ഭാഗം 1 / 4

മനുഷ്യൻ ശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മൃഗം

ശിവയോഗിയുടെ “പഴക്കം” (ശീലം) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ നാലു ലേഖനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

അടിമത്തം എന്നാൽ ചാരായം കുടിച്ച് ഉരുണ്ടുകിടക്കുന്നവനും സിഗരറ്റ് വലിച്ചിരിക്കുന്നവനും മാത്രമാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നു. അവനെ മാത്രമാണ് നിങ്ങൾ വിഡ്ഢിയെന്ന് കരുതുന്നത്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ആരാണ്?

ഞാൻ ഒരു കാര്യത്തിന് ശീലിച്ചുപോകുന്നു. ആ ശീലത്തിലൂടെയാണ് പിന്നെ എല്ലാം കാണുന്നത്. “അങ്ങനെയാണ് വേണ്ടത്, അതാണ് ശരി” എന്ന് പറയുന്നു. ഇത് അടിമത്തമല്ലേ? ഇതും ഒരു ലഹരിയല്ലേ? ശീലം വേറെ, അച്ചടക്കം വേറെ. പക്ഷേ മനുഷ്യൻ ശീലത്തെത്തന്നെ അച്ചടക്കം എന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കുന്നു. “ഞാൻ ശീലമായി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണല്ലോ, ഇത് ശരിയോ തെറ്റോ?” എന്ന് കുടിയനും ചോദിക്കണം, മതവാദിയും ചോദിക്കണം.

ഇന്ന് എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്?

ഇന്നത്തെ വിഷയം: ശീലം, അല്ലെങ്കിൽ സ്വീകരിക്കൽ. നിങ്ങൾ ഒന്നിനെ സ്വീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അതിനെ നിഷേധിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; മറ്റൊന്നിനെയും അംഗീകരിക്കാനും കഴിയുന്നില്ല. സ്വീകരിച്ചത്, അല്ലെങ്കിൽ സ്വീകരിക്കൽ. ആ വിഷയത്തിലാണ് ഇന്ന് സംസാരിക്കാൻ പോകുന്നത്.

മനുഷ്യക്കുഞ്ഞ് ശീലത്തിന് എങ്ങനെ അടിമയാകുന്നു? ഏതാണ് നല്ലത്, ഏതാണ് ചീത്ത എന്ന് അതിന് എങ്ങനെ അറിയുന്നു? എന്തുകൊണ്ട് ഒന്നിനെ സ്വീകരിച്ചു? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളെല്ലാം ഇതിനുള്ളിൽത്തന്നെയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് വിഷയം ശീലം ആണെങ്കിലും നമ്മൾ സംസാരിക്കാൻ പോകുന്നത് ഇതാണ്: നമ്മൾ എന്തിന് സ്വീകരിക്കുന്നു? സ്വീകരിച്ചത് എന്തുകൊണ്ട്? ഞാൻ എന്തുകൊണ്ട് അതിനെ ശരിയെന്ന് പറയുന്നു?

ഏതാണ് ശരി, ഏതാണ് തെറ്റ്?

എപ്പോഴാണ് ഒന്ന് ശരി, എപ്പോഴാണ് ഒന്ന് തെറ്റ് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരം ഇതാണ്. ഞാൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തി എനിക്ക് ശരിയെന്ന് കരുതി ചെയ്താലും ശരി, ചെയ്തില്ലെങ്കിലും ശരി, അതിന് അംഗീകാരം കിട്ടിയാൽ അത് ശരി. അംഗീകാരം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ അത് ശരിയല്ല. അത്രയേയുള്ളൂ.

ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെല്ലാവരും സാരി ഉടുത്തിരിക്കുന്നു. കുതിരസവാരിക്ക് പോകുമ്പോൾ സാരി ശരിയോ തെറ്റോ? ആറു മുഴം ചുറ്റിക്കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾക്ക് വേഗത്തിൽ ഓടാൻ കഴിയില്ല. ആരെങ്കിലും അടിച്ചാലും മുടിയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചാലും മാനം പോകുമോ എന്ന് പേടിച്ച് മിണ്ടാതിരിക്കും. അങ്ങനെയെങ്കിൽ എന്ത് ചെയ്യാം? നിങ്ങളെ അടിമയാക്കി വെക്കാം.

