ഭാഗം 2 / 4

കുടിക്കുന്നവൻ മാത്രമാണോ അടിമ?

ശിവയോഗിയുടെ “പഴക്കം” (ശീലം) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

ഫോൺ കുലുക്കിയാൽ അടുത്ത് ആരുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ?

ഇപ്പോൾ ബ്ലൂടൂത്ത് വന്നു, വൈഫൈ വന്നു. ഫോൺ കുലുക്കിയാൽത്തന്നെ ഒന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്ക് പങ്കുവെക്കപ്പെടുന്നു. അത്തരം ആപ്പുകളൊക്കെ വന്നുകഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെയൊരു ആപ്പിൽ നിങ്ങൾക്ക് അക്കൗണ്ട് ഉണ്ടായിരിക്കുകയും നിങ്ങളുടെ അടുത്തുവന്ന് ആരെങ്കിലും ഫോൺ കുലുക്കുകയും ചെയ്താൽ, ആ നമ്പറിന്റെ അടുത്തുള്ളത് നിങ്ങളാണെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലാകും. നിങ്ങൾക്കും അങ്ങനെ ചെയ്യാം. ഉടനെ ഒരു ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് അയയ്ക്കാം. മനസ്സിലായോ? എവിടെ നോക്കിയാലും അവസരങ്ങൾ.

ഇനി എങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ പോകുന്നു?

ഇനി എങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ പോകുന്നു?

ഇപ്പോഴും പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു: അക്കാലത്ത് രാമൻ അങ്ങനെയായിരുന്നു, കൃഷ്ണൻ അങ്ങനെയായിരുന്നു. ശരി, ഇപ്പോൾ ഞാൻ എങ്ങനെയിരിക്കണം?

നിങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു, അവർ പറയുന്നു. പറഞ്ഞയുടനെ നിങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നു. ഒരു സന്ന്യാസി എങ്ങനെയിരിക്കും? ധ്യാനം പഠിപ്പിക്കുന്നയാൾ, ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുതരുന്നയാൾ എങ്ങനെയിരിക്കണം?

ഞാൻ ശീലത്തിന് അടിമയല്ല. ശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ടവനുമല്ല. എനിക്ക് എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും സംസാരിക്കാം; പറയേണ്ട കാര്യം കൊടുക്കണം, അത്രയേ എനിക്കുള്ളൂ. ആഴ്ചയിൽ ഒരു സത്സംഗം; അത് ആഘോഷിച്ചിട്ട് പോകണം. ഇന്നത്തെ വിഷയം “ശീലം”, അതായത് അടിമത്തം.

കുടിക്കുന്നവൻ മാത്രമാണോ അടിമ?

നിങ്ങൾ എന്താണ് കരുതിയിരിക്കുന്നതെന്നാൽ, അടിമത്തം എന്നാൽ ചാരായം കുടിച്ച് ഉരുണ്ടുകിടക്കുന്നവൻ മാത്രം, സിഗരറ്റ് വലിച്ചു കിടക്കുന്നവൻ മാത്രം. അല്ല. അവനെ മാത്രമാണ് നിങ്ങൾ വിഡ്ഢിയെന്ന് കരുതുന്നത്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ആരാണ്?

ഒരു കുടിയൻ എന്തുകൊണ്ട് ഉണ്ടായി? മയക്കുമരുന്ന് എങ്ങനെ കച്ചവടമായി? കഞ്ചാവിന് മനുഷ്യർ എങ്ങനെയൊക്കെ അടിമകളായി? മനുഷ്യൻ എന്തുകൊണ്ട് മയക്കത്തിനും ലഹരിക്കും അടിമയായി? മനുഷ്യൻ എന്തുകൊണ്ട് സ്വതന്ത്രനായി ജീവിച്ചില്ല? ഇതൊക്കെ എപ്പോഴെങ്കിലും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ഒരാൾ തീരുമാനിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?

