ഭാഗം 3 / 4

ശീലം വേറെ, അച്ചടക്കം വേറെ

ശിവയോഗിയുടെ “പഴക്കം” (ശീലം) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ മൂന്നാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

കുടിയൻ മാത്രമാണോ ശീലത്തിന്റെ അടിമ?

ശീലത്തിന് അടിമകളായവരെ എങ്ങനെ കാണണം? കുടിയൻ മാത്രമാണ് മോശക്കാരൻ എന്ന് കരുതരുത്. സമൂഹത്തിനു ചുറ്റും നോക്കൂ, എല്ലാവരും ഏതെങ്കിലുമൊരു ശീലം മുറുകെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇരിക്കുന്നത്.

ഞാൻ തന്നെ ഒരു ശീലത്തിന് അടിമയാണ്. ആഴ്ചതോറും സത്സംഗം നടത്തുന്നു; ആഴ്ചയിൽ മുന്നൂറും നാനൂറും പേർ വന്നിരിക്കുന്നു. ഞാനും ഒരു ശീലത്തിലാണ് നിൽക്കുന്നത്.

ഒരാളോട് നിങ്ങൾ നമസ്കാരം പറയുന്നു; അയാൾ തിരിച്ച് നമസ്കാരം പറയുന്നില്ല. ഉടനെ നിങ്ങൾ അയാളെ തുറിച്ചുനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. “നമ്മൾ നമസ്കാരം പറഞ്ഞു, അവൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ. എന്തൊരു അഹങ്കാരത്തോടെയാണ് പോകുന്നത് നോക്ക്!” അയാൾക്ക് അത് ശീലമേയില്ല. എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? ഒരു നായയോട് പോയി നമസ്കാരം പറഞ്ഞാൽ അത് തിരിച്ച് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? അതിന് നായയോട് ദേഷ്യപ്പെടുമോ? അവർ അത് ശീലിച്ചിട്ടില്ല, അത്രമാത്രം.

മറ്റൊന്ന് നോക്കൂ. ഒരാൾ നിങ്ങളെ നോക്കി കൈ ഉയർത്തിയാൽ നിങ്ങളും കൈ ഉയർത്തുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്? അത് ശീലിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരാൾ നിങ്ങളെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കിയാൽ നിങ്ങൾ കണ്ണിറുക്കുന്നില്ല. എന്തുകൊണ്ട്? അത് ശീലിച്ചിട്ടില്ല. ശീലിക്കാത്തിടത്തോളം അത് വരില്ല.

ഒരേപോലെ ചെയ്യുന്നതാണോ അച്ചടക്കം?

ശീലം വേറെ, അച്ചടക്കം വേറെ. അച്ചടക്കം ശീലത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. മനുഷ്യൻ ഒന്ന് ശീലിക്കുന്നു; അതിനെ “അച്ചടക്കം” എന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കുന്നു. ശീലം അച്ചടക്കമാകില്ല. നന്നായി മനസ്സിലാക്കൂ: ഒരേപോലെയുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തി തുടർച്ചയായി ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് അതിന് അച്ചടക്കം എന്ന് പേരില്ല.

ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺ എല്ലാ ദിവസവും കൃത്യമായി ഒരേപോലെ ഇടുന്നു. അതുകൊണ്ട് “ഞാൻ അച്ചടക്കമുള്ളവനാണ്” എന്ന് പറയാൻ കഴിയുമോ? ബട്ടണേ ഇല്ലാത്ത ടീ-ഷർട്ട് ഇട്ടാൽ അച്ചടക്കമില്ലേ? മുണ്ടുടുത്താൽ അച്ചടക്കമുള്ളയാളല്ലേ? പാന്റ്സ് ഇട്ടാലേ അച്ചടക്കമുള്ളയാളാകൂ? കാലാകാലമായി മുണ്ടുടുക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഒരാൾ പാരമ്പര്യം കാക്കുകയാണോ? പാരമ്പര്യം മുണ്ടുകൊണ്ട് വരുന്നേയില്ല.

താടി വെച്ചാൽ അയാൾ സന്ന്യാസിയാണോ? കള്ളനും താടി വെക്കാം.

