భాగం 4 / 4
నిర్ణయించుకుని జీవించు
శివయోగి శివకుమార్ గారి “నడైమురై సిక్కల్” (ఆచరణలో చిక్కులు) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన నాలుగు వ్యాసాలలో ఇది నాలుగవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.
నువ్వు ఏమీ కావు
మళ్లీ చెబుతున్నాను: “అన్ని లోకాలనూ తనలో సృష్టించి, నిలిపి, తొలగించే పనిని ఎడతెగక…” ఇవన్నీ చేసేది ఈ శూన్యం. నిన్ను సృష్టించి, నిన్ను వేడుక చేసుకునేలా చేసి, మళ్లీ వెనక్కి తీసుకుంటుంది.
నువ్వు ఏమీ కావు. జుట్టు ఉంటేనే కదా చిక్కు? జుట్టే లేకపోతే గుండు. గుండుకు చిక్కు పడుతుందా?
“గుండుకు చిక్కు పడదు” అనగానే వెళ్లి గుండు కొట్టించుకున్నావా? కాంచీపురంలో కాళ్లూపినవాడి కథే ఇదీ. ఆయన ఎందుకు చెప్పాడు, నువ్వు ఏం అర్థం చేసుకోవాలి? గుండు గురించి చెప్పింది చిక్కు లేకుండా ఉండటానికి. నువ్వు ఏమీ కాకుండా ఉండు. ఏదైనా ఉంటేనే కదా చిక్కు?
ఏమీ లేదంటే, నేను వేడుక చేసుకోవడానికి మాత్రమే పుట్టాను. వేడుకగా ఉంటాను. నాకు కావలసినవి తెచ్చుకుంటాను; జ్ఞానాన్ని పెంచుకుంటాను; ఏదో ఒక పని చేసి సంపాదించుకుంటాను. జీవితం అంటే ఇంతే.
పని ఎందుకు?
పనికి ఎందుకు వెళ్తున్నావు? వేడుకగా ఉండటానికి. కానీ కొందరు “ప్రపంచంలో నేనే, నేను వెళ్లి చేస్తేనే ఇది జరుగుతుంది” అన్నట్టు తయారవుతారు. కొందరు ఇచ్చే కూలీకి మాత్రమే పని చేస్తారు: “పది రూపాయలే కదా ఇచ్చాడు, నేనెందుకు ఎక్కువ చేయాలి?” కొందరు పనే సర్వస్వం అని భార్య, పిల్లలు, కుటుంబం అన్నిటినీ వదిలేస్తారు. కొందరు సంపాదించి విదేశాలకు వెళ్లిపోతారు; కొందరు సంపాదించకుండా ఇంట్లో కూర్చుంటారు.
అవసరమూ ఆశా
నాకు ఏం అర్థం కాకుండా పోయింది? వచ్చాను; వసంతంలా, వేడుకగా ఉండి వెళ్లిపోవాలి. నా అవసరాన్ని తీర్చుకోవాలి.
అవసరం లేకుండా ఒకదాన్ని కోరుకోవడం తప్పు; దాని పేరు ఆశ. అవసరం ఉండి దాన్ని తీర్చుకోకపోవడమూ నేరమే. అవసరమే లేని చోట ఒక అవసరాన్ని సృష్టించుకోవడమూ నేరమే. ఒక పని అవసరం కోసం చేస్తున్నామా, ఆశ కోసం చేస్తున్నామా అని అర్థం చేసుకోవాలి. సులభంగా తేలిపోయింది కదా? చిక్కు లేకుండా ఉండటానికి ఓపికగా, నిదానంగా అర్థం చేసుకోవాలి.
ఏమీ లేనిదాని నుంచి వచ్చాను; ఏమీ లేనిదానికే వెళ్లబోతున్నాను. అప్పటిదాకా నేను సంతోషంగా ఉండాలి. కులం గురించి మాట్లాడటమంతా ఊరికే మాట్లాడటానికి, గుంపు పోగేయడానికి, నాయకుడిగా ఉండటానికే. ఆడ, మగ అనే ఈ రూపకల్పన ఎందుకో అర్థం కావాలి. పెళ్లి ఎందుకో అర్థమైతే పెళ్లి చేసుకోండి. వారసులు ఎందుకో తెలుస్తుంది. ఒకరికొకరు పరస్పరం బతకొచ్చు, వేడుకగా ఉండొచ్చు. ఇలా నాకు అర్థం కావాలి.
