பகுதி 5 / 5
நீங்கள் விசேஷமானவர்
சிவயோகி சிவக்குமார் அவர்களின் “நீயும் நானும் ஈசனே” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ஐந்து கட்டுரைகளில் இது ஐந்தாவது. மூல உரையைக் காண.
நான் கடவுள் என்று சொல்ல வரவில்லை
“நீ கடவுளா? நீ கொண்டாடுகிறாயா?” என்று கேட்டால், ஆமாம். ஆனால் “நான் கடவுள்” என்று சொல்வதற்காக இங்கே வரவில்லை. “எனக்குத் தெரியும்” என்று காட்டுவதற்காக இந்தத் தலைப்பை எடுக்கவில்லை. நான் தூங்கப் போனால் நான் யார்? ஆணவம் இல்லாமல் ஆகிவிட்டால் நான் யார்? நான் பேசாமல் ஆகிவிட்டால் நான் யார்? நான் கடவுள் ஆகிவிட்டால் உங்களுக்கு யார் உதவுவார்? கடவுள்தான்.
கடவுள்தான் என்னைத் தெய்வமாக்கி வைத்திருக்கிறான்: “விண்ணின்று இறங்கி வினைக்கீடாய் மெய்கொண்டு… கண்ணின்று காட்டிக் களிம்பறுத்தான்” நந்தி.
வாழத் தெரிந்த, வாழ்கின்ற ஒரு நல்ல மனிதன் பிறரைப் பற்றி என்ன நினைப்பான்? அவர்களும் வாழ வேண்டும் என்று நினைப்பான். நீங்கள் வாழ்ந்தால்தான் எனக்குப் பெருமை. நீங்கள் நன்றாக இருந்தால் எனக்குச் சந்தோஷம். “இந்த ஆளிடம் போனோம், நன்றாக இருக்கிறோம். வாடகை வீட்டிலிருந்து சொந்த வீடு வாங்கிவிட்டேன். பைக்கில் வந்தவன் கார் வாங்கிவிட்டேன்” என்று ஒருவர் சொன்னால் எப்படி இருக்கும்?
நான் உங்களைக் கடன் வாங்கக் கூடாது என்றே சொல்கிறேன். திறமையை வளர்த்துக்கொள்ளலாம். நீங்கள் கடவுள் அளவுக்கு விசேஷமானவர். எவ்வளவு வேலை செய்யலாம், எவ்வளவு உழைக்கலாம், எவ்வளவு திறமையை வளர்த்துக்கொள்ளலாம்!
உங்களுக்குள் கடவுள்
வாழ்க்கையை என்ன செய்யலாம்? எப்படி இருந்தாலும் கொண்டாடலாம். நீங்கள் கடவுள் அளவுக்கு விசேஷம். அது உங்கள் உடம்பு இல்லை. ஏற்கனவே நீங்கள் கடவுளைச் சுமக்கிறீர்கள்; அதற்குப் பெயர் உயிர், அல்லது சிவன். அதை உணரும் மனம்தான் ஈசனாக மாறும். அந்த மனதை நீங்கள் செம்மைப்படுத்தலாம். கோயில், குளம் எல்லாம் தேவையில்லை.
உங்களைக் கொண்டாடுங்கள், உங்களை மதியுங்கள். உங்களை மகிழ்ச்சியாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் ஈசன் என்று உணரும் அளவுக்கு இருங்கள். கடவுள் நீங்கள். உங்களுக்குள் கடவுள் இருக்கிறார். உங்கள் இதயம் உங்களால் துடிக்கவில்லை; நீங்கள் நினைத்தாலும் துடிக்காது. மரணத் தருவாயில் உங்களுக்குப் புரியும்: “கூடவே கடவுள் வந்திருக்கிறார்; நான் இதைக் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டேன்.” கவனிக்காமல் போனால், கடைசிக் காலத்தில் உடம்பின் மேல் கட்டுப்பாடே இல்லாமல் சாக வேண்டியிருக்கும். ஏன்? மதிக்காததற்கான தண்டனை. மதித்துக்கொண்டே போங்கள்.
உறங்குவது போலும் சாக்காடு
மதித்துக்கொண்டே போனால், கடைசி வரை உங்கள் தேவைகளுக்கு நீங்களே போவீர்கள், நீங்களே போய்ப் படுப்பீர்கள். “இந்த உடம்பை விடப் போகிறோம்” என்று உங்களுக்கே புரியும். நீங்களே சொல்லிவிட்டுப் போவீர்கள்: “இந்த உடம்பை விட்டு நான் போகப் போகிறேன்.”