നീ ശീലമായി ചെയ്യുന്നതാണ് അച്ചടക്കമെങ്കിൽ, ദിവസവും ചാരായം കുടിക്കുന്നതും അച്ചടക്കമല്ലേ? അവന് കുടിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. നിനക്ക് ഭസ്മം തൊടാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല, കാപ്പി കുടിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. രണ്ടുപേർക്കും തമ്മിൽ എന്ത് വ്യത്യാസം? അതിനാണോ അച്ചടക്കം എന്ന് പേര്?

അങ്ങനെയെങ്കിൽ അച്ചടക്കം എന്നാൽ എന്ത്?

ശരീരംകൊണ്ടും മനസ്സുകൊണ്ടും എനിക്ക് ദോഷം വരാത്ത വിധത്തിൽ ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്യുക, അതാണ് അച്ചടക്കം. ആദ്യം ആർക്കാണ് ദോഷം വരാതിരിക്കേണ്ടത്? എനിക്ക്.

സ്റ്റിക്കർ പൊട്ട് തൊട്ട് തൊട്ട് നെറ്റി വെളുത്തുപോയവർ എത്രപേരുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ? ഒരു കാലത്ത് മഞ്ഞളും ചുണ്ണാമ്പും ചേർത്താണ് കുങ്കുമം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്. ചാണകം ഉണക്കി, കത്തിച്ച് ഭസ്മമാക്കി, പൊടിച്ചെടുത്താൽ അതാണ് ഭസ്മം. ഇന്ന് സോപ്പ് ഫാക്ടറിയിലെ മാലിന്യം കൊണ്ടുവന്ന് നിനക്ക് വിൽക്കുകയാണ്. മുഴുവനും രാസവസ്തുക്കളായിപ്പോയ ഈ ലോകത്ത് നീ തന്നെയാണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്.

അച്ചടക്കം എന്ന പേരിൽ ഭസ്മം തൊടുന്നതും കുങ്കുമം തൊടുന്നതും മാത്രമാണോ അച്ചടക്കം? ശീലം അച്ചടക്കമാകില്ല. അച്ചടക്കത്തെയും ശീലത്തെയും ഒന്നാക്കരുത്.

എല്ലാവരോടും ഇടപഴകാൻ എന്ത് വേണം?

ഞാൻ ശീലമായി ചെയ്യുന്നത് ശരിയോ തെറ്റോ എന്ന് ആരാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്? കുടിയനും ചോദിക്കണം, മതവാദിയും ചോദിക്കണം. മറ്റുള്ളവർക്ക് ശല്യമാകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാലും കേൾക്കില്ല എന്നാണെങ്കിൽ അത് ആരുടെ പ്രശ്നമാണ്?

ഒരു പൈലറ്റ് “ഞാൻ രാഹുകാലത്ത് വിമാനം പറത്തില്ല” എന്ന് പറയുന്നു എന്ന് വിചാരിക്കുക. അയാൾ പൈലറ്റാകാനേ പാടില്ലായിരുന്നു; ഏതെങ്കിലും ഒരു ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി ഇരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ജ്യോതിഷം നോക്കുന്നയാൾ “രാഹുകാലത്ത് വേണ്ട” എന്ന് പറയും.

നമ്മൾ ഒരു വീട്ടിൽ പോകുന്നു. ആ കുടുംബത്തിന് ഏതെങ്കിലുമൊരു ശീലമുണ്ടാകും. അതിനോട് നമ്മളാണ് ഒത്തുപോകേണ്ടത്. എന്തുകൊണ്ട്? അത് നമുക്ക് മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ ഒന്ന് ശീലിച്ച് അങ്ങനെതന്നെ ഉറച്ചുനിന്നാൽ എല്ലാവരോടും എനിക്ക് ഇടപഴകാൻ കഴിയുമോ? ഈ സമൂഹത്തിൽ എല്ലാവരോടും ഇടപഴകണമെങ്കിൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? അത് പഠിക്കൂ. ഞാൻ പറയുന്നത് അതാണ്.