സാരി ഉടുക്കുന്നത് ഒരു ശീലം, അത്രമാത്രം. ഇപ്പോൾ പുറത്തുനിന്ന് എല്ലാവരും വരുന്നു, ഉത്തരേന്ത്യക്കാരൊക്കെ വന്നുപോകുന്നു. ചുരിദാർ വന്നതിനുശേഷം തമിഴ്നാടിന്റെ വേഷത്തിന് എന്തു പറ്റി?

ഞങ്ങളുടെ കാലത്ത് പതിനാറും പതിനേഴും വയസ്സുള്ള പെൺകുട്ടികൾ ദാവണി മാത്രമേ ഉടുക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. അന്ന് പാട്ടുപോലും “പാവാടയും ദാവണിയുമിട്ട് കണ്ട രൂപമോ…” എന്നായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ “ചുരിദാറണിഞ്ഞു വന്ന സ്വർഗമേ” എന്ന് പാടുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ ഏതാണ് ശരി? സാരി വെറുമൊരു ശീലമല്ലേ?

മനുഷ്യൻ ആരാണ്?

മനുഷ്യൻ ശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മൃഗമാണ്. ശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ട മൃഗമല്ല; ശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മൃഗം. രണ്ടിനും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. മനുഷ്യന് എപ്പോഴും സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. അന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു, ഇന്നും ഉണ്ട്, നാളെയും ഉണ്ടാകും. നിങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടത് ഒന്നു മാത്രം: നിങ്ങളെത്തന്നെ മാറ്റുക.

എല്ലാവരും സാരി ഉടുത്തു, നിങ്ങളും ഉടുത്തു. ഒരു കാലത്ത് ചില നാടുകളിൽ ആരും ബ്ലൗസ് ഇട്ടിരുന്നില്ല. അന്ന് ആദ്യമായി ബ്ലൗസ് ഇട്ടവരെ എന്തു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും? ബ്ലൗസ് ഇടുന്നത് നല്ലതോ ചീത്തയോ? ഇന്ന് ഇവിടെനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ നല്ലത്. അന്ന് അവിടെനിന്ന് നോക്കുമ്പോഴോ?

ചെരിപ്പിട്ടവനെ ആരായിരിക്കും ശകാരിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക?

ജാതിയിലെ ഉച്ചനീചത്വമുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിൽ, താഴ്ന്നവനെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട ഒരാൾ ചെരിപ്പിട്ട് നടന്നുപോകുന്നു. അത് നല്ലതോ ചീത്തയോ? അവനെ ആരായിരിക്കും ശകാരിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക എന്നാണ് നിങ്ങൾ കരുതുന്നത്? അവന്റെ ജാതിക്കാരൻ തന്നെ ശകാരിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. “യജമാനൻ വരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ നീ ചെരിപ്പിട്ട് നടക്കുമോ? നിനക്ക് ബോധമില്ലേ? ഒരു മര്യാദയും വേണ്ടേ? അത്രയ്ക്ക് അഹങ്കാരമോ?” എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.

കൈവണ്ടി റിക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് ഞാൻ അതിൽ കയറിയിരുന്ന് പോകുമായിരുന്നു. എന്തിന്? അവന് കൂലി കിട്ടണം, അവൻ ജീവിക്കണം. മനസ്സിലായോ? “ഒരു മനുഷ്യനെക്കൊണ്ട് വലിപ്പിച്ച് മറ്റൊരു മനുഷ്യൻ ഇരുന്നു പോകുന്നു” എന്ന് ചിത്രം കണ്ടിട്ട്, “നിങ്ങളുടെ മുത്തച്ഛന്മാരുടെ കാലത്ത് ആളുകൾ എത്ര മോശമായിരുന്നു” എന്ന് നിങ്ങൾ പറയുന്നു. പക്ഷേ അവിടെ നടന്നത് ആർക്കറിയാം? അവനും നടന്ന് ഞാനും എന്തിന് നടക്കണം? ഒരാൾ വലിക്കട്ടെ, നാലുപേർ ഇരുന്നു പോകട്ടെ; ആ നാലുപേരും ചേർന്ന് അവന് ഭക്ഷണവും പണവും കൊടുത്ത് അവനെ ജീവിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങനെയും കാണാമല്ലോ?

