറങ്ങില്ലെന്ന് പറയുന്നു. ശരീരത്തിനൊത്ത് മനസ്സിനെ തിരുത്താൻ ഒരുദിവസംപോലും ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.
പഠിക്കുന്നതാണോ പക്വത?
മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയാണ് പക്വത നേടുന്നത്? എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് പഠിക്കുന്നതിനാണോ പക്വത എന്നു പേര്? അത് നായപോലും ചെയ്യുന്നു. “യജമാനൻ വന്നാൽ വാലാട്ടണം” എന്ന് ആരോ പഠിപ്പിച്ചു; അത് പാകപ്പെട്ടു. പക്ഷേ ആ യജമാനൻ വിഷം കൊടുത്താൽപോലും അത് തിന്നും. അതിന് അത് അറിയില്ല. മനുഷ്യന് അറിയാം.
എന്റെ വാക്കുകൾ പക്വതയുള്ളവൻ കേട്ടാൽ “ഈ ലോകത്ത് ഒരു മനുഷ്യനെ കണ്ടെത്തി” എന്ന് സന്തോഷിക്കും. പക്വതയില്ലാത്തവൻ കേട്ടാൽ എന്താകുമെന്ന് അറിയാമോ? കുക്കറിൽ തിളയ്ക്കുന്നതുപോലെ തിളയ്ക്കും. “ഇയാളുടെ സംസാരമേ ശരിയല്ല. ഇയാളുടെ പ്രസംഗം നടുവീട്ടിൽ വെച്ചല്ലോ, കുട്ടികൾ എന്താകും?” എന്ന് ചോദിക്കും.
അവന്റെ കുട്ടികൾ പുറത്തുപോയി ഇതിനേക്കാൾ മോശമായവ പഠിച്ചുവരുന്നു; അതിന് നന്നായിത്തന്നെ പാകപ്പെടുന്നു.
മനുഷ്യന് എന്താണ് മനസ്സിലാകാത്തത്? എന്തോ ഒന്ന് മനസ്സിലായി എന്ന് കരുതിക്കഴിഞ്ഞാൽ, മറ്റെന്തെങ്കിലും അറിയണമെന്ന് അവൻ ശ്രമിക്കുകയേ ഇല്ല.
കുണ്ഡലിനിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം
“കുണ്ഡലിനിയല്ലേ?” എന്ന് ഓരോരുത്തരും വേറെ പേടിപ്പിക്കുന്നു. ഒരുവൻ പറഞ്ഞു: “കുണ്ഡലിനി വന്നാൽ പിന്നെ മിണ്ടുകയേയില്ല.” “കുണ്ഡലിനി ഉണ്ടെങ്കിൽ സന്യാസിയായിപ്പോകും.”
ഇതൊക്കെ കേട്ടിട്ട് ഒരുവൻ “എനിക്ക് കുണ്ഡലിനി ഉണർന്നു” എന്നു പറഞ്ഞ് തിരുവണ്ണാമലയിലേക്ക് പോയി. “കുണ്ഡലിനി ഉണർന്നു, എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു.”
കുണ്ഡലിനി ഉണർന്നാൽ എന്താകുമെന്ന് കാണണോ? എന്നെ നോക്കൂ. നിനക്ക് ഉണർന്നത് എനിക്ക് ഉണർന്നിട്ടുണ്ടാവില്ലേ? കുണ്ഡലിനി ഉണർന്നാൽ സ്നേഹവും കരുണയും പെരുകുമല്ലോ! അത് എന്തുകൊണ്ട് നിനക്ക് വന്നില്ല? അപ്പോൾ നിനക്ക് പക്വത വന്നിട്ടില്ല.
പക്വം, അപക്വം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ശിവാഗമത്തിൽ ഭംഗിയായി പറയുന്നുണ്ട്: പക്വതയില്ലാത്തവന് ഒന്നും ചെയ്യാനാകില്ല. “ശരി, ഇവനെ പഠിപ്പിച്ചാൽ പക്വത വരും” എന്ന് കരുതി പഠിപ്പിച്ചാൽ, അവന് അത് എളുപ്പത്തിൽ കിട്ടിയതുകൊണ്ട് അതിന്റെ വില അറിയുന്നില്ല. അവൻ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നു.
“അയ്യാ, ഞാൻ വളരെ മുമ്പേ അങ്ങയുടെ അടുത്ത് വന്നിട്ടുണ്ട്. അങ്ങ് എന്നെ മറന്നുപോയി” എന്ന് ഒരുവൻ പറയുന്നു. “സാരമില്ല, ആ നാലാമത്തെ പരിശീലനം മാത്രം ഒന്ന് പഠിപ്പിച്ചുതരാമോ.” എന്താണ് ആ നാലാമത്തെ പരിശീലനം?
ലക്ഷ്യം എന്ത്?
പക്വത നേടൽ എവിടെയാണ് നടക്കുന്നത്? സംഭവത്തിലോ പ്രവൃത്തിയിലോ അല്ല. നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം എന്താണ് എന്നതിലാണ്.
നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം എന്താണ്? നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്? എന്തിനാണ് ജനിച്ചത്? ശരീരസുഖം അനുഭവിക്കാൻ മാത്രമാണോ വന്നത്? ലൈംഗികതയ്ക്കും എതിർലിംഗാകർഷണത്തിനും മാത്രമാണോ വന്നത്? അതോ ജാതിപ്പറ്റുകൾ മാത്രം കൈയിൽവെച്ച് അവയ്ക്കുവേണ്ടി ജീവിച്ചുതീർക്കാൻ വന്നതാണോ?