കാലാകാലമായി ഒന്ന് ശീലിച്ച് അതുതന്നെ ശരിയെന്ന് മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്നാൽ എല്ലാവരോടും എങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയും? എല്ലാവരോടുമൊപ്പം എങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ കഴിയും? നിങ്ങളുടെ മതം നിങ്ങൾക്ക് വിശേഷപ്പെട്ടതായിരിക്കാം; പക്ഷേ ഒരു മനുഷ്യന് അത് പോരാ.

മനുഷ്യത്വമുള്ള മനുഷ്യനായി നിങ്ങൾ മാറണമെങ്കിൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭക്ഷണത്തെ നിങ്ങൾ നിന്ദിക്കരുത്. അത് അവരുടെ ഭക്ഷണമാണ്. അവർക്ക് അത് കഴിക്കാം, കഴിക്കാതിരിക്കാം. “കഴിക്കുന്നത് എന്റെ ഇഷ്ടം, ഞാൻ കഴിക്കും” എന്ന് ഒരാൾ പറഞ്ഞയുടനെ നിനക്ക് ദേഷ്യം വന്നാൽ അത് ആരുടെ പ്രശ്നമാണ്? നീ ശീലത്തിന് അടിമയായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

പലരും സംസാരിക്കാൻ തന്നെ നാണിക്കുന്നു, ഉള്ളിലേക്ക് ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്നു. “ഈ മനുഷ്യൻ എല്ലാവരെയും കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു.” അതിൽ നിനക്ക് എന്താണ് പ്രശ്നം? കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നയാളും കെട്ടിപ്പിടിക്കപ്പെടുന്നയാളും തമ്മിലുള്ള കാര്യമാണ് അത്. നിനക്ക് കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ കെട്ടിപ്പിടിക്കേണ്ട. കാലിൽ വീഴാൻ ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ വീഴേണ്ട. മാലയിടാൻ ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ ഇടേണ്ട. ഇവിടെ വരാൻ ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ വരേണ്ട. നീ സ്വതന്ത്രനായി ജീവിച്ചാൽ നീ ശരിയാണെന്നാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്.

സ്വാതന്ത്ര്യം എവിടെയാണ്?

എന്റെ സിദ്ധാന്തം ഇതാണ്: ഓരോ മനുഷ്യനും തനിക്കുള്ളത് സ്വയം നിർവചിച്ച്, തന്നെത്തന്നെ നയിക്കണം. നിനക്ക് എന്ത് ഇഷ്ടമാണോ അത് ചെയ്യുക, തെറ്റില്ല. മറ്റുള്ളവർക്ക് ശല്യമില്ലാതിരുന്നാൽ മതി.

രണ്ടുപേർ ഒത്തുപോകുമ്പോൾ മൂന്നാമതൊരാൾക്ക് അവിടെ സ്ഥാനമുണ്ടോ? ഇതിൽ വേറെ ഏതോ ഒരു പുസ്തകം കാണിച്ച് “അതനുസരിച്ച് ഇത് തെറ്റാണ്, നീ ഇങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കേണ്ടത്” എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിന് എന്ത് അർത്ഥം?

ഏത് വസ്ത്രം ധരിക്കാം, ഏത് ധരിക്കരുത് എന്ന് ഏത് നിയമം പറയുന്നു, ഏത് പറയുന്നില്ല എന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ. ഏതാണ് നിങ്ങൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നിരിക്കുന്നതെന്ന് നോക്കി പറയൂ. അപ്പോഴേ സ്വാതന്ത്ര്യം എവിടെയാണെന്ന് മനസ്സിലാകൂ.

ഇവിടെ മുണ്ടുടുക്കണോ പാന്റ്സ് ഇടണോ എന്നത് നിന്റെ ഇഷ്ടം. ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയില്ലെങ്കിൽ നിന്നെ ആരും അടിക്കില്ല, ശകാരിക്കില്ല. അത് നിന്റെ ഇഷ്ടം. ഞാൻ ഹിന്ദുമതത്തിൽ ജനിച്ചതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ സ്വതന്ത്രമായി സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നത്. മനുഷ്യസമൂഹം സുഗമമായി വളരാനും മനുഷ്യൻ ഉന്നതിയിലെത്താനും പരിപൂർണമായി ജീവിക്കാനും അവിടെ അവസരമുണ്ട്.

