பகுதி 2 / 5
நான் இல்லாமல் ஆனால்
சிவயோகி சிவக்குமார் அவர்களின் “நீயும் நானும் ஈசனே” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ஐந்து கட்டுரைகளில் இது இரண்டாவது. மூல உரையைக் காண.
நான் நல்லவன், நீயும் நல்லவன்
ஒரு சாமியார் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் மிகவும் வளர்ந்துவிடுகிறார். இப்போது அவரே கடவுள் என்கிறார். அதற்காக என்ன செய்கிறார்? “நீயும் கடவுள்” என்கிறார். சொல்லலாமா, கூடாதா?
“நான் நல்லவன்” என்று சொல்ல வேண்டும். அதற்காக முதலில் “நீயும் நல்லவன்” என்று சொல்கிறேன். உன்னை நல்லவன் என்று சொன்னால்தான் என்னை நல்லவன் என்று சொல்லிக்கொள்ள முடியும். “நாம் இருவரும் நல்லவர்கள்.” நான் கொடும் பாவியாக இருக்கலாம், கொலைக் குற்றவாளியாக இருக்கலாம், திருடனாக இருக்கலாம். ஆனாலும் “நீ நல்லவன், நானும் உன்னைப் போல நல்லவன்தான்” என்று சொல்லிவிடுவேன். இந்த உலகம் இப்படித்தான் பழகியிருக்கிறது. இந்த மனிதர்களும் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள்.
தன்னைப் பெரிய ஆளாக்கிக்கொள்வதற்காக இப்படிப் பேசுவார்கள். சிலரிடம் பேசினால் ஆச்சரியப்பட்டுப் போவீர்கள்: “நான் நினைத்ததை நீங்கள் செய்கிறீர்கள், தெரியுமா? நானும் அப்படிக் கொடுக்கலாம் என்றுதான் நினைத்தேன்.” அவர்களுக்கும் அதற்கும் சம்பந்தமே இருக்காது; சும்மா சொல்வார்கள்.
பக்கத்து வீட்டுக்காரர் காபித்தூள் கேட்டால் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு கொடுத்தனுப்புவாள். ஆனால் நம்மிடம் என்ன சொல்வாள்? “எனக்கும் அப்படிக் கொடுக்கும் பழக்கம்தான்.” அதே பெண் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்புதான் நம் எதிரில் திட்டியிருப்பாள்: “பக்கத்து வீட்டுப் பிள்ளை ஒன்று வந்தது, சாக்லேட்டை எல்லாம் எடுத்துச் சாப்பிட்டுவிட்டது.”
“பக்கத்துப் பிள்ளை சாக்லேட் சாப்பிட்டதற்கே இவ்வளவு கோபப்படுகிறீர்களே, நீங்கள் காபித்தூள் கொடுப்பீர்களா?” என்று நாம் கேட்போமா? ஏன் கேட்க மாட்டோம்? அவர்கள் சொன்னதற்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்று நமக்குத் தெரியும். ஆனால் கேட்டால், அவர்களும் நம்மிடம் ஏதாவது ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டிவிடுவார்கள் என்று பயப்படுகிறோம்: “நீங்கள் மட்டும் என்ன? காபி குடிப்பதில்லை என்று சும்மாதானே சொன்னீர்கள்?”
அதனால் என்ன ஆகிறது? இரண்டு பொய்களும் வேடம் கட்டிக்கொண்டு மாற்றி மாற்றிப் பேசிக்கொள்கின்றன. ஏதாவது ஒரு உண்மை இருந்தால், அதில் விட்டுக்கொடுப்பது மனிதப் பண்பாகிவிட்டது. “சொன்னால் சொல்லட்டும், நமக்கு என்ன வந்தது?”
சிவவாக்கியரைக் கடந்து போனவர்கள்
நிறைய பேர் இப்படித்தான் என் குருவைக் கடந்து போய்விட்டார்கள். சிவவாக்கியரை எப்படிக் கடந்தார்கள்? “பைத்தியம், ஏதோ உளறுகிறார். அவர் சிவன் ஆகிவிட்டாராம், மற்றவர்களும் சிவனாம், நீயும் நானும் ஈசனாம், போடா” என்று.