ശീലം കാലത്തിനൊപ്പം മാറുന്നുണ്ടോ?

അതുകൊണ്ട്, സമൂഹം ഏതോ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ ഒരു ശീലത്തിലേക്ക്, ഒരു ചിട്ടവട്ടത്തിലേക്ക്, ഒരു അതിരിലേക്ക്, ഒരു സ്വീകരിക്കലിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അത് ജീവിക്കുന്നത്. ഇതിൽ ഭിന്നാഭിപ്രായമുണ്ടോ? ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ശീലം; ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും ഓരോ തരം.

ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: ഇന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു? ഇന്ന് ഈ സമൂഹം എങ്ങനെയാണ്? ഇപ്പോൾ ഞാൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം? അതാണോ അറിയേണ്ടത്, അതോ ഞാൻ മുമ്പ് എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്നാണോ? എന്റെ മുത്തച്ഛൻ എങ്ങനെയായിരുന്നാൽ എനിക്കെന്ത്? ഞാൻ എങ്ങനെയാണ്? ഇത് ആരാണ് ചിന്തിക്കേണ്ടത്? ഞാൻ തന്നെ.

ഈ അവസരം ഹിന്ദുമതത്തിലുണ്ട്. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ മാറാൻ കഴിയും. ആരോ, എപ്പോഴോ, ഏതോ ഒരു ശീലത്തിനുവേണ്ടി ചെയ്ത ഒന്നിനെ ഞാൻ തലമുറകളോളം ചുമന്നുകൊണ്ടുവരണം എന്ന നിർബന്ധം ഹിന്ദുമതത്തിലില്ല.

ക്ഷേത്രങ്ങളെല്ലാം ആളൊഴിഞ്ഞുപോകുന്നു. ആറു നേരത്തെ പൂജയൊന്നുമില്ല. എല്ലാ ക്ഷേത്രങ്ങളിലും പൂജാരിമാരില്ല. പല ക്ഷേത്രങ്ങളും നശിച്ചുപോയി. ശരിയല്ലേ? “ഇത് നിന്റെ കുലം, ഇത് എന്റെ കുലം” എന്ന് പറഞ്ഞവൻ എവിടെ? അരയിൽ തോർത്ത് കെട്ടാൻ പറഞ്ഞവൻ എവിടെ? സാമൂഹിക ഉച്ചനീചത്വം നോക്കിയവൻ എവിടെ? വിപ്ലവകാരികളെല്ലാം ചേർന്ന് അവരെ ഇല്ലാതാക്കി, മാറ്റി എന്നല്ല. അവൻ തന്നെ മാറിപ്പോയി. ഇന്ന് അതുതന്നെ അതേപടി വന്നു പറയുമോ ഒരാൾ?

എന്നിട്ടും ഇന്നും ഒരാൾ “സസ്യാഹാരം കഴിക്കൂ, മാംസാഹാരം കഴിക്കരുത്” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വെള്ള ഷർട്ട് ഇട്ടാലേ ആത്മീയവാദിയാകൂ എന്ന് പറയുന്നവൻ ഇന്നുമുണ്ട്. ഒരു കാര്യത്തെ ശീലമായി മുഴുവനായും കൈമാറിക്കൊണ്ടേ പോകാം, അതാണ് വിശേഷം എന്ന് പറയുന്നവൻ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.

മറ്റൊരാളുടെ ഭക്ഷണത്തെ നിങ്ങൾ നിന്ദിക്കരുത്. അത് അവരുടെ ഭക്ഷണമാണ്. അവർക്ക് അത് കഴിക്കാം, കഴിക്കാതിരിക്കാം. കഴിക്കുന്നവരുടെ പക്ഷത്തുനിന്ന് ഞാൻ ന്യായം പറയുകയല്ല. കഴിക്കുന്നത് അയാളുടെ ഇഷ്ടം. അതിന് നിങ്ങൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നാൽ അത് ആരുടെ പ്രശ്നമാണ്?