കാരണം അവിടെ ശീലത്തെത്തന്നെ മാറ്റാനുള്ള യോഗ്യതയുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ മുത്തച്ഛൻ കുടുമ വെച്ചിരുന്നു. നിങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും കുടുമ വെച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ല എന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ഹിന്ദുവല്ല എന്ന് പറയാൻ കഴിയുമോ? ഭസ്മക്കുറി ഇട്ടിട്ടില്ല, നാമം ഇട്ടിട്ടില്ല, പഞ്ചകച്ചം ഉടുത്തിട്ടില്ല എന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ഹിന്ദുവല്ല എന്ന് പറയാൻ കഴിയുമോ?

വസ്ത്രത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം, വികാരത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം, മതചിഹ്നങ്ങൾ വിട്ട് പുറത്തുവരാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം, ഇവയെല്ലാം ഉള്ളപ്പോഴേ നിനക്ക് ശീലത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവരാൻ കഴിയൂ.

ലഹരിക്ക് അടിമയാകാമോ?

“ഞങ്ങളുടെ മതത്തിൽ കുടിക്കാൻ പാടില്ല” എന്ന് പറയും. കുടിക്കാൻ പാടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞയുടനെ ലഹരി വേറൊരിടത്തുനിന്ന് കൊണ്ടുവരും; വേറൊരു ലഹരി ശീലമാക്കും. കുടിക്കാൻ പാടില്ല എന്നല്ലേ പറഞ്ഞുള്ളൂ?

ഞാൻ പറയുന്നത് ഇതാണ്: എന്റെ മനസ്സിനെ ഞാൻ ഒരു ലഹരിക്കും അടിമയാക്കരുത്. ലഹരിയില്ലാത്ത ഒരു വസ്തുവും ഈ ലോകത്തില്ല. മാതൃത്വം പോലും ഒരു ലഹരിയാണ്. ഏത് എങ്ങനെയുള്ള ലഹരിയാണെന്ന് വേർതിരിച്ചുകാണാനുള്ള കഴിവ് നമുക്ക് വേണം; അതിന് അടിമയാകാതിരിക്കണം.

എനിക്ക് സംസാരിക്കുന്നതുതന്നെ ഒരു ലഹരിയാണ്. ആഴ്ചതോറും സത്സംഗം വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, എന്നോട് അടുപ്പമുള്ളവർക്ക് അറിയാം: ക്ഷീണമുണ്ടെങ്കിലും സത്സംഗം എന്നു കേട്ടാൽ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് നിവർന്നിരിക്കും. ഉപദേശം തുടങ്ങിയാൽ ഏത് തലവേദനയും അപ്രത്യക്ഷമാകും. എന്തുകൊണ്ട്? അതിൽ എനിക്ക് ഒരു ലഹരിയുണ്ട്. മറ്റൊരാളെ നല്ലവനാക്കുക എന്നത് എനിക്ക് ഒരു ലഹരിയാണ്.

ഞാൻ എന്തുകൊണ്ട് ആരെയും പ്രശംസിക്കുന്നില്ല?

ഞാൻ മറ്റുള്ളവരെ നേരിട്ട് പ്രശംസിക്കില്ല. പ്രശംസിച്ചാൽ അവർ അതിൽത്തന്നെ ഒതുങ്ങിപ്പോകും, അതിനെത്തന്നെ വലുതാക്കും.

എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്തെന്നാൽ, നീ എത്തിയ ഇടം അതിരല്ല; അതിനപ്പുറവും നിനക്ക് വരാൻ കഴിയും. ഞാൻ നിന്നെ പ്രശംസിക്കുമ്പോൾ നിന്നെ ഒരു അതിരിനുള്ളിൽ അടച്ചുകളയും. പക്ഷേ നിനക്ക് അതിനപ്പുറവും ജീവിക്കാം. അതുകൊണ്ട് നിന്റെ വാതിൽ ഞാൻ അടയ്ക്കില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പ്രശംസിക്കാത്തത്. പ്രശംസ പോലും ഒരു തടസ്സമായിത്തീരും.