ఆకలి తీర్చుకోవడానికి తింటాం. ఏది దొరికితే అది, ఏది నచ్చితే అది తినొచ్చు; తప్పు లేదు. మీకు పెరుగు నచ్చొచ్చు, మాంసం నచ్చొచ్చు, చేపలు నచ్చొచ్చు. ఇందులో తప్పొప్పులే లేవు. ఒకడు గొడ్డు మాంసం తింటాడు, ఒకడు తినడు. ఒకడు పంది మాంసం తింటాడు, ఒకడు తినడు. ఏదో ఒక కథ చెప్పి “ఆ మాంసం తినకు” అంటారు. ఆ కథలన్నీ ఊరికే చెప్పేవే.
స్నానం ఎందుకో తెలిస్తే బాగా స్నానం చేస్తావు: మురికి పోవాలి. పాత రోజుల్లో నదిలో స్నానం చేసి, మట్టి పూసుకుని రుద్దుకున్నారు. బూడిద వేసి గిన్నెలు తోమాం. మురికిని పోగొట్టడానికి మురికినే వేసి రుద్దుతున్నాం. సబ్బు కూడా ఒక మురికే; గట్టిగా ముద్ద చేసి పెట్టిన మురికి. షాంపూ, కొంచెం జిడ్డుతో ఉన్న మురికి. రూపం మార్చి, సువాసన కలిపారు. నీ సౌకర్యాన్ని బట్టి ఏదైనా వాడుకో. నేను దేన్నీ తప్పు అనడం లేదు; ఏది సరైనదో కూడా చెప్పలేను. అది నీ ఇష్టం.
కింద కూర్చుని తినడం మంచిదా, కుర్చీలో కూర్చుని తినడం మంచిదా? సౌకర్యాన్ని బట్టి. ప్రయాణంలో కూర్చోవడానికి చోటు లేకపోతే కిందే కూర్చోవాలి. తినడం ముఖ్యమా, కూర్చోవడం ముఖ్యమా? స్నేహితుడితో హాయిగా కబుర్లు చెప్పుకోవాలంటే కుర్చీలో కూర్చుంటేనే కాళ్లు చాపుకోవచ్చు. స్థలం, వస్తువు, సందర్భం: ఎక్కడ కూర్చుంటున్నావు, ఎందుకు, ఎలా?
నిర్ణయించుకోకపోవడమే చిక్కు
ఆచరణలో చిక్కు ఎక్కడ? నాకు అర్థం కాని దాంట్లోనే. జీవితం ఎందుకు? వేడుక కోసం. ఏది ఆనందాన్నిస్తుందో అది చేస్తే అది నాకు వేడుక.
“నేను ఒక్క భార్యతోనే బతుకుతాను”, లేదా “ఒక్క భర్తతోనే బతుకుతాను” అంటే తప్పేమీ లేదు. అది ఎవరి ఇష్టం వారిది. అలా ఒకరు నిర్ణయించుకుంటే చిక్కు ఉంటుందా? నిర్ణయించుకోకపోవడమే చిక్కు. నా గురించి ఒక నిర్ణయం నాకు రాలేదు.
ఎవరెవరో గీసి ఇచ్చిన వైపులకల్లా వెళ్తున్నాను. ఏయే వైపులకు వెళ్లి వచ్చానో అంత చిక్కు లోపల. ఒకడు “ఇలా నిలబడు” అంటాడు, ఇంకొకడు “ఈ వైపు తిరిగి నిలబడు” అంటాడు. కొందరు నటీనటులు ఛాయాగ్రాహకుడికే చెబుతారు: “ఈ వైపు నుంచి తీయండి, ఆ వైపు నుంచి తీయకండి, కెమెరా పైన పెట్టండి, కింద పెట్టండి.” ఒక్కొక్కరికి ఒక్కో కోణం. నువ్వు ఎలా ఉండాలో ఎవరిని అడగాలి?
నేను ఎలా బతకాలో నన్ను నేనే అడిగి ఒక నిర్ణయం తీసుకుంటే చిక్కు ఏర్పడుతుందా? ఏర్పడనే ఏర్పడదు. నిర్ణయమే తీసుకోకుండా, వెళ్లిన చోటల్లా ఒక్కొక్కరు చూపించిన దారిలో కాసేపు పరిగెత్తితే ఎంత చిక్కుకుపోతుంది!