കുടുമ വെച്ചിട്ടില്ല എന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ഹിന്ദുവല്ല എന്ന് പറയാൻ കഴിയുമോ? ഭസ്മക്കുറി ഇട്ടിട്ടില്ല, നാമം ഇട്ടിട്ടില്ല, പഞ്ചകച്ചം ഉടുത്തിട്ടില്ല എന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ഹിന്ദുവല്ല എന്ന് പറയാൻ കഴിയുമോ? നിങ്ങളുടെ മതം നിങ്ങൾക്ക് വിശേഷപ്പെട്ടതായിരിക്കാം; പക്ഷേ മനുഷ്യന് അത് പോരാ. വസ്ത്രത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം, വികാരത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം, അടയാളങ്ങൾ വിട്ട് പുറത്തുവരാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം, ഇവയെല്ലാം ഉള്ളപ്പോഴേ നിങ്ങൾക്ക് ശീലത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവരാൻ കഴിയൂ.

സ്വയംവരത്തിൽനിന്ന് നമ്മൾ എത്ര ദൂരം വന്നു?

“ഇരുപത് വയസ്സുവരെ ഞാൻ മാതാപിതാക്കളുടെ കൈവശമായിരുന്നു; ഇരുപത് സെക്കൻഡിൽ ഞാൻ നിന്റേതായി; നിന്റെ കണ്ണിൽ എന്ത് കാന്തമാണോ ഞാൻ അറിയില്ല.” ഇത് ആർക്ക് പറയാൻ കഴിയും? ആ കാലത്ത് ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഇങ്ങനെ പറയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

ഒരു രാജാവ് പത്തോ പതിനഞ്ചോ രാജാക്കന്മാരെ വിളിച്ചുവരുത്തി ഇരുത്തി, “ഇവരിൽ ആരെങ്കിലും ഒരാൾ നിന്നെ വിവാഹം ചെയ്യും” എന്ന് പറയും. വിവാഹം കഴിഞ്ഞവനും കഴിയാത്തവനും എല്ലാവരും രാജാവാണ് എന്ന പേരിൽ വന്നിരിക്കും. ആ പെൺകുട്ടി നോക്കുമ്പോൾ അല്പം നിറമുള്ള, സുന്ദരനായ ഒരാളെ തിരഞ്ഞെടുത്തു പോയാൽ, അവൾ അവന്റെ മൂന്നാമത്തെയോ അഞ്ചാമത്തെയോ ഭാര്യയായിരിക്കും. നടന്നോ ഇല്ലയോ? സ്വയംവരം നടന്നോ ഇല്ലയോ?

ഇപ്പോൾ വിവാഹ സൈറ്റിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യുന്നു, ഫോൺ ചെയ്യുന്നു, ഭംഗിയായി ഫോട്ടോ എടുത്ത് അയയ്ക്കുന്നു; നേരിൽ പോയി കാണുമ്പോൾ മറ്റൊരാളായിരിക്കും. അതും നടക്കുന്നു. “ഇപ്പോൾ എടുത്ത ഫോട്ടോ അയയ്ക്കൂ” എന്ന് ചോദിക്കേണ്ട അവസ്ഥ വന്നിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് നമ്മൾ എത്രത്തോളം മാറിയിരിക്കുന്നു! സ്വയംവരത്തെ കടന്ന ചിന്ത നമുക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു. ശരിയല്ലേ?

അങ്ങനെയെങ്കിൽ കാലാകാലങ്ങളായി ഒരു ശീലം, ഒരു സ്വീകരിക്കൽ വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? എന്നെ പുതുക്കണം. കാലത്തിനനുസരിച്ച് എന്നെ മാറ്റണം. എന്റെ ജീവിതവും എന്റെ ശീലവും ഞാൻ തന്നെ തിരുത്തണം. തിരുത്തണോ വേണ്ടയോ?

സ്വീകരിച്ചത് എന്തുകൊണ്ട് പോകുന്നില്ല?