தூங்கப் போகும்போது அப்பா, அம்மா, அண்ணன், தம்பியிடம் என்ன சொல்வோம்? “எனக்குத் தூக்கம் வருகிறது, நான் தூங்கப் போகிறேன்.” அதுபோலச் சொல்ல முடியும்: “நான் இந்த உடம்பை விட்டுப் போகப் போகிறேன்.” தூக்கத்தைச் சொல்ல முடியுமென்றால் மரணத்தையும் சொல்ல முடியும்.
இதை ஒரு திருக்குறள் மிக எளிமையாகச் சொல்லி வைத்திருக்கிறது: “உறங்குவது போலும் சாக்காடு.” சாவது என்பது தூங்கப் போவது போலத்தான். நீ இவ்வளவு வருடம் வாழ்ந்தும் சொல்லிவிட்டுத் தூங்கக் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. போய்ப் படுக்கிறாய், போராடுகிறாய், பிறகு தூங்குகிறாய். ஏன் போராடுகிறாய்?
படுத்துக்கொண்டு யோசிக்கிறாய்; யோசித்து முடிவுக்கு வர முடியாமல் தூங்குகிறாய். ஏன் அப்படிச் செய்கிறாய்? உனக்கு என்னதான் தேவை? எழுந்து உட்கார்ந்து, என்ன தேவை என்று உன்னையே கேள். எதை அடைய வேண்டுமோ அதை அடைவதற்கான வழியைப் பார். உன் தேவை அசிங்கமாக இருந்தால், “வேண்டாம்” என்று விட்டுவிடு.
நாம் பறக்க ஆசைப்படுகிறோம்; நமக்கு இறக்கை இல்லை; நம்மால் பறக்க முடியாது. நம் தகுதி இதுதான், இவ்வளவுதான் வாழ முடியும் என்றால் தவறு இல்லை. “நான் தகுதியை வளர்த்துக்கொள்வேன், திறமையை வளர்த்துக்கொள்வேன்” என்றாலும் தவறு கிடையாது. எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு கொண்டாடு, எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு சந்தோஷமாக இரு.
இதற்கு மதமோ, மூன்றாவது ஆளோ தேவையில்லை. மூன்றாவது ஆளுக்கு இங்கே இடமே இல்லை. நீ உன்னோடு பேசி முடிவுக்கு வர வேண்டிய விஷயத்தை மூன்றாவது ஆளிடம் கேட்டால், அவன் தான் விரும்புவதைத்தான் சொல்வான்.
சத்சங்கம் இலவசம்
என்னிடம் யோசனை கேட்டால், “வாரா வாரம் சத்சங்கம் வாருங்கள்; சும்மா வராதீர்கள், ஆளுக்கு இரண்டாயிரம், ஐந்தாயிரம், பத்தாயிரம் கொடுங்கள்; சத்சங்கத்தை இலவசமாக நடத்த முடியாது” என்று சொல்வேனா? அப்படிச் சொன்னால் பணம் சேரும். ஆனால் அது உண்மை கிடையாது. நான் சத்சங்கத்தை இப்போது மட்டுமல்ல, எப்போதுமே இலவசமாகத்தான் வைத்திருப்பேன். யார் வேண்டுமானாலும், எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம்.
நான் எப்படி எல்லோரையும் கடவுள் என்று சொல்கிறேன்? எல்லோரும் கடவுள்தான். தகுதியை இழந்திருப்பது நீதான். உன் தகுதியைக் கூட்டினால் நீ எதுவரை போகலாம்? கடவுள் வரை. கடவுள் என்றால் மந்திர வேலை செய்யும் கடவுள் என்று நினைக்கக் கூடாது; அப்படிக் கிடையாது. எல்லாவற்றையும் தள்ளிவைத்து, வெற்றிடம்தான் என்று நீ உணர்ந்துவிடலாம். அப்போது எங்கும் வியாபித்தவனாக நீயே ஆகிவிடுவாய். எங்கும் வியாபித்திருக்க உன்னால் முடியும்.
கடவுளின் பெயர்கள்
என் குருவும் கடவுளும் வேறு கிடையாது. ஏன்? அவர் கடவுளோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்டார். சிவவாக்கியர் என்று சொன்னாலும், கடவுள் என்று சொன்னாலும், என்னைப் பொறுத்தவரை ஒன்றுதான். உங்களுக்கு எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்; அது உங்கள் இஷ்டம்.