ഒരു മനുഷ്യൻ, ആണായാലും പെണ്ണായാലും, താൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അയാളെ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? തടയാനോ നിർത്താനോ മാറ്റാനോ കുറയ്ക്കാനോ കൂട്ടാനോ നിങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും കഴിയില്ല. “ഞാൻ ഇങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കാൻ പോകുന്നത്” എന്ന് ഒരാൾ നിശ്ചയിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അതാണ് തീരുമാനം.

ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളെ വഴിതെറ്റിപ്പോകാൻ പഠിപ്പിക്കുകയാണോ? “നശിച്ചുപോകൂ, വൃത്തികേടായി ജീവിക്കൂ” എന്ന് പഠിപ്പിക്കുകയാണോ? അല്ല. ഈ ലോകത്ത് ഇത്തരം അവസരങ്ങളൊക്കെയുണ്ട്. തെരുവിന് ഒരു ചാരായക്കടയുണ്ട്, ഇല്ലേ?

ബിയർ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന കൂട്ടുകാരൻ ആര്?

“അളിയാ, ആ പെണ്ണിനോട് ഞാൻ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെടാ. അവൾ വേറൊരുത്തന്റെ കൂടെ ബൈക്കിൽ പോകുന്നു.” കൂട്ടുകാരൻ പറയുന്നു: “അതൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമേയല്ല, വാടാ, ഒരു ബിയർ അടിക്ക്.” എപ്പോൾ ഒരു സങ്കടം പറഞ്ഞാലും ഉടനെ ബിയർ. “മുറിവേറ്റ മനസ്സിനെ ചാരായമൊഴിച്ച് ആറ്റുക”, അങ്ങനെയല്ലേ?

ഇവന് ഒരു ബിയർ വാങ്ങിക്കൊടുത്താൽ ഇവൻ പത്ത് ബിയർ വാങ്ങിത്തരുമെന്ന് അവന് അറിയാം. ഉള്ളിൽ ഒരു ബിയർ എത്തിക്കുക, അതാണ് അവന്റെ പണി. പിന്നെ ഇവൻ തന്നെ പറയും: “എന്തൊക്കെയായാലും നീ എന്റെ കൂട്ടുകാരനാടാ. എന്റെ സങ്കടം നീയാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്. ഒരു ബിയർ കൂടി പറയട്ടെ അളിയാ? എന്റെ കൈയിൽ കാശുണ്ട്.”

പക്ഷേ ആദ്യം വാങ്ങിക്കൊടുത്തത് ആര്? ആദ്യത്തെ കൈനീട്ടം മാത്രമാണ് അവൻ ചെയ്തത്. അതിനുശേഷം മുപ്പത് ബിയർ ഉള്ളിൽ പോയി; രണ്ടുപേരും ബാറിൽനിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടുപോലുമില്ല. ഇപ്പോൾ നിന്റെ അവസ്ഥ എന്തായി?

നല്ല ശീലം എന്ന് നമ്മളെ പഠിപ്പിച്ചത് എന്ത്?

രാവിലെ അഞ്ചു മണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കണം, ബ്രഹ്മമുഹൂർത്തത്തിൽ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. ശരി. പക്ഷേ പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് ഉറങ്ങി അഞ്ചു മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റവന്റെ മുഖം എങ്ങനെയിരിക്കും? ഉള്ളിലെ ഫ്യൂസെല്ലാം പോയതുപോലെ, എന്തോ ഒന്ന് നടന്നുനീങ്ങുന്നതുപോലെ ഇരിക്കും.

“അഞ്ചു മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് ധ്യാനിക്കുന്നു.” കാൽ മണിക്കൂർ, ഒരു മണിക്കൂർ, രണ്ടു മണിക്കൂർ; ഏതോ ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചുകൊണ്ട്. ഓരോ മതവും ഓരോ തരത്തിലായിരിക്കും. ഉരുളുന്നവർ, മറിയുന്നവർ, ദേഹത്ത് കുത്തിക്കയറ്റുന്നവർ എന്നിങ്ങനെ പലതരം. നമ്മൾ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ നമ്മളെത്തന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകും.

നെറ്റിയിൽ എന്താണ് തൊടുന്നത്?