“ഞങ്ങളുടെ ശീലത്തിൽ അതില്ല; നിങ്ങളുടെ ശീലം എങ്ങനെയാണ്?” എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. “ഞങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല” എന്ന് പറയുന്നു. ഭക്ഷണശാലകളിൽപ്പോലും, ഒരു നാട്ടിൽ എല്ലാവരും വാങ്ങുന്ന ഭക്ഷണം മറ്റൊരു നാട്ടിൽ വിൽക്കപ്പെടുന്നേയില്ല.

നിങ്ങൾ അങ്ങനെ ശീലിച്ചിരിക്കുന്നു. ശീലത്തിൽനിന്ന് മോചിതരായെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നു; പക്ഷേ ഇല്ല. നൂറു ശതമാനവും നിങ്ങൾക്ക് ശീലത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവരാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്തുകൊണ്ട്? സ്വീകരിച്ചത് ഉള്ളിലുണ്ട്.

ഇതിലെ വലിയ കാര്യം എന്തെന്നാൽ, എന്നെ വിശ്വസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; ഞാൻ അത് അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അത് ശരിയെന്ന് അംഗീകരിച്ച് അങ്ങനെതന്നെ ജീവിക്കുന്നു.

“സമൂഹത്തിൽ നാലുപേരോട് എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഫോണിൽ സംസാരിക്കും, വോയ്സ് മെസേജ് അയയ്ക്കും; പക്ഷേ നേരിൽ ആരോടും സംസാരിക്കില്ല.” ആര് പറഞ്ഞു? എന്തുകൊണ്ട് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല? പലർക്കും പൊതുസ്ഥലത്ത് സംസാരിക്കാനേ കഴിയുന്നില്ല; സംസാരിക്കുകയേ ഇല്ല. അവർക്ക് എന്തു സംഭവിക്കുന്നു?

“ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ, ഞങ്ങളുടെ ആങ്ങളമാരാരും സ്ത്രീകളെ പുറത്ത് സംസാരിക്കാൻ വിടില്ല. ആദ്യം അച്ഛൻ വിലക്കിവെച്ചിരുന്നു; വളർന്നപ്പോൾ ചേട്ടന്മാർ വിലക്കി; ഇപ്പോൾ ഭർത്താവ് വിലക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഭർത്താവ് സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നാൽപ്പോലും ഇപ്പോൾ എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല.” എന്തുകൊണ്ട്? “നിന്നെ പറഞ്ഞിട്ട് കുറ്റമില്ല, എന്നെ പറഞ്ഞിട്ട് കുറ്റമില്ല, കാലം വരുത്തിയ കോലം…” ഇത് ആരുടെ കൈയിലാണ്? പ്രശ്നം എവിടെയാണ്?

നമ്മൾ നമ്മളെ ഏതുതരത്തിലാണ് ശീലിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്? മറ്റൊരാൾ എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ നമ്മൾ ആര്?

അച്ചടക്കം കെട്ടവൻ ആര്?

ഓരോ മതവും എന്താണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്? “ഇവൻ സ്വീകാര്യൻ, ഇവൻ സ്വീകാര്യനല്ല; ഇവൻ ശരി, ഇവൻ ശരിയല്ല.” എന്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ? മൂക്കുകൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചവൻ ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ അച്ചടക്കം കെട്ടവൻ എന്ന് ആരുമില്ല. പക്ഷേ നിങ്ങൾ അച്ചടക്കം കെട്ടവൻ എന്ന് പറയുന്നു.

ആരാണ് അച്ചടക്കം കെട്ടവൻ? കുടിക്കുന്നു; അയാൾ അച്ചടക്കം കെട്ടവൻ. സിഗരറ്റ് വലിക്കുന്നു; അയാൾ അച്ചടക്കം കെട്ടവൻ. ഏത് സ്ത്രീയെ കണ്ടാലും തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു, ഉടനെ പ്രണയലേഖനം എഴുതുന്നു, ആർക്കു വേണമെങ്കിലും തന്റെ ഫോൺ നമ്പർ എഴുതിക്കൊടുക്കുന്നു; അയാളും അച്ചടക്കം കെട്ടവൻ.