எந்த அளவுக்கு வலியாக இருந்திருந்தால், இந்த மக்கள் முன் பேச முடியாது என்று அவர் சொல்லியிருப்பார்! இந்த ஜனங்களிடம் போய்ச் சொல்லிப் புரிய வைக்க முடியவில்லை. “பொய் சொல்கிறான், ஏமாற்றுவதற்காகச் சொல்கிறான்” என்றார்கள். இப்போதும் சொல்லலாம்: “வியாபாரத்துக்காகச் சொல்கிறான்.”
“நீதான் கடவுள்” புத்தகம்
நான் ஒரு புத்தகம் எழுதியிருக்கிறேன், தெரியுமா? அதன் பெயர் “நீதான் கடவுள்”. எல்லாம் விற்றுத் தீர்ந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். அண்மையில் கூட ஒருவர் தொலைபேசியில் கேட்டார்: “நீதான் கடவுள் புத்தகம் இருக்கிறதா?” “இல்லைங்க, எல்லாம் விற்றுவிட்டது.”
ஏன் விற்கிறது? பிடிக்கிறது. “கடவுள் என்றால் எனக்குப் பிடிக்கும்.” “எப்படி?” என்று கேட்காமலேயே ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒருவன்; “எப்படி?” என்று கேட்காமலேயே எதிர்க்கும் ஒருவன். ஏற்றுக்கொள்பவனும் எதிர்ப்பவனும்தானே இருக்கிறார்கள்? இது எப்படி, இது எதனால் ஆனது, இதற்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்பவன் இல்லை.
“நான் நல்லவனா?” என்று ஒருவர் என்னிடம் கேட்டால் நான் சொல்வேன்: “தெரியாதுங்க. நீங்கள் நல்லவரா கெட்டவரா என்று எனக்குத் தெரியாது. நான் நல்லவன் என்ற நினைப்பிலேயே வாழவில்லை. ஒருவேளை நீங்கள் நல்லவராக இருக்கலாம். எனக்கு நல்லவனாக இருக்க வேண்டிய அக்கறையே இல்லை. நான் நல்லவனாக இருப்பதற்காகப் பிறக்கவில்லை.” நீங்கள் அப்படிப் பிறந்திருந்தால், அது யார் பிரச்சனை?
நல்லவனுக்கு இலக்கணம்
நல்லவனுக்கு ஒரு இலக்கணம் சொல்வீர்கள்: அவர் கோவணம்தான் கட்டுவார். இல்லை, வேட்டி கட்ட மாட்டார், பேண்ட்தான் போடுவார். இல்லை, ஜீன்ஸ் போட மாட்டார், டீ ஷர்ட் போட மாட்டார். பட்டை அடிக்காமல் வெளியே வரமாட்டார், கொட்டை போடாமல் ஊரைச் சுற்ற மாட்டார்.
நமக்கு யோசிக்கவே தெரியவில்லை. நல்லவன், கெட்டவன் என்ற இந்தக் கணக்குகளை எல்லாம் விடுங்கள். “ஈசனே” என்ற ஒரு வார்த்தையை அப்படியே மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்: நீயும் நானும் கடவுள்.
மின்னலும் சோதியும்
என் குரு என்ன சொல்கிறார்? “மின்னகத்தில் மின்னெழுந்து மின்பரந்து மின்னொடுங்குமாறுபோல்.” ஒரு மின்னல் வெட்டி வெளியே வருகிறது; திரும்ப என்ன ஆகிறது? மின்னலுக்குள்ளேயே ஒடுங்குகிறது. அதுபோல “எண்ணகத்துள்”. மின்னல் என்றால் ஒளி, வெளிச்சம்.
“ஓடி ஓடி ஓடி ஓடி உட்கலந்த சோதியை நாடி நாடி நாடி நாடி நாட்களும் கழிந்துபோய் வாடி வாடி வாடி வாடி மாண்டுபோன மாந்தர்கள் கோடி கோடி கோடி கோடி எண்ணிறந்த கோடியே.”
எதைத் தேடி? கடவுளை அல்ல. உள்ளே கலந்திருக்கும் சோதியை. அதைத் தேடியே பல பிறவி எடுத்து, அதை அறியாமலேயே மனிதன் செத்துப் போய்விட்டான் என்கிறார். அங்கே அவர் கடவுளைச் சொல்லவே இல்லை.
மனிதன் நிறைய பிறவிகள் எடுக்கிறான். பிறவி பிறவியாக வந்து போய்க்கொண்டே இருக்கிறான். எது வந்தது, எது போனது என்றே தெரியாமல் போய்க்கொண்டிருக்கிறான். நன்றாகப் பாடி, நன்றாக நடித்து, பட்டை போட்டு, கொட்டை போட்டு, என்ன ஆனது?
