ตอนที่ 5 จาก 5
คุณเป็นคนพิเศษ
บทความนี้เป็นตอนที่ห้าในบทความห้าตอนที่เรียบเรียงจากคำบรรยายภาษาทมิฬเรื่อง “Neeyum Naanum Eesane” (เธอและฉันคือพระเจ้า) ของศิวโยคี ศิวกุมาร และแปลจากต้นฉบับภาษาทมิฬ ชมคำบรรยายต้นฉบับ
ผมไม่ได้มาเพื่อบอกว่าผมคือพระเจ้า
ถ้าถามว่า “เธอคือพระเจ้าหรือ? เธอเฉลิมฉลองชีวิตอยู่หรือ?” ใช่ แต่ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อบอกว่า “ผมคือพระเจ้า” ผมไม่ได้หยิบหัวข้อนี้ขึ้นมาเพื่ออวดว่า “ผมรู้” เมื่อผมหลับไป ผมคือใคร? เมื่อไม่มีอัตตาแล้ว ผมคือใคร? เมื่อผมเงียบไป ผมคือใคร? ถ้าผมกลายเป็นพระเจ้า ใครจะช่วยคุณ? ก็พระเจ้านั่นเอง
พระเจ้านั่นแหละที่ทำให้ผมเป็นเทพ: “เสด็จลงมาจากฟากฟ้า รับกายตามผลแห่งกรรม… ทรงยืนอยู่ต่อหน้าแสดงให้เห็น และขจัดมลทินออกไป” คือนันทิ
คนดีที่รู้วิธีใช้ชีวิตและกำลังใช้ชีวิตอยู่ จะคิดถึงคนอื่นอย่างไร? เขาจะคิดว่าคนอื่นก็ต้องได้ใช้ชีวิตเช่นกัน ถ้าคุณใช้ชีวิตได้ดี นั่นคือความภาคภูมิใจของผม ถ้าคุณอยู่ดีมีสุข ผมก็มีความสุข ถ้ามีคนพูดว่า “เราไปหาคนนี้แล้วชีวิตดีขึ้น จากบ้านเช่าก็ได้ซื้อบ้านของตัวเอง เคยขี่มอเตอร์ไซค์ก็ได้ซื้อรถยนต์” จะรู้สึกอย่างไร?
ผมบอกคุณเสมอว่าอย่าก่อหนี้ คุณพัฒนาความสามารถของตัวเองได้ คุณพิเศษเทียบเท่าพระเจ้า คุณทำงานได้มากเท่าไร ขยันได้มากเท่าไร พัฒนาความสามารถได้มากเท่าไร!
พระเจ้าอยู่ในตัวคุณ
เราทำอะไรกับชีวิตได้? ไม่ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไร เราก็เฉลิมฉลองมันได้ คุณพิเศษเทียบเท่าพระเจ้า สิ่งนั้นไม่ใช่ร่างกายของคุณ คุณแบกพระเจ้าไว้อยู่แล้ว สิ่งนั้นเรียกว่าชีวิต หรือเรียกว่าพระศิวะ จิตที่ตระหนักรู้สิ่งนั้นแหละที่จะกลายเป็นพระเจ้า คุณขัดเกลาจิตนั้นได้ ไม่จำเป็นต้องมีวัด ไม่จำเป็นต้องมีสระศักดิ์สิทธิ์
เฉลิมฉลองตัวเอง เคารพตัวเอง ทำให้ตัวเองมีความสุข ใช้ชีวิตจนถึงขั้นที่คุณตระหนักรู้ว่าคุณคือพระเจ้า พระเจ้าคือคุณ พระเจ้าสถิตอยู่ในตัวคุณ หัวใจของคุณไม่ได้เต้นเพราะคุณ ต่อให้คุณสั่งมัน มันก็ไม่เต้น ในวาระสุดท้ายคุณจะเข้าใจว่า “พระเจ้ามาอยู่กับเราตลอด แต่เรากลับไม่ใส่ใจเลย” ถ้าไม่ใส่ใจ ในบั้นปลายชีวิตคุณอาจต้องตายไปโดยควบคุมร่างกายของตัวเองไม่ได้เลย ทำไม? เพราะนั่นคือผลของการไม่ให้ความเคารพ จงใช้ชีวิตโดยให้ความเคารพอยู่เสมอ
ความตายเหมือนการนอนหลับ
ถ้าใช้ชีวิตโดยให้ความเคารพอยู่เสมอ จนวาระสุดท้ายคุณจะทำธุระของตัวเองได้เอง เดินไปนอนลงได้เอง คุณจะเข้าใจเองว่า “เรากำลังจะทิ้งร่างนี้แล้ว” คุณจะบอกลาเองก่อนจากไปว่า “ผมกำลังจะทิ้งร่างนี้ไปแล้ว”
ตอนจะเข้านอน เราบอกพ่อ แม่ พี่ น้องว่าอย่างไร? “ง่วงแล้ว ไปนอนก่อนนะ” เราก็บอกได้ในทำนองเดียวกันว่า “ผมกำลังจะทิ้งร่างนี้ไปแล้ว” ถ้าบอกได้ว่าจะไปนอน ก็บอกได้ว่าจะไปตาย
ติรุกกุรัลบทหนึ่งกล่าวไว้อย่างเรียบง่ายมากว่า “ความตายก็เหมือนการนอนหลับ” การตายก็เหมือนการเข้านอนนั่นเอง เธอใช้ชีวิตมาตั้งหลายปี แต่ยังไม่ได้เรียนรู้ที่จะบอกลาแล้วเข้านอน เธอไปนอนลง ต่อสู้ดิ้นรน แล้วจึงหลับไป เธอดิ้นรนทำไม?