ശീലം ആരെങ്കിലും ഇരുത്തി പഠിപ്പിക്കണമെന്നില്ല. ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ, എങ്ങനെയോ നിങ്ങൾ ശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അത് എന്തുമാകാം. ഭസ്മം തൊടുന്നതാകാം, നാമം ഇടുന്നതാകാം.

എന്നെ നോക്കൂ. എന്റെ നെറ്റി നോക്കൂ. ഇത് എന്റെ ഇഷ്ടമാണ്. ഇതിനെ ഏത് കണക്കിൽ പെടുത്തും? “എന്തിനാണ് നാമം ഇട്ടിരിക്കുന്നത്? എന്തിനാണ് ഭസ്മക്കുറി? എന്തിനാണ് പൊട്ട്?” എന്ന് ചോദിച്ചാൽ എന്ത് പറയും?

അപ്പോഴും നമ്മുടെ ആളുകൾ എന്തെങ്കിലും കണ്ടുപിടിച്ചു പറയും: “ഇദ്ദേഹം കർണനെപ്പോലെയിരിക്കുന്നു.” കർണനോടൊപ്പം കുടുംബം നടത്തിയതുപോലെയും അദ്ദേഹം നെറ്റിയിൽ പൊട്ട് തൊട്ടിരുന്നത് നേരിൽ കണ്ടതുപോലെയും!

സിനിമ കാണിച്ച മുഖത്തെയാണോ നമ്മൾ ദൈവമെന്ന് കരുതുന്നത്?

സിനിമയിൽ കാണിച്ച കർണനെ കണ്ടിട്ട്, കർണൻ അങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്നു. ഞാനും അങ്ങനെതന്നെയാണ് കരുതിയിരുന്നത്. വീരപാണ്ഡ്യ കട്ടബൊമ്മൻ എങ്ങനെയിരിക്കും? സിനിമയിൽ അദ്ദേഹമായി അഭിനയിച്ച നടനെപ്പോലെയായിരിക്കും എന്ന് കരുതിയിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്? അദ്ദേഹമാണല്ലോ അഭിനയിച്ചു കാണിച്ചത്.

ഇതിലും മോശം: ശിവൻ എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്നാണ് നിങ്ങൾ കരുതുന്നത്? സിനിമയിൽ ശിവനായി അഭിനയിച്ചയാളെപ്പോലെയിരിക്കും ശിവൻ. ഒരിക്കൽ മറ്റൊരു നടൻ ശിവന്റെ വേഷം കെട്ടിയപ്പോൾ “ചേരുന്നില്ല, ശിവൻ ഇങ്ങനെയല്ല” എന്ന് ഞാൻ തന്നെ പറഞ്ഞു. അമ്മനും അങ്ങനെതന്നെ: ആദ്യം അമ്മനായി കണ്ട നടിയാണ് എനിക്ക് ദൈവം. പുതുതായി ഒരാൾ ആ വേഷം കെട്ടിയാൽ ചേരുന്നില്ല. എന്തുകൊണ്ട്? ദൈവത്തെ ഞാൻ ആദ്യം ആരുടെ രൂപത്തിൽ കണ്ടുവോ അതുതന്നെ ശീലമായിപ്പോയി.

ഞാൻ ഒരു കാര്യത്തിന് ശീലിച്ചുപോകുന്നു. ആ ശീലത്തിനനുസരിച്ചാണ് എല്ലാം കാണുന്നത്. “അങ്ങനെയാണ് വേണ്ടത്, അതാണ് ശരി” എന്ന് പറയുന്നു. ഇതു മാത്രം അടിമത്തമല്ലേ? ഇത് അഡിക്ഷനല്ലേ?

കിടക്കയിലെ കാപ്പിയും പുലർച്ചെയുള്ള “ഓം” ശബ്ദവും അടിമത്തമല്ലേ?

“രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാൽ പല്ലു തേച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും, കിടക്കയിൽ കാപ്പി കിട്ടാതെ എനിക്ക് കണ്ണുതുറക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല” എന്ന് ഒരുവൻ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരുവൾ പറയുന്നു. ഇത് അടിമത്തമാണോ അല്ലയോ?