தெய்வம் நீ என்று உணர்
நீ ஒரு தெய்வம். “தெய்வம் நீ என்று உணர்” என்று பாரதியார் சொல்லியிருப்பார். இந்த ஒரு வரிக்காகவே அவருக்கு நான் கவிதை எழுதியிருக்கிறேன்: “பைந்தமிழ்ப் பாகன் பாரதி, செந்தமிழ்த் தேனீ.”
நாம் எதை யோசிப்பதில்லை? ஒன்று கண்மூடித்தனமாக எதிர்க்கிறேன், இல்லை ஏமாறுகிறேன். “நான்தான் கடவுள்”, “நானும் கடவுள்தான்”, “நீதான் கடவுள்” என்ற புத்தகத்தைப் படித்தீர்களா? படித்திருந்தால் புரிந்திருக்கலாம்: எப்போது எண்ணங்களை எல்லாம் விட்டு, “நான்” இல்லாமல் ஆகிவிட்டாயோ, அப்போது நீ யார்? கடவுள்தான்.
செத்த பிறகுதான் மதிப்பு
ஒரு மனிதன் பிணத்தைத் தொட்டுக் கும்பிடுவான், பார்த்திருக்கிறீர்களா? பிணமான பிறகு பெரிய மாலை எல்லாம் போடுவான். உயிரோடு இருக்கும்போது கொஞ்சம் கூட மரியாதை இருக்காது. செத்த பிறகு மாலை போட்டால் அவர் பார்க்கப் போவதில்லை. உயிரோடு இருக்கும்போது போய், “நான் உங்களை மதிக்கிறேன்” என்று சொல்வார்களா? ஒரு மனிதனுக்குச் செத்தால்தான் மதிப்பு; உயிரோடு இருந்தால் இல்லை. சரிதானே?
அம்மா இறந்த பிறகு, ஆப்பிள், பழச்சாறு, பழம், புடவை எல்லாம் வைத்து, படம் மாட்டி மாட்டி வைப்பான். உயிரோடு இருக்கும்போது என்ன செய்தான் என்று நினைக்கிறீர்கள்? ஒவ்வொரு பிள்ளையும் ஒவ்வொரு மாதிரி. சில பிள்ளைகள் செய்யும், சில பிள்ளைகள் ஒன்றும் செய்யாது. ஆனால் செத்த பிறகு அவர் சாப்பிடப் போவதில்லை என்ற ஒரு தைரியம். அந்த ஆப்பிளை வெட்டி மனைவிக்குக் கொடுத்துவிடலாம்.
அம்மா இருக்கும்போது அவளுக்கு ஆப்பிள் வாங்கிக்கொண்டு போனால் என்ன ஆகியிருக்கும்? “குழந்தைகளுக்கு எல்லாம் விட்டுவிட்டு, வயதான காலத்தில் அவருக்குப் போய் இதை வாங்கி வருகிறாயா?” கறி வாங்கி வந்தால், “கறியை அவரால் எப்படிச் சாப்பிட முடியும்? உனக்கு அறிவு இருக்கிறதா?” ஆட்டுக்கறி வாங்கி வந்தால், “கொழுப்பு, கோழிக்கறி வாங்கி வந்திருக்கலாமே” என்று மருத்துவர் சொன்னதாகச் சொல்வார்கள். வீடுகளுக்குள்ளேயே இப்படிக் கூத்தடிக்கிறார்கள்.
ரகசியமாக வாங்கி வந்து கொடுத்தால், “திருடனைப் போல வாங்கி வந்து தருகிறான்” என்பார்கள். பகிரங்கமாக வாங்கி வந்து கொடுத்தால், “எல்லோர் முன்னும் கொடுத்தால் எப்படிச் சாப்பிடுவது?” என்பார்கள். நான் என்ன செய்வேன்? இப்படி எல்லாம் இருக்கிறார்கள் மனிதர்கள்.
நன்மையே செய்தாலும் அதைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்பவர்கள் சிலர். தவறே செய்தாலும் “நன்றாகச் செய்தாய்” என்று சொல்பவர்களும் சிலர். வேண்டுமென்றே கெட்டுப்போனதைக் கொடுத்திருப்பான்; ஆனாலும் பாராட்டுவார்கள். எது நல்லது, எது கெட்டது என்றே புரியாமல் வாழும் ஒரு கூட்டம் இந்த பூமியில் இருக்கிறது. அங்கே போய் ஒருவர் “கடவுள் நீதான்” என்றால் என்ன ஆகும்? உச்சாணிக் கொம்பில் ஏறிக்கொண்டு, “நான்தான் கடவுள், நான் சொல்வதை நீ செய்” என்பான்.