ఎవరైనా రావచ్చు, పోవచ్చు అని ఉండొచ్చు; తప్పు లేదు. లేదా తలుపు ఉంటుంది, తాళం ఉంటుంది, తట్టి మాత్రమే రావాలి, మర్యాద ముఖ్యం అని ఉండొచ్చు. అదీ నీ ఇష్టం. స్పష్టంగా నిర్ణయించుకోవాల్సింది ఎవరు? నువ్వు. నిర్ణయించుకోకపోవడమే నీ సమస్య.
నేను నీళ్లలో ఈదే ఒక చేపను. బయటి నుంచి ఎవరైనా గాలానికి ఎర గుచ్చి వేస్తే నేను తినను; ఎంత ఆకలైనా లోపల ఉండే చిన్న చేపలనే తింటాను అని నిర్ణయించుకుని ఉంటే చిక్కుతానా? నిర్ణయించుకోకపోతే, ఎవరైనా గాలం వేయగానే వెళ్లి చిక్కుకుంటాను.
డబ్బు నీ చేతికి ఎలా వస్తోంది? నిర్ణయించుకుని వస్తే అది దొంగతనం కాదు. ఎలా సంపాదించాలో తెలియకపోతే చిక్కుల్లో ఇరుక్కుంటావు: అప్పు చేస్తావు, అప్పు ఇస్తావు, అప్పు సమస్యగా మారుతుంది, లేదా ఎవరిని మోసం చేయొచ్చా అని చూస్తావు. సమస్య ఏమిటి? నిర్ణయించుకోలేదు.
నిర్ణయించుకోకపోవడం వల్లే నువ్వు దొంగవయ్యావు. నిర్ణయించుకోకపోవడం వల్లే పేదవాడివయ్యావు. నిర్ణయించుకోకపోవడం వల్లే ప్రశాంతత కోల్పోయావు. నిర్ణయించుకోకపోవడం వల్లే సమస్యలన్నీ. నిర్ణయించుకోవడం అంటే “నేను ఇలా బతుకుతాను” అనడం; అదే నిజాయితీ. నేను నలుగురికి సాయంగా ఉంటాను; నేనూ సాయం పొందుతాను. నా అవసరం ఏదో దాంట్లో నేను సరిగ్గా ఉంటాను. అన్నిటినీ క్రమబద్ధం చేసుకుంటాను. బాగుంటాను.
“ఏది ఎదురైతే అదే, ఎలా ఉంటే అలాగే” అని ఎలాగైనా ఉంటాను అనడం కూడా ఒక నియమమే. “ఏం జరిగినా జరగనీ, నేను సంతోషంగా ఉంటాను” అంటే సమస్య లేదు. కానీ “ఎలాగైనా ఉంటాను, కానీ నాకు సమస్య కూడా రాకూడదు” అనడం సాధ్యమా? కాదు. పది దారులు ఉండనీ. ఒక రోజు రైల్లో, ఒక రోజు సైకిల్ మీద, ఒక రోజు నడిచి వెళ్లు. ఊరు తెలిసిపోతే అన్ని దారులూ నీవే.
నీ కోసం నువ్వు జీవించి చూడు
ఇక్కడ ఉన్న ఈ ప్రపంచాన్నంతా దేవుడు నీకే ఇచ్చాడు. ఎందుకు? నువ్వు ఎప్పుడైనా సంతోషంగా ఉంటావా? దుఃఖం లేకుండా ఉంటావా? వేడుకగా ఉంటావా? కృతజ్ఞత చెబుతావా? నీ జీవితం కృతజ్ఞతతో ఉండనే ఉండదు. ఎందుకు? ఊరికే నటిస్తున్నావు. ఎవరో చెప్పారని బొట్టు పెట్టుకుంటావు, ఎవరో చెప్పారని పూలు పెట్టుకుంటావు. నువ్వుగా పెట్టుకున్నావా? “నా భర్తను మురిపించడానికి పూలు పెట్టుకుంటున్నాను” అని ఎప్పుడైనా పెట్టుకున్నావా? “పూలు పెట్టుకుంటే అందంగా ఉన్నావు” అని నీ భర్త ఎప్పుడైనా అన్నాడా?