എപ്പോഴും ചാരായം കുടിക്കുന്നവനെയാണ് നമ്മൾ ഉന്നംവെക്കുന്നത്. നിങ്ങളെല്ലാവരും നല്ലവർ, അവർ മാത്രം ചീത്ത. അവൻ കുടിച്ചിട്ട് റോഡരികിൽ സമാധാനമായി ഉറങ്ങുന്നു. നീ പുലർച്ചെ ഒച്ചവെച്ച് ഒച്ചവെച്ച് പത്തുപേരെ ഉണർത്തുന്നല്ലോ, നിന്നെ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അവൻ ചോദിക്കുന്നു.

എവിടെയോ ഒരു ധ്യാനക്ലാസിൽ പോയിവന്നിരിക്കുന്നു ഒരുത്തൻ. വീട്ടിലിരുന്ന്, രാവിലെ അഞ്ചു മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റയുടനെ “അകാരം, ഉകാരം, മകാരം ഉള്ളിൽനിന്ന് വരണം!” എന്ന് ഒച്ചവെക്കുന്നു. അയൽവാസി “എന്താടാ പറ്റിയത്?” എന്ന് എഴുന്നേറ്റു നോക്കുന്നു.

ഇനി നിങ്ങൾ പറയൂ. ആരുമറിയാതെ ശാന്തമായി കുടിച്ചിട്ട് കിടന്നുറങ്ങിയവനാണോ ശരി? പുലർച്ചെ അഞ്ചു മണിക്ക് “ഓം” എന്ന് ഒച്ചവെച്ച് എല്ലാവരെയും ഉണർത്തിയവനാണോ ശരി?

ആചാരശീലങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാമോ?

“ഞാൻ കുടിയനാണ്, അടിമയാണ്” എന്ന് ഒരാൾ പറയുന്നു. അവനെക്കൊണ്ടുള്ള അപകടം എന്തെന്ന് ചോദിച്ചാൽ, “കുടികൊണ്ട് കുടുംബം തന്നെ നശിക്കുന്നു” എന്ന് പറയുന്നു. ശരിയാണ്. കുടികൊണ്ട് കുടുംബം നശിക്കുന്നു.

പക്ഷേ ആചാരം, വ്രതം എന്നീ പേരുകളിൽ വീട്ടിൽ നടക്കുന്ന ശീലങ്ങൾ നോക്കൂ. മാലയിട്ടാൽ പാത്രം വേറെ, ഗ്ലാസ് വേറെ, വിരിപ്പ് വേറെ. വീട്ടിൽ സൗകര്യമുണ്ടായി ഒരു പ്രത്യേക മുറിയുണ്ടെങ്കിൽ കുഴപ്പമില്ല. ഇല്ലാത്തവൻ തണുപ്പത്ത് പോയി അമ്പലത്തിൽ കിടക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ ആരെങ്കിലും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? ഇതിൽ ഏത് ശീലമാണ് ശരി?

ഞാൻ കുടിക്ക് അനുകൂലമായി സംസാരിക്കുകയാണെന്ന് കരുതരുത്. എന്തും അതിരു കടക്കുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം. ഒരു ഉപമ പറയാം: നീ നിന്റെ പാട്ടിന് തനിയെ ഇരുന്ന്, വാതിലടച്ച് “ഓം” എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിൽ ഒരു തെറ്റുമില്ല. മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ ഒച്ചവെച്ച് എല്ലാവരെയും ഉണർത്തുമ്പോഴാണ് എന്തു സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് നോക്കേണ്ടത്.

മറ്റു മതങ്ങളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ എന്റെ മതത്തിൽ, ഹിന്ദുമതത്തിൽ ഉള്ളതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാം. ഞാൻ സംസാരിച്ചാൽ കേൾക്കുന്നവൻ ചിന്തിക്കും, അംഗീകരിക്കും.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇത് മനസ്സിലാക്കൂ: ശീലം പല വിധത്തിൽ നമ്മളെ വികൃതമാക്കുന്നു. നമ്മളെ തൃപ്തിയോടെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല.