பெரிய கடவுள், சின்னக் கடவுள்
“நீயும் கடவுள், நானும் கடவுள். ஆனால் நான் சொல்கிறேன், நீ செய். நான் வயதான கடவுள், நீ சின்னக் கடவுள்.” வயது வந்து நிற்கும். இல்லையென்றால், “நான் ஜாதியில் முன்னேறிய கடவுள், நீ பின்தங்கிய கடவுள்.”
துறைகளின் பெயர்களை எல்லாம் மாற்றி வைக்கிறார்கள்; சமூக நலம், சமூக நீதி என்று. நல்லதுதான். ஆனால் ஜாதியைத் தூக்க மாட்டார்கள் போல. அது அப்படியேதான் இருக்கும்; நீங்கள் கவலைப்படாதீர்கள்.
நீங்கள் போய் இருபது, ஐம்பது பிறவி எடுத்து வந்தாலும், இந்தியாவில் வந்து பிறந்தால் இந்த ஜாதிகள் எல்லாம் இருக்கும். பயப்பட வேண்டியதில்லை. பிறக்கும்போதே கடவுளிடம் வரம் கேட்கலாம்: “ஐயா, போன முறை என்னை இந்த ஜாதியில் பிறக்க வைத்தீர்கள்; இந்த முறை அந்த ஜாதியில் பிறக்க வையுங்கள்.” அந்தக் கடவுள் சிரிப்பான்: “கடவுளே நீதானடா! என்னிடம் வந்து கேட்கிறாயே? நான் வெறும் கண்ணாடிதானே!” அவன் அப்படிச் சொன்னால்தான் விஷயம் முடியும்.
குரு சொல்லும் உத்திகள்
இங்கே சிவவாக்கியர் சில உத்திகளைச் சொல்லி, அவற்றைக் கையாளச் சொல்கிறார். என் குரு என்ன சொல்கிறார்?
“கரியதோர் முகத்தை ஒத்த கற்பகத்தைக் கைதொழக் கலைகள் நூல்கள் ஞானமும் கருத்தில் வந்து உதிக்குமே.”
ஒரு கடவுளுக்கு என்ன இருக்கும்? ஞானம் இருக்கும். எல்லாக் கதையும், எல்லாக் கருத்தும், எல்லாச் சித்தாந்தமும் கடவுளுக்குப் புரியும். அப்படி ஒன்று எனக்குப் புரிய வேண்டுமென்றால் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?
“ஓடி ஓடி உட்கலந்த சோதி”யை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது? அவர் சொல்கிறார்:
“மூலமாம் குளத்திலே முளைத்தெழுந்த கோரையைக் காலமே எழுந்திருந்து நாலு கட்டு அறுக்க வல்லிரேல் பாலனாகி வாழலாம்.”
அந்த வெளிச்சத்தை வளர்க்க, அந்தச் சோதியைக் கண்டுபிடிக்க இன்னொன்றும் சொல்கிறார்:
“சங்கிரண்டு தாரை ஒன்று சன்னபின்னல் ஆகையால் சங்கிரண்டையும் ஊதி மங்கி மாளுதே மானிடங்கள் எத்தனை; சங்கிரண்டையும் தவிர்த்துத் தாரை ஊத வல்லிரேல்…”
இப்படி நிறைய பாட்டுகளை எழுதிவிட்டுப் போயிருக்கிறார். கால் இல்லாத கண், கருவாகாத குழி, கருவறை.
ஒன்றுமற்ற இடம்
இந்த உத்திகளைச் சொல்லி, இதையெல்லாம் நீ செய்தால், உனக்கு ஒன்றுமற்ற ஒரு இடம் வரும் என்கிறார். ஒன்றுமற்ற ஒரு இடம். பிரமன், அயன், மால் என்று சொல்லப்படுவதையும், ஏழு உலகம் என்று சொல்லப்படுவதையும், இவை எல்லாவற்றையுமே கடந்து நீ என்ன செய்ய முடியும்? இருக்கலாம். “இருக்கலாம், இருக்கலாம்” என்கிறார்.