เธอนอนคิดไปเรื่อย คิดจนหาข้อสรุปไม่ได้แล้วก็หลับไป ทำไมเธอทำอย่างนั้น? เธอต้องการอะไรกันแน่? ลุกขึ้นนั่ง แล้วถามตัวเองว่าต้องการอะไร หาหนทางที่จะไปถึงสิ่งที่ต้องไปถึง ถ้าความต้องการของเธอน่าเกลียด ก็บอกว่า “ไม่เอา” แล้วปล่อยมันไป
เราอยากบิน แต่เราไม่มีปีก เราบินไม่ได้ ถ้าคุณสมบัติของเรามีเท่านี้ ใช้ชีวิตได้เพียงเท่านี้ ก็ไม่ผิดอะไร ถ้าบอกว่า “ฉันจะพัฒนาคุณสมบัติ ฉันจะพัฒนาความสามารถ” ก็ไม่ผิดเช่นกัน เฉลิมฉลองให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ มีความสุขให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้
เรื่องนี้ไม่ต้องอาศัยศาสนา หรือบุคคลที่สาม ตรงนี้ไม่มีที่ว่างให้บุคคลที่สามเลย เรื่องที่เธอต้องคุยกับตัวเองจนได้ข้อสรุป ถ้าเธอไปถามบุคคลที่สาม เขาก็จะบอกแต่สิ่งที่เขาอยากให้เป็น
สัตสังค์ไม่เสียค่าใช้จ่าย
ถ้ามาขอคำแนะนำจากผม ผมจะบอกไหมว่า “มาสัตสังค์ทุกสัปดาห์นะ อย่ามามือเปล่า จ่ายมาคนละสองพัน ห้าพัน หนึ่งหมื่น สัตสังค์จัดฟรีไม่ได้หรอก”? ถ้าพูดอย่างนั้นก็จะได้เงิน แต่นั่นไม่ใช่ความจริง ผมจะจัดสัตสังค์ฟรีเสมอ ไม่ใช่แค่ตอนนี้ แต่ตลอดไป ใครจะมาก็ได้ จะมาเมื่อไรก็ได้
ผมเรียกทุกคนว่าพระเจ้าได้อย่างไร? ทุกคนคือพระเจ้าอยู่แล้ว คนที่สูญเสียคุณสมบัตินั้นไปคือเธอเอง ถ้าเธอเพิ่มพูนคุณสมบัติของเธอ เธอจะไปได้ไกลถึงไหน? ไปได้ถึงพระเจ้า อย่าคิดว่าพระเจ้าคือพระเจ้าที่ทำเวทมนตร์ ไม่ใช่อย่างนั้นเลย เธอจะวางทุกสิ่งไว้ข้าง ๆ แล้วตระหนักรู้ได้ว่ามีเพียงความว่างเท่านั้น เมื่อนั้นเธอจะกลายเป็นผู้ที่แผ่ซ่านอยู่ทุกหนแห่งเสียเอง เธอแผ่ซ่านอยู่ทุกหนแห่งได้
พระนามของพระเจ้า
ครูของผมกับพระเจ้าไม่ได้แยกจากกัน ทำไม? เพราะท่านหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าอย่างแยกไม่ออกแล้ว จะเรียกว่าศิวะวากกิยาร์ หรือจะเรียกว่าพระเจ้า สำหรับผมก็คือสิ่งเดียวกัน สำหรับคุณจะเป็นอย่างไรก็ได้ แล้วแต่คุณ
นี่คือเหตุที่เขาตั้งพระนามให้พระเจ้าไว้มากมาย นารายณ์ ผู้ท่องไปในร่างมนุษย์ และพระนามอื่น ๆ อีกมาก ถ้าลองค้นคว้าดู ชื่อของพวกคุณทุกคนล้วนเป็นพระนามของพระเจ้าทั้งสิ้น