അലാറം ഓഫാക്കാനും അറിയണോ?

അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്: ഞാൻ ഏതുതരം ശീലങ്ങളാണ് വെച്ചിരിക്കുന്നത്, എന്തൊക്കെയാണ് ശരിയെന്ന് സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവർ ഏത് ശീലത്തിലാണെന്ന് നോക്കി അവരെ ശകാരിക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ ജോലിയല്ല. “ശീലം” എന്ന് കേട്ടയുടനെ “കുടിയൻ തെറ്റ്, അത് തെറ്റ്” എന്നൊക്കെ സംസാരിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന് കരുതരുത്. നിങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങൂ: നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് ശീലിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഒരു സമയം വെച്ച്, അലാറം വെച്ച് രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് വളരെ വളരെ നല്ല ശീലമാണ്; ഇല്ലെന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ അത് നിർബന്ധമായും ചെയ്യണമെന്നില്ല. ഒരു വിവാഹത്തിന് പോയി അർദ്ധരാത്രിയിൽ തിരിച്ചുവരുന്നു. ദിവസവും അലാറം അടിക്കും; അന്ന് എന്ത് ചെയ്യും? ഓഫാക്കാനും പഠിക്കൂ. ഓഫാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ നീ ശീലത്തിന്റെ അടിമയാണ്. ഓഫാക്കിയാൽ നീ അച്ചടക്കമുള്ളവനാണെന്ന് അർത്ഥം.

ഇന്ന് ഞാൻ രാത്രി ഒരു മണിക്കാണ് വന്നു കിടന്നതെങ്കിൽ, നാളെ പതിവുസമയത്ത് എഴുന്നേൽക്കില്ല. എപ്പോൾ എഴുന്നേൽക്കണമോ അപ്പോൾ എഴുന്നേൽക്കും. “ഇന്ന് എനിക്ക് ക്ഷീണമാണ്, നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കരുത്” എന്ന് അലാറം ഓഫാക്കുന്നവനില്ലേ, അവനാണ് അച്ചടക്കമുള്ളവൻ.

ഭസ്മം തൊടൂ; നിങ്ങൾക്ക് നല്ലതാണെങ്കിൽ തൊടൂ, തെറ്റില്ല. പക്ഷേ “ശിവയോഗിയുടെ അടുത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്, ഭസ്മം തൊട്ടുകൊണ്ട് പോയാൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടപ്പെടുമോ” എന്നുകരുതി മായ്ച്ചിട്ട് വന്നിരിക്കുന്നു. എന്താണ് പ്രശ്നം? പലതരത്തിൽ തൊട്ടുകൊണ്ടു വന്നാൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കും. എനിക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നില്ല.

ഇപ്പോൾ ശീലവും അച്ചടക്കവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലായോ? അച്ചടക്കംകൊണ്ട് മാറ്റാൻ കഴിയും, നിർത്താൻ കഴിയും, തിരുത്താൻ കഴിയും. ശീലത്തിന് അടിമയായിക്കഴിഞ്ഞാൽ നീ ഒരു തടവറയിലാണ്. അപ്പോൾ നിനക്ക് സന്തോഷമായിരിക്കാൻ കഴിയുമോ?

“നീറില്ലാ നെറ്റി പാഴ്” എന്ന് ആരെ നോക്കിയാണ് പറയുന്നത്?

ആരെങ്കിലും ഭസ്മം തൊട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ അവരുടെ നെറ്റി നോക്കി, “ഇവനൊക്കെ വെറുതെ; നീറില്ലാ നെറ്റി പാഴ്” (ഭസ്മമില്ലാത്ത നെറ്റി പാഴ്) എന്ന് നമ്മൾ പറയുന്നു. കാണാതെ പഠിച്ചത് ഉള്ളിൽ ചെന്ന് അതേപടി പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു: “നീറില്ലാ നെറ്റി പാഴ്.” മനസ്സിലാക്കിയല്ല പറയുന്നത്; ശീലംകൊണ്ട് പറയുന്നു.