ഞായറാഴ്ചയുറക്കം കെടുത്തുന്നത് ആര്?

ഫാക്ടറിയിൽ രാത്രി ഷിഫ്റ്റും ഓവർടൈമുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞുവന്ന്, ഞായറാഴ്ച ഒരു ദിവസമേ വിശ്രമം കിട്ടൂ എന്നതുകൊണ്ട് പന്ത്രണ്ട് മണിവരെ നന്നായി ഉറങ്ങുകയാണ് ഞാൻ.

പെട്ടെന്ന് ഉച്ചഭാഷിണിയിൽ ശബ്ദം. ഉറക്കം പാതിവഴിയിൽ പോയി. ഏത് മതമാണെന്ന് ഞാൻ പറയില്ല.

നിങ്ങൾ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ശാന്തമായി ആരാധിച്ചിട്ട് പോയ്ക്കൂടേ? ഉച്ചഭാഷിണി വെച്ച് ആരാധിച്ചാലേ ദൈവം കേൾക്കൂ എന്നുണ്ടോ? ഇതൊക്കെ നല്ല ശീലമല്ലേ എന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു. “ഞങ്ങളൊക്കെ രാവിലെ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരാണ്.” ഞാൻ നിങ്ങളോട് എന്ത് പറയാൻ? ഇതും അടിമത്തം തന്നെ.

ബുദ്ധനെപ്പോലെ നടക്കാൻ വിടുമോ?

സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ജീവിക്കുന്നവനെ ആരെങ്കിലും അംഗീകരിക്കുമോ? ഒരു നായ കിടക്കുന്നു; പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു പോകുന്നു; തിരിച്ചുവന്ന് കിടക്കുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന് അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ?

അർദ്ധരാത്രിയിൽ അല്പം നടന്നിട്ട് വരാമെന്നു കരുതി വാതിൽ തുറന്ന് ടെറസിലേക്ക് പോയാൽ ഭാര്യ വിടുമോ? “എന്താ, ബുദ്ധനെപ്പോലെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോകാമെന്ന് നോക്കുകയാണോ?” എന്ന് ചോദിക്കും.

തുടർച്ചയായി നാലു ദിവസം അങ്ങനെ ചെയ്തുനോക്കൂ. ആദ്യ ദിവസം ശ്രദ്ധിച്ച് ചോദ്യം ചെയ്യും. നാലാം ദിവസം, “അങ്ങേര് അങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നത്, എന്ത് ചെയ്യാൻ” എന്ന് വിട്ടുകളയും. അതും ഒരു ശീലമായിപ്പോകുന്നു.

ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരുടെ ശീലം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്നു?

സിനിമയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതും അങ്ങനെതന്നെ. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ പുതുമയിൽ ആദ്യത്തെ മൂന്നു മാസം ഭർത്താവും ഭാര്യയും തമ്മിൽ കടുത്ത വഴക്കായിരിക്കും, സിനിമയ്ക്ക് സമയത്ത് എത്താൻ കഴിയുന്നില്ല എന്നതിന്. അവൾ ഒരുങ്ങിയിറങ്ങാൻ എന്തായാലും അരമണിക്കൂർ വൈകും.

നാലു മാസം കഴിയുമ്പോൾ ഒരു ശീലത്തിലെത്തും. നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യണം? ട്രെയിലറൊക്കെ വിട്ട് സിനിമ മാത്രം കാണാൻ പോകണം.

ഇത് ഭയങ്കര ബുദ്ധിയാണ്, പ്രതിഭയാണ്. മുന്നിലുള്ളയാളെ മനസ്സിലാക്കിയാലേ ഇത് വരൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ അവസാനം വരെ ഒരേ പോരാട്ടം തന്നെ; വീട്ടിനുള്ളിൽത്തന്നെ ബോക്സിങ്ങും കുങ്ഫുവുമൊക്കെ പഠിക്കും.

ഓരോ മനുഷ്യനും, നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും, ശീലത്തിന് അടിമപ്പെട്ടാണ് ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.