หลายคนตั้งชื่อตามผู้ที่มาเป็นศาสนทูตของพระเจ้าด้วย ถ้าถามว่าชื่อที่มีคนใช้มากที่สุดในโลกคือชื่ออะไร ก็คือมุฮัมมัด พวกเขาตั้งชื่อนั้นเพราะเคารพศาสนทูตท่านนั้น เพราะเขายอมรับว่าพระเจ้าได้ตรัสกับท่าน ไม่ผิดอะไร เป็นสิทธิ์ของเขา นอกจากชื่อนั้นแล้ว ชื่ออื่น ๆ ทั้งหมดล้วนเป็นพระนามของพระเจ้า
คุณเป็นคนพิเศษ
ผมขอบอกคุณว่า คุณเป็นคนพิเศษ จงเฉลิมฉลองตัวเอง จงเคารพตัวเอง จะถามคำถามอะไรก็ได้ ถามตัวเองนั่นแหละ ใช้ชีวิตให้ก้าวพ้นวรรณะและศาสนา ใช้ชีวิตให้ก้าวพ้นการแบ่งแยกชายหญิง กินให้อร่อย อย่ากินอะไรด้วยความรู้สึกผิด
ใครต้องเป็นคนพยายามทำให้ชีวิตมีความสุข? คุณต้องทำเอง สิ่งแรกที่คุณต้องทำเพื่อให้มีคุณสมบัติเทียบเท่าพระเจ้าคืออะไร? คุณต้องหลุดพ้นจากตัวคุณเอง ถ้าคุณหลุดพ้นจากตัวเองแล้วมีความสุข คุณคือใคร? ก็คือพระเจ้านั่นเอง
ผมเป็นคนที่หลุดพ้นแล้ว เป็นคนที่ตระหนักรู้พระเจ้าแล้ว และสามารถทำให้คุณตระหนักรู้สิ่งนั้นได้ ผมไม่ได้พูดด้วยความหยิ่งผยอง นี่เป็นเพียงข้อมูล เหมือนที่เราพูดกันว่า “ผมกินเนื้อ กินปลามาแล้ว” ผมก็แค่ให้ข้อมูลแบบนั้น ไม่จำเป็นที่คุณจะต้องยอมรับผม และผมก็จะไม่ดิ้นรนทำให้คุณยอมรับ
ทุกวันนี้ผมเสแสร้งไม่ได้แล้ว ปิดบังแล้วพูดจาหวาน ๆ เหมือนโกหกไม่ได้ “สบายดีไหม กินข้าวหรือยัง” ผมก็พูดแบบนั้นแหละ มีปัญหาอะไรหรือ? คำพูดไม่ใช่สิ่งสำคัญ ถ้าคุณไปติดอยู่กับคำพูด นั่นเป็นปัญหาของคุณ ไม่ใช่ปัญหาของผม
ผมไม่ได้พูดสิ่งนี้เพื่อพิสูจน์ตัวเอง ขอย้ำอีกครั้งว่า ผมไม่มีความจำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองต่อคุณ คุณทำการฝึกที่ผมให้แล้วได้ประสบการณ์ด้วยตัวเองได้ คนที่ได้ประสบการณ์แล้วจะไปบอกคนอื่นว่า “มันเป็นอย่างนี้” ก็ได้ หรือจะไม่บอกใครเลยก็ได้ นั่นก็แล้วแต่คุณ
จงเฉลิมฉลอง สิ่งที่ผมหวังมีเพียงเท่านี้ คือขอให้คุณมีความสุข เบิกบาน ปีติ และยิ้มแย้มอยู่เสมอ
ขอให้อยู่ดีมีสุข ขอให้รุ่งเรือง ขอให้ใช้ชีวิตอย่างเฉลิมฉลอง การทำให้ตัวเองเป็นคนที่มีคุณค่ายิ่งนั้นอยู่ในมือของคุณเอง ผมเป็นโอกาสหนึ่ง คุณใช้ผมได้