அதனால்தான் கடவுளுக்குப் பல பெயர்கள் வைத்தார்கள். நாராயணன், நரனாகப் பயணித்தவன், இப்படி நிறைய பெயர்கள். ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்தால், உங்கள் அத்தனை பேரின் பெயர்களும் கடவுளின் பெயர்கள்தான்.
கடவுளின் தூதராக வந்த ஒருவரின் பெயரையும் நிறைய பேர் வைத்திருக்கிறார்கள். உலகத்திலேயே அதிகமானோர் வைத்திருக்கும் பெயர் எது என்று கேட்டால், முகமது. அந்தத் தூதரை அவர்கள் மதிப்பதால், கடவுள் அவரோடு பேசியதாக அவர்கள் ஒப்புக்கொள்வதால், அந்தப் பெயரை வைத்துக்கொள்கிறார்கள். தவறு இல்லை, அது அவர்கள் இஷ்டம். அதைத் தவிர்த்து மற்ற பெயர்கள் எல்லாம் கடவுளின் பெயர்கள்தான்.
நீங்கள் விசேஷமானவர்
நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: நீங்கள் விசேஷமானவர். உங்களை நீங்கள் கொண்டாடுங்கள். உங்களை நீங்கள் மதியுங்கள். எந்தக் கேள்வி வேண்டுமானாலும் கேளுங்கள்; உங்களிடமே கேளுங்கள். ஜாதி மதத்தைக் கடந்து வாழுங்கள். ஆண் பெண் என்பதைக் கடந்து வாழுங்கள். நன்றாகச் சாப்பிடுங்கள். குற்ற உணர்வோடு எதையும் சாப்பிடாதீர்கள்.
வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியாக வைத்துக்கொள்வதற்கான முயற்சியை யார் செய்ய வேண்டும்? நீங்கள்தான் செய்ய வேண்டும். நீங்கள் கடவுள் அளவுக்குத் தகுதியாவதற்கு முதலில் என்ன செய்ய வேண்டும்? உங்களிடமிருந்து உங்களுக்கு விடுதலை வர வேண்டும். உங்களிடமிருந்து நீங்கள் விடுதலை அடைந்து சந்தோஷமானால், நீங்களும் யார்? கடவுள்தான்.
நான் ஒரு விடுதலை அடைந்த மனிதன், கடவுளை உணர்ந்த மனிதன், அதை உங்களுக்கு உணர்த்த வல்லவன். இதை நான் திமிரில் சொல்லவில்லை; இது ஒரு தகவல். “நான் கறி சாப்பிட்டேன், மீன் சாப்பிட்டேன்” என்று சொல்வோம் அல்லவா, அது போன்ற ஒரு தகவலைத்தான் தருகிறேன். நீங்கள் என்னை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்றெல்லாம் இல்லை. ஒப்புக்கொள்ள வைக்கப் போராடவும் மாட்டேன்.
இப்போதெல்லாம் என்னால் நடிக்க முடியாது. மறைத்து, இனிமையாகப் பேசுவது போலப் பொய் சொல்ல முடியாது. “நல்லா இருக்கீங்களா? சாப்டீங்களா?” அப்படித்தான் பேசுவேன். அதில் என்ன பிரச்சனை? வார்த்தை முக்கியம் இல்லை. வார்த்தைக்குள் சிக்கிக்கொண்டால் அது உங்கள் பிரச்சனை; என் பிரச்சனை இல்லை.
என்னை நிரூபிக்கும் முயற்சியில் நான் இதைச் சொல்லவில்லை. திரும்பவும் சொல்லி வைக்கிறேன்: உங்களிடம் என்னை நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இல்லை. நான் கொடுக்கும் பயிற்சியை நீங்கள் செய்து அனுபவம் பெற முடியும். அப்படி அனுபவம் பெற்றவர்கள், “இது இப்படி இருக்கிறது” என்று இன்னொருவரிடம் சொல்லலாம். சொல்லாமலேயே போய்விடலாம். அதுவும் உங்கள் இஷ்டம்தான்.
நீங்கள் கொண்டாடுங்கள். நான் எதிர்பார்ப்பதெல்லாம் இதுதான்: நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக, சந்தோஷமாக, ஆனந்தமாக, சிரித்த முகத்தோடு எப்போதும் இருங்கள்.
நன்றாக இருங்கள். சிறப்பாக இருங்கள். கொண்டாட்டமாக இருங்கள். உங்களை மதிப்பு மிகுந்தவராக மாற்றுவது உங்கள் கையில்தான் இருக்கிறது. நான் ஒரு வாய்ப்பு; என்னைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.