నువ్వు ఎవరిని వేడుక చేసుకోవడం లేదు? నిన్ను, లేదా నిన్ను ప్రేమించేవాళ్లను. నిన్ను నువ్వు వేడుక చేసుకుంటేనే నిన్ను ప్రేమించేవాళ్లు ఎవరో నీకు తెలుస్తుంది. నిన్ను నువ్వు గౌరవించుకుంటేనే ఇతరులు నిన్ను గౌరవించడం నీకు తెలుస్తుంది. ఆచరణలో చిక్కు నీ దగ్గరే ఉంది. నిర్ణయించుకుని ఎలాగైనా బతుకు. “ఎలాగైనా బతుకుతాను” అనేది కూడా ఒక నిర్ణయంగా ఉండాలనే నేను చెప్పదలచుకున్నాను.
శరణు వేడాల్సింది దేవుడికి మాత్రమే. అన్ని లోకాలనూ సృష్టించి, నిలిపి, తొలగించేది శూన్యంగా ఉంది. అది అందరికీ సమాన భాగం ఇస్తుంది; ఎంత కావాలంటే అంత అనుభవించుకోవచ్చు. దేవుడు ఒక వస్తువుగా ఉండి ఉంటే ఏమయ్యేది? ఎవరో ఒకరు దాన్ని కౌగిలించుకుని పట్టుకుంటే మనకు దక్కదు.
దేవుడు హద్దులు గీయకుండా ఉన్నాడు. ఎవరి కోసం ఉన్నాడు? నీ కోసం. కానీ నువ్వు ఎవరి కోసం ఉన్నావు? ఈ జన్మను నీ కోసం జీవించి చూడు. నువ్వు ఎవరితో ప్రేమగా ఉన్నా అది నీ కోసం అయి ఉండనీ. ఎవరికి కృతజ్ఞత చెప్పినా అది నీ కోసం అయి ఉండనీ. ఎవరికి అన్నం పెట్టినా, ఎవరికి సాయం చేసినా, అది ఎవరి కోసం చేశావు? నీ కోసం చేశావు.
నేను అలాగే ఉంటాను. “ఎవరికో సాయం చేస్తున్నారు” అంటారు. కానీ సాయం చేసేటప్పుడు నేను సంతోషపడతాను. “ఈ బిడ్డ అందంగా ఉంది” అని చెప్పడంలో నాకు ఉత్సాహం. “మనల్ని పట్టుకుని అందంగా ఉన్నారంటున్నారే” అని వాళ్లు సిగ్గుపడొచ్చు. అది వాళ్ల సమస్య.
ఒక ప్రశ్నకు జవాబు తెలియకపోతే “నువ్వు అడిగిందే సరిగ్గా లేదు” అంటారు. “నాకు తెలియదు” అని ఒప్పుకో. నిన్ను నువ్వు గౌరవించుకుంటే, నీకు తెలియనిదాన్ని కూడా గౌరవిస్తావు. “తెలియదు” అని చెప్పడంలో ఏం కష్టం? కపటంగా గౌరవించినప్పుడే దాస్తాం. అన్నీ తెలిసిన మనిషి ఈ ప్రపంచంలో ఉన్నాడా? “అథర్వణ వేదంలోని డెబ్బై ఎనిమిదో శ్లోకం చెప్పు” అంటే నేనెలా చెబుతాను? నాకు హిందీయే రాదు; సంస్కృతం ఎక్కడి నుంచి వస్తుంది? పక్కింటాయన మాట్లాడే ఇంగ్లీషే నాకు అర్థం కావడం లేదు.
నేను ఎవరో నాకు అర్థం కావాలి. నేను శరణు వేడాల్సింది భగవంతుడికి. ఆయన పూర్తి స్వేచ్ఛ ఇచ్చాడు. నేను ఎలాగైనా బతికే అధికారాన్ని నాకు ఇచ్చింది దేవుడు. జాగ్రత్తగా ఉండండి; నిర్ణయించుకుంటే చిక్కులు లేని జీవితం జీవించవచ్చు.
ఆటోలో వెళ్తుండగా దారిలో ఏదో ఆట జరుగుతోంది; “అది బాగుంది” అని దిగిపోతే ఊరు చేరుతానా? ఊరికి వెళ్లడానికే కదా ఆటో ఎక్కాను. చిక్కు ఎక్కడ ఏర్పడింది? మధ్యదారిలో అది చూసి, ఇది చూసి మైమరచిపోయింది ఎవరు? నేను ఇప్పుడు దేని కోసం వెళ్తున్నాను?
బాగుండండి. గొప్పగా ఉండండి. వేడుకగా ఉండండి. మిమ్మల్ని విలువైనవాళ్లుగా మార్చుకోవడం మీ చేతుల్లోనే ఉంది. నేను ఒక అవకాశం; నన్ను వాడుకోవచ్చు.